ดวงใจรำพัน
บทกวีที่ ๑ : สายน้ำ....ความรัก
ป่านฉะนี้คนดีจะสุขสม
หรือระทมทุกข์เข็ญเป็นไฉน
โอ้ขอบฟ้าอ้างว้างช่างห่างไกล
ทุกข์นาทีที่ผ่านไปแสนเนิ่นนาน
ยิ่งเนิ่นนานผ่านไปใจยิ่งหวั่น
แม้คืนวันสองเรานี้ที่ผันผ่าน
เป็นอดีตที่ลาลับไปกับกาล
ดั่งสายน้ำในลำธารไม่หวนคืน
โอ้ป่านนี้ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว
ไร้วี่แววจะระงับหลับตาฝืน
เพียงความเหงาที่กลายกล้ำทุกค่ำคืน
คอยรื้อฟื้นความทรงจำให้ช้ำตรม
ราตรีล่วงดาวเดือนดาษเดื่อนฟ้า
ปาดน้ำตากลั้นสะอื้นความขื่นขม
เคยใกล้ชิดไออุ่นแอบแนบอารมณ์
กลับต้องตรมเศร้าหมองนองน้ำตา
ป่านฉะนี้คนดีจะสมหวัง
หรือรักพังเป็นเช่นไรใจร่ำหา
คิดถึงล้นใจไม่สร่างซา
ยอดชีวาเธออยู่ไหนใจรำพัน
...............................................................
สายน้ำไม่หวนคืนฉันใด ความรักไม่หวนคืนฉันนั้น แต่เหตุไฉน หัวใจของฉันจึงร่ำร้อง หาแต่เพียงเธอ
