ผู้เขียน หัวข้อ: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ  (อ่าน 24685 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดาราอรุณ

  • นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...
  • อัปสรสีหกวี

  • *
  • กระทู้: 1,497
  • กดถูกใจ: 4 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 135
  • เพศ: หญิง
  • เพียงรอยยิ้มเธอ...
Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: มิถุนายน 05, 2010, 03:06:17 pm »

หมาจรจัดขโมยเนื้อจากคนขาย
วิ่งแทบตายไปพักเหนือสะพานกว้าง
มองลงไปเห็นเงาหมาหน้าสุดกร่าง
คาบเนื้อย่างชิ้นใหญ่กว่าของตน

เงาในน้ำมองมาเหมือนท้าทาย
ตอนสุดท้ายเจ้าหมาโลภจึงหาผล
อยากได้เนื้อที่ใหญ่กว่าของตน
ทำเนื้อหล่นจากปากยามกระโจน

ร่างหมาๆลงน้ำเสียงดังตู้ม
ไล่ล่าเนื้ออย่างวางภูมิความผาดโผน
ท้ายที่สุดเนื้อแท้จริงนั้นถูกโยน
เจ้าหมาโผนพบเพียงเงาไม่มีจริง



งงๆ คนต่อไป จันทโครพ


ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน
 

ออฟไลน์ บอม ซอง ดุ๊ก

  • อสรพิษกลอนผี

  • *
  • กระทู้: 119
  • กดถูกใจ: 2 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 16
  • ดเด
Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: มิถุนายน 05, 2010, 08:32:11 pm »

                                               จันทโครพ   
                                       จะกล่าวถึงเจ้าชายในนิทาน
                                       จากเขตขัณฑ์ราชฐานแรมไพรี
                                       เพื่อฝึกขรรค์คันธนูกับฤษี
                                       ร่วมหลายเดือนเรือนปีแสนอาลัย

                                       เรียนวิชาจนคล่องแคล่วแก้วกล้าเก่ง
                                       ร่ายบรรเลงฝึกเพลงยุทธตามคำสอน
                                       จบหลักสูตรต้องจำลาด้วยอาวรณ์
                                       กลับรังนอนเพื่อสานสืบเชื้อพระวงศ์

                                       กราบแทบเท้าอาจารย์ปู่่ด้วยน้ำตา
                                       ก่อนจากลาปู่หยิบของยื่นมอบให้
                                       พร้อมกำชับว่าสิ่งนี้ที่ให้ไป
                                       มีความหมายกับตัวเจ้าเมื่อเข้าวัง

                                       ของที่มอบมีชื่อว่า "ผอบแก้ว"
                                       เมื่อได้แล้วห้ามเปิดยลก่อนถึงเมือง
                                       อย่าละเลยมิเช่นนั้นจะเกิดเรื่อง
                                       เมื่อถึงเมืองจงเปิดชมจะสมใจ

                                       
                                        มีพระขรรค์มอบให้ไว้ป้องกัน
                                       พร้อมธนูเกาทันฑ์ติดตัวไว้
                                       ออกเดินทางคืนเหย้าที่แสนใกล
                                       ผ่านป่าใหญ่ลำธารห้วยด้วยลำเค็ญ

                                       เหน็ดเหนื่อยนักจึงพักกายใต้ร่มเงา
                                       ล้วงหาข้าวในถุงย่ามเพื่อเสวย
                                       กลับไปหยิบผอบแก้วออกมาเชย
                                       แล้วเอื้อนเอ่ยถามตัวเองคล้ายแคลงใจ

                                       อะไรหนอ??ที่ถูกเก็บไว้ในนี้
                                       ปู่ฤษีถึงได้ปรามห้ามนักหนา
                                       คงมิใช่แก้วแหวนเพชรนิลจิณดา
                                       ยิ่งค้างคายิ่งอยากดูให้รู้แจ้ง
   
                                       ด้วยลืมเลือนหรือละเลยไม่อาจรู้
                                       จึงเปิดดูหวังให้แจ้งในดวงจิต
                                       คำปู่เตือนไม่เคยอยู่ในความคิด
                                       ถึงแม้ผิดก็ลับตาไร้ผู้คน

                                       ฝาผอบถูกเปิดออกในทันใด
                                       เกิดแสงไฟและหมอกขาวปกคลุมหนา
                                       ปรากฏร่างหญิงงามลอยออกมา
                                       คล้ายนางฟ้าลอยออกมาจากฝ่ามือ

                                       จึงถามไถ่กันและกันจนรู้แจ้ง
                                       นางจำแลงในผอบรอพบรัก
                                       เป็นเนื้อคู่ที่ฤษีได้ฝังฝาก
                                       ให้ครองรักคู่เคียงตราบเท่านาน

                                       เกิดเป็นรักขึ้นในใจเจ้าชายหนุ่ม
                                       ใจร้อนรุ่มอยากให้ถึงที่จุดหมาย
                                       ตัวนางเองก็ดูเหมือนจะมอบใจ
                                       เดินเคียงกายพร้อมหยอกเย้าเฝ้าออดอ้อน

                                       เดินลัดเลี้ยวเกี้ยวพาได้ไม่นาน
                                       ชายฉกรรค์ร่างใหญ่ก็เข้าขวาง
                                       ประกาศลั่นว่าเขาคือโจรไพรพราง
                                        ปล้นสะดมเงินทองผู้ผ่านมา

                                       เจ้าโจรป่าเห็นโมราเบิ่งตาค้าง
                                        ทรัพย์ที่หวังผลันแปรเปลี่ยนเป็นตัณหา 
                                       แล้วเดินปรี่เข้ายื้อยุดฉุดโมรา 
                                       ตัวเจ้าชายจึ่งออกหน้าปกป้องนาง   

                                       จึงโรมรันฟาดฟันแทงอุตลุต   
                                       ปะทะสุดกำลังดาบจนสั่นไหว   
                                       พลันหลุดมือชายทั้งสองกระเด็นไกล   
                                       หล่นลงใกล้ตกข้างกายนางโมรา   

                                       เมื่อไร้ดาบจึงต่อสู้ด้วยมือเปล่า
                                       ถาโถมเข้ากอดปลุกปล้ำรัดตึงแน่น   
                                       สู้เนิ่นนานพลังกายเริ่มคลอนแคลน   
                                       เหนื่อยเหลือจำตะโกนบอกโมรา

                                       น้องนางเอ๋ยช่วยหยิบดาบยื่นให้ชาย
                                       พี่จะได้กุดศรีษะอ้ายโจรป่า
                                       นางเข้าใจจึงเอื้อมจับดาบขึ้นมา
                                       มิรอช้าเดินเข้าหาแม้หวาดกลัว

                                       ครั้นกำลังจะยื่นดาบให้เจ้าชาย
                                       พลันหัวใจของนางเกิดสั่นไหว
                                       เจ้าโจรป่าร่างกำยำหล่อคมคาย
                                       เกิดหลงใหลมอบหัวใจให้ทันที


                                      อนิจจา..นางยื่นดาบให้โจรร้าย     
                                      เสียบลงไปกลางหัวใจเจ้าชายน้อย     
                                      สิ้นชีพวายเพราะเชื่อใจเจ้าเนื้อกลอย
                                      จิตล่องลอยลางเลือนลับดับหายไป 

                                      เสียงสุดท้ายได้ยินแค่ เสียงหัวเราะ   
                                      อ้อนออเซาะเคียงข้างกายแว่วจางหาย
                                      แสนเจ็บปวดเพราะไว้วางนางหลายใจ
                                      ปู่อยู่ใหน ศิษย์ขอขมา  ลาก่อนเอย
                                     


                p6  ดันเจอนิทานเรื่องยาวซวยซะงั้น ไม่รู้จะทันโพสเปล่า ซ้ำกับใครขอโทษทีครับ  p6

                                      คนต่อไป เรื่อง "เงาะป่า"

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
« ตอบกลับ #8 เมื่อ: มิถุนายน 19, 2011, 10:23:51 pm »

เงาะป่า

เจ้าเงาะป่าบ้าใบแต่ในรูป
ช่างน่าจูบน่าจับน่ารักใคร่
ด้วยรูปทองของพระสังข์ช่างถูกใจ
โยนมาลัยให้เงาะว่าเหมาะจริง

ต้องตะลึงตาฝาดหรือพลาดผิด

รจนาครุ่นคิดในทุกสิ่ง
เนรเทศอยู่ป่าหวังแอบอิง
แต่พี่เงาะกลับนิ่งไม่เปิดความ

ว่ารูปทองซ่อนอยู่ใต้รูปเงาะ
หรือเป็นเพราะน้องไม่คิดจิตมันหวาม
หากพี่เงาะยังนิ่งไม่ทิ้งทราม
น้องนงรามจะชังทุกชาติไป

เจ้าเงาะป่าจึงยอมเผยร่างจริง

งามทุกสิ่งผุดผ่องพิสมัย
แล้วได้เสียคืนนั้นสมดั่งใจ
คืนร่างสวยทันใดใช่ร่างทราม

สีดาลุยไฟ

 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN