ผู้เขียน หัวข้อ: ผีเสื้อสมุทร..สุดอาลัย  (อ่าน 41981 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 110 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
ผีเสื้อสมุทร..สุดอาลัย
« เมื่อ: สิงหาคม 08, 2009, 05:38:39 pm »

กลับจากป่า...ผัวหลอก...ภาวนา
ไม่เห็นหน้า...ลูกผัว...ชั่วจริงหนอ
อุตส่าห์ทุ่ม...เทรัก...พะเน้าพะนอ
กลับมาก่อ...เพลิงโกรธ...ไม่โปรดปราน

มาคิดหนี...เมียยักษ์...นางผีเสื้อ
ทั้งเลือดเนื้อ...เชื้อไข...ก็ไม่ขาน
สินสมุทร...ลูกแม่...มาเป็นมาร
ปล่อยหัวใจ...แม่ราญ...ลงรอนรอน

จึงบึ่งตาม...มาพบ...ทูลหม่อมพี่

ไยคิดหนี...ผีเสื้อ...ให้รุ่มร้อน
ไม่รักเมีย...แล้วหรือ...พระภูธร
ไยบั่นทอน...หัวใจ...เมียได้ลง

กลับไปเถิด...ผีเสื้อ...จงกลับไป
เราไม่ใฝ่...เคียงฝัน...อย่าได้หลง
เรามนุษย์...เจ้ามันยักษ์...ปลงเถอะปลง
อย่าคิดบ่ง...ฝืนกรรม...เถิดกลับไป


หากมิได้...หม่อมพี่...นี้คืนกลับ
เมียก็ไม่...ลาลับ...กลับไปไหน
จะฉุดรั้ง...นำพี่...นี้กลับไป
เมื่อพูดดี...ไม่ได้...ต้องเห็นดี

แล้วก้าวย่าง...หมายมุ่ง...ยังเกาะแก้ว
ด้วยดวงใจ...แน่แน่ว...ไม่แคล้วหนี
ต้องผิดหวัง...ด้วยฤทธิ์...ท่านมุนี
วางอาคม...บ่งชี้...หมายปิดทาง

โอ้ว่าทูล...กระหม่อม...ของเมียแก้ว
ทรงสิ้นแล้ว...หรือรัก...จึงหนีห่าง
ลงมาเถิด...มาอยู่...คู่น้องนาง
สินสมุทร...จะไม่ร้าง...ห่างมารดร

หรือว่าพี่...หลงรส...บทสวาท
อีเงือกสาว...พราวพราด...ดวงสมร
หลงดอกฟ้า...ลืมดอกดิน...สิ้นอาวรณ์
โอ้น้ำใจ...ภูธร...ช่างโลเล

ผีเสื้อเอ๋ย...ผีเสื้อ...จงฟังเรา
คำว่ารัก...อย่าเหมา...อย่าแสร้งเส
เราไม่เคย...คิดรัก...หรือทุ่มเท
เราถูกมนต์...หลงเล่ห์...จึงจำใจ

เจ็ดปีทน...ฝืนอยู่...อย่างด้านหน้า
อายดินฟ้า...เหลือเกิน...รู้บ้างไหม
เราเผ่าพงศ์...วงศ์กษัตริย์...ต้องอาลัย
มาเกลือกกลั้ว...ยักษ์ไพร...ให้อายดิน

มีโอกาส...จะหนี...แล้วไม่หนี
คิดดูที...เถิดหนอ...อย่าท้อหมิ่น
หากรักเจ้า...สักนิด...ไม่คิดบิน
เห็นแก่สิน...สมุทร...สุดปรีชา


น้ำตาเอ๋ย...น้ำตา...นางผีเสื้อ
เจ็บแทบเนื้อ...ฉีกขาด...สิ้นหรรษา
รักไม่เคย...มีเลย...ภัสดา
อนิจจา...ฝืนอยู่...เพิ่งรู้ใจ

ที่ผ่านมา...พระองค์...ท่านทรงหลอก
หัวอกเมีย...ช้ำชอก...ลงร่ำไห้
ให้แค้นโกรธ...ชี้หน้า...พระทรงชัย
จะวนเวียน...ต่อไป...ไม่จากลา

------------------------
ชอบแต่งกลอนเศร้าๆ แบบว่า สงสารนางผีเสื้ออ่ะนะ  p17





ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 110 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
Re: ผีเสื้อสมุทร..สุดอาลัย
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: สิงหาคม 08, 2009, 06:11:01 pm »
ได้ข่าวว่า...พระอภัย...จะหลบหนี
เจ็บฤดี...มีเรือ...พาหนีหน้า
เฝ้าติดตาม...ทำลายเรือ...ภัสดา
ด้วยข้อหา...นานา...ไม่รอรี

เจ็บใจนัก...รักเรา...มันไร้ค่า

ภัสดา...ใจร้าย...มาหน่ายหนี
อุตส่าห์ตาม...มาง้อ...มารอรี
กลับไม่มี...สักนิด...จะติดตาม

แล้วบุกมา...ถึงเกาะ...พระภูบาล
หากสงสาร...กลับเถิด...อย่าคิดหยาม
เมียมารับ...ผัวแก้ว...ไม่เอาความ
ไม่คุกคาม...หากผัว...จะกลับไป

คำใดที่...พี่กล่าว...กับน้องแล้ว
จะคลาดแคล้ว...ถอนคืน...หาควรไม่
เจ้าฆ่าคน...ของพี่...มากี่ใคร
จะอยู่ด้วย...อย่างไร...เจ้าใจดำ


หากไม่กลับ...เมียจะกิน...เสียทุกคน
ไม่หลีกพ้น...ไปได้...จะยีย่ำ
พระอภัย...จึงสั่งความ...เอ่ยถ้อยคำ
เอาดินอุด...หูย้ำ...เถิดพวกเรา

แล้วเป่าปี่...กังวาล...สะท้านโสต
คิดลงโทษ...เมียยักษ์...ที่โฉดเขลา

เสียงปี่บาด...ฤทัย...เจ็บไม่เบา
ผีเสื้อเอ๋ย...สุดเศร้า...เฝ้าแต่ครวญ

โอ๊ยเมียเจ็บ...ไปหมด...แล้วพี่จ๋า

ไยคิดฆ่า...เมียได้...ไม่เหหวล
มาเป่าปี่...พิฆาตเมีย...ให้เซซวน
ช่างไม่ด่วน...คิดถึง...ความหลังเรา

พี่เคยกอด...หยอกเย้า...เฝ้าพะนอ

บัดนี้พ่อ...มาคิดตัด...คำเคยเว้า
น้ำตาเมีย...ไหลหยาด...ลงไม่เบา
ด้วยสุดเศร้า...สุดรัก...สุดอาลัย

พระทัยเอ๋ย...พระทัย...ทูลหม่อมพี่

ช่างไม่มี...น้ำจิต...พิสมัย
พระทัยโหด...ยิ่งนัก...พระอภัย
แล้วสิ้นใจ...ล้มหงาย...ลงต่อตา






ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 110 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
Re: ผีเสื้อสมุทร..สุดอาลัย
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: เมษายน 07, 2010, 09:50:12 pm »
หลงเสียงปี่...พระอภัย...ฤทัยหวั่น
ตกหลุมรัก...อกสั่น...ไม่ขวัญหนี
จึงนำมา...เป็นผัว...ไม่รอรี
สิบกว่าปี...แสนชื่น...ต้องขื่นใจ

ปี่ที่เคย...หวานหู...มิรู้เบื่อ
สุดจะเชื่อ...บัดนี้...พี่ทำได้
ปีพิฆาต...บาดหู...บาดฤทัย
น้ำตาไหล...ปวดเจ็บ...เหน็บที่ทรวง

ทูลกระหม่อม...ของเมีย...ผีเสื้อน้ำ
ไฉนทำ...เมียได้...ไม่คิดห่วง
อุราเมีย...จะแหลก...แตกเป็นยวง
น้ำตาเมีย...รินล่วง...แทบหมดตา

ยังไม่สา...หัวใจ...ทูลหม่อมหรือ
อยากให้เมีย...สิ้นชื่อ...ลงต่อหน้า
ไม่นึกถึง...สิบปี...ที่มีมา
โถอุรา...หม่อมพี่...มีแต่ชัง

เพิ่งรู้ซึ้ง...ว่าผัว...ไม่คิดชอบ
แถมยังลอบ...หาทาง...ห่างที่ขัง
ที่แท้พี่...ฝืนรัก...แสร้งอุ่นอัง
เจ็บประดัง...ที่ใจ...น้องเสียจริง

อัปลักษณ์...นี่หรือ...พี่จึงชัง

แสร้งอุ่นอัง...ลวงน้อง...จนตายนิ่ง
มารู้ตัว...เมื่อสาย...ไออุ่นอิง
พี่หวังทิ้ง...ทุกเมื่อ...หลงเชื่อใจ

รู้ไหมหนอ...เสียงปี่...มีอำนาจ
ยามหวานบาด...กมล...น้องหลงใหล
ยามพิฆาต...บาดปลิด...สนิทใน
หลั่งน้ำตา...อาลัย...ใจแหลกราญ

 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN