ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องเศร้าของผู้หญิงที่ไปเพราะความรัก  (อ่าน 1496 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ น้ำค้างบนพื้นทราย

  • หลงรูปจูบเงามัวเมาความงาม ไม่อาจจะข้ามกองทุกข์ไปได้
  • ผู้ดูแลระบบ

  • *
  • กระทู้: 1,169
  • กดถูกใจ: 1 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 98

 

เรื่องเศร้าของผู้หญิงที่จากไปเพราะความรัก
    ขอบอกก่อนว่า ได้ไปอ่านมาแล้วซึ้งมาก
> >
>        เลยอยากให้ทุกคนได้อ่านเรื่องราวจริงๆ
> > >        จากผุ้หญิงคนนึงที่อัพไดอารี่ใน exteen
> > >        แต่วันนี้เธอได้จากไปแล้ว ขอไว้อาลัยด้วยเรื่องราวของเธอ
> > >
> > >
> > >        2005/07/02
> > >        แด่ผู้ที่จากไป ด้วยอาลัยจากผู้ที่เหลืออยู่
> > >        ที่ระลึกแด่ผู้เป็นที่รัก...
> > >        พิธีพระราชทานเพลิงศพ (เป็นกรณีพิเศษ)
> > >        นางสาวพิรศลัย สุวรรณภักดี
> > >        วัดโสมนัสวรวิหาร
กรุงเทพ
> > >
> > >
> > >        "แด่สตรีที่มีรัก...เป็นสรณะแห่งชีวิต"
> > >        นางสาวพิรศลัย (พิม) สุวรรณภักดี
> > >        ชาตะ 24 กันยายน 2523
> > >        มรณะ 24 มิถุนายน 2548
> > >        ขออนุญาตตัดทอนบางส่วนจากหนังสือที่ระลึกของพิม
> > >        ที่ทุกคนในชีวิตพิมเขียนไว้อาลัย...ด้วยหัวใจ
> > >
> > >
> > >        "...ลูกสาวแม่
> > >        เป็นความผิดของแม่รึเปล่า ที่ทำให้หนูไม่เคยพบคำว่า "ผิดหวัง"
> >
>        ก็เพราะความรัก...ที่ทุกคนมีให้หนู
> > >        ป้าเตียบเคยบอกแม่ว่า บางครั้ง แม่ควรฝึกให้หนูรู้จักคำว่า
> > ผิดหวังเสียบ้าง
> > >
> > > แต่แม่รักหนู...ดาวกับเดือนแม่ยังจะหาให้ได้เลยลูก...ถ้าหนูต้องการ
> > >
> > >
> > >        หนูรู้ไหม พิรศลัย...แปลว่าอะไร
> > >        แปลว่า "สิ่งมีค่าจากสวรรค์"
> > >
> > >
> > >        เพราะตอนที่แม่ยังไม่รู้ตัวว่าท้อง แม่ฝันว่า
> > >        ....
> > >        แม่ไปพบผู้หญิงคนนึง..เธอพาแม่เดินเล่นไปรอบๆ
> >
>        สถานที่นั้นสวยงามมาก มีบึงน้ำสีใสสะอาด มีดวงจันทร์เย็นตา
> > >        ผู้หญิงคนนั้นก็สวยมาก สวยมากจริงๆ แม่มองหน้าเธอ
> > >        แล้วตอนนั้นในใจแม่ก็คิดคำหนึ่งขึ้นมา คำนั้นคือคำว่า
> > >        "นางฟ้า"
> > >        และวินาทีนั้น เธอยื่นดวงแก้วใสสีสุกใส มาใส่มือแม่
> > >        เธอยิ้ม...และพูดว่า "เรา"
> > >        จากนั้นแม่รู้สึกเย็นท้องน้อย เหมือนการตกจากที่สูง
> > >
> > >
> > >        จากนั้นแม่ก็ท้องหนู..."
> > >
> >
>
> > >        "...เคยมีหมอดูหลายคนบอกว่า หนูจะอายุไม่ยืน
> > >        เพราะมาจากที่สูงเกินไป แต่แม่ไม่เชื่อ...
> > >        แม่รู้แต่ว่า ถ้าหนูเป็นคนดี ความดีจะรักษาตัวหนู"
> > >
> > >
> > >        "สุดท้าย ลูกสาวแม่ก็จากไปจริงๆ
> > >        แม่ไม่มีน้ำตาเลยจ้ะลูก...แม่ไม่ร้องไห้ต่อหน้าหนูเลยจ้ะ
> > >        ไม่ใช่แม่ไม่รักหนูนะลูก
> > >        แต่แม่เชื่อว่า หนูจากแม่ไป
> > >
> > >
> > >        ...
> >
>        เพื่อจะกลับไปอยู่ในภพภูมิเดิมที่หนูจากมา
> > >        อย่างสงบ..สุขตลอดกาล
> > >        แล้ววันหนึ่ง แม่คงจะได้ไปพบหนู
> > >        ลูกสาวคนสวย ที่แม่ภูมิใจเสมอ...
> > >        และแม่ยอมรับ ในการตัดสินใจของหนู
> > >        รวมทั้งครั้งสุดท้ายนี้ด้วย...แม่ยอมรับ
> > >
> > >
> > >        รักที่สุด...ราตรีสวัสดิ์จ้ะ
> > >        ลูกรัก คนสวยที่สุดของแม่
> > >        แม่จ๋า"
> > >
> >
>
> > >        จากใจผู้ชายคนหนึ่ง
> > >
> > >
> > >        "...ตอนนั้นรุ่นพี่ตึกวิทย์ลือกันมากว่า
> > >        มีน้องใหม่ ม.4 ศิลป์-ฝรั่งเศสคนนึงสวยสุดๆ
> > >        ตามไปดูซักหน่อย
> > >        ผู้หญิงคนนั้นคือ พิม...
> > >        ครั้งแรกที่พบพิม ประทับใจมาก แต่ไม่เกี่ยวกับเรื่องสวย
> > >        จำได้ใช่ไหมว่า...
> > >        ข้างสนามบาส 5 โมงเย็น....พิมเล่นพนันโกงตังค์บุ๊งไปเกือบสามร้อย
> >
>        แทบจะไม่มีเงินกลับบ้าน
> > >
> > >
> > >        ต่อมาเราก็เป็นเพื่อนกัน...
> > >        (และภูมิใจที่ได้เป็นเพื่อนสนิท กับนางนพมาศปีนั้น
> > >        เพราะเธอเกาะแขนตลอดตอนลอยกระทง---ยืดไปหลายวัน)"
> > >
> > >
> > >        "บุ๊งจำทุกคำที่พิมพูดได้นะ
> > >        วันที่เราติดฝน-รถติดสุดๆ-ปีที่แล้ว
> > >        กับเพลง"เสียงที่เธอนั้นไม่ได้ยิน"
> > >        วันนั้นบุ๊งบอกพิมว่า "รัก"
> >
>        พิมทำหน้าตลกๆ และบอกบุ๊งว่า
> > >
> > >
> > >        เพื่อนกัน มารักกันไม่ได้หรอก...เดี๋ยวจะเสียเพื่อนซะเปล่าๆ
> > >        คบกันมาเกือบสิบปี
> > >        แล้วบุ๊งบอกว่า เสียเพื่อนก็เจ๋งสิ
> > >        จะได้แฟนมาแทนไง พิมหัวเราะ
> > >
> > >
> > >        หลังจากนั้นมา ทุกอย่างในชีวิตเราก็สดใส
> > >        บุ๊งรักพิมคนที่...
> > >        ...ชอบทำหน้าตลกๆ ตอนเจออะไรแปลกๆ
> >
>        ...ชอบแล่บลิ้นให้บุ๊งแล้วทำหน้านิ่งๆ เหมือนไม่ได้ทำอะไร
> > >        ทำให้บุ๊งหลุดหัวเราะ
> > >        ...ชอบเอาชีวิตไปคิดตลกๆ
> > >
> > >
> > >        ...ว่าไหม
> > >        ว่า...ชีวิตของเราสองคนมีอะไรให้จำกันเยอะแยะเลยเนอะ
> > >        ก็มันตั้งเกือบ สิบปีแล้วนี่
> > >        จำตอนที่บุ๊งเข้าปี 1 ม.รังสิต
> > >        แล้วต้องมาหาพิมที่เตรียมทุกห้าโมงเย็นได้ไหม
> > >        ที่พิมเรียกบุ๊งว่า
ตีนผี
> > >        ตอนนั้น เกือบได้เป็นผีทั้งตัวก้อหลายหน
> > >
> > >
> > >        ส่วนบุ๊งจะไม่ลืมคนสวยของบุ๊ง นางฟ้าน้อยๆของบุ๊ง
> > >        เจ้าหญิงขี้งอนชอบกระทืบเท้าเร่าๆของบุ๊ง
> > >
> > >
> > >        ที่รักของบุ๊ง
> > >        ทุกๆอย่างของพิมอยู่ในใจบุ๊ง
> > >        พิมรู้ไหมว่าที่พิมบอกว่า เหงาๆๆๆๆๆๆ
> > >
> > >
> > >        ตอนนี้ บุ๊งเหงาที่สุด
> > >        เพราะดาวดวงนั้นในใจบุ๊ง...จากไป
>
> >
> > >
> > >        แล้วพิมรู้ไหมว่า
> > >        ที่พิมว่า กลัวบุ๊งมีคนอื่น
> > >
> > >
> > >        พิมรู้มั้ย...
> > >        ผู้ชายคนนี้...ตื่นขึ้นมากลางดึก
> > >        เพื่อที่จะหอมแก้มบางๆของภรรยา
> > >        กอดเธอ และสัญญากัยตัวเองว่า
> > >        จะทนุถนอมเธอเท่าชีวิต
> > >
> > >
> > >        แต่วันนี้เธอกลับจากไป...
> > >
> > >
> >
>        พิมรู้ไหมว่า...
> > >        วันแต่งงาน...ที่เรารับพระราชทานน้ำสังข์แล้วพิมร้องไห้
> > >        พิมรู้ไหมว่า...บุ๊งร้องไห้ยิ่งกว่า..ว่า
> > >        ผู้หญิงที่บุ๊งเฝ้าคอยจะปกป้องมาหลายปี
> > >        ในที่สุด..เราก็ได้รักกัน...ตลอดไป
> > >
> > >
> > >        พิมรู้ไหมว่า...
> > >        ที่โทรมาแล้วร้องไห้...บุ๊งไม่ได้โกรธพิม
> > >        แต่บุ๊งเจ็บใจตัวเอง
> > >        ว่าทำไม...บุ๊งไม่เอาไหนเลย
>
> >        ทำให้พิมเอาแต่ร้องไห้
> > >        บุ๊งเจ็บใจ และพยายามจะให้พิมมากที่สุด
> > >        แต่สิ่งที่พิมต้องการ...เวลา...
> > >
> > >
> > >        บุ๊งก้อพยายามให้...
> > >        แต่คงไม่พอ...
> > >
> > >
> > >        บุ๊งไม่นึกเลยว่า...
> > >        จะเสียเพื่อน-แฟน-ภรรยาที่ดี ไปในเวลาเดียวกัน
> > >
> > >
> > >        บุ๊งสาบานว่าจะไม่รักใคร.ก จะไม่แต่งงาน.ก
> >
>        บ้านเรา...บุ๊งจะกลับไปอยู่..
> > >        ดูแลทุกอย่างให้เหมือนพิมยังอยู่กับบุ๊ง
> > >        บุ๊งรักพิม บุ๊งมีพิมอยู่ในใจ บุ๊งไม่ลืม
> > >        บุ๊งมีพิมอยู่ตลอดเวลาในใจ
> > >
> > >
> > >        พิมคือของขวัญแสนงาม
> > >        ที่กาลเวลามอบให้ในเวลาที่เหมาะที่สุด
> > >        และจากไปด้วยกาลเวลานำพาจากไป
> > >
> > >
> > >        แด่ความทรงจำอันงดงามที่สุด...เท่าที่บุ๊งจะมีได้
> > >
> > >
> >
>        โปรดลงโทษฉัน
> > >        วันนี้ฉันทำเธอร้องไห้
> > >
> > >
> > >        คงรู้สึกผิดหวัง กับสิ่งที่ตัวฉันได้ทำไป
> > >        ไม่อาจรู้เลย
> > >
> > >
> > >        ฉันทำให้คนที่รักฉันต้องเสียใจ
> > >        และมันไม่มีโอกาสย้อนคืน
> > >        สิ่งใดก็ตามที่ทำเอาไว้
> > >
> > >
> > >        ช่วยมาทำร้ายฉันมันให้แรง.กหน่อย
> >
>        ช่วยมาทำร้ายให้ฉันต้องจำที่เธอเสียใจ
> > >        ให้แรงขึ้น.กซ้ำ.กเอาไว้ที่ตรงข้างใน
> > >
> > >
> > >        ช่วยโปรด ช่วยมาทำร้าย...
> > >
> > >
> > >        ทำให้แรง.ก
> > >        ทำให้แรง.ก
> > >
> > >
> > >        ยังไม่พอใจช่วยทำฉันแรง.ก
> > >        ให้เจ็บมันคงดีกว่าต้องจำ...เรื่องนั้น...
> > >
> > >
> > >        แด่นางฟ้าของบุ๊ง
> >
>        นางพิรศลัย ศาสตรยานนท์
> > >        ภรรยาผู้เดียวในชีวิตของบุ๊ง
> > >
> > >
> > >        รักพิมที่สุดในดวงใจ..."
> > >
> > >
> > >
> > >        นิรันดร
> > >        "ความรักเหมือนโรคา
> > >        บันดาลตาให้มืดมน
> > >        ไม่ยินและไม่ยล
> > >        อุปสรรคใดๆ
> > >
> > >
> > >        ความรักเหมือนโคถึก
> >
>        กำลังคึกพิขังไว้
> > >        มีแต่จะแล่นไป
> > >        บ่ยอมอยู่ ณ.ที่ขัง"
> > >
> > >
> > >        (มัทนพาธา ~ ล้นเกล้ารัชกาลที่ 6)
> > >        พิมเล่นละครเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกในมหาวิทยาลัย
> > >        ประกอบวิชาสุนทรียศาสตร์ โดยรับบท มัทนพาธา เพราะเพื่อนทั้งห้อง
> > ไม่มีใครจำได้หรอก คำ
> > >        ฉงคำฉันท์ แต่เธอจำได้ เล่นไป พูดฉันท์ ไป ร้องไห้ไป
> > เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกจริงๆจังๆๆว่า
> > >        เพื่อนใหม่คนนี้จะต้องมีอะไรในใจอยู่ลึกๆ
และเธอคงเป็นดาราได้
> > >
> > >
> > >        แล้วก็จริง...เธอเหมือนเพลงประจำตัวของเธอ
> > (พวกเราชอบหาเพลงประจำตัวให้เพื่อนๆ
> > >        เอาไว้เม้าธ์กันเล่นๆ)
> > >        เพลง เหงา ซาร่า มาลากุล - เราเรียกพิมว่า ซาร่า เลว
> > >
> > >
> > >        กลอนบทนี้อยู่หน้าสุดของไดอารี่ของพิม...ที่ยกให้พวกเรา
> > >        ที่มีชื่อบล็อคและรหัสผ่านของExteen
> > >        จึงนำบางส่วนในทั้งหมดของชีวิตผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ได้รู้จักรัก
> > และจบลงด้วยความรัก
> >
>        เผื่อจะเป็นประโยชน์แก่คนอื่นได้บ้าง
> > >        และหากมีประโยชน์ใดๆบ้าง
> > >        ขออุทิศให้แก่พิม ได้พบความสงบณ.สัมปรายภพเทอญ
> > >
> > >
> > >        ด้วยความอาลัยอย่างสุดซึ้ง
> > >        นางสาวพิรศลัย (พิม) สุวรรณภักดี
> > >        ชาตะ 24 กันยายน 2523
> > >        มรณะ 24 มิถุนายน 2548
> > >
> > >
> > >        ศศ.บ.(การท่องเที่ยว) เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง
> > >        วันที่อนุมัติจบการศึกษาจากสภามหาวิทยาลัย
16 เม.ย.2548
> > >
> > >
> > >        จากคณาจารย์ พี่ น้อง ผองเพื่อน
> > >        ภาควิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม และภาควิชาอื่นๆ
> > >        คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
> > >
> > >
> > >        ทุกคนรักเธอ...รักมากจริงๆ
> > >
> > >
> > >        ไดอารี่...มหาสมุทรน้ำตา
> > >        "...จะว่ายังงัยก้อแล้วแต่...ฉันทนไม่ไหวแล้ว
> > >        การอยู่ด้วยกัน..มันไม่ใช่แค่รัก รู้มั้ย
> > >        มันต้องเข้าใจ
เข้าใจกัน
> > >        รักน่ะรัก รักนะ แต่มันไม่ได้น่ะ
> > >
> > >
> > >        ฉันร้องไห้หามัน มันบอกว่าร้องทำไม เป็นโรคจิตเหรอ
> > >        ฉันเหงาจัง ตอนรอมันกลับบ้าน
> > ทำไมมันเหมือนตอนที่ฉันรอพ่อกลับบ้านเลยนะ
> > >        ฉันมองเห็นเด็กผู้หญิงจากกระจกสะท้อนมา...เด็กคนเดิมยังรออยู่
> > >        รอ
> > >        รอ
> > >        รอ
> > >        ทนไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วย"
> >
>        (หน้านี้มีแต่คราบน้ำตา)
> > >
> > >
> > >        "เพิ่งจะได้รู้ ที่แท้เราก็เพียงรักกัน แต่ความรักเท่านั้น
> > > ไม่พอ
> > และไม่ง่ายดาย
> > >        ก็เพิ่งจะรู้ว่ารักที่ไม่เคยเข้าใจ จะอย่างไรรักนั้นก็คงจบในไม่นาน
> > >        และอาจจะต้องเสียใจ ไม่อาจจะไปด้วยกัน
> > >        เพราะเธอและฉันที่ไม่มีคำว่า เหมือนเดิม
> > >        (เพลงแอม เสาวลักษณ์-อยู่ในบันทึก)"
> > >
> > >
> > >        "เหงาจัง จะโทรก็ไม่กล้า...กลัวเหมือนดาวหลงฟ้า
> >
ที่นางเอกโทร.ๆๆๆๆๆๆๆๆๆทั้งวัน
> > >        แต่โชคดี ที่พระเอกมันคุยแฮะ ไม่ยักกะบอกว่า
> > >        ไม่ต้องโทรบ่อยหรอก ก็เดิมๆนะแหละ เดี๋ยวตอนเย็นก็เจอกันนะ
> > >        แต่อยากโทร.นี่ อยากโทร"
> > >
> > >
> > >        "ที่ทำงานโคตรเหงาเลย อยู่หน้าห้องเอ็มดีคนเดียว
> > >        กินข้าวก็ใส่กล่องมากินคนเดียว คิดถึง.นก .บี .จอยจัง
>เมาธ์แตกใต้คณะ
> > >        เหงาจัง เหงาจัง"
> > >
> > >
> > >        จดหมายฉบับสุดท้าย..ใต้กล้องแป้งบนโต๊ะในห้องที่เธอหลับนิรันดร์
> >
>        "ถึงเพื่อนที่วิเศษที่สุด เท่าที่โลกโหดร้ายมอบให้
> > >        จนโลกไม่ร้ายเกินไป"
> > >
> > >
> > >        "22 มิถุนายน 2548
> > >        .บี .จอย .นก ....เพื่อนรักทุกคน
> > >
> > >
> > >        ...ฉันขอโทษที่คืนนี้ ฉันเพื่อนแกจะเดินทางไกลโดยไม่ต้องเลี้ยงส่ง
> > >        ฉันกลัวเหมือนกันนะแก กลัวจริงๆ
> > >        แต่นึกถึงเวลาที่เหงาแม้กระทั่งจะรายรอบไปด้วยคน คน คน แต่ก็เหงา
> > >        ฉันอยากนอนหลับยาวๆมากกว่า
> >
>
> > >
> > >        และแล้ววันนี้...ฉันก็ทำ.ก
> > ขอโทษที่ผิดสัญญาแต่ครั้งนี้สุดท้ายแล้วจริงๆนะ
> > >        แกรู้มั้ย บางทีที่ต้องนั่งรออยู่ที่บ้านคนเดียว
>ได้ยินเสียงรถก็ใจเต้
> > น ตึกตักๆ วิ่งมาหน้าบ้าน
> > >        แต่พอไม่ใช่มัน ใจเ.่ยวเลย
> > >        โทรหา...มันก็บอกเดี๋ยวกลับ เดี๋ยวกลับ เสียงเพลงดังเลย
> > >        ไม่เหมือนเดิม ฉันรู้ว่ามันเครียดเรื่องบริษัท เรื่องฉัน
> > มันคงคิดว่าเลือกผิดคนแล้วมั้ง
> > >        ฉันร้องไห้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
> >
>        มันบอกว่า ถ้าอยู่กับมันแล้วไม่แฮปปี้ จะคิดใหม่ก้ได้นะ
> > >        เล่นง่ายนะ เ.้ยเอ๊ย
> > >
> > >
> > >        กรรมของผู้หญิงนะแกนะ
> > >        มันเป็นคนแรก และคนเดียวเท่านั้นนะแกนะ แกรู้นี่นา
>ฉันมีมันเป็นคนแรก
> > และเป็นคนสุดท้ายใน
> > >        ชีวิต ไม่เอา.กกแล้วนะ พอแล้วนะแกนะ
> > >        อยากเจอพวกแกจังเลย
> > >
> > >
> > >        ไปดูหนังเรื่องเฉิ่มมาล่ะ ดูคนเดียวด้วยล่ะ หนังโคตรดีเลย
> > >        ตอนจบฉันร้องไห้ลั่นโรงเลย
คนหาตัวกันชิบหายเลย
> > >        ฉันอยากมีความรักดีๆ สะอาดๆเหมือนในหนังบ้างนะ
> > >        เบาะข้างๆว่างเปล่า อยู่ไหนนะ ไม่กล้าโทรหา
> > >
> > >
> > >        แต่พอแล้วล่ะมั้ง เกมส์โอเวอร์
> > >        พอแล้วๆๆๆๆๆ
> > >
> > >
> > >        ทุกอย่างของฉันให้ยกกลับไปที่บ้านป้าเตียบ เผาเลยก้อได้
> > >        พวกทอง เครื่องประดับให้แม่ไว้แต่เมื่อวาน
> > จดหมายถึงแม่อยู้ข้างใต้กำมะหยี่แดงก้นกล่อง
> > >        แกแกะหาให้แม่อ่านด้วย
> >
>        ถ้าไม่ถือ...อะไรๆในกล่องยกให้พวกแกนะ เอาไปเหอะ
> > >        เป็นที่ระลึก ระทึกตามใจแก
> > >
> > >
> > >        ช่วยใส่ชุดไทยสีครีมวัน"รดน้ำ"แต่งงานให้ด้วย ตอน"รดน้ำ"ศพ
> > ฉันวางในกล่องใต้เตียง ก้มหา
> > >        ใต้เตียงก้อเห็น รียูสนะเนี่ย
> > >
> > >
> > >        ลาแล้วนะ ลาแล้ว ฉันเหงา บอกบุ๊งด้วย
> > >        วาสนาหมดกันเพียงแค่นี้ มีคนอื่นได้เลย จบแล้ว
> > >        อโหสิให้ทุกคนนะ ทุกเรื่อง
> >
>        และขออโหสิด้วยนะทุกคน
> > >        ชาติหน้าขอให้ได้เป็นเพื่อนกับพวกแก.กนะ
> > >
> > >
> > >        โลกนี้ไม่มีที่พอสำหรับคนโง่อย่างฉัน
> > >
> > >
> > >        พิม"
> > >
> > >
> > >        โทรศัพท์ครั้งสุดท้ายกับเรา 20 มิ.ย.
> > >        "พิม - แก...ฉันฝากแกดูแลแม่ด้วยนะ
> > >        เรา - ทำไมแกจะไปไหนยะ
> > >        พิม - เปล่า...แต่แวะมาบ้างนะ เลยมาหาฉันด้วยนะ เหงาจังแก
> >
>        เรา - ผัวล่ะ
> > >        พิม - มันบอกโทรหาน้อยๆหน่อย ทำงานไม่มีสมาธิ
> > >        (เงียบ) แก...คิดถึงพวกแกจัง
> > >        เรา - เฮ่ย เป็นไรป่ะเนี่ย บุ๊งมันรักแกจะตาย
> > แต่มันเอาใจไม่เก่งนี่หว่า
> > >
> > >
> > >        พิม - บางทีคุยๆ ทะเลาะๆกัน แล้วฉันร้องไห้ มันบอกปวดหัวไมเกรน
> > อย่าทำเครียดมากกว่า
> > >        เดิม
> > >
> > >
> > >        ...ฉันอยากเจอพวกแกจังเลย
> > >
> > >
> >
>        เรา - ไว้วันเสาร์ดิ .บี .จอยด้วยเอาป่ะล่ะ
> > > กลับจากออกทริปพอดีเลย
> > นอนแดกเหล้าให้
> > >        เยี่ยวราดเลย อาทิตย์ไปสวนกัน
> > >        พิม - ดีๆๆๆๆๆๆ อยากเจอๆๆๆๆๆ"
> > >
> > >
> > >        ...23 มิ.ย. 48
> > >        บุ๊งโกรธเรื่องที่พิมโทรหากว่า 50 มิสคอลล์
> > > เพราะกลับบ้านผิดเวลา
> > ด้วยว่าออกไปดูสวนของ
> > >        ลูกค้าแถวพระราม 3 พอรับสายก็ร้องไห้ โฮๆๆ ให้กลับบ้านซักที
> > > กลัวๆๆ
> > จนครั้งสุดท้าย
> > >        23.20น.อยู่บนทางด่วน
รับครั้งสุดท้ายบอกว่า จะถึงแล้ว
> > ไม่ต้องโทร.แล้ว เดี๋ยวรถคว่ำ
> > >        พิมเงียบไป ร้องไห้กระซิกๆ
> > >
> > >
> > >        24.00 น.เรากำลังอ่านหนังสือจะนอนแล้ว .บีเพื่อนที่เตรียมฯ
> > ของพิมโทร.มาบอกว่า
> > >        พิมเข้าโรงพยาบาลให้แวะรับ.นก ที่ปากทางกม. 7 ด้วย ส่วนบีกับจอย
> > อยู่กับบุ๊งที่โรงพยาบาล
> > >        แล้ว พิมเข้าโรงพยาบาลด้วย "อาการเดิม"
> > >
> > >
> > >        24 มิ.ย. 2548
> > >        02.00น. เสียชีวิตอย่างสงบ ห้องไอซียู
> > > เสียเลือดจากการกรีดข้อมือ
> >
และกินยานอนหลับเกิน
> > >        ขนาด หัวใจอ่อนแรง และเสียชีวิตในที่สุด
> > >
> > >
> > >        จดหมายถึงแม่
> > >        "...หนูโง่นะแม่ ที่รักไม่เป็น หนูรักแม่ หนูรักแม่
> > แต่หนูทนไม่ได้แล้ว ไม่ไหว หนูปวดหัว หนู
> > >        ต้องเป็นบ้าแน่เลยแม่ ถ้าบุ๊งมีคนอื่นจริงๆ
> > > หนูจากเป็นไม่เอาน่ะแม่
> > จากตายดีกว่า"
> > >
> > >
> > >        จดหมายถึงบุ๊ง
> > >        "...อโหสิให้ด้วย ไม่ใช่ความผิดของบุ๊ง ไม่ใช่ความผิดของบุ๊ง
> > บุ๊งเป็นคนดีที่สุดใน
> >
>        ใจพิมรักบุ๊งนะ รักที่สุด ไม่รักจะแต่งงานด้วยเหรอ
> > ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะพิม พิมผิด
> > >        พิมน่ารำคาญ ไม่มีพิมแล้ว ไม่ต้องรำคาญ ไม่ต้องปวดหัวแล้วนะ
> > >        ลืมพิมไปเลย ไม่มีพิม ไม่มีพิม บุ๊งไม่เคยรู้จักพิมเลย ลืม ลืม ลืม
> > >        รักใครก้อรักได้เลย ไม่มีพิม ไม่มีพิม บอกตัวเองไว้นะ ไม่มีพิม
> > >        ทำบุญด้วยกันมาแค่นี้
> > >
> > >
> > >        ลืมซะ
> > >        ไม่มีพิมทั้งในอดีต ปัจจุบัน อนาคตของบุ๊ง"
> > >
> > >
> >
>        แผ่นสุดท้ายแปะโพสต์อิทบนกระจก
> > >        "การกระทำครั้งนี้ ข้าพเจ้า นางสาวพิรศลัย สุวรรณภักดี
> > กระทำลงไปทั้งที่ยังมีสติสัมปชัญญะ
> > >        ครบถ้วนทุกประการ
> > และด้วยความสมัครใจของข้าพเจ้าไม่มีผู้ใดบังคับให้กระทำและกระทำด้วย
> > >        ความเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง
> > >        นางสาวพิรศรัย สุวรรณภักดี"
> > >
> > >
> > >        เสียชีวิตขณะอายุ 24 ปี กับ 9เดือนเต็มพอดี (เกิดวันที่ 24
>เสียวันที่
> > 24)
> > >
> > >
> >
>        ขอให้พิมเป็นคนสุดท้ายที่ต้องตายด้วยความรัก
> > >        ถ้าพวกเราเฉลียวใจซักนิด ว่า ทีพิมบ่นว่า เหงา ๆๆๆๆๆๆ อยู่เสมอนั้น
> > >        มีนัยแฝงอยู่
> > >        เราคงพาพิมไปหาหมอทัน
> > >        เราคงให้บุ๊งเคลียร์กับพิม
> > >
> > >
> > >        บุ้งร้องไห้เสียใจ กอดแขน หอมแก้ม หอมมือพิมตลออดตอนรดน้ำศพ
> > พอจะบรรจุโลง บุ๊งร้องไห้
> > >        ไม่ยอมให้บรรจุโลง กอดร่างพิมไว้แน่น นานกว่าสองชั่วโมง
> > >        หลวงลุง พระผู้ใหญ่ในวัด ขอบินฑบาตรให้พิม
ได้บรรจุโลงตามประเพณี
> > >        ในวันเผา บุ๊งบวชหน้าไฟ มีกำหนด 1 เดือน
> > >        ทุกคนนรู้ว่าบุ๊งรักพิม แต่ทุกคนก็เสียใจที่บุ๊งไม่รู้จัก
> > ดูแลรักษาคนที่รักบุ๊งที่สุดในโลก
> > >        ทุกอย่างสายไปแล้ว ไม่มีพิม.กต่อไป ช้าเกินไป
> > >
> > >
> > >
> > >        "...ครั้งแรกที่เห็นพิมประทับใจมาก
>ที่โรงเรียนใครๆก้อพูดถึงว่าน่ารัก
> > สวย พอรู้จักก้อเริ่มรัก
> > >        รัก พิมไม่รู้หรอก ว่าเพื่อนคนนี้รัก รัก รัก รักพิม รักที่สุด"
> > >
> > >
> > >        "...บุ๊งผิดเองที่ตอนนั้นไม่ดูแลพิม
บุ๊งทำงานเหนื่อย-เครียด
> > เวลาพิมโทรมาก็ดีใจนะ แต่บางที
> > >        โมโหถ้ามันเกินพอดี แล้วพิมก็ร้องไห้ กลับค่ำหน่อย
> > > ดึกหน่อยก็งอน
> > ก็ร้องไห้ ง้อกันทุกคืน บางที
> > >        ก็โมโห บุ๊งผิดเอง บุ๊งเพิ่งรู้ว่า
> > > บุ๊งได้เสียคนที่รักบุ๊งที่สุด
> > อย่างไม่มีทางกลับมา บุ๊งรักพิม ไม่
> > >        เคยลืมพิม"
> > >        (จากหนังสืองานฌาปนกิจศพ นางสาวพิรศรัย สุวรรณภักดี 28 มิถุนายน
>2548)
> > >
> > >
> > >        ขอบคุณแทนพิม ที่พิมได้เพื่อนดีๆหลายคน
> > เราเองเมื่ออ่านรีพลายของเพื่อนๆพิมที่นี่ ทุกคนน่ารัก
> >
>        และสดใส พิมคงมีความสุขมาก
> > >        ทุกคนรีบๆทำอะไรๆไว้นะคะ ก่อนที่อะไรจะสายเกินไป
> > เหมือนที่เกิดขึ้นกับพิม
> > >
> > >
> > >        "เวลากูรักใคร...กูรักด้วยหัวใจ กูไม่เคยต้องคิด
> > > ว่าจะต้องทำอะไร
> > ยังงัย กูมีหัวใจไว้รัก
> > >        ถ้ามึงรักใคร แต่มึงดันใช้สมองเหมือนเล่นเกมส์นินเทนโด
> > มึงไม่ได้รักหรอก นั่นมันเกมส์ชัดๆ"


อ้างอิงมาจาก http://www.narak.com/webboard/show.php?No=67465

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN