Poem ระเบียงกลอน > กลอนแอบรัก

รักคนเย็นชา

(1/29) > >>

ดินหญ้ากาช้ำ:
น้ำใสใส...จากดวงตา...เวลาสุข
เมื่อมีทุกข์...สุขมาหาย...ไปจากหน้า
ไม่นึกเลย...น้ำใสใส...ที่ไหลมา
จะล้างตา...เวลาเจ็บ...ได้อย่างดี

ทุกหยาดหยด...รดรินไหล...ไปทั่วแก้ม
รักรอนแรม...แต้มความช้ำ...ย่ำศักดิ์ศรี
หวังเพียงแค่...แผ่น้ำใจ...และไมตรี
เพียงเท่านี้...ที่ต้องการ...ยังผลาญกัน

ทั้งที่รู้...อยู่แก่ใจ...ว่าไม่รัก
และตระหนัก...อยู่ตลอด...ว่าตัวฉัน
ไม่คู่ควร...ชวนชื่น...ยื่นสัมพันธ์
ก็ยังมั่น...ปันรัก...ภักดิ์แต่เธอ

คนที่ดี...มีให้เลือก...อยู่มากหลาย
หมื่นพันชาย...กลายกล้ำ...พร่ำเสนอ
กลับปล่อยให้...ใจชอกช้ำ...ตามอำเภอ
เฝ้าแต่เพ้อ...เผลอใจ...ให้ฝ่ายเดียว

โอ้ไฉน...หัวใจเธอ...จึงเย็นนัก
ไม่มีรัก...ให้กับฉัน...เลยซักเสี้ยว
มีแต่ความ...ขมขื่น...ยื่นเป็นเกลียว
รักแปลบเสียว...เที่ยวเสนอ...เธอไม่มอง

ถ้าเขางอก...ออกมาได้...คงงามนัก
เพราะพิษรัก...ข้างเดียว...เที่ยวสนอง
มีนกเอี้ยง...เลี้ยงหัวใจ...ที่ใฝ่จอง
ฟังทำนอง...ซอเศร้า...จนเข้าใจ

เปรียบเหมือนควาย...โง่เขลา...เบาสติ
คิดลองริ...ผลิรัก...ประจักษ์ให้
คิดหรือว่า...เขาจะ...มาเห็นใจ
ชาวนาที่...ชิดใกล้...ยังไม่มอง

เหมือนมีปีก...บินไป...ในไพรกว้าง
มาแพ้หาง...หงส์เหิน...ที่เดินล่อง
คิดเผยอ...เผลอใจ...ใฝ่หงส์ทอง
น้ำตานอง...หมองใน...หัวใจกา

เป็นดอกไม้...ภุมริน...ไม่ยินเกาะ
ถูกเย้ยเยาะ...หัวเราะรื่น...ชื่นหนักหนา
เป็นดอกช้ำ...ต่ำต้อย...น้อยบุญญา
เพียงดอกหญ้า...ค่าต่ำ...แสนลำเค็ญ

เป็นสิ่งที่...ต่ำต้อย...ด้อยทุกอย่าง
จึงอ้างว้าง...ร้างหทัย...ไม่วายเว้น
เพราะใฝ่รัก...คนที่เขา...แสนชาเย็น
รักไม่เห็น...แม้แต่ชอบ...ก็ไม่เคย/center]

ดินหญ้ากาช้ำ:
ปวดร้าว...เหลือเกิน...คนดี
เดียวดาย...สุดที่...จะทานไหว
เจ็บปวด...เหลือเกิน...นะใจ
ทำไม...ช่างไร้...เมตตา

ไออุ่น...เย็นชืด...ยิ่งนัก
ความรัก...สุดยาก...ค้นหา
ความเย็น...เกาะกิน...อุรา
ช่างแสน...เย็นชา...เหลือเกิน

เสียงกระซิบ:
แม้ดอกไม้ สวยงาม เมื่อยามหนาว
แม้ว่าดาว สวยเด่น เมื่อยามเห็น
แม้ว่าเธอ จะทำตัว เป็นชาเย็น
ก็ขอเป็น คนดี ที่รักเธอ

แม้ว่าเธอ จะไม่มอง กลับมาหา
แม้วาจา จะกล่าวว่า ไม่รักฉัน
แต่ว่าเธอ ก็คือ คนสำคัญ
คงจะมี สักวัน ที่หันมา

v.nefertali:








ไม่มองมาทางนี้บ้างเลย
ไม่รู้ชาเฉย ไปถึงไหน
ทนใจแข็ง...อยู่ทำไม
ทั้งที่ไม่มีใครให้ผูกพัน

. . . . . . . . . . . .

ใจร้ายจังนะเธอ
ปล่อยให้คนเหงาเพ้อเจ้ออยู่อย่างนั้น
ลองเปิดใจ... ให้เราได้ผูกพัน
อย่าพึ่งทำลายความจริงใจของฉัน เลยนะเธอ

  a7








ดินหญ้ากาช้ำ:
แม้ว่าเธอ...จะเย็นชา...สักเพียงไหน
แม้ว่าใคร...จะห้าม...หัวใจฉัน
แม้ว่าเธอ...ไม่เคย...ไยดีกัน
ไม่มีวัน...ที่ฉัน...หยุดรักเธอ

เพราะใจฉัน...รักใคร...มิใช่ง่าย
เพราะใจฉัน...นั้นหมาย...มิใช่เผลอ
เพราะใจฉัน...นั้นค้น...และหาเจอ
ว่าใจมี...เพียงเธอ...คนเย็นชา

1

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 
There was an error while thanking
Thanking...
กลับไปในรูปแบบจริง