ผู้เขียน หัวข้อ: .....ลุงขี้เมา?.....  (อ่าน 2898 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ คนริมคลอง

  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 458
  • กดถูกใจ: 3 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 67
  • เพศ: ชาย
.....ลุงขี้เมา?.....
« เมื่อ: สิงหาคม 02, 2009, 05:45:42 pm »

.....ผมได้เข้ามารับหน้าที่เป็นปลัดอำเภอในอำเภอเล็กๆแห่งหนึ่ง ทางภาคอีสาน คุ้นเคยและรู้จักมักจี่กับคนในละแวกนั้นเป็นอย่างดี อาจจะเป็นเพราะผมมาอยู่ที่นี่เกือบสามปีแล้วเห็นจะได้ ในอำเภอเล็กๆแห่งนี้ถ้าพูดถึงร้าน แป๊ะตงแล้ว ไม่มีใครไม่รู้จัก  ร้านแป๊ะตงเป็นยิ่งกว่าเซเว่นอีเลฟเว่นเสียอีก มีแม้กระทั่งหวยใต้ดิน ซึ่งเป็นความหวังของคนลมๆแล้งๆในละแวกนี้ ผมกับแป๊ะตงสนิทสนมกันพอสมควร เพราะอาหารเย็นของผมก็ฝากท้องอยู่กับร้านแกนี่ล่ะ  และทุกๆเย็นผมจะมีอาคันตุกะอยู่คนหนึ่ง แกมักจะมาขอเหล้ากินเป็นประจำ ไม่มีใครรู้ชื่อของแก ไม่มีใครรู้ว่าแกมาจากไหน รู้แต่ว่าแกมาขออาศัยหลวงตาอยู่ที่วัดมาเกือบสิบปีเห็นจะได้ คนละแวกนั้นมักจะเรียกแกว่า...ลุงเหล้า เพราะไม่ว่าแกจะเยื้องกายไปที่ไหน ก็จะได้กลิ่นเหล้าคลุ้งมาจากแกอยู่ตลอดเวลา และหน้าที่ประจำของแกในวัดก็คือ สัปปะเหร่อ
.....และทุกๆครั้งที่ลุงเหล้าเมาได้ที่ แกก็มักจะแอบอ้างว่าแกเคยเป็นนายอำเภอมาก่อน รู้จักคนในกระทรวงมากมาย เพื่อนๆรุ่นเดียวกับแกตอนนี้บ้างก็เป็นผู้ว่าบ้าง บางคนก็ลงเล่นการเมืองเป็นถึงรัฐมนตรีก็มีหลายคน ทำเอาพวกชาวบ้านและผมได้หัวเราะคลายเครียดกันไปไม่มากก็น้อย ลุงเหล้าเป็นคนชอบร้องเพลง หาเรื่องไอ้นั่นไอ้นี่มาคุยได้ไม่มีหยุดปาก ว่าไปแล้วชาวบ้านในละแวกนี้ก็ดูจะชอบนิสัยลุงเหล้าเหมือนกัน ....ในอำเภอเล็กๆแห่งนี้มีผลประโยชน์ด้านมืดของนักการเมืองท้องถิ่นมากมาย  ลุงเหล้าแกมักจะพูดเพ้อเจ้อเวลาเมาของแกคนเดียวอยู่เสมอว่า ใครอยากจะกินจนรวยก็ให้พวกมันกินกันเข้าไป ถึงเวลามันก็เอาไปไม่ได้หรอก กูกินของกูอยู่แค่นี้ กูใช้ของกูอยู่แค่นี้พอแล้ว ถึงเวลากูก็ไปมือเปล่าเหมือนกัน...พวกมันกับกูก็ไม่มีใครหยิบอะไรติดไม้ติดมือไปได้หรอก นอกจากเวรกรรมที่มีของแต่ละคน  ผมได้ยินแล้วก็อึ้งไปเหมือนกัน ไม่รู้ว่าคนแก่ๆอย่างลุงเหล้าก็เป็นคนมีปรัชญาชีวิตไม่แพ้นักคิดนักเขียนที่มีชื่อเสียงบางคน แต่อาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ
.....แล้ววันหนึ่ง ผมได้เข้าไปขัดแข้งขัดขานักการเมืองท้องถิ่นผู้กว้างขวางในอำเภอนั้นจากเรื่องของงบประมาณที่จะมาสร้างถนน ดูเหมือนว่าผมจะถูกปล่อยให้โด่ดเดี่ยวเพียงลำพัง ทางผู้ใหญ่ก็ไม่สนใจเรื่องของผมเลย ผมได้ถูกย้ายให้ออกจากพื้นที่ภายใน24ชั่วโมง เย็นวันนั้น ลุงเหล้ามาหาผมพร้อมกับยื่นกระดาษที่เขียนด้วยลายมือของแกอย่างรวกๆ ผมไม่ได้ทันอ่าน แต่ก็รับไว้และนำมันลงยัดไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างเสียไม่ได้ แกกระซิบกับผมว่า พอไปถึง ให้เอาจดหมายที่แกเขียนให้ผมส่งให้กับเจ้ากระทรวงที่ผมทำงานอยู่ ผมไม่ได้ตอบรับอะไรแกเพราะต้องรีบเดินทางเข้ากระทรวง......หลายเดือนผ่านมา ผมได้เข้ามารับตำแหน่งเดิมแต่คราวนี้ผมถูกส่งลงมาทางภาคใต้ วันแรกที่ผมต้องมาทำงานที่นี่ผมต้องศึกษาประวัติเก่าๆของคนที่เคยทำหน้าที่ผมอย่างละเอียด   ผมได้ศึกษาวิธีการทำงานของคนเก่าๆ และผมก็เหลือบไปเห็นเอกสารของนายอำเภอท่านหนึ่ง ดูหน้าตาแล้วรู้สึกคุ้นๆอย่างบอกไม่ถูก ผมเพ่งมองดูรูปชายคนนั้นอยู่นานทีเดียว แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเหมือนกัน  จนกระทั่งหลายอาทิตย์ผ่านมา ผมได้ไปเจอเศษกระดาษเก่าๆที่ลุงเหล้าเคยให้ผมไว้ก่อนจะเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ในจดหมายเขียนไว้ว่า...ถึง ไอ้นึกเพื่อนรัก ได้ข่าวว่าตอนนี้แกเป็นถึงรัฐมนตรีว่าการแล้วนี่หว่า แกยังจำสัญญาที่เคยให้ไว้กับข้าได้หรือเปล่าวะ ถ้าแกยังไม่ลืมว่าใครเป็นคนยอมรับผิดแทนแกในวันนั้น แกช่วยเอาไอ้หนุ่มคนนี้รับไว้พิจรณาด้วย ข้าเห็นว่า หน่วยกร้านของมัน ไม่แพ้สมัยที่พวกเรายังหนุ่มๆอยู่ อุดมการณ์แรงกล้าดี ข้าชอบว่ะ   ทันใดนั้นเองรูปของผู้ชายที่เป็นอดีตนายอำเภอที่นี่ก็ผุดเข้ามาในสมองของผมทันที มันเป็นภาพเดียวกันกับใบหน้าของลุงเหล้า...ผิดกันตรงที่ ชายคนนั้นหนุ่มกว่าดูดีกว่า เท่านั้นเอง....ผมฉีกจดหมายฉบับนั้นทิ้งไปและตั้งปนิธานในใจว่า ผมจะทำงานโดยไม่ใช้เส้นสายใครทั้งนั้น จะใช้ความสามารถที่มีอยู่ในตัวผมเอง...ขอบคุณนะครับ ลุงเหล้า ที่ลุงคิดจะช่วยผม....แล้วผมจะกลับไปหาลุงอีกครั้ง จะไปเล่าให้ชาวบ้านแถวนั้นได้ฟังว่า ลุงนี่แหละคือข้าราชการไทยโดยแท้ ไม่เคยคิดที่จะคอรัปชั่นเหมือนข้าราชการไทยบางบคน เป็นนายอำเภอที่ใจซื่อมือสะอาด  ผมจะกลับไปประกาศให้ทุกๆคนได้รับรู้ว่า ลุง ไม่ใช่ ลุงขี้เมาอย่างที่ชาวบ้านเขาคิด...

(ยังไม่จบนะครับ แล้วจะกลับมาเล่าให้ฟังต่อ อิอิ ขอตัวไปกินเหล้ากะลุงก่อง อิอิ)

ออฟไลน์ v.nefertali

  • แรงบันดาลใจ สร้าง...จินตนาการ...
  • ผู้ดูแลคลับกวี

  • *
  • กระทู้: 2,627
  • กดถูกใจ: 3 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 228
  • วันนึงรักจะโตเป็นเงา"ให้เราพักสายตา"
    • Facebook
Re: .....ลุงขี้เมา?.....
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: สิงหาคม 03, 2009, 12:30:32 pm »

แล้วลุงคนนี้ไปเกี่ยวไรกะลุงคนนั้น  ...

โห....อึ้งกันไป? p17

ทุกความงามเกิดได้...เพราะความรัก      เพราะหัวใจมีรัก .....โลกจึงหมุน
หากฝันหวาน...พารักแท้....มาเจือจุน      อยากให้หล่น...."ในใจคุณ" ... นิจนิรันด์
 

ออฟไลน์ คนริมคลอง

  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 458
  • กดถูกใจ: 3 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 67
  • เพศ: ชาย
Re: .....ลุงขี้เมา?.....
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: สิงหาคม 03, 2009, 03:30:06 pm »

.....แล้วผมก็ได้ย้ายกลับมาทำงานที่อำเภอเก่าอีกครั้ง หลังจากที่ต้องทนฟังเสียงปืนและเสียงคำรามของลูกระเบิดอยู่สามปีกว่า ทางกระทรวงได้แต่งตั้งให้ผมมาเป็นนายอำเภอประจำอยู่ที่นี่ หลังจากที่นักการเมืองท้องถิ่นคนนั้นถูกทางการชำระสะสางคดีคอรัปชั่นไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รู้สึกดีใจที่ผมจะได้พบกับสหายเก่าอีกครั้ง...แต่การกลับมาครั้งนี้ของผมผมรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงไป ร้านแป๊ะตงที่เคยตั้งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับสถาณีรถไฟ เดี๋ยวนี้กลายเป็นห้างสรรพสินค้าขายปลีกของชาวต่างชาติไปแล้ว ผมหันกลับไปมองคิวจักรยานยนต์รับจ้าง ซึ่งบัดนี้กับกลายมาเป็นธนาคารชื่อไทยแต่มีนายทุนสิงค์โปรถือหุ้นอยู่กว่าครึ่งตั้งอยู่แทน...
.....เริ่มงานวันแรกของผม ผมได้ลงพื้นที่เพื่อไปดูความเป็นอยู่ของชาวบ้าน และตั้งใจไว้ว่าจะไปพบปะกับสหายเก่าเสียหน่อย พี่มน ลุงขาวและป้าแม้น ซึ่งแต่ก่อนมีอาชีพทำนา ชาวบ้านแถวนั้นบอกกับผมว่า พวกแกได้ขายที่นาแล้วเข้ากรุงเทพฯไปหาซื้อบ้านอยู่กันใหม่ ส่วนแป๊ะตงก็ขายร้านของแกแล้วไปซื้อตึกอยู่ในตัวจังหวัด ไอ้ปื๊ด อดีตเด็กนักเรียนเทคนิคตัวแสบ รถมอร์เตอร์ไซด์คว่ำเสียชีวิตหลังจากอ้อนวอนแม่ขายที่นาเพื่อซื้อรถมอร์เตอร์ไซด์ให้...ลุงเหล้า ลุงขี้เมาของผมเสียชีวิตไปสองปีที่แล้วด้วยโรคพิษสุราเรื้อรัง ผมรู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาทันที สหายเก่าของผม ลุงขี้เมาที่อดีตเป็นถึงนายอำเภอดีเด่น เป็นที่รักของชาวไทยพุธและไทยมุสลิมของภาคใต้ แต่สุดท้าย..ชะตากรรมของแกก็ถูกกำหนดด้วยน้ำมือของนักการเมืองชั่วๆนั่นเอง...
.....ผมได้รับทราบปัญหาของชาวบ้านเกี่ยวกับแหล่งน้ำในการทำเกษตร และยังรู้มาอีกว่า เวลานี้มีนายทุนนอกพื้นที่บางกลุ่มกำลังระดมเงินทุนเพื่อมากว้านซื้อที่นาของพวกชาวบ้านในราคาที่สูงลิบลิ่ว หลายครอบครัวก็ได้ขายไปแล้ว แต่อีกหลายครอบครัวก็กลัวว่าเมื่อขายที่นาไปแล้วลูกหลานจะไม่มีที่ทำกินจึงยังอยู่ในระหว่างการตัดสินใจ  ผมมีข้อมูลอยู่ในมือว่าไอ้เงินทุนที่ระดมกันอยู่ทุกวันนี้มันมาจากพวกเศรษฐีน้ำมันทางตะวันออกกลาง ให้นอร์มินีคนไทยเป็นคนจัดการให้ โดยการแนะนำของอดีตนักการเมืองใหญ่ท่านหนึ่ง ที่กำลังจะ ชักศึกเข้าบ้านตัวเอง
.....ผมใช้เวลาอยู่หลายเดือนที่จะอธิบายให้พวกชาวบ้านฟัง เชิญทั้งกำนันผู้ใหญ่บ้านเข้ามาปรึกษาหารือกันในเรื่องนี้ แต่...ก็ไม่ประสพผลสำเร็จเท่าที่ควรจะเป็น อาจเป็นเพราะว่าค่านายหน้าที่กำนันและผู้ใหญ่บ้านได้รับมันมีจำนวนมหาศาลกระมัง ถึงได้ปิดหูปิดตาพวกชาวบ้านได้...ผมเริ่มรู้สึกถึงความโด่ดเดี่ยวอีกครั้ง
.....เวลาได้ผ่านไปเรื่อยๆ ที่นาก็ถูกนายทุนต่างชาติกว้านซื้อไปเรื่อยๆ จากร้อยไร่ เป็นพันไร่ จากพันไร่เป็นหมื่นไร่ และจากหมื่นไร่ทวีคูณขึ้นไปเรื่อยๆ รู้สึกท้อใจอย่างไรพิกล ผมนำเรื่องนี้ทำรายงานไปยังต้นสังกัดของผม แต่....ไม่มีคำตอบอะไรมาจากต้นสังกัด อธิปไตยของผืนแผ่นดินไทยกำลังจะถูกนายทุนต่างชาติกลืนกินไปแล้วหรือนี่?เป็นเพราะอะไรกัน เงินก้อนโตที่ชาวบ้านอยากได้หรือว่า ผลประโยชน์มหาศาลของนักการเมืองบางคนที่กำลังจะขายประเทศกิน
.....ผมกระดกเหล้าที่ติดอยู่ก้นขวดจนหมด แล้วตั้งต้นพิมพ์หนังสือร้องเรียนไปถึงหน่วยงานของ DSI เพื่อให้ตรวจสอบที่มาของแหล่งเงินทุน ผมจะไม่ยอมเสียประชาธิปไตยให้กับชาวต่างชาติเด็ดขาด...คืนนี้เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเสียเหลือเกิน รู้สึกเพลียอาจจะเป็นผลของการที่ดื่มสุราอย่างหนักก็เป็นได้ ผมละมือจากแป้นพิมพ์แล้วลุกขึ้นไปเพื่อจะเอื้อมมือไปปิดสวิทย์ไฟ ทันใดนั้นเองสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นชายชราคนหนึ่งในกระจกเงาเข้าโดยบังเอิญ...ลุงเหล้า...นี่ผมตาฝาดไปเพราะพิษสุราหรือนี่? ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อจะมองให้ชัดว่าผมตาฝาดไปหรือเปล่า ไม่ใช่ลุงเหล้าของผม แต่..เป็นภาพของชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางซูบผอม ขอบตาเขียวช้ำ ในตาแดงกล่ำ เหมือนอดหลับอดนอนมาเป็นเวลาหลายคืน ชายคนนั้นยิ้มทักทายผมมาก่อน แล้วยื่นขวดเหล้าที่ยังไม่ได้เปิดดื่มให้กับผม พร้อมกับพยักหน้าให้ผมรับมันไว้ ผมยืนมือไปรับเหล้าขวดนั้นทันทีโดยที่ไม่ต้องตัดสินใจอะไรเลย เหมือนกับผมรู้ว่า...ชายที่ยื่นเหล้าขวดนี้ให้กับผมเขาคงไม่ได้ใส่ยาพิษลงในขวดแน่นอน ผมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้งพร้อมกับเปิดขวดเหล้าแล้วรีบกระดกมันลงคอทันทีด้วยความกระหาย ชายคนนั้นนั่งมองผมอยู่ฝั่งตรงข้าม ผมรู้ว่าเขาจะไม่ทิ้งผมไปไหน และจะนั่งเป็นเพื่อนผมจนกว่าผมจะหลับพับไปคาโต๊ะทำงาน ....และผมก็รับรู้ด้วยว่า เขาจะยืนอยู่เคียงข้างผมตลอดไปจนกว่า...ลมหายใจของผมจะหมดลง...

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN