ผู้เขียน หัวข้อ: น้ำฟ้ากับน้ำฝน  (อ่าน 4314 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ LittleCat

  • ลิงลมข่มกลอนฤทธิ์

  • *
  • กระทู้: 78
  • คะแนนกลอน 25
  • อย่างน้อยเรา อยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน
    • เว็บแมวเมา
Re: น้ำฟ้ากับน้ำฝน
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 07:44:15 pm »


ลิงที่สวนสัตว์อะไรซักแห่งที่ฉันกับเธอชอบไปด้วยกันตอนเด็กๆ
เธอมักจะพูดถึงความหลังเก่าๆที่เราทำด้วยกันเสมอ อีกชั่วโมงถัดมา
ฉันก็วาดอีกรูปหนึ่ง เธอบอกว่า ภาพนี้เธอปากกว้างไปหน่อย เธอไม่ใช่ จูเลีย โรเบิร์ตนะ
ฉันเฝ้าวาดนับ 5-6 ภาพ มันก็ยังคงไม่มีภาพไหนเหมือนเธออีกเช่นเคย
เฮอ..ฉันคงเอาดีทางวาดภาพเหมือนไม่ได้แล้วหละมั้ง
ฉันพึมพำก่อนที่เธอจะชวนฉันนอนด้วยกันที่บ้านของเธอ
ฉันตอบตกลงและแล้วคืนนั้นบรรยากาศเก่าๆของมิตรภาพคำว่าเพื่อนก็ได้เข้ามาในหัวสมองของฉันอีกครั้ง
ตอนนั้น ฉันเฝ้าคิดแต่เรื่องผู้ชาย จนลืมคนที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งไป
น้ำฟ้าเพื่อนรัก.. ของน้ำฝน แต่ตอนนี้ เธอก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีของฉันเสมอไป

เสียงไก่ขันยามเช้า แสงอรุณโพล่พ้นฟ้า เราสองคนยังคงขี่จักรยานไปตามถนนด้วยกันเหมือนเก่า
และนับตั้งแต่นั้นมา ความสัมพันธ์ดีๆของเราก็กลับมาอีกครั้งเช่นเคย
ถึงแม้มันจะลดน้อยลงแต่มันก็ไม่ได้หายไป เพื่อนรักก็ยังคงเป็นเพื่อนรักเช่นเดิม
แต่ตอนนี้ฉันกลับให้ความสำคัญกับเอกมากกว่าน้ำฟ้า ถ้าตอนนี้ระหว่างเพื่อนกับคนรัก
ฉันคงจะสนใจคนรักมากกว่าเพื่อนแล้วหละมั้ง
ถึงแม้น้ำฟ้าจะงอนฉันอยู่บ่อยๆแต่ไม่นานนักเธอก็หายโกรธ ในทางกลับกัน ฉันกับเอก
ฉันนั้นต้องเป็นฝ่ายตามงอนง้อเค้าก่อนเสมอ
ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ฉันกลับมาสนิทกับน้ำฟ้าอีกครั้ง
น้ำฟ้ากลายเป็นศิลาณีผู้เป็นที่ปรึกษาปัญหาหัวใจของฉัน
เราสนิทกันมากจนวันหนึ่งฉันก็ได้ล่วงรู้ความลับจากส่วนลึกของหัวใจน้ำฟ้า
ที่สังเกตได้จากทั้งสีหน้า แววตา และบันทึกลับ ของเธอ
?ฉันจะทำยังไงดี ฉันจะเลือกใครระหว่างเพื่อนกับคนรัก น้ำฝนเพื่อนซี้สุดๆของฉันดันมารักกับ เอกคนที่ฉันแอบชอบมานานแสนนาน?
?ไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันโกหกหัวใจตัวเอง ฉันไม่ได้รักนายเอก
ฉันไม่เคยรักนายนั่นซักเพียงวินาทีเดียว?
?ทำไมเราต้องร้องไห้ด้วยหละ ในเมื่อเราก็ทำถูกแล้ว ที่ขังทั้งสองคนนั้นเอาไว้
นายเอกกับน้ำฝนคงจะรักกันซักทีสินะ?
?ทำไม่ฉันต้องหลบหน้าเค้าด้วยนะ ฉันไม่ใช่ผู้ต้องหาซักหน่อย
แต่ถ้าเค้าเห็นแววตาฉันหละ เห็นท่าทางฉันหละ
เค้าจะรู้มั้ยนะว่าฉันนั้นรักเค้าสุดหัวใจ?
?น้ำฟ้า ฉันขอโทษจริงๆนะที่แอบรักคนของเธอ ทั้งๆที่ฉันก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
แม้เพียงนิดน้อย แต่ฉันเพียงแค่แอบรักเล็กๆเท่านั้นก็พอแล้ว?
ทุกข้อความที่ผ่านสายตาฉันไปทำให้ฉันรู้สึกผิดไม่น้อย
?นี่น้ำฟ้าแอบรักเอกมานานแล้วหรอ? นับตั้งแต่วันนั้นมา
ฉันก็ยังคงปรึกษาปัญหาหัวใจกับน้ำฟ้าอยู่เช่นเคย
แต่ทุกครั้งที่ฉันแอบอ่านบันทึกนั่นของน้ำฟ้า
ทุกตัวหนังสือที่กดแน่นลงบนกระดาษของเธอก็ทำให้ฉันเจ็บช้ำขึ้นเรื่อยๆ
ฉันต้องแสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ และทำให้หัวใจน้อยๆของน้ำฟ้าช้ำขึ้นเรื่อยๆ
นี่หรือที่ฉันทำกับเพื่อนที่แสนดีของฉัน

มีคนกล่าวว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใช่ มันช่างรวดเร็วเหลือเกิน
จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่ง เอกก็เริ่มห่างจากฉันไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
เราไม่ได้ไปเที่ยวเล่นกันเหมือนแต่ก่อน ไม่ได้กลับบ้านด้วยกันเช่นเคย
ไม่ได้ดูแลเอาใจใส่กันเหมือนเก่า
จนฉันต้องวิ่งไปซบอกร้องไห้กับน้ำฟ้าเพื่อนรักของฉัน เพื่อนรักก็ยังคงเป็นเพื่อนรัก
แม้เธอจะรักเอกสักเท่าไรแต่เธอก็ยังคงปลอบประโลมฉันอย่างอ่อนโยน ด้วยความจริงใจ
ดังนั้น ฉันจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะทำให้เค้ากลับมาสนใจฉันอีกครั้ง
ฉันพยายามทำตามแบบสาวในสเปคของเค้า หัดทำตัวรักเด็ก ทำตัวเรียบร้อย
และแสร้งทำเป็นร่าเริง ฉันต้องตัดผมสั้นจุ๊ดจู้เพื่อให้เอกเค้าพอใจ
ทำอะไรหลายๆอย่างที่ฝืนใจตนอง แต่ก็ไม่มีซักครั้งเลย ที่เอกเค้าจะหันมามอง
มาชื่นชมฉันสักครั้ง ฉันร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง
+++วันครบรอบ 4เดือนที่เราเปลี่ยนจากเพื่อนมาเป็นแฟน+++
?สเปคข้อที่ 3 เอกเค้าชอบกินเค้กเป็นที่สุด เธอว่าฉันจะทำเค้กให้เค้ากินในวันครบรอบ4 เดือนดีปะ?
ฉันถามน้ำฟ้าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ในใจ พลางคิดถึงเค้กรูปแบบต่างๆ
วันครบรอบ 4 เดือนนั้นเป็นวันอาทิตย์
ฉันจึงใช้เวลาทั้งวันกับการทำเค้กครั้งแรกในชีวิต โชคดีที่บ้านของฉันมีเตาอบ
และตำราทำเค้ก ฉันจึงเริ่มทำตั้งแต่ 7 โมงเช้า ยัน 4 โมงเย็น
เค้กก้อนแรกของฉันจึงเสร็จสมบูรณ์ ถึงแม้มันจะไม่อร่อยเท่าไรแต่ฉันก็ทำด้วยหัวใจ
มันใส่ใจของฉันลงไป ฉันรีบโทรศัพท์ไปบอกเอกด้วยความดีใจ
เค้าบอกว่าอีก 2ชั้วโมงจะมาถึง ฉันยิ้มนิดๆพร้อมกับนั่งรอเค้าอยู่หน้าบ้าน
ถึงแม้ละอองฝนที่ซาดซัดมาก็ทำอะไรกับหัวใจที่เฝ้ารอไม่ได้
ฉันนั่งรอเค้าพร้อมกับเค้กก้อนโต ลายหัวใจ ตั่งแต่ 4 โมงเย็น ยัน 1 ทุ่ม
ตอนนี้เค้าก็ยังมาไม่ถึง ?เอาหละ กินเค้กรองท้องดีกว่า?ฉันคิดในใจ
พร้อมกับเฝ้ารอเอกอย่างเดียวดาย
ฉันตักเค้กเจ้าปากไปอย่างช้าๆพร้อมกับมองแสงไฟสลัวๆริมถนนอย่างอ้างว้าง
จาก 1คำเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อยคำ จนเวลา 2ทุ่มเค้าก็ยังไม่มา
เค้กก้อนสุดท้ายคงจะรอเก้อแล้วสินะ ฉันมองเค้กรูปหัวใจก้อนเล็ก อย่างเศร้าสร้อย
และแล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงของเอกนั่นเอง ฉันยิ้มอย่างดีใจ
พร้อมกับปาดน้ำตา แล้วพูดว่า
?ครบรอบ 4 เดือนแล้วเย้ๆๆๆ? เค้ามองฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย
พร้อมกับเหลียวมองดูเค้กก้อนเล็กอย่างเศร้าสร้อย แล้วพูดคำบางคำที่ทำให้ฉัน
?เจ็บ?อย่างถึงที่สุด เค้ามองฉันครั้งสุดท้ายก่อนเดินจากไปท่ามกลางสายฝน
ที่หลั่งน้ำตาให้กับ เค้กก้อนสุดท้ายที่ไม่มีใครเหลียวแล
ในที่สุด ฉันก็รู้จากปากของเอกว่า เค้ารู้หัวใจตัวเองแล้วว่าที่จริงเค้ารัก น้ำฟ้าไม่ใช่ฉัน
ผมรักน้ำฟ้าไม่ใช่น้ำฝน ผมรักน้ำฟ้าไม่ใช่น้ำฝน
คำๆนี่เหมือนมันกรอกลับมาในหัวสมองของฉันทั้งวัน
ฉันเฝ้าแต่โกรธแค้นชิงชังทั้งสองคนนั้น
ฉันทำทุกอย่างที่จะทำให้ลืมเรื่องบ้านี้ไปจากใจได้ ทั้งเดินตากฝนวนไปวนมา จนกลางดึก
เตะถังขยะ หยิกตัวเอง
ฉันมองหน้าตัวเองในกระจกพร้อมกับหวนคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ฉันมีให้กับน้ำฝน และนายเอก มันเป็นเพียงอากาศไปแล้วในตอนนี้
หัวใจของฉันเจ็บปวดเกินกว่าจะรับความรู้สึกดีๆที่ฉันมีให้กับน้ำฟ้าตั้งแต่เล็กจนโต
ตอนนี้มันหายไปพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลรินอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อนหรอ
อันที่จริงมันก็เป็นแค่คนๆหนึ่งเท่านั้นแหละ มันทำทุกอย่างให้เอกเห็นใจ
แล้วเห็นไหมหละสิ่งที่เราได้คืนมามันคืออะไร
มิตรภาพที่เฝ้าสานมาเป็นรูปเป็นร่างระหว่างเราวันนี้มันจบลงแล้ว
มันแย่งคนรักของฉันไป มันแสร้งตีหน้าซื่อ ทำมาตีสนิทกับฉัน มันทั้งเรียนเก่ง
นิสัยดี น่ารัก ใช่สิ ทุกอย่างมันเสแสร้ง แท้ที่จริงแล้วมันก็คือ นางมารร้ายนี่เอง
อีน้ำฟ้า.......
แสงอรุณสาดส่องสู่ห้องนอนที่เต็มไปด้วยความปวดช้ำของฉัน
มันมากเกินกว่าที่ราตรีกาลจะลบเลือนไปได้ ฉันลากจักรยานคันเก่า
ออกจากบ้านขี่ไปยังโรงเรียน ตามลำพังเสียงดังตะโกนมาจากด้านหลัง นังน้ำฟ้าเพื่อนเลว
ฉันแสร้งตีละครสองหน้า รอมัน แล้วขี่จักรยานไปพร้อมๆกันด้วยสีหน้าเรียบเฉย
มันยิ้มให้ฉันแต่ฉันไม่ยิ้มตอบ
การเรียนวันนั้นผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
ฉันอึดอัดสุดทนที่ต้องนั่งข้างกับใครคนหนึ่งที่ฉันเกลียดเข้าไส้
เก้าอี้ที่อยู่ติดกัน เวลาเราแอบกินขนมในห้องเรียน ฉันค่อยๆขยับออกไปทีละน้อยทีละน้อย
จนห่างกันซักประมาณ 5 นิ้วได้ ฉันเรียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย พูดเป็นบางคำ
ตอนนี้ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงดี ในเมื่อความสัมพันธ์เก่าของเราเริ่มหวนคืนมาอีกครั้ง
ฉันอดไม่ได้ที่อยากจะพูดคุยกับน้ำฟ้า แต่ฉันก็ไม่กล้าแม้จะพูดด้วย คงเพราะความโกรธแค้นของฉันในตอนนั้นหละมั้ง
ฉันเฝ้าคิดแต่แผนการณ์ชั่วร้ายที่จะทำลายชีวิตของมันทั้งสอง จนลืมไปว่า
ออดคาบสุดท้ายดังขึ้นแล้ว น้ำฟ้า สะกิดหลังฉัน พร้อมๆกับส่งยิ่มให้ ฉันส่งยิ้มตอบอย่างไม่เต็มใจนัก
?เป็นอะไรไปหรอฝน? เธอถามอย่างเป็นห่วง ฉันไม่พูดได้แต่ยิ้ม
พร้อมกับเดินออกไปจากห้องอย่างช้าๆ กลับไปลากจักรยานคันเก่า แล้วกลับบ้านไปโดยที่ไม่รอเธอ
และนับตั้งแต่นั้นมา
เราก็เริ่มพูดคุยกันน้อยลง ค่อยๆห่างกัน ค่อยๆจากไป ค่อยๆห่างเหิน จนในที่สุด
ฉันก็เริ่มที่จะคิดจะเอาชนะคนเก่งอย่างน้ำฟ้า ฉันเฝ้าตั้งใจเรียนทุกคาบที่ครูสอน
ตอนนี้โต๊ะของฉันกับน้ำฟ้ายังคงติดกันอยู่แต่ เก้าอี้ของเราห่างกันได้เกือบฟุตแล้ว
ฉันตั้งใจเรียน รวมทั้งอ่านหนังสือย้อนหลัง ก่อนหน้าที่ไม่เข้าใจ
และพยายามทำตัวเข้ากับเพื่อนทุกคน เวลาผ่านไป ซัก เดือน 2 เดือน
การสอบกลางภาคมาถึง ฉันได้คะแนนเป็นอันดับ 1 ของห้อง
ในวันนั้นน้ำฟ้าก็ดีใจกับฉันด้วย ตอนนี้เราแทบไม่ได้พูดหันซักคำ
เพราะฉันเปลี่ยนที่นั่งกับเพื่อนคนใหม่ที่อยู่ข้างหน้าฉันไป 2 แถว
เนื่องจากฉันอ้างว่าสายตาสั้น
บ้านของน้ำฟ้านับเป็นสถานที่ที่ฉันไม่อยากแม้จะเหลียวมอง เราค่อยๆห่างกันเรื่อยๆ
จาก10 เป็น 20 จาก20 เป็น 100 จาก 100 เป็น หลายล้านกิโลความสัมพันธ์
จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่งในรอบหลายเดือนวันนั้นเป็นวันแรกที่น้ำฟ้ามาพูดคุยกับฉัน
?ฝน ฝน มาวาดรูปให้ฉันได้ม่ะ ฉันไม่อยากปากกว้างและก็หน้าเหมือนลิงด้วยนะ?
เธอพูดติดตลก ฉันพยักหน้านิดๆ แล้วฉันก็ได้ไปบ้านของน้ำฟ้าอีกครั้ง
ฉันยังคงทำตัวเป็นเพื่อนเก่าอยู่เหมือนเดิม
?จำได้มั้ยอีก 2 อาทิตย์เป็นวันอะไร?น้ำฝนพูดด้วยน้ำเสียงสดใส
?จำได้สิก็วันเกิดฉันกับเธอไงหละ?ฉันตอบเสียงเรียบ น้ำฝนยิ้มเล็กน้อย
พร้อมกับบ่นพรึมพรำไปถึงเรื่องของขวัญวันเกิด ?จำได้มั้ย
ปีที่แล้ว....?ก็อย่างที่ฉันบอกนั่นแหละ น้ำฝนเธอมักจะชอบเล่าถึงเรื่องความหลังเสมอ
?อืม แล้วปีนี้เธอจะให้อะไรฉันหรอ?น้ำฝนถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น
ก่อนจะวิ่งลงไปข้างล่างด้วยเหตุอันใดก็ไม่ทราบ ฉันสำรวจห้องของเธออีกครั้ง
มันยังคงเหมือนเก่า ห้องที่เรียบร้อยสวยงาม โคมไฟสีสวย เตียงนอนนุ่มนิ่ม
และที่ยังคงเหมือนเก่าและก็เป็นอย่างนั้นเสมอมา ก็คือ รูปภาพ สีแดงๆขาวๆ
ภายในรูปมีเด็กสองคนนั่งหันหลังให้กัน คนนึงกำลังกินทุเรียน อีกคนกำลังบีบมะนาวเข้าปาก ฉันและเธอตอนยังเล็กอยู่นั่นเอง
แต่แล้วอยู่ดีๆก็มีน้ำอะไรไม่รู้หยดลงมาที่ภาพ สองสามหยด คงจะเป็นน้ำฝนหละมั้ง
หรือน้ำอย่างอื่นก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเปิดลิ้นชักเสื้อผ้าของเธอออกดู
เสื้อผ้าของเธอยังคงแนวเดิมๆ เรียบร้อย มิดชิด แต่สิ่งที่แปลกไปก็คือ
กระดาษที่เธอวางเกลื่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า
แต่ละแผ่นเต็มไปด้วยรูปวาดที่พยายามวาดให้สวยที่สุด
แต่มันก็คลับคล้ายกับภาพวาดของเด็กอนุบาลเท่านั้น
ข้างๆกองกระดาษมีอุปกรณ์ว่ายน้ำอยู่เต็มไปหมด
สงสัยเธอคงจะหัดว่ายน้ำเพื่อแข่งกับฉันหละมั้ง
ที่ใต้เตียงมีจิ๊กซอขนาดพอประมาณเป็นรูปหัวใจดวงโต
ที่กำลังจะต่อเสร็จจะเหลือก็เพียงจิ๊กซออีก 10 กว่าอันเท่านั้น
หัวใจดวงโตดวงนี้เธอคงจะมอบไปให้เอกหละมั้ง
เพราะไม่กี่วันก็ใกล้ถึงวันเกิดมันแล้วหละซิ
ดังนั้นถ้าฉันเอาไปซ่อนหละ...มันจะสนุกแค่ไหนนะถ้าจิ๊กซอเหล่านั้นหายไปโดยที่เธอไม่รู้ ฉันไม่รอช้ารีบซ่อนจิ๊กซอ แต่ละอันตาม
ซอกต่างๆ ตามถังขยะบ้าง หลังตู้บ้าง จนเหลือจิ๊กซอ ชิ้นสุดท้ายเธอก็เดินเข้ามาพอดี
?ทำอะไรอยู่หรอ เรามาวาดรูปกันเถอะนะ?
น้ำฟ้าโผล่เข้ามาพอดีกับจังหวะที่ฉันยัดจิ๊กซอชิ้นสุดท้ายลงกระเป๋า ?เออ คือว่า
วันนี้ฉันไม่ว่างหนะ ไว้วันหลังแล้วกันนะ? ฉันตอบพร้อมกับเดินออกไปปล่อยให้เธอยืนงง
และนับตั้งแต่วันนั้นมา เธอก็เริ่มมาพูดคุยกับฉันอีกครั้ง
เธอพยายามทำทุกอย่างให้ฉันกลับมาเป็นดังเดิม เธอเริ่มตีห่างจากนายเอกขึ้นเรื่อยๆ
ไม่พูดจาไม่ใส่ใจ ฉันรู้นะว่าเธอจะต้องเสียน้ำตาให้กลับเรื่องนี้มากเพียงไร
แต่เธอก็ยังคงฝืนใจทำ เพื่อความสัมพันธ์ของเรา เธอชวนคุยเรื่องที่ฉันชื่นชอบ
พูดแต่เรื่องที่ฉันสนใจ จนฉันก็อยากจะคุยกับเธอเช่นกัน
แต่พอคุยมาได้ซักพักก็เพลาๆลงไปบ้าง เธอเอาของที่ฉันอยากได้มาให้ฉันดู
แล้วก็หันมากินมะนาวตามฉัน เธอบอกว่า รู้ม่ะมะนาวกินแล้วเสียงจะเพราะนะ
และตั้งแต่นั้นมา กลิ่นตัวของเธอก็ไม่มีกลิ่นทุเรียนอีกเลย เธอเดินตามฉัน
พยายามขี่จักรยานไล่ตามฉันให้ทัน และทำทุกอย่างที่ฉันชอบ ชอบดาราคนเดียวกัน
เล่นเกมๆเดียวกัน และทำทุกอย่างเพื่อให้ความสัมพันธ์ของเราคืนกลับมา
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ เธอหัดวาดรูป แล้วให้ฉันดูพร้อมกับวิจารณ์
เธอชวนฉันไปว่ายน้ำแทนเล่นกำลังภายใน ?ไปว่ายน้ำกันมั้ย ตอนนี้ฉันว่ายได้แล้วนะ?
?กินมะนาวมะ วันนี้ฉันพึ่งเก็บมาจากตู้เย็นเชียวน้า?


คิดถึง .. คิดถึงคนดี .. ตะโกนบอกไว้ตรงนี้ .. เธอจะได้ยินไหม
คิดถึง .. แค่คำพูดนั้นยากจะบรรยาย ... ความรักที่มากมาย .. ล้นใจ .. คนคอย
:: การให้คือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน ::
 

ออฟไลน์ LittleCat

  • ลิงลมข่มกลอนฤทธิ์

  • *
  • กระทู้: 78
  • คะแนนกลอน 25
  • อย่างน้อยเรา อยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน
    • เว็บแมวเมา
Re: น้ำฟ้ากับน้ำฝน
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 07:44:42 pm »


?นี่รู้มั้ยน้ำฝน ตอนนี้ ใหม่เจริญปุระ ออก อัมบั้มใหม่แล้วน้า?
?เธอว่ารูปนี้เป็นไง ดูได้ป่ะ ฉันว่ามันก็สวยดีนะ?
?วันนี้เรากลับบ้านด้วยกันนะ??.?
?คืนดีกันนะ อย่างอนไปเลย ฉันขอโทษ?นี่หละมั้งคือ คำพูดที่แทนทุกๆคำที่เธอพูดออกมา
เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม
แต่มันก็เหมือนกับจุดเทียนท่ามกลางสายฝน จะจุดอย่างไร ก็ไม่มีวันติด
ระยะเวลา 15ปีที่เรา ใช้ชีวิตกันมาคงจะเป็นภาพความทรงจำไปแล้ว
เพราะตลอดเวลา 15ปีนั้นฉันมีแต่ความอิจฉา ริษยาเธอ เธอทั้งเรียนเก่งกว่าฉัน มีเพื่อนเยอะกว่าฉัน
และที่สำคัญเธอแย่งคนรักของฉัน
?น้ำฝน วันนี้เป็นวันเกิดของเรานะ จำได้รึเปล่า?น้ำฟ้าทักทายเสียงใส ฉันพยักหน้า
พร้อมกับพูดคุยกับเธอเล็กน้อย ?วันนี้เรายังคงทำเหมือนกับทุกปีนะ
ไปที่หินอ่อนตัวเก่าให้ได้นะ? เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจากไป
วันนั้นเป็นวันที่อากาศหนาวไม่ใช่เล่น ประมาณ 14-15 องศาได้หละมั้ง ฉันเห็นน้ำฟ้า
ขี่จักรยานออกจากบ้านไปที่นั่นตั้งแต่ 5 โมงเย็นพร้อมๆกับ
ถือกล่องของขวัญขนาดใหญ่ไปด้วย ปีนี้ฉันไม่มีของขวัญอะไรให้เธอหรอก
จะมีก็แต่ความเกลียดชังที่เพิ่มมากขึ้นทุกวัน
การแกล้งคนให้รอคงสนุกไม่ใช่เล่นเชียวแหละ วันนั้นฉันนอนหลับตั้งแต่หัววัน
ทิ้งให้น้ำฟ้านั่งรอ กลางพายุลมหนาว อย่างเดียวดาย
ท่ามกลางเสียงใบไม้ที่พริ้วไหว
ยังคงมีเด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้าหินอ่อนตัวจิ๋ว
เธอเล่าเรื่องความหลังตั่งแต่วันแรกที่เธอกับเพื่อนได้เจอกัน
?อีก 200 ปี เราจะมาเจอกันที่นี่อีกนะ??สัญญานะ?
ฉันตื่นขึ้นมายามรุ่งอรุณด้วยความสดใส หน้าบ้าน มีกล่องของขวัญสีสวยวางอยู่
ฉันไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่ 5 โมงเย็นถึงเช้าของวันที่แล้ว
ยังคงมีใครบางคนเฝ้ารอฉันอยู่ แทนที่ฉันจะเสียใจ ฉันกลับยิ้มอย่างสดชื่น
ที่เธอรอฉันจนเป็นปอดบวมนอนอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันไม่คิดจะไปเยี่ยมน้ำฟ้า ซักนิด
ไม่แม้แต่จะลองคิดเลย ฉันทั้งดีใจ อิ่มเอิบใจ
นั่นเป็นของขวัญที่มีค่าที่สุดของฉันแล้วหละ ฉันหยิบกล่องของขวัญนั้นมาแล้ว
เอามันไปวางไว้ในห้องเก็บของเก่าๆโดยไม่เปิดดูแม้แต่นิด
น้ำฟ้าคงจะเสียใจหละซิที่ฉันทำแบบนี้
ดีแล้วหละยิ่งมันเสียใจเท่าไรฉันก็ยิ่งมีความสุข

ไม่นานนักน้ำฟ้าก็ออกจากโรงพยาบาล คำแรกที่เธอถามฉันก็คือ ?แกะกล่องของขวัญรึยัง?
และ ทุกๆครั้งที่เธอ เจอหน้าฉันเธอก็ ถามฉันด้วยคำถามนี้เสมอ ?จนในที่สุด
ฉันก็บอกว่าฉันทำหาย? แต่เธอก็ไม่เชื่อเฝ้าคอยคะยั้นคะยอให้ฉันเปิดมันให้ได้
แต่ฉันก็ปัดมันไปทุกครั้ง ฉันทำหน้าเบื่อหน่ายใส่เธอ ทำเป็นไม่สนใจ ไม่พูดคุย
แต่เธอก็ยังคงเข้าใกล้ฉันทุกที พูดคุยในเรื่องที่ฉันสนใจ ทำตามใจฉัน
และรอคอยฉันทุกอย่าง จนในที่สุดฉันก็เริ่มพูดจาแรงๆกับเธอ พูดรำคาญเธอ
จนเธอค่อยๆจากฉันไปทีละนิด ทีละนิด
การสอบปลายภาคมาถึง ฉันสอบได้ที่ 1ของห้องซึ่งสามารถทำให้ฉันพิสูจน์ได้ว่าฉันสามารถ ชนะเธอได้แล้วนะน้ำฟ้า
กาลเวลาของเรายังคงเนินไปเรื่อยๆ ปิดเทอมหน้าร้อน ฉันแทบไม่ได้ออกจากบ้าน
ฉันสะสมความเกลียดน้ำฟ้าด้วยการขยันอ่านหนังสืออย่างถึงที่สุด
ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเราเกือบที่จะเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันเข้ากันได้แล้ว
เหลืออีกเพียงแค่ ฉันจะต้องประกาศตัวเป็นศัตรูกับน้ำฟ้าก่อนเท่านั้น
แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้าของเธอฉันก็ทำไม่ลง
มันทำให้ฉันหวนถึงวันที่เราเล่นด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน สนุกด้วยกัน
และทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกัน ฉันไม่อาจจะทำร้ายเธอได้
เมื่อฉันเห็นเธอเปลี่ยนมากินมะนาวแทนทุเรียน หัดว่ายน้ำ
และทำอะไรที่คล้ายๆกับฉันหลายอย่าง แต่แล้ว ฉันก็เริ่มมีความรักครั้งใหม่เกิดขึ้น
เมื่อเปิดเทอมวันใหม่มีกุหลาบ สีแดงสดมาวางไว้ที่หน้าบ้านของฉัน ตอนนี้ฉันอยู่ ม.5
แล้ว เป็นเวลาหลายเดือนแล้วสิ ที่ฉันสะสมความเกลียดน้ำฟ้าไว้ ม.5
ฉันไม่ได้นั่งข้างน้ำฟ้าอีกต่อไป แต่เธอก็พยายามพูดคุยกับฉัน ถึงแม้ฉันจะพยายามหนี
และต่อว่าเธอ แต่เพื่อนก็ยังคงเป็นเพื่อนอยู่ดี ฉันไม่อาจหนีเธอได้เลย
เธอพยายามที่จะพูดคุยกับฉันอย่างไม่ย่อท้อ
และพยายยามหวนความสัมพันธ์ของเราคืนมาให้ได้มากที่สุด
ทุกๆวันจะมีกุหลาบแดงมาปักไว้ที่หน้าบ้านของฉันและเป็นอย่างนั้นไม่เคยขาด
คงจะมีใครสักคนแอบหลงรักฉันเข้าแน่สิ แต่ทุกครั้งที่ฉันตื่นมามองหา
ฉันก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าของกุหลาบนั่นทุกครั้งไป เค้าจะเป็นใครกันน้า
จะว่าถึงเรื่องความสัมพันธ์ของน้ำฟ้ากับเอกตอนนี้ทั้งสองคน
คงจะเป็นแฟนกันแล้วหละมั้ง น้ำฟ้า ไม่หลอกตัวเองอีกต่อไป
เธอยอมรับที่จะเป็นแฟนกับเอกฉันคงจะหยุดการทำลายชีวิตของทั้งสองคนนี้ได้แล้ว
แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อน้ำฟ้าชวนฉันไปว่ายน้ำ ฉันจึงคิดแผนการณ์ชั่วร้ายได้อีกครั้ง
ฉันแกล้งจมน้ำตอนว่ายใกล้ๆกับน้ำฟ้า และใส่ความว่า เธอแกล้งฉัน ดึงขาฉันให้จมน้ำ
แต่ฉันก็ยังคงความอ่อนโยนเอาไว้ ฉันทำตัวไร้เดียงสา แล้วทำเป็นยกโทษให้น้ำฟ้า
เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เพื่อนๆในห้องไม่มีใครเล่นกับน้ำฟ้าพากันรังเกียจและกล่าวว่าเธอเป็นตัวร้าย
ฉันนั้นดีใจจนแทบจะอดหัวเราะไว้ไม่อยู่
ถ้าไม่มีหยดน้ำตกลงมาใต้คางซะก่อน
และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ฉันกับน้ำฟ้าก็เป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบคืนเหมือนเช่นเคย
ไม่มีครั้งไหนที่ฉันจะยิ้มให้กับน้ำฟ้า ไม่มีครั้งไหนที่ฉัน จะพูดคุยกับน้ำฟ้า
และไม่มีครั้งไหนที่ฉันจะอดนึกถึงความสัมพันธ์เก่าๆของเราได้เลย
ส่วน เธอ น้ำฟ้าเธอพยายามมาพูดจา มาคุย และทำดีกับฉันทุกอย่าง
แต่ฉันก็ทำหน้าเศร้าใจ พร้อมกับเดินหนีไป
ปล่อยทิ้งไว้ให้เธออยู่คนเดียวกับความอ้างว้าง
ฉันคอยแต่จะกลั่นแกล้งน้ำฟ้าทุกทีที่ทำได้ ใส่ร้ายเธอสารพัด
ทำทุกอย่างให้เพื่อนรัจเกียจเธอ ส่วนเอก เป็นเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างกับน้ำฟ้า
ฉันทำลายชีวิต ทำลายความฝัน ทำลายทุกอย่างของน้ำฟ้าและเอก อย่างเสแสร้ ไปเรื่อยๆ
จนกว่าที่ฉันจะเลิกเคียดแค้น ซึ่งมันคงไม่มีวันเป็นไปได้ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไป 2
ปี 2 ปีที่ของขวัญวันเกิดของฉันคือความสะใจ เสียใจ
น้ำตาและดอกกุหลาบช่อใหญ่จากชายหนุ่มนิรนาม ถึงแม้ว่าทุกๆวัน
ฉันนั้นจะเฝ้าคิดถึงของขวัญจากเพื่อนที่แสนดีที่สุดคนหนึ่งก็ตาม
แต่ฉันก็ปกปิดความรู้สึกนี้ไว้ด้วยความเกลียดชังตลอดมา
เรื่องราว ชั่วร้ายของฉันก็คงจะต้องจบไปซะที
ถ้าฉันไม่เลือกเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน กับมันทั้งสอง น้ำฟ้า และเอก
เพื่อน และคนที่ฉันรักสุดหัวใจ
คณะนิเทศศาสตร์
?รู้มั้ยโตขึ้นฉันเนี่ยนะ อยากจะเป็นนักเขียน แบบว่า เขียนให้มันโด่งดัง
ทะลุโลกไปเลย แล้วฉันก็จะสร้างหนัง รู้มั้ยนางเอกคนแรกของฉันคือ ใคร ก็คือเธอ ไง ฝน
นางเอกที่ขี้เหร่กว่านักเขียนฮิฮิ ?
วันแรกที่ฉันก้าวมาสู่รั้วมหาวิทยาลัย พูดได้เลยว่า
ฉันมาเพื่อทำลายชีวิตของเพื่อนรักฉันเท่านั้น
ฉันไม่ได้เลือกเรียนที่นี่เพราะรักอะไรมากมาย
แต่ฉันต้องมาการมาทำให้ชีวิตของพวกมันล้มเหลว ซึ่งมันก็เป็นอย่างที่ว่าไว้
เพียงช่วงเวลาไม่นานนัก ฉันก็ได้เป็นดาวคณะเป็นนักกิจกรรม
เป็นผู้โด่งดังของมหาวิทยาลัย มีค่ายเทป ค่ายละครมากมายติดต่อฉันให้เล่นละคร
แต่ก็ถูกฉันปฏิเสธไป ส่วนน้ำฟ้าหนะหรอ ตอนนี้มันเรียนอย่างเอาเป็นเอาตาย
จนหน้าตาหน้าเกลียด มันพยายามพูดจากับฉันทุกครั้งที่เจอหน้า
แต่ฉันก็พูดไปนิดๆหน่อยเท่านั้น
มีบางคนทักผิดว่ามันเป็นฉันเนื่องจากเราหน้าตาคล้ายกัน
ฉันจึงตัดสินใจย้อมสีผมเป็นสีทองซะใหม่ เพื่อไม่ให้เหมือนใคร เหมือนและไม่ให้ใครเหมือน
ฉันใส่ร้ายเส แสร้งกลั่นแกล้ง น้ำฟ้าสารพัดเท่าที่จะทำได้
ส่วนนายเอกถึงจะเป็นเดือนคณะ แต่ฉันก็กลั่นแกล้ง ว่ากล่าวเสียหายจน
จนนายนั่นและน้ำฟ้าไม่มีใครอยากจะคบ
เวลาผ่านไปสามปี ฉันเรียนใกล้จะจบแล้ว
แต่ดอกกุหลาบแดงจากบุรุษปริศนานั้นก็ยังคงส่งให้ฉันทุกวันคืน
ฉันเฝ้าฝันวาดรูปเทพบุตรในฝันนั้นไว้ในจินตนาการ
แต่ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเทพบุตรในฝัน ก็เห็นเป็นหน้านายเอกทุกครั้งไป
ดอกกุหลาบทุกดอก มันได้เริ่มก่อตัวเป็นความรักครั้งใหม่
ใครนะช่างแสนดีกับฉันเหลือเกิน ทุกครั้งที่ฉันทุกข์เศร้าเสียใจ
เพียงแค่ได้มองดอกกุหลาบที่เหิ่ยวแห้งซักดอกมันก็ทำให้ฉันสดชื่นขึ้นมาได้
ปีสุดท้ายของการเรียน ฉันกลายเป็นรุ่นพี่ที่โด่งดังอย่างไม่มีใครเทียบได้
เป็นดาวมหาวิทยาลัย เป็นนักแสดงละครเวที ทุกๆอย่างช่างลงตัว อย่างถึงที่สุด
แต่ตลอดเวลา 4 ปีที่ผ่านมา ฉันยังไม่เคยได้สัมผัสกับมิตรภาพครั้งไหนที่เทียบได้กับ
เพื่อนรักที่ฉันเกลียดที่สุด ไม่มีซักคน
ยามที่ฉันเหงาไม่มีใครคอยปลอบใจ ไม่มีใครเหลียวแล
แต่กับน้ำฟ้า ฉันไม่อยากจะพูดซักนิด.....เธอช่างแสนดี อ่อนโยน
และเป็นที่พักใจให้ฉันเสมอ
ไม่นานนักฉันก็เรียนจบมหาวิทยาลัย ด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1
ทั้งที่ฉันไม่รู้เลยว่าฉันได้ทำลายชีวิตของน้ำฟ้าไปแล้ว ทั้งเพื่อนพี่น้อง
และครูอาจารย์ต่างไม่ชอบหน้าน้ำฟ้ากันทั้งนั้น
เด็กเรียนดีอย่างเธอถึงเรียนจบก็ไม่มีใครรับทำงาน
ตอนนี้ฉันอยากจะหัวเราะให้กับความสำเร็จของตัวเองซะเหลือเกิน
แต่มันก็หัวเราะไม่ออกเลยจริงๆ
นี่หรือคือการที่ฉันทำกับเพื่อนที่ฉันเคยรักที่สุดคนหนึ่ง
อีกเพียง 1 วันแล้วสินะ วันครบรอบวันเกิดของฉันก็จะมาถึง
ฉันนั่งซึมอยู่ริมเวทีการแสดง พร้อมกับคิดถึงวันครบรอบ 15 ปีก่อน
เท่าที่ฉันจำได้นะ ตอนที่เราอายุ 1 ขวบ
น้ำฟ้าร้องเพลงแฮปปิ้เบิร์ดเดย์ให้ฉันฟังหละมั้ง....ฉันก็ไม่แน่ใจ
แต่ที่แน่ๆมันไม่รู้เรื่องสักคำเลยหละ
ตอนที่เราอายุ 2 ขวบ เธอแฮปปิ้เบิร์ดเดย์ฉันด้วยการ
แย่งเป่าเทียนวันเกิดของฉันซะหมดเกลี้ยง มันเหมือนกับตอนที่เราอายุ 3 กับ 4ปีเลยหละ
ดังนั้นทุกๆปีฉันเลยแก้เผ็ดเธอด้วยการแย่งเป่าเทียนวันเกิดเธอแทนซะเลย
ตอน 5 ขวบ เราสองคนไปจับปลากันที่ก้นบึ้ง เธอให้ปลาตัวใหญ่ที่สุดที่เธอจับได้
มันก็คือปลาหางนกยูงนั่นเอง
ตอน 6 ขวบ เธอหอมแก้มฉัน 20 รอบเป็นของขวัญเหมือนกับตอน 9 ขวบ
ตอนเราอายุ 7 และ 8 ปีเธอตั้งใจทำมากเลยเน้อ มันเป็นรูปที่เธอวาดเอง
วาดรูปเหมือนหนะ ตอน 7 ขวบเธอวาดหน้าฉันหน้ายังกะ สัปปะรดเน่าแหนะ
ส่วนตอน 8ขวบฉันเห็นหน้าฉันเป็นแม่มดนะ
ตอน 10 ?11- 12- 13 ปีเธอให้ของขวัญเหมือนกันคือ ตุ๊กตา แต่ฉันชอบปี ที่ 14
ที่สุดเลย เธอทำตุ๊กตา หน้าฉันให้ฉันด้วยหละ แต่น่าเกลียดอย่าบอกใครเชียว ส่วนปีที่
15 เราสองคน นั่งเล่นกันใต้ม้าหินอ่อน เธอบอกว่า เธอจะเอาดาวมาให้ฉันดู
จริงด้วยนั่นแหละ หิงห้อย นับร้อยตัวเหมือนดาวจริงๆนะ แล้วก็ปีที่
16....เธอก็ให้........
ส่วนฉันหนะหรอ ฉันแทบจำไม่ได้เลยหละว่าฉันให้อะไรเธอไปบ้าง
ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกของที่ฉันซื้อมาบ้าง หรือไม่ก็กล่องของขวัญสำเร็จรูป
ฉันนั่งเหม่อลอยไปอยู่ดีๆ เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้น
?น้ำฝน วันนี้ไปว่ายน้ำกับฉันได้มั้ย ฉันอยากลองว่ายดูหนะ? น้ำฟ้านั่นเอง
ฉันยิ้มด้วยความดีใจ พร้อมกับเดินไปสระว่ายน้ำมหาลัยพร้อมกับน้ำฝน
เราทั้งสองไม่ได้พูดกันนานแล้วหละ เกือบปีแล้วมั้ง
ครั้งล่าสุดก็เรื่องการแสดงอะไรซักอย่าง
ตอนนี้ความเคียดแค้นของฉันเริ่มจางหายไปทีละนิด ทีละนิด
? ที่กระโดด น้ำสูงจังเน้อ ไปเล่นกันเถอะ.. ป่ะ ? น้ำฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงสดชื่น
เธอดูไม่โกรธฉันเลยแม้แต่น้อย เราสองคน เดินขึ้นไปยัง ที่กระโดดน้ำ มันสูง ราวๆ 5-6
เมตรได้หละมั้ง
?อีกวันเดียวก็ถึงวันเกิดเราแล้วน้า เฮอ!!! เราไม่ได้คุยกันนานเท่าไรแล้วเนี่ย อืมราวๆๆ?
น้ำฟ้าพูดด้วยสีหน้าสดใส ฉันมองหน้าเธอพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างสดชื่น
? ปีกว่าแล้วสิ งั้นสวัสดีจ๊ะ
แฮปเบิร์ดเดย์ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่?น้ำฟ้ายิ้มพร้อมกับพูดต่อ
?เราชื่อน้ำฟ้าหละ ก็อีกวันนึงก็จะเป็นวันเกิดเราแล้ว งั้นเราขอของขวัญวันเกิด เธอหน่อยน้า?
คิดถึง .. คิดถึงคนดี .. ตะโกนบอกไว้ตรงนี้ .. เธอจะได้ยินไหม
คิดถึง .. แค่คำพูดนั้นยากจะบรรยาย ... ความรักที่มากมาย .. ล้นใจ .. คนคอย
:: การให้คือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน ::
 

ออฟไลน์ LittleCat

  • ลิงลมข่มกลอนฤทธิ์

  • *
  • กระทู้: 78
  • คะแนนกลอน 25
  • อย่างน้อยเรา อยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน
    • เว็บแมวเมา
Re: น้ำฟ้ากับน้ำฝน
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 07:45:18 pm »


?อะไรหรอ?ฉันถามด้วยน้ำเสียงสดชื่น
?อืม ก้อขอแค่ ......เฮอ มันพูดอยากแฮะ คือว่า กลับมา..?
ก่อนที่น้ำฟ้าจะพูดฉันก็เผลอตกลงไปจากกระดานกระโดดน้ำ
เธอรีบกระโดดตามมาด้วยความร้อนรน ฉันยิ้มก่อนที่จะจมน้ำไป เสียงกรีดร้องดังขึ้น
แก้วตาของน้ำฟ้า กระทบกับน้ำเข้าอย่างแรง โดยที่เธอไม่รู้ตัว
ฉันรีบว่ายไปยังร่างที่โอดครวญของน้ำฟ้า ความรู้สึกเกลียดชังเธอนั้นเหือดหายไปหมด
ตลอดทางที่ฉันอุ้มเธอมา เธอถามแต่ว่า ?ฝน ฝน อยู่ไหน ฝน ปลอดภัยมั้ยน้ำที่นั่นลึกนะ? ฉันอุ้มเธอพลางร้องไห้วิ่งไปยังห้องพยาบาล
ตอนนั้นแทบจะไม่มีใครอยู่ ฉันจึงต้องปล่อยเธอนั่งลงที่ม้านั้ง หน้าห้องพยาบาล
พร้อมๆกับเรียกรถพยาบาล
?เธอไม่เป็นอะไรนะ อดใจไว้ อุ๋ย เลือดเธอไหลอกจากตาด้วย? ฉันพูดพลางร้องไห้
?อืม ฉันยังพูดไม่จบเลย เธอคงดีใจสินะที่ฉันเป็นแบบนี้ ของขวัญวันเกิดปีนี้ก็คือ
กลับมา เหมือนเดิมน้า ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆน้ำฝน กลับมาเป็นเพื่อนเราเหมือนเดิมนะ
เธอรู้มั้ยการมีเพื่อนแท้กับเค้าซักคนมันไม่ใช่เรื่องง่ายนะ
กุหลาบแดงที่ส่งไปให้ทุกวันคงจะไม่ได้อีกแล้วซินะ ความรักครั้งใหม่ของเธอคงสดใสสินะ
เรากลับมารักกันตั้งแต่ ม.5 จำได้มั้ยที่เราสัญญากันว่าจะรักกันตลอดไป
ตอนนี้คงไม่มีใครทำผิดสัญญาหรอกนะ เธอคงจะหลงรักเจ้าของกุหลาบแดงสิเนอะ
เธอก็ยังคงรักฉันเหมือนเดิม เรายังคงรักกันทุกวัน ทุกเวลา ทุกนาที
แต่ตอนนี้ช่วยรักฉันที่เป็นฉันได้รึเปล่า เพราะว่าตลอดเวลา ฉันรักเธอนะ?
ฉันร้องไห้ผสานกับเสียงรถพยาบาลที่มารับตัวเธอไป เธอยังคงยิ้มอยู่อย่างสดชื่น
หน้าของเธอมันยังคงเหมือนเก่า สาวน้อยผมยาวดำสลวยหน้าใส ใจเธอก็เหมือนกัน
มันยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนประตูห้องฉุกเฉินปิดลง ฉันยืนเฝ้าหน้าประตูอย่างร้อนใจ
ไม่นานหมอก็ออกมา แก้วตาของน้ำฟ้าแตก เธออาจจะตาบอดชั่วชีวิต
ถ้าไม่เปลี่ยนแก้วตาให้ทันภายใน 12 ชั่วโมง
?ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ น้ำฟ้า?
ฉันเป็นคนๆหนึ่ง ที่มีความรู้สึกนึกคิด มีชีวิต มีจิตใจ แต่ไร้ซึ่งความรักความอบอุ่น ความเข้าใจ
ฉันเฝ้าแต่คอยทำลายชีวิตของคนคู่หนึ่ง ที่ๆคนหนึ่ง
ได้ขึ้นขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนรักของฉัน เพื่อนซี้ไม่มีวันทิ้งกัน
เพื่อนที่ไม่มีวันทิ้งฉันให้เดียวดายเสมอ กับอีกคนหนึ่ง คนที่ฉันรัก......
แอบรักเสมอมา และเค้าก็รักฉันเช่นกัน แต่ถ้าไม่เป็นเพราะมัน เพื่อนรักของฉัน
มันที่มาพรากเค้าจากฉันไป ทำให้ฉันต้องทำลายชีวิต ของพวกมัน เพื่อนรักของฉัน
และคนที่ฉันรักสุดหัวใจ ให้พังทลายไปต่อหน้าต่อตา
ทั้งๆที่ฉันจะต้องเสีย......น้ำตา........สักกี่ร้อยหยดก็ตามที

ฉันต้องเสียน้ำตา เสียใจ เสียเพื่อน ทั้งๆที่ฉันไม่รู้เลยว่า เพื่อนของฉัน
น้ำฟ้าเพื่อนรัก ยังคงรักฉันเหมือนเดิมตลอดมา ฉันรีบกลับบ้าน ค้นของในห้องเก็บของ
หากล่องของขวัญใบสำคัญ
ถึงแม้มันจะเปื้อนฝุ่นไปหน่อยแต่ของข้างในมันคงจะมีค่ามากมายเกินที่ฝุ่นในนั้นจะทำลายได้
ฉันค่อยๆเปิดการ์ดสีขาวหน้ากล่องอย่างช้าๆ มันเขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นตา ลายมือกดๆ จนสามารถ สัมผัสได้ว่าเขียนตัวอะไร
ถึง น้ำฟ้า เพื่อนซี้ 16 ปีแล้วสิเน้อ ยัยแก่
16 ปีแล้วซินะที่เรายังคงเป็นเพื่อนกันตลอดมา
ฉันอยากที่จะเก็บความทรงจำดีๆอย่างนี้ไว้ตลอดในส่วนลึกของหัวใจ
รู้มั้ยการที่ทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเองมันเหนื่อยมากเลยนะ
ฉันต้องหัดว่ายน้ำ หัดไม่กินทุเรียน มากินมะนาว ชอบคนที่เธอชอบ ทำอะไรที่เธอทำ
เฮอ มันคงจะยากมากสำหรับคนอื่น
แต่สำหรับฉัน เพื่อมิตรภาพของเรา แค่เนี้ย สบายมาก....
ฉันรู้นะว่าเธอรู้ความลับของฉันมานานแล้ว ใช่ฉันชอบนายเอก
และฉันก็รักนายนั่นไม่น้อยกว่าที่เธอรักเธอ แต่เพราะอะไรรู้มั้ย ที่ฉันต้องคอยหนี
หลบหน้า คอยช่วยเหลือ และสุดท้ายฉันก็ต้องแอบไปร้องไห้คนเดียว ก็เพราะว่า
ฉันกับเธอจะเป็นเพื่อนกันรักกันไงหละ
ปล.ภาพอาจจะไม่สวยน้า ก็ใครจะวาดสวยเหมือนเธอหละ แม่จิตรกรเอก

ฉันพยายามกลั่นน้ำตาแล้วค่อยๆเปิดกล่องของขวัญออกอย่างนิ่มนวล ของขวัญที่อยู่ข้างใน ดูใหม่อยู่เลย
สิ่งๆนั้นคล้ายกับนิทานก่อนนอนสำหรับเด็กอายุ 5 ?6 ขวบ แต่เล่มหนาอย่าบอกใคร
ฉันค่อยๆกวาดสายตาอ่านช้าๆ มันคงเป็นงานเขียนหนังสือเด็กเรื่องแรกของน้ำฟ้าเองแหละ
หน้าปกของหนังสือเล่มนี้วาดด้วยสีเทียน ที่เหมือนเด็ก ป.1 ป.2 วาด
มันเขียนหน้าปกด้วยเชือกถักสีสวย ชื่อเรื่องว่า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
เมื่อเปิดเข้าไปก็จะเห็นรูปภาพเด็กผู้หญิงสองคน นั่งพูดคุยกัน
แต่ละภาพถึงมันไม่สวยแต่ก็ดูออกว่าเธอตั้งใจทำเป็นอย่างยิ่ง
ฉัยยิ้มนิดๆพร้อมกับค่อยอ่านเรื่องราวที่เกิดขึ้น
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กผู้หญิงอยู่ 2 คน เด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อน้ำฝน
น้ำฝนเป็นคนน่ารัก นิสัยดี เหมือนกับ น้ำฟ้าเพื่อนของเธอ
ทั้งสองคนนี้เกิดวันเดียวกันเดือนเดียวกัน ปีเดียวกัน
แถมหน้าตายังคล้ายกันอีกตั่งหาก
น้ำฝน ชอบ พี่ใหม่เจริญปุระ ชอบกินมะนาวสดๆ ชอบว่ายน้ำ และก้อวาดรูป
ส่วนน้ำฟ้า ไม่ค่อยชอบพี่ใหม่ ว่ายน้ำไม่เป็น วาดรูปไม่สวย เกลียดมะนาว
และชอบกินทุเรียนเป็นที่สุด
น้ำฝน อยากจะเป็นดารานักร้องที่ทุกคนรู้จัก ส่วนน้ำฟ้าเธออยากเป็นนักเขียนชื่อดังก้องโลก
ด้วยความที่น้ำฝนเป็นคนอ่อนแอดังนั้นน้ำฟ้า จึงต้องคอยปกป้อง ดูแลน้ำฝนอยู่เสมอไป
ถึงแม้ทั้งคู่จะมีอะไรที่ไม่เหมือนกันมากมาย
แต่ทั้งคู่ก็ยังคงเป็นเพื่อนรักกันตลอดมา
วันหนึ่งทั้งคู่สัญญาว่าอีก 200 ปีจะกลับมาที่ต้นไม้ต้นเดิม
ที่ทั้งคู่ชอบมาเล่นด้วยกันบ่อยๆ และสัญญาจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
เมื่อทั้งสองโตขึ้น น้ำฝนเริ่มมีความรัก กับผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า เอก
ด้วยความเป็นเพื่อนน้ำฟ้าเลยช่วยติดต่อให้ จนในที่สุดทั้งสองคนนั้นก็รักกัน
น้ำฟ้าต้องแอบร้องไห้คนเดียวอยู่เสมอ เวลาทั้งสองอยู่ด้วยกัน รักกัน
เพราะทั้งๆที่จริงแล้วเธอก็รักผู้ชายคนนี้อยู่ไม่น้อย
แต่ดังสวรรค์แกล้งทั้งสองคน น้ำฝนกับเอก ทั้งคู่เลิกกัน เพราะเอกมาชอบน้ำฟ้า
น้ำฝนจึงแยกห่างจากน้ำฟ้าไปทีละน้อยทีละน้อย
น้ำฟ้า จึงทำทุกอย่างเพื่อให้ น้ำฝนกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง เธอหันมากินมะนาว
ชอบพี่ใหม่ หัดวาดรูป และทำอะไรที่น้ำฟ้าชอบ
ในที่สุดน้ำฝนก็ใจอ่อนจนได้ เพราะทั้งสองเป็นเพื่อนกันนี่หน่า
และแล้ว 200 ปีก็ผ่านไป ทั้งสองกลับมาพบกันอีกครั้ง
ที่ต้นไม้ต้นเดิม...เพื่อสัญญาว่า......
หน้ากระดาษหน้าหนึ่งคลับคล้ายขาดหายไป
มันคงจะเป็นข้อความที่เธออยากจะบอกกับฉันสุดหัวใจ กลุ่นไออุ่นๆ
ของความหลังสะท้อนกลับเข้ามาในร่างอันเย็นชาของฉันอีกครั้ง
น้ำใสๆไหลลงมา ถูกกระดาษหน้าสุดท้าย ฉันเช็ดน้ำตาเบาๆ
พร้อมกับหวนนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่เด็ก เราทั้งสองเล่นด้วยกัน นอนด้วยกัน
สนิทกัน ไม่ว่าจะทุกข์จะร้อน จะหนาว ยังไงแต่น้ำฟ้าก็ยังคงยืนเคียงข้างน้ำฝน
ภาพน้ำฝนค่อยๆออกมาทีละนิดทีละนิด มันเป็นภาพที่สวยที่สุดที่ฉันเคยวาดมาเลยหละ
ภาพเหมือนที่เราเคยสัญญากันไว้ มันเป็นน้ำฝนที่ฉันยังจำได้ดี
น้ำฝนที่ยังคงเป็นเพื่อนฉันตลอดกาล และตลอดไปหลังบานประตูห้องไอซียู
ถ้าคุณลองสังเกตดีๆ จะเห็นภาพอะไรบางอย่าง
มันเป็นภาพของสาวน้อยผมยาวดำ หน้าบ่องแบ๊ว ตาใสแจ๋ว ข้างๆภาพเขียนว่า ฉันขอโทษ
ขอโทษจริง เพื่อนรักของฉัน และคนที่ฉันรักมาตลอดเวลา 22 ปี

- - - - - - -- - - - - - - - - - - -- - - - -- - - - -- - - - -- - - - - -- - - - - - -- - - - -- - -
คิดถึง .. คิดถึงคนดี .. ตะโกนบอกไว้ตรงนี้ .. เธอจะได้ยินไหม
คิดถึง .. แค่คำพูดนั้นยากจะบรรยาย ... ความรักที่มากมาย .. ล้นใจ .. คนคอย
:: การให้คือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน ::
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN