จรัสแสงแห่งกวีที่ปลายฟ้า

ประกาศว่าข้าแกร่งยามแข่งขัน

แววเรืองรองของวลีที่รำพัน

สุริยันนั้นยังฉาบมิทาบทาม

เมื่อจะไหวไร้สิ่งที่ติงกั้น

พริ้วรำพันนั้นขนาบจนวาบหวาม

เมื่อจะร้อนร้อนใส่ดั่งไฟลาม

แล เมื่อยามเย็นเยือกก็เยือกเย็น

เถิดผู้ตามความกวีที่พร่างพราย

เลือดในกายหลายเหล่าที่เราเห็น

กว่าจะเลิศเจิดจ้ากว่าที่เป็น

เขาลำเค็ญเช่นเหล่าเช่นเผ่าพันธ์ุ

ด้วยลำแสงแห่งกวีที่สวยสด

เก็บทุกบทจดทุกบาทแล้ววาดฝัน

ให้ขึ้นเด่นเป็นดาวคราวรำพัน

หากแต่ฉันนั้นขอเอาแค่เถ้าดิน. . .   

ศิลป์เอ๋ยศิลปิน

เจ้าร่ายรินกลิ่นหวานด้วยการไหน

ต้องจรรโลงโคลงลักษณ์หลักอันใด

จึงยึดได้ในคำที่จำยอม

โอ้เอยศิลป์กลิ่นเจ้าหวานด้วยกาลหนึ่ง

แผ่ซาบซึ้งตรึงมานจนหวานหอม

"ศิลปิน ศิลปะ ศิลปลอม"

เพียงชื่อน้อมกล่อมให้หลงตรงคำเอย