ผู้เขียน หัวข้อ: น้ำฟ้ากับน้ำฝน  (อ่าน 4319 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ LittleCat

  • ลิงลมข่มกลอนฤทธิ์

  • *
  • กระทู้: 78
  • คะแนนกลอน 25
  • อย่างน้อยเรา อยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน
    • เว็บแมวเมา
น้ำฟ้ากับน้ำฝน
« เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 07:41:56 pm »


โดยส่วนตัว ... ชอบเรื่องนี้มาก ..


เรื่อง : น้ำฟ้ากับน้ำฝน


- -ยัยบ้าใครจะอายุยืนถึง 200 ปีเชียวหละ...
- -เอ้าก็ฉันไงหละ เธอก็ด้วยนะ เราจะเป็นเพื่อนกันอีก 200 ปีเลยเชียวแหละ
- -อืมแล้วที่เวลาเหลือหละ....
- -เ รา ก็คงจะตายไปทีละคนสองคนหละมั้ง..ฮิฮิ แต่เธอต้องสัญญานะว่า
เราจะเป็นเพื่อนกันอีก 200 ปี และตลอดไป...
- -แหวะ เลี่ยนจัง...หุหุ แต่...ฉันไม่ใช่เต่านะ... อะ สัญญา
เราสองคนจะเป็นเพื่อนกันไปอีก 200 ปี แต่...เออ ตลอดไปนี้มันนานแค่ไหนนะ
- -ก็ 200 ปีไงหละ เราจะ เป็นเพื่อนกันอีก 200 ปี และตลอดไป......

----------------------------------------------------------------------------------------------

ฉันกับน้ำฟ้า เราเป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่เด็ก ตัวเล็กเท่าหัวแม่โป้ง
บ้านของเราห่างกันไม่ถึง 3 เมตร
มีเพียงแต่ถนนสีเทาหม่นๆที่คั้นกลางระหว่างบ้านของเราทั้งสองเอาไว้
น้ำฟ้า เป็นคนน่ารัก มีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้อื่น
เธอเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมประจำหมู่บ้าน เป็นฮีโร่ในดวงใจของฉัน
และเด็กแถวบ้านหลายๆคน
น้ำฟ้ามักชอบชวนฉันเล่นกำลังภายในเสมอ เธอนิสัยคล้ายกับผู้ชาย ชอบทำตัวเป็นคนเก่ง
แต่ทั้งๆที่จริงแล้ว เธอก็เป็นคนอ่อนไหวไม่ใช้น้อย
เวลาที่มีเรื่องกระทบจิตใจนิดๆหน่อยๆ เธอก็ร้องไห้ขี้มูกโป่ง คอยวิ่งมาซบอกฉัน
แต่ในทางกลับกัน เวลาที่เธอหกล้ม หัวแตก หรือกระทั่ง ล้มหัวฟาดพื้น
เธอก็ไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นมาก่อน

วันทั้งวันเธอคุยได้ไม่มีหยุด คุยตั้งแต่เรื่องทั่วๆไป จนถึงเรื่องลึกลับซับซ้อน
ที่เด็กเล็กๆอย่างเราไม่รู้เรื่อง
เธอเป็นนักวิชาการสาวน้อยที่ชอบกินทุเรียนเป็นที่สุด ไม่ว่าจะเป็นทุเรียนสด
ทุเรียนทอด ไอศครีมทุเรียน และก็อะไรที่เกี่ยวกับทุเรียนเธอจะกิน กิน และก็กิน
จนทั้งกลิ่นตัวกลิ่นปากของเธอเป็นกลิ่นทุเรียนไปหมดแล้วหละมั้ง
- - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - -- - - - - - -- - - - - - - -- - - - - -- - - -
ฉัน น้ำฝน สาวน้อยน่ารัก หน้าตาจิ้มลิ้มตั้งแต่เด็ก นิสัยอ่อนแอ ไม่ชอบทำร้ายใคร
ช่วยเหลือตนเองไม่ได้มากนัก เวลาถูกแกล้งก็ร้องไห้ไปฟ้องยาย
ก็มีแต่น้ำฟ้านี่และที่คอยช่วยฉันเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่มีพวกเด็กผู้ชายแถวบ้านมาแกล้งฉัน น้ำฟ้า
ก็คอยไล่ตะเพิดพวกมันออกไป จนถึงเรื่องที่ฉันแอบกินขนมในห้องเรียนตอนครูสอน
น้ำฟ้าก็จะออกคอยรับแทนฉันเสมอ เราทั้งสองเป็นเพื่อนรัก ชนิดที่เรียกว่า
รักสุดขั้วหัวใจ รักแบบที่ไม่มีสิ่งใดมาพรากจากได้
แต่ก็น้อยครั้งนักที่เราทั้งสองจะพูดว่าฉันรักเธอออกจากปาก
อันที่จริงมันไม่เคยมีซักครั้งเลยด้วยซ้ำ

เราทั้งสองมีอะไรที่คล้ายๆกันเสมอไม่ว่า จะเป็นเรื่องของวันเกิด
ฉันเกิดห่างจากน้ำฟ้าเพียงแค่ 5 ชั่วโมง ดังนั้นเราจึงเกิดวันเดียวกัน
เดือนเดียวกัน ปีเดียวกัน ราศีเดียวกัน แถมกรุ๊ปเลือดยังกรุ๊ปเลือด b
เหมือนกันอีกตั้งหาก ชื่อของเธอกับฉันยังออกไปทางเดียวกันอีกด้วย น้ำฟ้า กับ น้ำฝน
เพื่อนซี้ไม่มีซั้ว ผมของเธอเป็นผมตรงดำยาว เหมือนฉัน ที่ตรงยาวดำ ตาของเธอกลมโต
เหมือนของฉันที่โตกลม เราทั้งสองสูงเท่ากันตลอด ตั้งแต่เด็กยันโต
เราจะสูงเท่าๆกันมาเสมอ หรือถ้าจะห่าง ก็ห่างกันเพียงแค่ 1-2 เซนเท่านั้น
นี่แหละมั้งที่ทำให้เราทั้งสองเป็นเพื่อนซี้ไม่มีวันทิ้งกัน
และมิตรภาพของเราก็จะไม่มีวันสิ้นสุดจนวันตาย

แต่ก็มีอยู่เรื่องนึงนะ ที่เราสองคนแตกต่างกันคนละขั้วเลยก็ว่าได้
น้ำฟ้าเป็นคน อัธยาศัยดี ชอบยิ้ม ชอบหัวเราะจนน้ำลายไหล เธอมีเพื่อนฝูงมากมาย
ตั้งแต่ผู้ชาย ยัน กะเทย ก็ไม่เกี่ยง แถมยังเรียนเก่งชนิดที่เรียกว่า
อัจฉริยะสมองไว เก่งจนหัวของเธอจะกลายเป็นเข็มหมุดอยู่แล้วหละมั้ง เธอทั้งเข้มแข็ง
อดทน ไม่ยอมร้องไห้ให้ใครเห็นง่ายๆ และคอยปกป้องฉันเสมอมา
แถมยังชอบกินทุเรียนเป็นชีวิตจิตใจ
ต่างจากฉันที่เกลียดทุเรียนสุดขั้ว เกลียดแบบสุดๆ อักทั้งฉันยังไม่มีเพื่อนซักคน
ก็มีน้ำฟ้านี่แหละที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน
เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ฉันมีอยู่
แถมฉันยังเป็นคนหัวอ่อนเรียนก็ไม่ค่อยเก่ง สอบทีไรก็ได้ที่ปลายๆของห้องทุกที
แล้วฉันยังร้องไห้ง่ายอีกต่างหาก แค่ใครมาหยิกนิดเดียวก็ร้องไห้งอแงทั้งวันแล้วหละ
แต่ก็ดีนะที่มีน้ำฟ้าคอยปลอบ คอยปกป้องฉัน
ไม่งั้นเป็นชั่วโมงฉันก็ร้องไห้ไม่หยุดเลยหละ แต่ฉันก็มีดีอย่าง
ตรงที่ฉันเป็นคนว่ายน้ำแข็ง ว่ายน้ำเก่งต่างจากน้ำฟ้า
ที่แค่แตะน้ำก็ร้องโวยวายซะแล้ว แต่ก็ช่างเถอะ
ยังไงเราก็เล่นต่อสู้กำลังภายในมากกว่า ว่ายน้ำแข่งกันอยู่แล้วหละ

ฉันเป็นคนที่วาดรูปสวย สวยชนิดที่เรียกว่า ผู้ใหญ่ยังตะลึงเลยหละ
ภาพแต่ละภาพของฉัน จัดอยู่ในระดับที่วางขายแล้วได้เงินเป็นกอบเป็นกำนับไม่ถ้วน
เพราะไม่มีผู้ใหญ่คนไหนจะเชื่อหรอกนะว่าเด็กอายุแค่ 7ขวบอย่างฉันจะวาดรูปได้สวยขนาดนี้
น้ำฟ้าเป็นคนวาดรูปไม่ถึงกับสวย แต่ก็พอใช้ได้ เวลาที่ครูให้นักเรียนวาดรูปทีไร
เธอก็มักจะได้ 1 ดาวเสมอ หรือไม่อย่างมากที่สุดก็ได้ 2 ดาวครึ่ง

ดังนั้นทุกๆเย็น
เราทั้งสองจะพากันขี่จักรยานคันโปรดไปที่ต้นไม้ใจกลางหมู่บ้านที่มีม้าหินอ่อนเล็กๆให้นั่งเสมอ
น้ำฟ้าจะคอยสอนการบ้านยากๆให้ฉัน ส่วนฉันก็สอนวาดภาพให้เธอ
แต่ก็นั่นแหละ ถึงฉันจะสอนเธอวาดภาพเท่าไร แต่ภาพของเธอก็ได้แค่ 1 ดาวเสมอ
ส่วนฉันถึงเธอจะคอยสอน คอยอธิบาย จนน้ำลายในปากของเธอเหือดแห้งไปหมดก็ตามที
แต่ฉันก็ยังคงสอบได้คะแนน 5 เต็ม 10 ตลอดมา

ชีวิตในวัยเด็กของเราทั้งสองมีแต่เรื่องราวสนุกๆ
วันทั้งวันได้แต่ยิ้ม ยิ้ม และก็ยิ้ม ทุกๆวันเสาร์อาทิตย์ เราจะเล่นด้วยกันเสมอ
ไม่ว่าจะเป็น เล่นขายของ กระโดดยาง พ่อแม่ลูก กำลังภายใน
อันหลังนี้ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไรหรอกนะ แต่ก็ช่างเถอะน้ำฟ้าเค้าชอบนี่หน่า

กลุ่มของเรามีด้วยกัน 5 คน มีฉัน น้ำฟ้า และก้อเพื่อนๆอีก 3 คน กบ บี และก็บุ้มบิ๋ม
ทั้ง 3 คนนี้ไม่ค่อยสนิทกับฉันเท่าไรหรอกนะ
เด็กๆแถวบ้านมักเรียกเราว่า แก๋งค์นางฟ้าน้อย
เพราะกลุ่มของเรามีแต่เด็กผู้หญิง ตัวเล็กน่ารัก
จะมีก็แต่ กลุ่มของ เอกเท่านั้นแหละ ที่คอยจะกลั่นแกล้งกลุ่มของเราอยู่เสมอ
โดยเฉพาะตัวฉันเองหละมั้ง แต่ทุกครั้งที่มันแกล้งฉันทีไร น้ำฟ้าก็จะคอยปกป้องฉันเสมอ
มันเป็นความรู้สึกอัตโนมัติซะแล้วหละมั้ง
ที่เมื่อไรมีน้ำฟ้าอยู่ ฉันก็จะต้องปลอดภัย มีความสุขและสุขใจที่ได้อยู่กับเพื่อนของฉันคนนี้


คิดถึง .. คิดถึงคนดี .. ตะโกนบอกไว้ตรงนี้ .. เธอจะได้ยินไหม
คิดถึง .. แค่คำพูดนั้นยากจะบรรยาย ... ความรักที่มากมาย .. ล้นใจ .. คนคอย
:: การให้คือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน ::
 

ออฟไลน์ LittleCat

  • ลิงลมข่มกลอนฤทธิ์

  • *
  • กระทู้: 78
  • คะแนนกลอน 25
  • อย่างน้อยเรา อยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน
    • เว็บแมวเมา
Re: น้ำฟ้ากับน้ำฝน
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 07:42:41 pm »


เอกเป็นคนหน้าตาดี ผิวขาวผุดผ่อง ตาใสแจ๋ว รูปหล่อ แถมพ่อมันยังรวยอีกตั่งหาก
ดังนั้นเด็กสาวแถวบ้านของฉัน จึงติดมันตรึม รวมถึงตัวฉันด้วยหละสิ
ฉันแอบชอบมันมาตั้งนานแล้วหละ ถึงมันจะแกล้งฉัน มากมายเท่าไร แต่ฉันก็ดีใจนะ
ที่มันสนใจฉัน แกล้งฉัน แต่เรื่องมีอยู่ว่า มันไม่ค่อยถูกกับน้ำฟ้าหนะสิ
ดังนั้นฉันเลยเก็บความในใจนั้นเสมอมา ไม่บอกแม้กระทั่งน้ำฟ้าเพื่อนรักของฉันเลยแหละ
เพราะว่าอะไรหนะหรอ ก็เพราะว่าเราทั้งสอง เป็นผู้เก็บความลับของกันและกันหนะสิ
ทุกๆวันตอนเย็น เราทั้งสองมักจะมาบอกความลับของกันและกันเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่บ้าน ที่โรงเรียน และก็เรื่องต่างๆอีกมากมาย
ดังนั้นจึงไม่ต้องใจแปลกเลย ที่เราจะชอบอะไรคล้ายๆกัน
และรู้ใจกันและกันตั้งแต่เด็กยันโต ขนาดนี้

เราสองคน เป็นเพื่อนรัก......... รักกัน สนิทกัน รู้ใจกัน เล่นด้วยกัน ทุกข์ด้วยกัน
สุขด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เดินด้วยกัน ล้มด้วยกัน ขี่จักรยานพร้อมกัน
ไปโรงเรียนพร้อมกัน กลับบ้านพร้อมกัน บางวันก็นอนด้วยกัน บางวันก็อาบน้ำด้วยกัน
ตื่นพร้อมๆกัน ตากฝนด้วยกัน เช็ดหน้าให้กัน ร้องไห้ด้วยกัน และมิตรภาพ
ความรักของเราทั้งสอง ก็ยังคงยืนยงมาตลอดตั้งแต่ 0 ปี 0เดือน 0 วัน
จนถึง 15 ปีหลายเดือน หลายวัน เราก็ยัง รักกัน เสมอมา 15 ปีแล้วสินะที่มิตรภาพของเรายังคงดำเนินเรื่อยมา
น้ำฟ้า กับฉัน เราอยู่โรงเรียนเดียวกันมาตลอด จนถึงตอนนี้
เราก็ยังอยู่ที่โรงเรียนเดียวกัน ห้องเดียวกัน และก็ยังคงเล่นด้วยกัน
เธอยังคงว่ายน้ำและก็วาดรูปไม่เก่งอยู่เช่นเคย
แต่นับวัน เธอยิ่งเรียนเก่งขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนฉัน ถึงจะวาดรูปสวยว่ายน้ำเก่งเหมือนเคย แต่ก็ยังหัวอ่อน
เรียนไม่เก่งเหมือนแต่ก่อน
แต่เป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้ เราทั้งสองยังคงทำตัวเป็นเด็กเช่นเคย เราทั้งกิน เล่น
เที่ยว ด้วยกัน บอกความลับกันและกัน อาบน้ำด้วยกัน ทั้งๆที่เราโตเป็นสาวแล้ว
แต่เราก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิม
ฉันอยากจะเก็บมิตรภาพความทรงจำดีๆนี้ไว้ตลอดในส่วนลึกของหัวใจ
แต่แล้วเรื่องราวของเราก็เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อฉันและเธอย่างเข้าสู่ ปีที่ 16 ม.4
ที่ความรู้สึกเหล่านั้นจะกลายเป็นเพียงความทรงจำตลอดกาล

- - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - -- - - - - - -- - - - - - - -- - - - - -- - - -
?น้ำฟ้า น้ำฟ้า ไปโรงเรียนกันเถอะ มันตั้ง 7 โมงแล้วนะ?
ฉันตะโกนสุดเสียงเรียกน้ำฟ้า ที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในบ้านหลังเล็ก
?จ้าๆๆ อืม ใกล้เสร็จแล้วหละ เดี๋ยวนะ? น้ำฟ้า ยื่นหน้าออกมาทางหน้าต่างบานแคบ
ผมของเธอยังคงยาวสลวยเหมือนเก่า ไม่ถึง 5 นาที เธอก็รีบวิ่งออกมาด้วยความเร็วสูง
พร้อมกับชุดนักเรียน ม. ปลาย สวยใส
?แต๊น แตน ไงจ๋ะ น้ำฝน สวยมั้ยเอ่ย? เธอพูดพร้อมกับ ยกแขน 2 ข้างขึ้นบนฟ้าพร้อมกับหมุนรอบตัว 2 ครั้ง
?อืม เออ ฉันว่า ฉันสวยกว่านะ? ฉันพูดพร้อมกับอมยิ้มนิดๆ น้ำฟ้า ทำเมินหน้าหนีแล้วรีบวิ่งไปลากจักรยานคันโปรด
?เอี่ย ไม่เห็นสวยเลย ? น้ำฟ้าพูดพร้อมกับแลบลิ้นยาวเฟื้อย เธอรีบขี่จักรยาน
ออกไปข้างหน้าพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ฉันรีบขี่ตามไป พร้อมกับ จี้เอวเธอเข้าอย่างจัง
เธอยิ้มนิดๆ พร้อมกับขี่จักยานไปพร้อมๆกับฉัน เราทั้งสอง
พูดคุยกันอย่างสนุกท่ามกลางแดดยามเช้าที่สดใส นี่คงเป็นกิจวัตร
ประจำวันไปแล้วหละมั้ง ทุกๆเช้าเราทั้งสองต้อง ปะทะฝีปากกันก่อน หลังจากนั้น
ไม่เธอก็ฉันจะขี่จักรยานออกไปพร้อมกับแลบลิ้น
แล้วอีกไม่นานอีกฝ่ายก็จะตามมาจี้เอว........

เปิดเทอมวันแรก มันช่างเป็นบรรยากาศที่หน้าตื่นเต้นไม่น้อย
คุณครูคนใหม่ ห้องเรียนห้องใหม่ วิชาใหม่ๆ
และที่สำคัญนักเรียนคนใหม่
แหมห้องเราจะมีใครหน้าตาดีมั้ยน้อ แล้วจะมีใครเป็นเพื่อนฉันรึเปล่าน้า
แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่มีใครแทนที่น้ำฟ้าได้อยู่แล้วหละ
กระทั่งแฟนก็เถอะ ถ้าให้ฉันเลือกระหว่างแฟนกับเพื่อนนะ
ยังไงฉันก็ต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้วหละ ก็เราเป็นเพื่อนกันมาตั้ง 15 ปีแล้วหนะสิ..

ก้าวแรกที่ฉันก้าวเข้ามาในโรงเรียน มันช่างเป็นบรรยากาศที่อบอุ่นยิ่งนัก
เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และความสดชื่นของเพื่อนเก่า ที่ไม่ได้พบหน้ากันนานนับเดือน
ฉันกับน้ำฟ้ายิ้มนิดๆพร้อมกับจูงมือ กันแน่นเดินไปยังห้องเรียนห้องใหม่
ที่เราทั้งสองก็ยังคงอยู่ด้วยกันอีกตามเคย

แต่ทันทีที่ฉันก้าวเข้ามายังห้องเรียนได้ไม่นานนัก
ฉันก็ต้องตกตะลึง หัวใจแทบกระเด็นออกมา
ก็คนที่ฉันเห็นหนะสิ นายเอก เพื่อนเก่าที่ฉันแอบรักมาแสนนาน
คนที่คอยกลั่นแกล้งฉันเสมอ ได้เข้ามาอยู่ร่วมห้องกับฉันอีกครั้ง
ตอนนี้มันหล่อขึ้นเป็นกอง แถมพ่อมันยังรวยกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ห้องหัวใจของฉันที่ถูกปิดตายตั้งแต่นายนั่นย้ายไปที่อื่น ตอนนี้ได้เปิดรับ
นายเอกมาในห้องหัวใจอีกครั้ง
มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
นี่รึเปล่าน้าที่เค้าเรียกว่าความรัก.....
ฉันเหม่อลอยไปนานนับนาที จนน้ำฟ้าสะกิดให้ฉันมานั่งข้างๆ
และแล้วการเรียนวันใหม่ก็เริ่มขึ้น
ตอนแนะนำตัวนักเรียน ฉันยิ่งแทบคลั่ง เสียงของนายนั่นนุ่มนวลจริงๆ
มันไพเราะยังกะเสียงนกไนติงเกลเชียวหละ ฉันนั่งกำมือแน่นหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าก้มตา
จนน้ำฟ้าถามว่า เป็นไข้รึเปล่า ใช่สิ ฉันกำลังเป็นไข้ใจ เฮอนี่แหละน้า ความรัก
พอถึงตอนที่ฉันแนะนำตัวหนะสิ
ฉันก็เกิดอาการเป็นใบ้พูดไม่ออกจนเพื่อนๆพากันหัวเราะยกใหญ่ รวมทั้งนายเอกด้วยหละสิ
ตลอดทุกวิชา ที่ฉันเรียนหัวใจของฉันเต้นตุบตับรุนแรงเสมอ จนไม่เป็นอันทำอะไร
ก็คนที่นั่งข้างหลังฉันก็คือนายเอก รูปหล่อหนะสิ
ตอนนี้ฉันรู้แล้วหละว่าทำไมคนมีความรักถึงทำอะไรหลายๆอย่างได้
เพราะตอนนี้ฉันก็กำลังตกหลุมพรางแห่งความรักเข้าแล้วหละสิ
ฉันได้แต่คิดถึงหน้าของเค้า ?ทำไมเค้าถึงน่ารักขนาดนี้น่า ดูสิดูผิวเค้าสิทำไมถึงเนียนขาวขนาดนี้?
ความคิดของฉันเพร่ำเพ้อถึงนายเอก จนเสียงกริ่งวิชาสุดท้ายดังขึ้น เสียงน้ำฟ้าผ่านเข้ามาในหูของฉัน
?น้ำฝน กลับบ้านได้แล้ว?ฉันพยักน่า พร้อมกับยกกระเป๋าสะพาย
ปัดไปถูกหน้าคนข้างหลังเข้าอย่างจัง
?ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆนะค่ะ? ฉันก้มหน้าก้มตา พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
?ไม่เป็นไรหรอกครับ เสียงนั้นตอบกลับมาด้วยความนุ่มนวล? นายเอกนั่นเอง
ฉันมัวแต่เขินอายพร้อมกับเดินก้มหน้าก้มตา ไปยังจักรยานที่จอดอยู่ข้างล่าง
หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ
?เค้าน่ารักจังเลยเนอะน้ำฟ้า?ฉันพูดขณะกำลังขี่จักรยานคันโปรด กลับบ้าน
?ใครอ่ะ.... ฉันหรอ ฉันน่ารักอยู่แล้วหละจะ? น้ำฟ้าพูดพร้อมกับยิ้มนิดๆ
?ไม่ใช่เธอก็นายเอกเพื่อนเก่าเราไง?
?แหวะ ไม่เห็นน่ารักเลย เฮอ !!! เธอชอบนายนั่นหรอ? น้ำฟ้าพูดอย่างมีเลดนัย
? เออ อืม มะ มะ ไม่ใช่? ฉันโกหกน่าหน้าตาย
พร้อมกับขี่จักรยานกลับเข้าบ้านไปด้วยความอาย น้ำฟ้าตะโกนตามหลังมาปนหัวเราะหน่อยๆ
?แล้วเจอกันตอนเย็นนะจ๊ะ?
ฉันกลับบ้านไปด้วยหัวใจไหวหวั่น ความรักครั้งใหม่เกิดขึ้นกับฉันอีกแล้ว
ฉันส่องกระจกมองหน้าตัวเอง อย่าพินิจ พิเคราะห์ เออ เรามันก็สวยเหมือนกันนะ
ฉันอมยิ้มด้วยความเขินอายพร้อมกับขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนักฉันก็ขี่จักรยานไปยังต้นไม้ใหญ่ใจกลางหมู่บ้าน

?มาช้าจังนะ?น้ำฟ้าที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่พูดขึ้น ฉันไม่พูดอะไร แต่หัวเราะเบาๆ
น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเอาทุเรียนทอดที่พึ่งซื้อมาใหม่หยิบเข้าปาก ?กินมะจ๊ะ?
เธอยิ้มทั้งๆที่รู้ว่าฉันเกลียดทุเรียนเป็นที่สุด
?ไม่หรอก อืม..กินมะนาวดีกว่า? ฉันพูดพร้อมกับนั่งลง
?เอี่ย เปรี้ยวจะตาย เธอกินเข้าไปได้ยังไงน้า? น้ำฟ้าทำหน้าเหยเก
เธอไม่ชอบกินอะไรที่เปรี้ยวๆเป็นที่สุด ต่างจากฉันที่ชอบกินอะไรที่เปรี้ยวบาดใจ
ยิ่งเป็นมะนาวสดๆ ยิ่งของโปรดเลยหละ.......
เราสองคนนั่งคุยกันนานแสนนาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ฉันคอยสอนเธอวาดรูป
ส่วนเธอก็สอนการบ้านฉัน ตั้งแต่ 4 โมง กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึง 1 ทุ่ม
เธออธิบายการบ้านเลขข้อนึงนานนับ 10 รอบจนกว่าฉันจะเข้าใจ

ในที่สุดเราทั้งสองก็กลับบ้านไป พร้อมกับรอยยิ้มไม่นานก็ตื่นขึ้นมา
ขี่จักรยานด้วยกันตอนเช้า แล้วก็กลับบ้าน นั่งเล่นด้วยกัน ตื่นขึ้นมา และก็....
คิดถึง .. คิดถึงคนดี .. ตะโกนบอกไว้ตรงนี้ .. เธอจะได้ยินไหม
คิดถึง .. แค่คำพูดนั้นยากจะบรรยาย ... ความรักที่มากมาย .. ล้นใจ .. คนคอย
:: การให้คือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน ::
 

ออฟไลน์ LittleCat

  • ลิงลมข่มกลอนฤทธิ์

  • *
  • กระทู้: 78
  • คะแนนกลอน 25
  • อย่างน้อยเรา อยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน
    • เว็บแมวเมา
Re: น้ำฟ้ากับน้ำฝน
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 07:43:53 pm »


ความสัมพันธ์ของเรายังคงเหมือนเดิมเช่นเคย
เพียงแต่ฉันแบ่งความรักเพียงเศษเสี้ยวส่วนหนึ่งที่มีต่อน้ำฟ้าไปให้นายเอกเท่านั้น
เพียงเศษเสี้ยวจริง ๆแต่นับวัน เราทั้งสองก็เริ่มห่างกันขึ้นเรื่อยๆ
คงเพราะฉันอยู่ชมรม ศิลปะ ส่วน น้ำฟ้าเธออยู่ชมคนเก่งที่เป็นแนวหน้าในการทำกิจกรรมโรงเรียนต่างๆในโรงเรียน
ซึ่งนายเอกก็อยู่ชมรมนั้นด้วย
เพียงแค่ 2 ถึง3 วันเท่านั้นน้ำฟ้ากับเอกก็สนิทกันขึ้นเรื่อยๆ
จนใจฉันเริ่มหวั่นว่าทั้งคู่จะรักกัน มีบางครั้งที่ฉันแอบอิจฉาน้ำฟ้าเล็กๆบ้าง
อันที่จริงมันตั้งแต่เด็กแล้วหละ เธอทั้งเก่งแสนดี น่ารัก
แถมยังมีเพื่อนเยอะแยะมากมายอีกตั่งหาก เธอมีครอบครัวที่สมบูรณ์เพียบพร้อม
มีทั้งพ่อ ทั้งแม่ ต่างจากฉันที่อยู่กับยายแก่ๆตามลำพัง
ถ้าเราเปลี่ยนร่างกันได้ก็คงจะดีไม่น้อย ฉันจะได้สนิทกับนายเอกเหมือนน้ำฟ้าด้วย
แต่มันก็แค่ฝันนั่นแหละ มีบางครั้งที่ฉันได้คุยกับนายเอก
แต่มันก็แค่คำสองคำเท่านั้น คงเพราะความเขินหละมั้ง แต่สำหรับขาคุยอย่างน้ำฟ้า
ฉันเห็นเค้าคุยกันนานนับชั่วโมงเลยหละ เฮอ!.. ฉันคนหมดหวังแล้วสิเนอะ ....

วันทั้งวัน ฉันเฝ้าคิดถึงหน้านายเอกจนไม่เป็นอันทำอะไร
จนน้ำฟ้านั้นต้องคอยอธิบายการบ้านทุกวิชาให้ฉันฟังอย่างละเอียดนับสิบรอบ
ซึ่งฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไรนักหรอก กระทั่งเวลาเนิ่นนานผ่านไปนับเดือน
ฉันเฝ้าเก็บความลับที่ฉันแอบรักนายนั่นตลอดมา
ทุกๆครั้งที่ฉันกับน้ำฟ้าบอกความลับแก่กัน ฉันก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้
แม้น้ำฟ้าจะคะยั้นคะยอฉัน แต่ฉันก็ไม่เคยปริปากพูดเลยซักครั้ง จนในที่สุด
ในวันที่ท้องฟ้าสดใส วันที่น้ำฟ้านั่งกินทุเรียนทอดของโปรด
และวันที่ฉันนั่งกินมะนาวอยู่อย่างเอร็ดอร่อย
น้ำฟ้ายังคงอธิบายการบ้านวิชาเลขเป็นรอบที่ 10กว่าๆ อยู่เช่นเคย
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
?อืม น้ำฟ้า เออ คือว่า? ฉันพูดตะกุกตะกัก
?อะไรหรอ ว่ามาเลย ?น้ำฟ้า พูดขณะก้มหน้าก้มตาอธิบายการบ้านไปเรื่อยๆ
?อืม เออ เธอช่วยเป็นแบบให้ฉันหน่อยได้มั้ยอ่ะ แบบว่า ชมรมศิลปะ
เค้าสั่งให้วาดภาพเหมือนหนะ ฉันก็เลย??
?มีอะไร จะบอกอีกรึเปล่าเราเป็นเพื่อนกันนะ ฮิฮิ?
น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างสดชื่น เธอพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง
?คือว่า ฉันมีความลับจะบอกเธอหละ?ฉันกลั้นใจพูดอย่างที่สุด
?ฉันก็มีเหมือนกัน? เธอพูดโต้ขึ้น
?คือว่า ฉัน ชอบ ชอบ.... ชอบนายเอก เธอช่วยฉันได้มั้ย??ฉันพูดตัดบท
พร้อมกับจับมือน้ำฟ้า น้ำฟ้าทำหน้าอึ้งเล็กน้อย พร้อมกับผลิยิ้มขึ้นมา
?เออ คือว่า สัญญานะ ว่าเราจะเป็นเพื่อนกัน ตลอดไป คือว่า
เธอต้องไม่เห็นคนรักสำคัญกับเพื่อนน้า เดี๋ยว ฉันจะอิจฉานายนั่นเข้า?
เธออมยิ้มพร้อมๆกับยื่นนิ้วก้อยเล็กๆมาเกี่ยวกับนิ้วของฉัน พร้อมกับเล่นเซเซมีมี
แก้เขิน เซเซมีมี ปิงป่อง ช่า ปิงป่อง ช่า ช่า......
ใช่เราจะเป็นเพื่อนตลอดกาล.....ใช่มั้ยน้ำฟ้า เราจะรักกันตลอดไป

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมามา
ฉันก็คอยเฝ้ารับการบอกข่าวเกี่ยวกับนายเอกจากเพื่อนรักของฉัน น้ำฟ้า ตลอด ไม่ว่า
จะเป็นเรื่อง ผู้หญิงในสเปคเป็นยังไง ชอบกินอะไร ชอบทำอะไร หนังสือเล่มโปรดเล่มไหน
แล้วเคยชอบใครบ้างรึเปล่า มีหลายครั้งที่ฉัน พยายามจะบอกกับ
นายเอกว่าฉันหลงรักเค้ามานานแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยได้บอกซักที
แม้น้ำฟ้าจะทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชักทุกวิถีทาง
แต่ความรักของฉันกับนายเอกก็ยังไม่สำเร็จ จนเวลาผ่านไป 2 เดือนแล้วก็ตาม
ถึงแม้จะมีผู้ชายมากหน้าหลายตาพยายามจีบฉัน แต่ฉันก็ไม่สนใจซักคน
มีเพียงนายเอกคนเดียวที่ยังคงอยู่ในหัวใจ
และความรักของฉันที่มีต่อเค้าก็ยิ่งเพิ่มมากทุกวันๆ จนในที่สุด
ฉันก็บอกรักเค้าจนได้
แต่ก็เป็นเพราะน้ำฟ้านั่นแหละที่ช่วยขังฉันให้อยู่ในห้องกับนายเอก 2 ต่อ 2
เธอน่ารักจริงๆเนอะ เกิดชาติหน้าฉันจะมีเพื่อนที่ดีอย่างเธอรึเปล่าน้า
วันนั้นฉันกับนายเอกคุยกันนานนับชั่วโมง อันที่จริงนายเอกแอบชอบฉันมานาน แล้ว
แต่ไม่กล้าบอกเลยมาตีสนิทกับน้ำฟ้า ฉันแอบดีใจอยู่น้อยๆ และนับตั้งแต่วันนั้นมา
เราก็เริ่มเข้าสู่กระบวนการที่เรียกว่า เป็นแฟนกัน เพราะเค้าก็รักฉัน ฉันก็รักเค้า
เราสองคนรักกัน และเรื่องราวทั้งหมดก็คงต้องจบลงแต่เพียงเท่านี้
จบแบบแฮปปิ้เอ็นดิ้ง ด้วยความรักหวานแหวว ขอบคุณเธอจริงๆนะ น้ำฟ้าเพื่อนรักของฉัน
แต่ น้ำฟ้า......น้ำฟ้า

อันที่จริงแล้วนับตั้งแต่ วันที่ฉันบอกความลับที่เก็บมานานนับเดือนแก่น้ำฟ้า
เราทั้งสองก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น แต่หัวข้อสนทนาที่เพิ่มขึ้นมาระหว่างเราอีก
ก็คือเรื่องของนายเอก เธอจะรำคาญฉันไม่น้า
ที่วันทั้งวันฉันเฝ้าพร่ำพูดแต่ชื่อของนายนั่น
เธอจะเลิกคบกับฉันไม่น้าที่ฉันทำตัวแบบนี้
แบบที่เห็นคนที่แอบชอบสำคัญกว่าเพื่อนตัวเอง แต่ในที่สุด
เธอก็ปฏิบัติภารกิจแม่สื่อสำเร็จ เธอทำให้ฉันกับเอกรักกัน
ถ้าฉันเป็นเธอก็เหมือนกับยกภูเขาออกจากอกเชียวแหละ
และเราก็จะกลับมาสนิทกันยิ่งกว่าเดิม....แต่นั่นมันไม่ใช่เลย

กาลเวลาล่วงเลยพ้นผ่านไป นับจากวันที่ฉันกับเอกเปลี่ยนจากเพื่อนเป็นคนรัก
ฉันก็แทบจะไม่ได้ยินคำพูดจากน้ำฟ้าเลยซักครั้ง อาจเป็นเพราะฉันไม่สนใจจะฟังมากกว่า
ตลอดเวลาที่เรานั่งข้างกัน ฉันก็มักจะหันหลังไปคุยกับนายเอกอยู่เสมอ ช่วงพักกลางวัน
ฉันก็เดินควงนายเอกไปโรงอาหารให้สาวๆอิจฉาเล่น
ส่วนตอนมาโรงเรียนก็จะมีรถคันงามคอยรับส่งฉัน
เหมือนเวลาตอนกลับที่มีรถคันเก่ามาเช่นเคย จนฉันแทบจะทิ้งจักรยานคันนั้นไปเลยก็ได้
จากที่เคยฝังเสียงบ่น อธิบายการบ้านนับ 10 รอบของน้ำฟ้าตอนนี้
กลับเป็นอาจารย์สอนพิเศษที่นายเอกจ้างมาสอน
เอกเค้าช่างดีกับฉันจริงๆจนตอนนั้นฉันแทบลืมไปเลยว่าฉันยังคงมีเพื่อนคนหนึ่งที่ชื่อน้ำฟ้า
คนที่คอยปกป้อง ดูแล เอาใจใส่ แม้เราจะชอบอะไรต่างกัน
แต่เธอก็ยังคงเป็นคนเดียวที่ยืนเคียงข้างฉันในวันที่เหน็บหนาว
แต่ในวันที่เธอเหน็บหนาวหละ......

เสียงออดวิชาสุดท้ายดังขึ้น ฉันลุกขึ้นเดินออกจากเก้าอี้
แต่ก็มีเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยเรียกฉันให้หยุดอยู่กับที่
?ฝน วันนี้กลับบ้านด้วยกันนะ?
มันเป็นเสียงของน้ำฟ้า เพื่อนที่แสนดีของฉัน
?เออ คือว่า ฉันไม่ได้ขี่จักรยานมาหนะ แล้ว....?
?อ๋อ ซ้อนจักรยานฉันก็ได้ เราซ้อนกันออกบ่อยไป จำได้มั้ย ตอนนั้น...?
ฉันมองหน้าเอก พร้อมกับหันหน้าผลิยิ้มให้กับน้ำฟ้า ?ได้ จ๊ะ?
น้ำฟ้าขี่จักรยานอย่างเอื่อยเฉื่อยคงเพราะน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นของฉันหละมั้ง
?อือ ฝน เราไม่ได้คุยกันนานเท่าไรแล้วน้า? น้ำฟ้าพูดพร้อมหันหน้ามาทางฉัน
?คงจะประมาณเดือน 1 แล้วมั้ง ตอนนี้ฉันยุ่งๆอยู่หนะ?
?จำได้มั้ยที่เธอบอกกับฉันหนะ ภาพเหมือนไง วันนี้ฉันว่างนะ มาวาดที่บ้านฉันก็ได้?
?เออ อืม ได้? ฉันพูดเสียงตะกุกตะกัก
พร้อมกับที่น้ำฟ้าขี่จักรยานมาถึงสวนหลังบ้านพอดี
บ้านของน้ำฟ้ายังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนเดิม ห้องทุกห้อง
ของทุกอย่างยังคงเหมือนเก่า
ฉันแทบจะไม่ได้มาบ้านเธอมานานแสนนานนับตั้งแต่ฉันเป็นแฟนกับนายเอก วันนั้นทั้งวัน
น้ำฟ้าชวนฉันคุยอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเก่าๆกลับมาอีกครั้ง
ฉันแทบจะลืมความรู้สึกเหล่านี้ไปแล้ว ฉันนั่งเขียนภาพนานนับ ชั่วโมง น้ำฟ้าบอกว่า
ภาพที่ฉันเขียนนั้นเหมือนกับ
คิดถึง .. คิดถึงคนดี .. ตะโกนบอกไว้ตรงนี้ .. เธอจะได้ยินไหม
คิดถึง .. แค่คำพูดนั้นยากจะบรรยาย ... ความรักที่มากมาย .. ล้นใจ .. คนคอย
:: การให้คือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน ::
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN