ผู้เขียน หัวข้อ: น้ำฟ้ากับน้ำฝน  (อ่าน 4356 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ LittleCat

  • ลิงลมข่มกลอนฤทธิ์

  • *
  • กระทู้: 78
  • คะแนนกลอน 25
  • อย่างน้อยเรา อยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน
    • เว็บแมวเมา
Re: น้ำฟ้ากับน้ำฝน
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 07:46:23 pm »


หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้ ไม่มีใครเห็นน้ำฝนอีกเลย หลายคนบอกว่า
เธอเสียใจมากจนเป็นบ้าไป หลายคนบอกว่า
เธอรับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนหนีกลับบ้านเก่าไปกับยายของเธอ
ถึงใครจะบอกยังไง แต่ น้ำฝนก็ยังคงอยู่ในความทรงจำของน้ำฟ้าตลอดมา
เธอไม่ได้หายไปไหน แต่เธอยังคงอยู่ในใจของเพื่อนที่ให้อภัยเธอได้เสมอ
เพื่อนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ น้ำฟ้า นักแสดงชื่อดังในตอนนี้
ถ้าคุณเคยไปบ้านของนักแสดงชื่อดังคุณน้ำฟ้า เรวดี หละก้อ
รูปภาพที่เห็นแล้วต้องสะดุดตาคงจะไม่พ้นรูปสาวน้อยน่ารักน่าชังคนหนึ่ง
ซึ่งผู้วาดคงต้องวชาญศิลปะแขนงนี้เอามากๆ
สาวน้อยคนนั้นหน้าตาคลับคล้ายกับคุณน้ำฟ้าไม่มีผิดเพี้ยน
แต่ภาพนั้นก็ยังคงดูหมองเศร้าตลอดมา แม้เด็กหญิงคนนั้นจะยิ้มออกมาอย่างสดชื่นแจ่มใส
แต่มันก็ดูฝืนทนเต็มที

จะถึงอย่างไรก็ตามที ตอนนี้ที่น้ำฟ้าเธอกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง
ก็เพราะการบริจาคแก้วตาของหญิงแก่ ใจดีคนหนึ่ง
เธอกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ของเมืองไทย มีคฤหาสค์หลังโต แต่ถึงกระนั้น
เธอก็แทบจะไม่มีความสุขเลยซักนิด
วันทั้งวันเธอเฝ้ารออะไรบางอย่างข้างๆหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
น้ำฟ้ากับเอกกำลังจะแต่งงานกันในเร็วๆท่ามกลางความยินดีของเพื่อนฝูง
เพียงแต่น้ำฟ้ายังคงมีสีหน้าหมองเศร้าตลอดมา

เลิฟ เรดิโอ สวัสดีค่ะ
เรายินดีเป็นสื่อกลางส่งความรักให้กับทุกๆคนที่มีความรักในหัวใจนะค่ะ
เสียงรายการวิทยุดังขึ้น ท่ามกลาง
รถแท็กซี่ที่กำลังรับคู่บ่าวสาวคู่หนึ่งไปสู่งานเลี้ยงวิวาร์ หญิงสาวที่อยู่ในรถ
ชื่อน้ำฟ้า เธอยิ้มอย่างสดใสแต่สายตาหมองเศร้า ส่วนชายหนุ่มรูปงาม มีนามว่า นายเอก
ฝนตกอย่างเฉื่อยชา ชวนให้คิดถึงเรื่องราวต่างๆยิ่งนัก
และแล้วเพลงๆหนึ่งก็จบไป
บ่าวสาวทั้งคู่หันหน้ามองกันพร้อมกับตั้งใจฟังเสียงจากรายการวิทยุ
?สวัสดีค่ะ ท่านผู้ฟังทุกท่าน ขอต้อนรับเข้าสู่รายการ คิดถึง..เธอสุดหัวใจ
รายการที่แลกเปลี่ยนทัศนะคติความคิดเห็น และฝากความคิดถึงถึงใครคนหนึ่งที่คุณรักอีกครั้งนะค่ะ
วันนี้เราจะมาคุยกับคุณ นิรนามค่ะ สวัสดีค่ะ
-- สวัสดีค่ะ เสียงหนึ่งที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้น
-- วันนี้คุณนิรนามมีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งจะมาเล่าให้เพื่อนๆชาว เลิฟ เรดิโอฟังค่ะเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราอัดไว้ก่อนที่จะเข้ารายการ
เพราะ เวลาของเธอเหลือน้อยเต็มที มาฟังกันเลยค่ะ
-- สวัสดีค่ะ ดิฉัน เป็นใครขอไม่เอ่ยชื่อแล้วกันนะค่ะ วันนี้ดิฉัน
ขอความคิดถึงถึงเพื่อนคนหนึ่งนะค่ะ เธอคนนี้เป็นนักแสดงชื่อดังเลยหละค่ะ
แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอจะจำฉันได้รึเปล่า
--เราทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กจนโต
--เธอเป็นคนน่ารักนิสัยดี คอยปกป้องฉัน ยามที่ฉันไม่เหลือใคร
--เธอเป็นคนเดียวที่ยังอยู่ แหละอยู่คอยดูแล ไม่ว่าฉันจะหันไปเมื่อไรก็เจอ
--ฉันรู้สึกดีใจจนพูดไม่ออกเลยหละค่ะ ที่ได้มีความรู้สึกดีๆกับคนๆหนึ่งเช่นนี้
--เราเป็นเพื่อนกันมานานแสนนาน และเธอก็เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉัน
--เราเกิดวันเดียวกัน เดือนเดียวกัน ปีเดียวกัน และก็รักผู้ชายคนเดียวกัน
--เธอแอบปกปิดความลับนี้มานานแสนนานเพื่อจะช่วยฉันกับผู้ชายคนนั้นให้สมหวัง
ทั้งที่เธอจะต้องเสียน้ำตามากมายเท่าไรก็ตาม เธอต้องแอบร้องไห้อยู่คนเดียว
ร้องไห้อยู่ในใจ ไม่เปิดเผยให้ใครรู้
--จนในที่สุดฉันกับผู้ชายคนนั้นก็เป็นแฟนกัน แต่แล้ว เราก็เลิกกันไป
เค้าปล่อยให้ฉันนั่งคอยเก้อ และรักกับเพื่อนรักของฉันแทน
-- ฉันรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก
ดังนั้นฉันจึงเริ่มออกห่างจากเพื่อนของฉันไปทีละนิด ละนิด
จนในที่สุดเราก็ห่างกันไกลเหมือนฟ้ากับทะเล
แม้เธอจะพยายยามขอคืนดีกับฉันทุกวิถีทาง ทำตามใจฉัน แต่ฉันก็เกลียด เก็บกด
กลั่นแกล้งเธอ อย่างร้ายกาจ เหมือนนางร้ายในละครทีวี จนในที่สุด
ฉันก็ต้องเสียใจอย่างไม่มีวันหวนคืน และไม่มีวันที่ฉันจะให้อภัยตัวเองได้อีกต่อไป
-- เราสัญญากันว่าอีก 200 ปีเราจะกลับมาพบกันอีก แต่ฉันคงจะทำไม่ได้แล้วหละนะ
ฉันคงจะอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ได้อีกแล้ว ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ
--ฉันปล่อยให้เธอยืนอยู่คนเดียวอย่างเหน็บหนาว ไม่เหลียวแลเธอเลยซักครั้ง
แต่ทำไมนะ..ทุกๆครั้งที่ฉันช้ำใจ เธอก็คอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ
--ฉันมิอาจจะเห็นความรักที่เธอให้ได้อีกต่อไปแล้ว มิอาจจะอยู่คอยให้เธอปกป้องดูแล
มิอาจจะมองดูเธอได้อีกต่อไป แต่ทุกๆครั้งที่ฉันมีลมหายใจอยู่ฉันก็ยังสัมผัสได้ว่า เธอยังคงส่งความรักให้ฉันเสมอมา
หลายปีแล้วสินะ สุขสันต์วันแต่งงานนะเพื่อนรัก อย่าลืมสอนลูกเล่นเซเซมีมีด้วยหละ จะได้เล่นไว้แก้เขิน
และก็อย่าลืมเพื่อนคนนี้นะ เพราะไม่ว่าจะยังไงฉันก็ยังคงรักเธอตลอดกาล
--ใกล้หมดเวลาแล้วหละ
รถสายสุดท้ายกำลังจะออกฉันเพียงแค่อยากกลับมารับความรู้สึกเก่าๆที่ยังคงไม่จางหายไป

--สุดท้ายนี้ ดิฉัน ขอให้ทุกคนหลับตาลง แล้วสัมผัสกับความรักจากหัวใจ
ที่คนรอบข้างมีให้คุณ จงเก็บความทรงจำดีๆนี้ไว้ก่อนจะมันจะสายเกินไป

เสียง วางสายลง พร้อมกับเสียงรถโดยสาร ดังขึ้นแล่นผ่านไป
-- เพลงๆหนึ่งดังขึ้น เสียงเปียโนที่ไพเราะบรรเลง พร้อมกับเสียงร้องอันมีเสน่ห์
?คนเดียวจริงๆ?
-- เพลงดังขึ้นพอๆกับที่น้ำฟ้าเปิดประตูรถวิ่งไป ตากฝนข้างนอก
?เธอจะไปไหนหนะน้ำฟ้า? เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น
?ก็ไปตามหาหัวใจ ที่ฉันฝากไว้แสนหนะสิ? เธอวิ่งตากฝนอย่างรวดเร็ว
พร้อมๆกับเพลงบรรเลงที่ดังขึ้นตามจังหวะ ?นั่นคือเธอคนเดียวจริงๆที่ยังอยู่
แหละอยู่คอยดูแลไม่ว่าจะหันไปเมื่อไหร่ก็เจอ....ต่อให้ร้ายซักเท่าไร ไม่เคยโกรธกัน ฉันจึงอยากให้เธอรู้
ได้มีวันเวลาดีดี เพราะมีเธอ ที่ทำให้วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขหัวใจ แค่มีเธอคอยห่วงใย รักตลอดไป ไม่ต้องการใครอีกเลย
เธอคอยหัวใย รักตลอดไป ไม่ต้องการใครอีกเลย.....
ใช่เธอรึเปล่าน้ำฝน รอฉันด้วยนะ เราจะอยู่ด้วยกันอีกครั้งนะ น้ำฝน ?
เพียงแค่อึดใจ น้ำฟ้าก็วิ่งมาถึง สถานีขนส่ง มีรถโดยสารวิ่งอยู่เต็มไปหมด
เธอเคาะดูตามหน้าต่างกระจกแต่ละรถอย่าง บ้าคลั่ง
?น้ำฝน น้ำฝน? เธอตะโกนไปตามรถต่างๆอย่างอ่อนแรง ทันใดนั้นเอง
เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างที่เปิดออกพอให้ลมพัดผ่านได้
หน้าตาของผู้หญิงคนนั้นคลับคล้ายกับน้ำฝน
มันเป็นช่วงพอดีกับที่รถวิ่งออกไปอย่างช้าๆ น้ำฟ้า วิ่งตามไปอย่างอ่อนแรง
พร้อมกับตะโกนเรียกชื่อน้ำฝน ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ?น้ำฝน.... ฝน รอด้วยค่ะ รอด้วย
?รถวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้น้ำฟ้า นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างอ่อนแรง
หยาดฝนที่ไหลรินออกมาเหมือนหลั่งน้ำตาให้กับน้ำฟ้าที่นั่งร้องไห้กอดกระเป๋าที่เธอติดตัวไว้อยู่ตลอด

ทันใดนั้นเอง หนังสือที่ดูคุ้นตาก็ปลิวออกมาหล่นตรงหน้าน้ำฟ้า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว หยาดน้ำฝนสาดกระหน่ำมาเรื่อยๆ น้ำฟ้าผลิยิ้มออกมาอย่างดีใจ
ก่อนที่รถบัสคันโตจะจอดลง หญิงสาวคนหนึ่ง ใส่แว่นดำ หน้าตาคุ้นเคยเดินลงมาพร้อมๆกับใช้ไม้เท้าคลำทาง ?น้ำฝนนั่นเอง?
?ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ ช่วยที หนังสือของฉันตกหายไปค่ะ?
น้ำฝนตะโกนร้องเรียกพลางคลำทางไปมาดูคล้ายคนตาบอด น้ำฟ้า กอดหนังสือแน่น
พร้อมๆกับร้องไห้ ออกมาปนกับน้ำฝนที่ไหลอาบแก้ม
เธอเช็ดหนังสืออย่างเรียบร้อยพร้อมกับ มองดูน้ำฝนอีกครั้ง
แล้วก็หยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเปาที่เธอกอดไว้แน่นตลอดมา
หนังสือหน้าสุดท้ายที่ขาดหายไป น้ำฟ้าบรรจงสอดหนังสืออย่างช้าๆ พร้อมกับ ยื่นให้กับน้ำฝน
เธอคลำมือไปมา พร้อมกับจับที่หนังสือเล่มใหญ่ น้ำฟ้ามองเพื่อนของเธออีกครั้ง
คนที่ยอมเสียสละ แก้วตาก็คือน้ำฝนเพื่อนที่เธอรักมาเสมอมานั่นเอง

น้ำฝนไม่เคยปล่อยให้น้ำฟ้าเดียวดาย
เพราะเธอได้มอบดวงตาที่เปิดความเงียบเหงาให้น้ำฟ้าอีกครั้ง แต่ในทางกลับกัน
เธอก็ไม่เคยเงียบเหงาเลยเพราะความรักที่เธอสัมผัสได้จากน้ำฟ้ายังคงวนเวียนอยู่ในคงความทรงจำของเธอเสมอมา
น้ำฝนอมยิ้มน้อยๆก่อนที่จะรับหนังสือจากน้ำฟ้า แล้วก็เดินจากไป อย่างเชื่องช้า
น้ำฟ้าก้มตัวลงมองพื้นถนนพร้อมๆกับส่งสายตาให้กับเพื่อนรักเพียงคนเดียวของเธอ
รถบัสวิ่งผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าวันเวลานั้นนานแสนนาน


คิดถึง .. คิดถึงคนดี .. ตะโกนบอกไว้ตรงนี้ .. เธอจะได้ยินไหม
คิดถึง .. แค่คำพูดนั้นยากจะบรรยาย ... ความรักที่มากมาย .. ล้นใจ .. คนคอย
:: การให้คือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน ::
 

ออฟไลน์ LittleCat

  • ลิงลมข่มกลอนฤทธิ์

  • *
  • กระทู้: 78
  • คะแนนกลอน 25
  • อย่างน้อยเรา อยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน
    • เว็บแมวเมา
Re: น้ำฟ้ากับน้ำฝน
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 07:46:58 pm »


สายลมที่พัดไหวผ่านรถบัสคันเก่า สาวน้อยคนหนึ่ง ยังคงนั่นคลำอะไรบางอย่าง
ถึงแม้เธอจะมองไม่เห็นอีกต่อไป แต่ภาพเหล่านั้นก็ยังคงติดตรึงอยู่ในจินตภาพของเธอ
จนถึงหน้าสุดท้ายที่ว่างเปล่า สาวน้อยถอนหายใจ พร้อมกับคลำ
มันอย่างๆทั้งๆที่รู้ว่ามันว่างเปล่า แต่ครั้งนี้สิ่งหนึ่งได้เปลี่ยนไป

หนังสือหน้าสุดท้ายถักด้วยสายใยที่สัมผัสได้ มันเขียนว่า เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
พร้อมกับจิ๊กซออันเก่าที่วางอยู่ใต้เตียงน้ำฟ้า
รูปหัวใจที่น้ำฝนเอาไปซ่อน ถึงแม้อันกลางจะขาดหายไป แต่ทุกชิ้นก็ยังอยู่ครบถ้วน
ตลอดเวลาที่ผ่านมาน้ำฟ้าเธอคงใช้ทั้งชีวิตหาจิ๊กซอชิ้นสุดท้ายหละมั้ง
แต่มันก็ไม่มีวันหาเจอได้ มันก็เหมือนกับมิตรภาพของทั้งสองที่ไม่มีทางกลับคืนมาได้

จิ๊กซอชิ้นสุดท้ายคงจะอยู่ที่ไหนซักแห่ง อาจจะอยู่ในซอกเล็กซอกน้อยของลิ้นชัก
หรือบนตู้ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีวันที่จะสมบูรณ์ได้อีกต่อไป
เพราะอย่างไรฟ้า ก็ ได้กำหนดไว้แล้วว่า
จิ๊กซอชิ้นสุดท้ายก็เปรียบเสมือนกับความสัมพันธ์ของเธอทั้งสองที่มิมีวันหวนมาได้อีกต่อไป
ภาพเขียนรูปเหมือนที่ตั้งอยู่ในคฤหาสยังคงเศร้าสร้อยต่อไป
และทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่ น้ำฟ้าสามารถมีความสุขได้ตลอดกาลเวลา
เพราะความรัก ความห่วงใย ได้ถูกถ่ายทอดผ่านสายตาของเธอตลอดมา
สายตาที่แลกมาด้วยหัวใจ
คิดถึง .. คิดถึงคนดี .. ตะโกนบอกไว้ตรงนี้ .. เธอจะได้ยินไหม
คิดถึง .. แค่คำพูดนั้นยากจะบรรยาย ... ความรักที่มากมาย .. ล้นใจ .. คนคอย
:: การให้คือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน ::
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN