ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้นจากดินหญ้า-ขอลิขิต?ชะตาฟ้า  (อ่าน 3590 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
เรื่องสั้นจากดินหญ้า-ขอลิขิต?ชะตาฟ้า
« เมื่อ: พฤศจิกายน 15, 2008, 02:24:00 pm »







            ?ฉันจะไม่มีวันยอมให้ลูกสาวของฉัน?ไปเกลือกกลั้วกับพวกที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเด็ดขาด? นางอุสา มารดาของ อับสร สาวน้อยวัย 18 ปี กล่าวออกมาต่อหน้า นายอำนาจ ผู้ใหญ่ฝ่ายชาย ที่มาขอลูกสาวของนางอย่างตรงไปตรงมา
           ?อะไรกัน?หนังสือหนังหาก็ไม่ได้เรียน ริจะมีครอบครัว แล้วจะมีปัญญาที่ไหน มาเลี้ยงลูกฉัน?  นางกล่าวไปอย่างเหลืออดเต็มที ด้วยความที่แกมีลูกสาวที่เปรียบเหมือนแก้วตาดวงใจเพียงคนเดียวเท่านั้น
           ? ขอโทษน่ะ ! คุณอำนาจ ดิฉันมีลูกสาวคนเดียว ก็ต้องให้สิ่งที่ดีที่สุดกับแก คงเข้าใจนะคะว่าดิฉัน ไม่ตกลง อีก 5 ปี เราค่อยมาคุยกันใหม่ แต่ขอให้ฝ่ายคุณพร้อมกว่านี้หน่อยนะคะ?
            อับสรจะรู้หรือไม่ว่า ธรรพ์ ชายหนุ่มวัย 21 ปี ผู้นี้ต้องเจ็บปวดแค่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น ถ้าเพียงแต่เธอขัดขืนคำ สั่งของมารดาเพียงเศษเสี้ยวของวลี เขาคงจะไม่เสียใจเลย แต่นี่เธอกับเสริมต่อวลีนั้น ให้เป็นชนวนของความรักที่เกินกว่าใครจะเข้าใจได้ ความรักที่มั่นคงและยาวนานไม่ว่าจะกี่ภพกี่ชาติ
แหละนี่คือเหตุผลที่เขาจะ ขอลิขิต?ชะตาฟ้า

           ?เพื่อสรพี่ทำได้ทุกอย่าง? เป็นคำสารภาพที่ธรรพ์ มีให้กับอับสร แต่สำหรับหล่อนผู้ที่มีทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ จึงเทียบไม่ได้เลยกับคำพูดของชายอีกหลายคน โชคดีที่เขาและเธอผูกพันกันมาตั้งแต่เด็กเขาดูแลเธอเสมอมา จึงสามารถครอบครองหัวใจเธอได้
             เวลาผ่านไปปีกว่า เมื่ออัปสรใกล้จะสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมปลาย อนาคตของเธอคือการศึกษาต่อ แต่สำหรับธรรพ์ เขาขอแค่ได้แต่งงานอยู่กินกันไปตามประสาผัวเมีย จึงเป็นสิ่งที่ขัดแย้งและไม่ลงตัว
ถูกแล้วที่เขาจะต้องกังวลเมื่อเธอจะจากเขาไป ?โบราณว่าจากนารี 3 วันเป็นอื่น? แต่นี่กว่าจะจบก็ 4 ปีเข้าไปแล้ว มีหรือที่คนอย่างอับสรจะไม่มีใครมาชอบ แล้วยื้อแย่งเธอไปครอบครอง
             เขาทนไม่ได้อีกแล้ว เพราะเขารู้ดีว่าลางสังหรณ์ของเขาย่อมเป็นจริง เพราะว่าเขามีความสามารถในการที่จะพาดวงจิตของเขาย้อนอดีตชาติที่ผ่านมาได้ แต่ทว่าอดีตชาติของเขานั้น ช่างโหดร้ายสิ้นดี เมื่อเขาต้องถูกหญิงคนรักทอดทิ้งไปมีคนใหม่ ชาติแล้วชาติเล่า

             เมื่อเกิดเป็น พรหมทัต ก็ต้องเสีย นางกากี เมียรักให้กับ ครุฑ และ คนธรรพ์  มาเกิดเป็น จันทโคลพ ก็ต้องตายด้วยน้ำมือเมียรัก โมราห์ ที่ยื่นพระขรรค์ให้กับ โจรป่า ยังมิวายชอกช้ำที่ อังศุมาลิน แฟนสาวมอบใจกายให้ โกโบริ คนต่างชาติ  และทิ้งให้ มนัส เป็นได้แค่คนห่างเท่านั้น
              เขาสร้างกรรมอันใดเอาไว้ ถึงต้องผิดหวังกับสตรีทุกภพทุกชาติ สตรีผู้เปรียบเสมือนดอกฟ้า ล้ำค่ากว่านางใด ๆ
ด้วยเหตุนี้กระมัง จึงเป็นเหตุให้เกิดการแย่งชิง แต่ทำไม?ฟ้า ต้องตัดสินให้เขาเป็น ?ผู้แพ้รัก? อยู่ทุกชาติไป

              มีคนบอกว่า ?ไม่มีใครฝืนชะตาฟ้า? ได้ คนเราถ้า ?คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน? ในเมื่ออัปสรไม่ใช่เนื้อคู่ของเขา?แล้วทำไม?ฟ้า?ถึงได้ลิขิตให้เขารักเธออยู่ทุกชาติไป
              ทำไม?ไม่ให้เธอรักเขาและซื่อสัตย์ต่อเขาบ้าง ทำไมต้องให้เขาเจอเธอทุกชาติ ทำไมต้องส่งเธอมาทำให้ใจของเขาต้องเจ็บช้ำ?อยู่ร่ำไป
             ?คงไม่ใช่ฐานะดอก?ที่กีดกันความรักของข้า?
            ?แต่เป็นฟ้า?ฟ้าต่างหากที่ลำเอียง?
            ?มอบดวงมณีอันมีค่ามาแล้ว?เหตุใดจึงย้อนมาฉุดกระชากดวงใจของข้าไป ท่านทำถูกแล้วหรือฟ้า?  ธรรพ์รำพึงรำพันถึงอดีตอันปวดร้าว ตัดพ้อต่อลิขิตของฟ้าที่ไม่ยุติธรรมกับเขาเลย
            ?ขอบใจท่านที่เมตตา?ประทานพรให้ข้าได้รู้ว่า?ชาติก่อนข้าต้องทนทุกข์กับความรัก?มายาวนานแค่ไหน?

            ธรรพ์ขอบคุณฟ้าที่ทำให้เขามีความสามารถเหนือบุคคลธรรมดา   และสิ่งนี้ก็คงจะเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ธรรพ์ทำในสิ่งที่ฟื้นชะตาฟ้า
            เขาจึงตั้งจิตอธิษฐานว่า  ?ต่อไปนี้ข้าไอ้ธรรพ์?จะขอปฎิญาณ?ต่อหัวใจของข้าว่า ไอ้ธรรพ์คนนี้จะไม่มีวันพ่ายแพ้แก่โชคชะตา?ที่ฟ้าผู้มีอำนาจ?ได้ลิขิตให้แก่ข้าอีกแล้ว?
           ?นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป?ข้าจะขอลิขิตชะตาฟ้า?ด้วยตัวของข้าเอง? เป็นคำยืนยันที่เขาสาบถ ต่อหัวใจรักที่มีต่ออับสร นางอันเป็นที่รักของเขาไม่ว่าจะชาตินี้ หรือว่าชาติไหนๆ เขาก็รักเธอเพียงคนเดียว มันทำให้เขาทนไม่ได้ที่จะต้องสูญเสียเธอไปอีกแล้ว เขาควรจะแก้ไขสิ่งเหล่านั้น?ให้มันถูกต้องและลงตัวเสียที
          ?ข้าจะทำทุกอย่าง ? เพื่อให้นางอันเป็นที่รัก?อยู่กับข้าตลอดไป?
          ?ข้าจะไม่ยอมให้ใคร?ตราหน้านางว่าชั่วช้าหลายใจอีกแล้ว? กลับมาเถิดนะ กลับมาเป็นของข้าคนเดียว ?
เสียงจักรยานยนต์ หยุดอยู่ที่หลังโรงเรียนบางเลนวิทยาคม เพื่อดักรอเหยื่อเคราะห์ร้ายผู้มีความงามประดุลยาพิษ และเป็นชนวนที่กลับมาทำลายตัวเอง

         ?สร ! ดูซิ  วันนี้ท้องฟ้าสวยกว่าทุกวันเลยนะ?  เมธาวี เพื่อนรักทราบว่า อับสร ทุกข์ใจเรื่องคนรักจึงชวนคุยให้เพื่อนคลายเศร้า
        ?สงสัยว่าจะมีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นแน่เลย?พี่ธรรพ์อาจจะมาขอคืนดี?แล้วบอกกับสรว่า?พี่จะไม่ห้ามสร ไปเรียนต่ออีกแล้ว พี่จะรอสรจนกว่าสรจะพร้อม?
       ?อย่าทำหน้าเศร้าอย่างนั้นซิ ยิ้มหน่อยซิจ๊ะ นะสรคนดี?  เมธาวีพยายามอย่างยิ่งยวด แต่ดูเหมือนอับสรจะไม่ยินดียินร้ายต่อคำปลอบใจเหล่านั้นเลย
       ?เม?รู้มั้ย พี่ธรรพ์เขาบอกว่า เขารักเราคนเดียว แต่เรากลับยืมมือคนอื่นมาทำร้ายจิตใจของพี่เขา พี่เขาเสียใจมาก แล้วยังบอกอีกว่า พี่เขาจะทำทุกอย่างให้เราอยู่กับพี่เขาตลอดไป? เมธาวีฟังอย่างใจจดใจจ่อ  อัปสรเล่าต่อไปพร้อมกับหยดน้ำตาที่เอ่อท้นและค่อย ๆ ไหลรินออกมา
       ?เราไม่เข้าใจว่าพี่เขาจะทำอะไร เรากลัวมากเลย เรากลัวว่าพี่เขาจะพาเราหนีไป เราคงจะไม่ได้เรียนต่อ?เมเราจะทำยังไงดี?  อัปสรถามเมธาวีอย่างหมดหนทาง เพราะเธอรู้ว่าธรรพ์เป็นคนพูดจริงทำจริง
         เมธาวีจึงปลอบใจอัปสรอีกครั้ง ?ใจเย็น เย็น นะ ทุกอย่างมีทางแก้ไข?. เอาอย่างนี้ซิ?ถ้าพี่ธรรพ์เขาจะมาฉุดสร ?สรก็อย่าไปกับเขาซิ?ไม่เห็นจะยากเลย?

        และแล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น?เมื่อธรรพ์กระโดดเข้าล็อกคออัปสรใช้อาวุธปืน 9 มม.ของพ่อจ่อที่ศรีษะของอัปสรแล้วพูดว่า ?พี่รักสรคนเดียว? เป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอได้รับรู้ก่อนที่ ทูตมรณะ จะเจาะเข้าที่ขมับขวาพุ่งทะยานออกมาจนเลือดสาดกระจาย?ต่อหน้าต่อตาเมธาวี และเพื่อน ๆ นับร้อยที่อยู่ในเหตุการณ์
       ปัง! แหละนี่?ก็เป็นอีกหนึ่งนัด?ที่เขาเลือกให้มารับใช้ช่วงเวลาแห่งการฝ่าฟืนกฎของสวรรค์ และลิขิตแห่งฟ้า  ช่วงเวลาที่เขาเคยตั้งจิตอธิษฐาน เพื่อสังเวยให้แด่ ท้าวพรหมทัต จันโคลพ และมนัส ในชาติก่อน
       เทพยดาชั้นไหน ๆ ในฟ้า?จะไม่มีโอกาสกลั่นแกล้ง?รังแกหัวใจของข้าอีกแล้วขอเพียงชีวิตที่สมหวังหลังความตาย ให้ข้าได้อยู่กับนางอันเป็นที่รักของข้าตลอดไป


      ?โปรดตั้งศพผมกับสรไว้ในศาลาเดียวกัน? เป็นคำขอครั้งสุดท้ายที่ธรรพ์ เขียนฝากไว้ก่อนสิ้นลมหายใจ
ผู้คนในงานอาจจะพากัน ?สาปแช่ง? ธรรพ์ผู้นี้ด้วยความที่พวกเขาไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง แต่เขาก็กลายเป็นคนผิดในสายตาของทุกคนไปแล้ว
             เขาไม่เสียใจกับคำพิพากษาเหล่านั้น ในเมื่อฟ้า อยุติธรรม เขายังทนได้ จะสนใจทำไมกับพวกที่ไม่รู้จริง

             แต่ที่แน่ ๆ เขาทำให้ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่า ?แม่? อย่าง นางอุสา ต้องเสียใจ  ด้วยคำพูดที่เป็นชนวนแห่ง ?โศกนาฎกรรมความรัก? ในครั้งนี้ ขอย้ำว่าเธอมีลูกสาวคนเดียว และต้องสูญเสียแก้วตาดวงใจไปอย่างไม่มีวันกลับ?หัวงอกต้องมาเผาหัวดำเช่นนั้นหรือ หากย้อนเวลากลับมาได้ นางคงไม่ทำร้ายจิตใจผู้ชายคนนี้? ผู้ชายที่ฆ่าลูกสาวของนางได้อย่างเลือดเย็น
             และแม้ว่า ธรรพ์ สามารถที่จะ ลิขิตชะตา ให้กับตัวเองได้ แต่สิ่งนั้นไม่ใช่ความต้องการของอับสร เธอตายทั้ง ๆ ที่ยังมีอนาคตอีกไกล ถ้าเพียงแต่เธอสร้างกรรมดีไว้ในชาติก่อน เธอคงไม่ถูกฆ่าตายในชาตินี้
เป็นบทเรียนให้เราย้อนดูคนรอบข้าง ว่ามีใครเข้าข่ายเรื่องนี้บ้าง ระวังให้ดี !?ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เรื่องนี้นำมาจากการอ่านข่าวจ้า
อ.ใหนำข่าวมาแต่งเรื่องสั้น  a7

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
ขอลิขิต?ชะตาฟ้า (ภาคกลอนจ้า)
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 16, 2008, 11:45:07 am »

จะมีใคร...ทุกข์ใจ...เหมือนกับข้า
ที่ถูกฟ้า...เสกให้...ระลึกได้
ว่าชาติก่อน...ตัวตน...เป็นเช่นไร
เคยหมองไหม้...เพียงไหน...ในอุรา

ชาติที่หนึ่ง...เกิดเป็นท้าว...พรหมทัต
มาผูกมัด...รัดรึง...ซึ้งหนักหนา
แต่ไม่นาน...กากีพี่...ก็จากลา
พลีกายา...ให้ครุฑฑา...และคนธรรพ์

ชาติที่สอง...หมองใจ...จนวายปราณ
ถูกโจรป่า...ประหาร...ด้วยพระขรรค์
ที่โมราห์...หยิบยื่น...ให้แก่มัน
ข้าพี่จัน...ทโคลพ...ให้จดจำ

ชาติที่สาม...หยามหมิ่น...สิ้นศักดิ์ศรี
อังศุมา...ลินของพี่...นี่ถลำ
ทิ้งวนัส...คนซื่อ...ถือถ้อยคำ
ช่างใจดำ...รับรัก...คนต่างแดน

โกโบริ...ครุฑฑี...ดีหนักหนา
อีกโจรป่า...คนธรรพ์...ทำช้ำแสน
เห็นพวกมัน...ดีกว่า...จึงหาแทน
ลืมสองแขน...เคยกอด...ยอดดวงใจ

เกิดกี่ชาติ...พี่ก็พลาด...รักจากเจ้า
ถูกเพลิงรัก...แผดเผา...จนหมองไหม้
มาชาตินี้...พี่มีเจ้า...เฝ้าห่วงใย
แล้วต่อไป...ใครคนนั้น...คงเข้ามา

ยิ่งเจ้าบอก...ว่าจะ...ไปเรียนต่อ

บอกให้พี่...เฝ้ารอ...ขอวันหน้า
น้องจะมั่น...ในคำรัก...และสัญญา
จะไม่แบ่ง...ปันอุรา...ให้ผู้ใด

เมื่อตัวพี่...นี้ระลึก...อยู่ทุกเมื่อ
ว่านิ่มเนื้อ...ของพี่...นี้ทำได้
พี่ต้องเจ็บ...ต้องช้ำ...ทุกชาติไป
คงจะไม่...ปล่อยเจ้าไป...ไกลจากกัน

พี่รู้ว่า...ห้ามชะตา...ฟ้าไม่ได้
แม้จอมใจ...ไม่เคยคิด...จะเปลี่ยนผัน
พี่ต้องตัด...ช้ำเสียแต่...จะมีควัน
จำประหาร...ชีวัน...อย่าหวั่นเกรง

พี่ไม่เกลียด...ไม่โกรธ...ไม่โทษเจ้า
ขอนำเอา...รักเศร้าเศร้า...เฝ้าคว้างเคว้ง
เจ้าตายแล้ว...พี่ก็ขอ...ฆ่าตัวเอง
ขอบรรเลง...เพลงรัก...สลักใจ

โปรดฝังศพ...ไว้ใน...หลุมเดียวกัน
สรวงสวรรค์...ผันผูก...ปลูกรักใหม่
หรือนรก...จะนำพา...สองเราไป
ขอเพียงแค่...ลิขิตได้...ในชะตา

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN