รักคนเย็นชา

น้ำใสใส...จากดวงตา...เวลาสุข
เมื่อมีทุกข์...สุขมาหาย...ไปจากหน้า
ไม่นึกเลย...น้ำใสใส...ที่ไหลมา
จะล้างตา...เวลาเจ็บ...ได้อย่างดี

ทุกหยาดหยด...รดรินไหล...ไปทั่วแก้ม
รักรอนแรม...แต้มความช้ำ...ย่ำศักดิ์ศรี
หวังเพียงแค่...แผ่น้ำใจ...และไมตรี
เพียงเท่านี้...ที่ต้องการ...ยังผลาญกัน

ทั้งที่รู้...อยู่แก่ใจ...ว่าไม่รัก
และตระหนัก...อยู่ตลอด...ว่าตัวฉัน
ไม่คู่ควร...ชวนชื่น...ยื่นสัมพันธ์
ก็ยังมั่น...ปันรัก...ภักดิ์แต่เธอ

คนที่ดี...มีให้เลือก...อยู่มากหลาย
หมื่นพันชาย...กลายกล้ำ...พร่ำเสนอ
กลับปล่อยให้...ใจชอกช้ำ...ตามอำเภอ
เฝ้าแต่เพ้อ...เผลอใจ...ให้ฝ่ายเดียว

โอ้ไฉน...หัวใจเธอ...จึงเย็นนัก
ไม่มีรัก...ให้กับฉัน...เลยซักเสี้ยว
มีแต่ความ...ขมขื่น...ยื่นเป็นเกลียว
รักแปลบเสียว...เที่ยวเสนอ...เธอไม่มอง

ถ้าเขางอก...ออกมาได้...คงงามนัก
เพราะพิษรัก...ข้างเดียว...เที่ยวสนอง
มีนกเอี้ยง...เลี้ยงหัวใจ...ที่ใฝ่จอง
ฟังทำนอง...ซอเศร้า...จนเข้าใจ

เปรียบเหมือนควาย...โง่เขลา...เบาสติ
คิดลองริ...ผลิรัก...ประจักษ์ให้
คิดหรือว่า...เขาจะ...มาเห็นใจ
ชาวนาที่...ชิดใกล้...ยังไม่มอง

เหมือนมีปีก...บินไป...ในไพรกว้าง
มาแพ้หาง...หงส์เหิน...ที่เดินล่อง
คิดเผยอ...เผลอใจ...ใฝ่หงส์ทอง
น้ำตานอง...หมองใน...หัวใจกา

เป็นดอกไม้...ภุมริน...ไม่ยินเกาะ
ถูกเย้ยเยาะ...หัวเราะรื่น...ชื่นหนักหนา
เป็นดอกช้ำ...ต่ำต้อย...น้อยบุญญา
เพียงดอกหญ้า...ค่าต่ำ...แสนลำเค็ญ

เป็นสิ่งที่...ต่ำต้อย...ด้อยทุกอย่าง
จึงอ้างว้าง...ร้างหทัย...ไม่วายเว้น
เพราะใฝ่รัก...คนที่เขา...แสนชาเย็น
รักไม่เห็น...แม้แต่ชอบ...ก็ไม่เคย/center]