ผู้เขียน หัวข้อ: คู่กัดสะท้านภพ ตอน วาหลันไถ(วาเลนไทน์)สุดป่วน  (อ่าน 9988 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ รอยทราย

  • ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
  • *
  • กระทู้: 2,920
  • กดถูกใจ: 19 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 257
  • เพศ: หญิง
    • รอยทราย Kaweeclub
Re: คู่กัดสะท้านภพ ตอน วาหลันไถ(วาเลนไทน์)สุดป่วน
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 11, 2011, 11:22:44 pm »

101
หมิงจูเดินเข้าไปหาสาวน้อย
ที่กำลังตาละห้อยมองท่านพี่
?ข้าอยากคุยกับเจ้าหน่อยนะคนดี
บอกข้าทีจะสื่อสารกันอย่างไร?

102
มือเล็กดึงหมิงจูนั่งข้างเตียง
นางเรียบเรียงเรื่องราวอย่างหวั่นไหว
เขียนอักษรบนฝ่ามือสื่อออกไป
ชวนพรั่นใจในโชคร้ายของนงคราญ
103
(ข้าชื่อจี๋เสียงไร้ที่พึ่ง
ชะตาดึงทึ้งชีวิตคิดหักหาญ
ติดตามพ่อเดินทางมาเนิ่นนาน
กลับพบพานเรื่องสลดสังเวชใจ
104
ท่านพ่อเป็นผู้เผยแพร่ศาสนา
เขาโดนฆ่าถูกชิงทรัพย์เมื่อปีใหม่
ข้าเองจำเร่ขายดอกไม้ไป
พอได้ใช้ประทังชีพในต่างแดน
105
ได้พี่ชายคนนั้นช่วยเหมากุหลาบ
เขามิได้คิดหยาบ...อย่าเคืองแค้น)

หมิงจูปรายตามองพ่อมาดแมน
/ช่างใจบุญเหลือแสน...น่ารักจริง/
106
?ว่าแต่...กุหลาบครามปลูกอย่างไร
ทำแบบไหนให้ได้สีที่แปลกยิ่ง?

นิ้วเรียวเล็กเขียนคำตอบ...(ทูลองค์หญิง
มันคือสิ่ง..ที่ท่านพ่อข้าภูมิใจ
107
กุหลาบคราม..สื่อถึงปาฏิหาริย์
เมื่อเบ่งบานข้าคงหายเป็นใบ้
แต่ท่านพ่อไม่ทันเห็นด่วนจากไป
งามแค่ไหนไม่มีวันได้ชื่นชม...)

108
?จี๋เสียง...จงเรียกข้าว่าพี่สาว
เจ้าผ่านเรื่องปวดร้าวแสนขื่นขม
อาการใบ้ชั่วคราวอย่าได้ตรม
เราจะช่วยระดมหาวิธี
109
ท่านหมอหลวง...ว่าควรแก้ไขอย่างไร
มีทางออกบ้างไหมกับโรคนี้??

?หนามยอกเอาหนามบ่งดูสักที?
หมอหลวงแจงไขชี้วิธีการ
110
?ควรหาเรื่องชวนให้นางช็อคสุดขีด
อาจร้องกรี๊ดเปล่งเสียงได้ยามขับขาน
กระบังลมเคลื่อนตัวด้วยลมปราณ
กลั่นสัญญาณเปล่งออกมาจากลำคอ?

111
?ถ้าเช่นนั้นข้ามีวิธีเสียว!?
อวี้ถังเลี้ยวปราดเข้ามา... ?นี่! ท่านหมอ
เหยี่ยวกระดาษ จำได้ไหม..คงจี๊ดพอ
อย่ารีรอเอานางไปทดลองกัน?

112
?ท่านพี่คะ...เล่นหนักข้อไปหรือเปล่า?
จี๋เสียงเราเล็กนัก..ข้ายังหวั่น?

?อย่ากังวลเลยน้องหญิงออกจะมันส์
ข้าร่อนแทบทุกวันมิเป็นไร?

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง
Re: คู่กัดสะท้านภพ ตอน วาหลันไถ(วาเลนไทน์)สุดป่วน
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 13, 2011, 08:19:11 am »

113
"ข้าจะใช้ว่าวเหยี่ยวถลาลม
ตัวที่เคยพาเจ้าชมวิวหน้าผา
มาทดลองเล่นกับนางดูสักครา
หวังว่าคงไม่เคืองข้านะทรามวัย"

114
"ตัดสินใจไปแล้วไยต้องถาม
ข้าไม่อยากเห็นมัดกล้ามและลาดไหล่
ของท่านพี่กอดกระหวัดรัดผู้ใด
แต่จนใจเพราะรับปากจะช่วยนาง"

115
มือเรียวพลันคลึงหัวคิ้วนางบางเบา
"อะไรเล่าแม่สาวน้อยจอมหวงก้าง
ในยามนี้เจ้าควรมีใจเป็นกลาง
ช่วยปล่อยวางความหึงก่อนนะคนดี"

116
พลางนวดจนคิ้วมุ่นนางเริ่มคลาย
"พูดน่ะง่ายยากตอนทำนะท่านพี่" >,<
อวี้ถังพลันจุมพิตนางไปหนึ่งที
"กลีบปากนี้มีไว้ให้เจ้าคนเดียว" ^ ^
117
พลันผูกเชือกเอวจี๋เสียงพร้อมของตน
ใบหน้ามนแข้งขาสั่นคล้ายหวาดเสียว
ชายหนุ่มเอ่ย.."ห้ามมองข้างล่างเชียว!"
ก่อนรวบเอวร่างเพรียวโดดลงไป
118
ว่าวเหยี่ยวลอยตัวนิ่งบนเวหา
จี๋เสียงรีบซุกหน้าซบอกใหญ่
สองมือน้อยโอบเอวเขาแนบแน่นไซร้
หยาดน้ำใสรินไหลสองข้างตา
119
รดชุ่มโชกเปียกอกเสื้ออวี้ถัง
พลันลูบหลังนางเบา ๆ เอ่ยปลอบว่า
"มีข้าอยู่ไม่ต้องกลัวนะกานดา
ลองผินหน้ามองรอบกายเจ้าดูซี
120
What a wonderful world ใช่ไหมเล่า?"

~เอิ่ม..นี่เราต้องทำนางตกใจสิ
แต่ใบหน้าจี๋เสียงในยามนี้
ช่างสุขล้นเหลือที่จะบรรยาย~

121
คนทั้งสองเพลิดเพลินได้ชั่วครู่
ไม่ทันรู้กำลังจะเคราะห์ร้าย
ลมบ้าคลั่งพัดหอบมาเยี่ยมกราย
หมายทำลายทุกสิ่งในพริบตา
122
หมิงจูที่เห็นชัดเจนถึงภัยร้าย
"ท่านพี่! อันตราย..ลมเบื้องหน้า"
แต่ไม่ทันเสียแล้วสองกายา
ถูกม้วนพากลืนเข้าไปในวงจร
123
ทั้งสองร่างหมุนคว้างกลางเวหา
อวี้ถังมือหนึ่งคว้าหลักได้ก่อน
ส่วนอีกข้างกอดรั้งร่างอรชร
เข้าหลบซ่อนลมบ้าวาตภัย
124
โดยใช้แผ่นหลังตนเป็นกำบัง
พลันเอ่ยสั่ง "สาวน้อยจงรู้ไว้
ข้าไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไร
หยุดส่งเสียงกวนใจข้าสักที!"

125
จี๋เสียงพลันกลั้นสะอื้นทั้งน้ำตา
เพ่งพิศมองใบหน้าของคนที่
กำลังเครียดเพราะพยายามหาวิธี
พานางหนีจากลมบ้ามหาภัย
126
คิ้วชายหนุ่มขมวดแน่นจนเห็นรอย
แม่สาวน้อยจึงทำตัวเงียบเข้าไว้
ได้แต่ช่วยภาวนาอยู่ในใจ
~ขอองค์พระเยซูไซร้ช่วยเปิดทาง
127
ให้ hero ของลูกนั้นพ้นภัย
ส่วนตัวลูกเต็มใจสละร่าง
อันน้อยนิด~
..พลันปรากฏแสงสว่าง
ลมบ้าคลั่งค่อย ๆ จางสลายไป
128
แต่ท่อนแขนแกร่งอวี้ถังในยามนี้
ล้าเต็มทีไร้เรี่ยวแรงคว้าหลักไหว
พลันโอบกายสาวน้อยแน่นตัดสินใจ
ใช้ร่างตนรองรับไว้ยามร่วงลง
129
ผู้ฝึกยุทธกระดูกหักก็บ่ยั่น
แต่นางนั้นขืนร่วงไปอาจเป็นผง
ไหนจะผิวเนื้อนวลเนียนของโฉมยง
จากนี้คงมี scar ไม่น่าดู
130
ตัดสินใจตัดเชือกด้วยมีดสั้น
เอ่ยขึ้นพลัน.."ประเดี๋ยวอีกสักครู่
เราจะดิ่งพสุธานะโฉมตรู
มีข้าอยู่ทั้งคน..อย่ากลัวไป
131
แค่เอามือปิดตาเจ้าเป็นพอ
จากนั้นก็หดลำคอให้มั่นไว้
พร้อม landing กันแล้วนะทรามวัย"

ผ่านครู่ใหญ่..ยินเสียง อั่ก! ดังแว่วมา
132
สาวน้อยทาบทับอยู่บนร่างอวี้ถัง
ตัวนางยังคงไร้ซึ่งปัญหา
แต่ชายหนุ่มหมดสติ..ยิ่งเสื้อผ้า
แผลถลอกตามกายานั้นมากมี
133
สาวน้อยรีบเขย่าตัวเขาให้ฟื้น
เผลอสัมผัสของเหลวลื่นแถมมีสี
~เลือดนี่นา~..นางหวีดร้องทันที
"please, daddy don't leave me again!"
134
พลันได้ยินถ้อยคำแสลงหู
"เจ้าก็รู้ข้ายังไม่มี children
ไฉนเรียกข้าว่าพ่อ?"
..เขาถามเค้น
"แกล้งตายมาหลอกกันเล่น fun รึไง?"
135
"ตอนนี้เจ้าพูดได้แล้วมิใช่หรือ?"
"อ่าขะคือ"..สาวน้อยนิ่งอึ้งครู่ใหญ่
"daddy บ้าหากท่านมีอันเป็นไป
จี๋เสียงไซร้ก็ไม่ขออยู่เช่นกัน!"

136
พลันประคองใบหน้าของสาวน้อย
นิ้วเรียวคอยปาดน้ำตาแสนไหวหวั่น
"หยุดร้องเถอะหากผลิตมากกว่านั้น
ตัวข้าคงอยู่ไม่ทันดูเจ้า grow
137
จะสำลักน้ำตาตายอยู่แล้วเนี่ย!"

นางคลอเคลียอกอวี้ถัง "daddy โม้
อย่างท่านนั้นเรียกกะล่อนจนได้โล่ห์!"

"ก็ข้าโอ๋เด็กน้อยไม่ค่อยเป็น" = =*
138
"เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่าศีรษะท่าน
ปล่อยไว้งั้นมันจะดีหรือที่เห็น
โลหิตไหลพรั่งพรูมือไม้เย็น
ทำเป็นเล่นเดี๋ยวก็ได้ตายจริง ๆ"

139
"ท่านพี่คะข้าจะหย่อนเถาวัลย์ให้
ยังอยู่มั้ย?!"
..ยินเสียงถามจากน้องหญิง
"แผงอกแกร่งยังคงรอเจ้าแอบอิง
ไม่รีบชิ่งทิ้งไปก่อนหรอกคนดี!"

140
พลันใช้ปลายเถาวัลย์รัดเอวบาง
"ช่วยรับร่างนางก่อนนะยาหยี
ส่วนตัวข้าขอนอนพักสักนาที
พอเรี่ยวแรงฟื้นเต็มที่จะตามไป!"

141
อวี้ถังฉีกทึ้งชายผ้ามาทำแผล
ทิ้งร่างลงนอนแผ่กึ่งหลับใหล
ในภวังค์เห็นน้องหญิงอยู่แสนไกล
เอื้อมคว้าไขว่ไม่ถึงตัวนางสักที
142
~ร่างกายเราไยรู้สึกมันเบาหวิว
คล้ายต้องลมแล้วจะปลิว..เห้ยแบบนี้
ยอมมิได้ข้ายังต้องทำหน้าที่
ของสามี..เคียงข้างหมิงเอ๋อร์ต่อไป~

143
พลันสะท้ายกายเฮือกออกจากฝัน
คล้ายมีขุมพลังดันขับเขาให้
ฮึดสู้ขึ้นปีนป่ายจนถึงไซร้
พบหน้ายอดดวงใจ..บอกรักนาง
อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

ออฟไลน์ รอยทราย

  • ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
  • *
  • กระทู้: 2,920
  • กดถูกใจ: 19 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 257
  • เพศ: หญิง
    • รอยทราย Kaweeclub
Re: คู่กัดสะท้านภพ ตอน วาหลันไถ(วาเลนไทน์)สุดป่วน
« ตอบกลับ #8 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 14, 2011, 12:57:58 am »
144
หมิงจูเห็นสามีกายโชกเลือด
หน้าซีดเผือดเข้าประคองร่างสูงใหญ่
?ศีรษะแตกเย็บสักหน่อย..ไม่เป็นไร
กระหม่อมไซร้ได้เตรียมแล้วซึ่งยาชา?

145
?เย็บสดตอนนี้เลยเนี่ยนะ!!
ท่านหมอคะ...นี่มันบนหน้าผา?

?เลือดออกมากเราไม่ควรรอเวลา?
?เชิญท่านหมอจัดมา...ข้ายินดี?
146
ท่านหมอหลวงรีบลงมือมิรอช้า
ใช้ยาชาขยับเข็มเร่งเร็วรี่
คิ้วเข้มขมวดชิดในทันที
?ข้าอยู่นี่...? สาวน้อยเอ่ยทั้งน้ำตา
147
ชายหนุ่มระบายยิ้มแสนเจ้าเล่ห์
วางมาดเท่พลางจับจ้องมองดวงหน้า
?บทต่อไปได้เล่นเป็นคนป่วยน๊า..
ดูแลข้าให้ถึงใจก็แล้วกัน?

148
หมอหลวงได้ฟังคำจากฟู่หม่า
เก็บสีหน้ายั้งหัวเราะไว้เต็มกลั้น
?ท่านหมอหลวงลองป่วยบ้างได้เฮกัน
เฝ้ารอนางในฝัน...คอยเอาใจ หึหึ?

149
เมื่อขึ้นเกี้ยวเดินทางกลับตำหนัก
?ข้าอยากนอนหนุนตักเจ้าได้ไหม?
ไป๋อวี้ถังเริ่มออดอ้อนยอดดวงใจ
ร่างบางขยับใกล้จัดท่าทาง
150
หลังจากกลับมาถึงตำหนักน้อย
หมิงจูคอยคลอเคลียไม่ยอมห่าง
จนกระทั่งแสงตะวันใกล้เลือนราง
สั่งเตรียมอ่างอาบน้ำอุ่นให้สามี
151
หยดน้ำมันจากกุหลาบบำรุงผิว
กลีบดอกพลิ้วลอยเอื่อยเรียงเล่นสี
มือบางวัดอุณหภูมิอุ่นพอดี
จึงไปช่วยสามีถอดอาภรณ์
152
นางคลี่ยิ้มประดับไว้บนใบหน้า
ชาติอาชาดูเหมือนไม่ทุกข์ร้อน
นัยน์ตาคมมองตามมืออรชร
ที่ช่วยปลดเปลื้องอาภรณ์ปกปิดกาย
153
เขาก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำ
มือน้อยตามขัดถูหลังมิขาดสาย
ทั้งบีบนวดบ่าไหล่ให้ผ่อนคลาย
?ยังใจหายนึกว่าเสียท่านพี่ไป
154
ไม่เอาแล้ว...เรื่องวันนี้มากเกินพอ
ข้าอยากขอให้ระวังบ้างได้ไหม
ภาพท่านพี่ร่วงสู่พื้นยังฝังใจ
อยู่อย่างไรถ้าไม่มีท่านคู่เคียง
155
ยังเจ็บแผลอยู่มั้ยคะท่านพี่?

คนเจ้าเล่ห์ได้ทีพลันเอ่ยเสียง
?อาการข้าคงบรรเทาหากเจ้าเพียง
ลงมาเคียงในอ่างน้ำนี้ด้วยกัน?

156
เอ่ยพลางกระตุกร่างภรรยา
ดึงนางมากอดแนบอกในอ่างนั้น
มือซุกซนเปลื้องอาภรณ์ออกเร็วพลัน
เสียงแผ่วสั่นลอยกระซิบริมหูนาง
157
?เลือกมาให้ข้าเริ่มขัดตรงไหน?
?เอิ่ม ท่านไยฟิตปั๋งไม่มีสร่าง
ตกหน้าผาศีรษะแตกแยกเป็นทาง
ไม่เจ็บบ้างเลยรึไง...ข้าถามจริง?

158
?แค่หัวแตกใช่ที่อื่นมันแหกด้วย...
เรื่องกล้วยๆแผลแค่นี้เล็กน้อยยิ่ง
น้ำใกล้เย็นแล้วนะไยประวิง
มา! น้องหญิงจงเริ่มต้นพยาบาล?

159
หมิงจูไม่ชินศึกนอกพื้นที่
จึงถดตัวขยับหนีอย่างงุ่นง่าน
วงแขนแกร่งยิ่งรัดพันธนาการ
ตรึงนงคราญสำลักสุขเสพฤดี
160
พยาบาลตัวน้อยกลับหมดแรง
ทั้งขาแข้งไม่เป็นใจให้ลุกหนี
ชายหนุ่มจึงอุ้มร่างบางขึ้นทันที
กลับไปที่สมรภูมิอันคุ้นเคย >///<
ท่านพี่..ดูเหมือนข้าต้องแต่งบทหื่นทุกครั้ง  ถ้าคนอ่านเข้าใจว่าข้าหื่นจริงๆ จะทำยังไงดีคะ     p20

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN