รวมกลอนเพราะๆ

Poem ห้องกิจกรรม กฏระเบียบ วิธีใช้งาน => ต่อกลอน => ข้อความที่เริ่มโดย: ดอกไผ่บาน ที่ เมษายน 12, 2010, 01:57:56 pm

หัวข้อ: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: ดอกไผ่บาน ที่ เมษายน 12, 2010, 01:57:56 pm
p17 ขอเชิญพี่น้องชาวกวีคลับมาแต่งกลอนเกี่ยวกับนิทานกันค่ะ  p17

เช่น กระต่ายกับเต่า

กระต่าย..เย่อหยิ่ง..ขอชิงชัย
กับเต่าผู้..ไม่มี..ทางไวได้
วิ่งน้ำหน้า..เจ้าเต่า..มาเสียไกล
เผลอหลับไป..ไม่ทันเต่า..เศร้าใจเอย

คนต่อไป เรื่อง หมูสามตัว p17
หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ เมษายน 13, 2010, 08:52:53 am
กี่บทก็ได้ใช่ไหมคับ?

มีลูกหมู...สามตัว...ย้ายถิ่นฐาน
มาสร้างบ้าน...อยู่ณ...ในป่าใหญ่
หมูคนพี่...สร้างด้วยฟาง...จึงเสร็จไว
น้องสองไซร้...สร้างด้วยไม้...ไม่ต่างกัน

แต่หมูน้อย...ตัวสุดท้อง...นั้นอดทน
ฝ่าลมฝน...ทนสร้าง...บ้านในฝัน
สร้างด้วยอิฐ...จึงต้องทำ...อยู่นานวัน
แต่อิฐมั่น...ก็คงทน...และงดงาม

ในวันหนึ่ง...หมาป่า...ผ่านมาพบ
จึงวางแผน...จะตะปบ...หมูทั้งสาม
เป่าลมแรง...พัดกระท่อม...ไม้และฟาง
หมูหนึ่งสอง...จึงตามมา...หาน้องชาย

เจ้าหมาป่า...พัดบ้าน...สร้างด้วยอิฐ
แต่ทว่า...ไม่สำฤทธิ์...ดั่งที่หมาย
บ้านยังคง...อยู่นิ่ง...ไม่ระคาย
เจ้าหมาป่า...จึงหมาย...ปีนปล่องไฟ

หมูทั้งสาม...รู้ทัน...แผนการชั่ว
ทั้งสามตัว...จึงตั้งหม้อ...จุดไฟไว้
เมื่อหมาป่า...ตกลงมา...ในหม้อไฟ
ความร้อนไซร้...ทำให้...ต้องหนีตาย

จากนั้นมา...หมาป่า...ก็หายลับ
ไม่คืนกลับ...แม้กิน...สามสหาย
สามพี่น้อง...อยู่กัน...สุขสบาย
ในบ้านอิฐ...ของน้องชาย...ตลอดกาล

เอิ้วววว จบแระ

คนต่อไปราชสีห์กับหนู
หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: คีตวรรณ ที่ เมษายน 25, 2010, 04:10:04 pm
ราชสีห์กับหนู

ในป่าใหญ่ราชสีห์นอนหลับอยู่
แล้วจู่ๆก็มีหนูไต่ตัวเขา
ด้วยความโกรธจึงจับมาหมายจะเอา
ชีวิตเจ้าหนูน้อยด้อยราคา

พลันเจ้าหนูก็ร้องขึ้นเสียงหลง
หากตัวท่านจะลงมือกินข้า
ท่านคงไม่อิ่มท้องร้องออกมา
ขอให้ท่านปล่อยข้ารอดออกไป

หากวันหนึ่งมีโอกาสได้ตอบแทน
หากว่าแม้นมีภัยสักแค่ไหน
ข้าจะรีบมาช่วยท่านอย่างเร็วไว
จงเชื่อใจตัวข้านี้สักที

ราชสีห์ยินความก็หัวร่อ
เจ้าจะมีแรงพอช่วยข้านี้
หนูอย่างเจ้าแรงวิ่งหนียังไม่มี
แล้วจะช่วยชีวีข้าได้อย่างไร

จงรีบไปเสียเถิดเจ้าหนูน้อย
อย่ารอคอยมองข้าไม่ไปไหน
แล้วถ้าหากตัวข้านี้เปลี่ยนใจ
ตัวเจ้าไซร้จะเดือดร้อนรีบจรลี

เมื่อฟังความเจ้าหนูก็รีบวิ่ง
ไม่ท้วงติงความคิดราชสีห์
คาดหวังไว้วันหน้าโอกาสมี
จะต้องช่วยราชสีห์ให้พ้นภัย

จนวันหนึ่งวันเคราะห์ร้ายเข้ามาถึง
มีนายพรานคนหนึ่งมุ่งป่าใหญ่
หวังจะจับสัตว์ในป่าหมายเอาไป
ขายประทังท้องไส้ที่ยากจน

มีชิ้นเนื้อชิ้นหนึ่งเป็นเหยื่อล่อ
และมีบ่วงเชือกนั้นหนอข้างต้นสน
ราชสีห์ได้กลิ่นเนื้อรัญจวนจน
สุดจะทนย่องเข้าไปหมายจะกิน

พองับปุ๊บบ่วงเชือกก็รัดปั๊บ
มันขยับไม่ได้คล้ายเจอผี
นึกถึงคำพูดของเจ้าหนูตัวดี
รู้ทันทีว่าต้องการกำลังมัน

พอดีเจ้าหนูน้อยอยู่ใกล้ๆ
ได้ยินเสียงอะไรใต้ต้นสน
เสียงคล้ายดั่งราชสีห์มีทุกข์ทน
มันไม่สนสิ่งใดวิ่งไปดู

โอ้พระเจ้า..ราชสีห์ติดบ่วงพราน
มันช่างแสนทรมานน่าอดสู
มันค่อยๆคืบคลานเข้าไปดู
แล้วเจ้าหนูก็ใช้ฟันอันแหลมคม

กัดเข้าไปทีแรกหวิดโดนไข่
ราชสีห์ตกใจคำรามลั่น
ด่าว่าแกกัดเชือกยังไงกัน
เกือบจะโดนไข่ฉันเข้าแล้วไง

พอเชือกขาดราชสีห์ก็ลุกขึ้น
บอกเจ้าหนูจงยืนอย่าไปไหน
จะบอกว่าขอบใจและขออภัย
ที่ตัวเข้านี้ไซร้ดูถูกแก


เหอะๆๆๆสองวรรคสุดท้ายแอบรั่วนิดนุง คนต่อไป หมาป่ากับองุ่นครับ
[/size][/color]
หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤษภาคม 01, 2010, 08:55:30 pm
หมาป่ากับองุ่น
เจ้าหมาป่า...อยากลิ้ม...ชิมองุ่น
เฝ้าวายวุ่น...ปีนป่าย...ไม่เหลือท่า
สูงจริงหนอ...พวงองุ่น...รสโอชา
เอื้อมไม่ถึง...ไข่วคว้า...จนเหนื่อยใจ

คงจะมี...รสเปรี้ยว...จึงสูงนัก
หลงเสียหลัก...ไขว่คว้า...เสียยกใหญ่
องุ่นเปรี้ยว...ข้าหรือ...จะสนใจ
จำห่างไกล...ไม่สน...ทนอดชิม

เปรียบคนพาล...ไม่สมหวัง...ก็ป้ายสี
ว่าองุ่น...ไม่ดี...ไม่น่าลิ้ม
ทั้งที่ตัว...ก็หวัง...จะเลาะริม
เมื่อไม่อิ่ม...ก็พาล...ว่าไม่ดี

เรื่องต่อไป  ปลาบู่ทอง  p20
หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ พฤษภาคม 04, 2010, 03:44:28 am
ปลาบู่ทอง

แม่เลี้ยงชังพ่อหน่ายไม่รักเอื้อย
กรรมเวียนเรื่อยปวดใจแม่โดนฆ่า
กลับมาเป็นปลาบู่ทองในธารา
พลันโดนล่าเหลือแต่เกล็ดให้เอื้อยชม

เอาไปปลูกฝังดินกลายมะเขือ
คอยช่วยเหลือลูกรักยามขื่นขม
กลับโดนถอนไม่เหลือโคนเศร้าตรอมตรม
สุดระทมเมล็ดมะเขือปลูกอีกครา

เป็นต้นโพธิ์ร่มเงาให้แก่ลูก
จิตพันผูกสายสัมพันธ์อันแน่นหนา
เจ้าแผ่นดินพรมหมทัตทรงผ่านมา
เห็นต้นโพธิ์ล้ำค่าประสงค์พลัน

จึงเรียกหาเจ้าของต้นโพธิ์นี้
ท้าวปรานีรับนางเอื้อยออกจากฝัน
ความทุกข์ทนไม่หมดสิ้นกรรมเก่าทัน
นางเอื้อยนั้นโดนฆ่าอ้ายสวมรอย

กลับเป็นนกแขกเต้าเฝ้าห่วงผัว
อ้ายน้องชั่วจับถอนขนทุกเส้นฝอย
หนีหัวซุกหัวซุนอย่างเลื่อนลอย
กรรมทยอยใกล้หมดพบคนดี

ท่านฤาษีชุบชีวิตกลับเป็นคน
แล้วช่วยดลเสกลูกชายจานใจนี้
ครบเจ็ดขวบลูกแม่เอื้อยเอ่ยวจี
พ่อลูกนี่เขาเป็นใครเฉลยมา

เอื้อยเล่าไปตามจริงให้เด็กน้อย
แล้วจึงร้อยมาลัยงามด้วยอุตส่าห์
ในมาลัยบอกเรื่องราวความเป็นมา
จงไปหาพ่อเจ้าเถิดลูกของเรา

ความจริงถูกเปิดโปงคนเหี้ยมโหด
โดนลงโทษตามผลกรรมย้อนเร่งเร้า
เจ้าแผ่นดินทรงธรรมกับนงเยาว์
อยู่ครองคู่ไร้ทุกข์เศร้าตลอดกาล

ป.ล. โฮ่ยยยย กว่าจะจบ พี่ดินเล่นซะมึนเลยค่ะ 5555
ต่อไปเป็นเรื่อง นางสิบสอง  p20


หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: ดอกไผ่บาน ที่ มิถุนายน 05, 2010, 01:00:30 pm
นางสิบสอง
นางสิบสองเกิดมาพ่อแม่จน
ทำขัดสนลูกมากลำบากหนา
คิดวางแผนนำลูกสู่พนา
เพื่อทิ้งไว้กลางป่าแล้วหนีไป

นางสิบสองตามหาพ่อกับแม่

จนท้อแท้สิ้นแรงตามต่อได้
ถึงเขตยักษ์สนธมารในทันใด
นางยักษ์จึงนำไปไว้ในเมือง

รู้ความจริงว่ายักษ์มิใช่คน

นางสิบสองมิอาจจะทนเชื่อง
หนีนางยักษ์ไปพบความรุ่งเรือง
ณ ถิ่นที่แสนเฟื่องเมืองราชา

ด้วยนางค่อมนำพานางสิบสอง

ไปพบเจ้าผู้ครองชาวไพร่ฟ้า
รถสิทธิ์อภิเษกเอคจักรา
ครองประชาแสนชื่นมิขื่นใด

นางยักษ์แปลงแย่งชิงสวามี

แล้วบ่งชิ้ความผิดจิตหมันไส้
ควักดวงตานางสิบสองอย่างสาใจ
เหลือหนึ่งตาคนน้องไว้ลดโทษทัน

กินลูกที่คลอดมาเหลือเพียงหนึ่ง

คาดไม่ถึงซ่อนไว้ดังผลิกผัน
รถเสนลูกแม่รอดชีวัน
นำดวงตามาคืนพลันกลับช้ำใจ

ด้วยลวงเมียเมรีหนียามหลับ

นางระงับความโศกไว้ไม่ได้
แช่งชักผัวให้ตามนางก่อนสิ้นใจ
รถเสนลงร่ำไห้ตายตามนาง

คนต่อไป หมากับเงา
หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: ดาราอรุณ ที่ มิถุนายน 05, 2010, 03:06:17 pm
หมาจรจัดขโมยเนื้อจากคนขาย
วิ่งแทบตายไปพักเหนือสะพานกว้าง
มองลงไปเห็นเงาหมาหน้าสุดกร่าง
คาบเนื้อย่างชิ้นใหญ่กว่าของตน

เงาในน้ำมองมาเหมือนท้าทาย
ตอนสุดท้ายเจ้าหมาโลภจึงหาผล
อยากได้เนื้อที่ใหญ่กว่าของตน
ทำเนื้อหล่นจากปากยามกระโจน

ร่างหมาๆลงน้ำเสียงดังตู้ม
ไล่ล่าเนื้ออย่างวางภูมิความผาดโผน
ท้ายที่สุดเนื้อแท้จริงนั้นถูกโยน
เจ้าหมาโผนพบเพียงเงาไม่มีจริง


งงๆ คนต่อไป จันทโครพ
หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: บอม ซอง ดุ๊ก ที่ มิถุนายน 05, 2010, 08:32:11 pm
                                               จันทโครพ   
                                       จะกล่าวถึงเจ้าชายในนิทาน
                                       จากเขตขัณฑ์ราชฐานแรมไพรี
                                       เพื่อฝึกขรรค์คันธนูกับฤษี
                                       ร่วมหลายเดือนเรือนปีแสนอาลัย

                                       เรียนวิชาจนคล่องแคล่วแก้วกล้าเก่ง
                                       ร่ายบรรเลงฝึกเพลงยุทธตามคำสอน
                                       จบหลักสูตรต้องจำลาด้วยอาวรณ์
                                       กลับรังนอนเพื่อสานสืบเชื้อพระวงศ์

                                       กราบแทบเท้าอาจารย์ปู่่ด้วยน้ำตา
                                       ก่อนจากลาปู่หยิบของยื่นมอบให้
                                       พร้อมกำชับว่าสิ่งนี้ที่ให้ไป
                                       มีความหมายกับตัวเจ้าเมื่อเข้าวัง

                                       ของที่มอบมีชื่อว่า "ผอบแก้ว"
                                       เมื่อได้แล้วห้ามเปิดยลก่อนถึงเมือง
                                       อย่าละเลยมิเช่นนั้นจะเกิดเรื่อง
                                       เมื่อถึงเมืองจงเปิดชมจะสมใจ

                                       
                                        มีพระขรรค์มอบให้ไว้ป้องกัน
                                       พร้อมธนูเกาทันฑ์ติดตัวไว้
                                       ออกเดินทางคืนเหย้าที่แสนใกล
                                       ผ่านป่าใหญ่ลำธารห้วยด้วยลำเค็ญ

                                       เหน็ดเหนื่อยนักจึงพักกายใต้ร่มเงา
                                       ล้วงหาข้าวในถุงย่ามเพื่อเสวย
                                       กลับไปหยิบผอบแก้วออกมาเชย
                                       แล้วเอื้อนเอ่ยถามตัวเองคล้ายแคลงใจ

                                       อะไรหนอ??ที่ถูกเก็บไว้ในนี้
                                       ปู่ฤษีถึงได้ปรามห้ามนักหนา
                                       คงมิใช่แก้วแหวนเพชรนิลจิณดา
                                       ยิ่งค้างคายิ่งอยากดูให้รู้แจ้ง
   
                                       ด้วยลืมเลือนหรือละเลยไม่อาจรู้
                                       จึงเปิดดูหวังให้แจ้งในดวงจิต
                                       คำปู่เตือนไม่เคยอยู่ในความคิด
                                       ถึงแม้ผิดก็ลับตาไร้ผู้คน

                                       ฝาผอบถูกเปิดออกในทันใด
                                       เกิดแสงไฟและหมอกขาวปกคลุมหนา
                                       ปรากฏร่างหญิงงามลอยออกมา
                                       คล้ายนางฟ้าลอยออกมาจากฝ่ามือ

                                       จึงถามไถ่กันและกันจนรู้แจ้ง
                                       นางจำแลงในผอบรอพบรัก
                                       เป็นเนื้อคู่ที่ฤษีได้ฝังฝาก
                                       ให้ครองรักคู่เคียงตราบเท่านาน

                                       เกิดเป็นรักขึ้นในใจเจ้าชายหนุ่ม
                                       ใจร้อนรุ่มอยากให้ถึงที่จุดหมาย
                                       ตัวนางเองก็ดูเหมือนจะมอบใจ
                                       เดินเคียงกายพร้อมหยอกเย้าเฝ้าออดอ้อน

                                       เดินลัดเลี้ยวเกี้ยวพาได้ไม่นาน
                                       ชายฉกรรค์ร่างใหญ่ก็เข้าขวาง
                                       ประกาศลั่นว่าเขาคือโจรไพรพราง
                                        ปล้นสะดมเงินทองผู้ผ่านมา

                                       เจ้าโจรป่าเห็นโมราเบิ่งตาค้าง
                                        ทรัพย์ที่หวังผลันแปรเปลี่ยนเป็นตัณหา 
                                       แล้วเดินปรี่เข้ายื้อยุดฉุดโมรา 
                                       ตัวเจ้าชายจึ่งออกหน้าปกป้องนาง   

                                       จึงโรมรันฟาดฟันแทงอุตลุต   
                                       ปะทะสุดกำลังดาบจนสั่นไหว   
                                       พลันหลุดมือชายทั้งสองกระเด็นไกล   
                                       หล่นลงใกล้ตกข้างกายนางโมรา   

                                       เมื่อไร้ดาบจึงต่อสู้ด้วยมือเปล่า
                                       ถาโถมเข้ากอดปลุกปล้ำรัดตึงแน่น   
                                       สู้เนิ่นนานพลังกายเริ่มคลอนแคลน   
                                       เหนื่อยเหลือจำตะโกนบอกโมรา

                                       น้องนางเอ๋ยช่วยหยิบดาบยื่นให้ชาย
                                       พี่จะได้กุดศรีษะอ้ายโจรป่า
                                       นางเข้าใจจึงเอื้อมจับดาบขึ้นมา
                                       มิรอช้าเดินเข้าหาแม้หวาดกลัว

                                       ครั้นกำลังจะยื่นดาบให้เจ้าชาย
                                       พลันหัวใจของนางเกิดสั่นไหว
                                       เจ้าโจรป่าร่างกำยำหล่อคมคาย
                                       เกิดหลงใหลมอบหัวใจให้ทันที


                                      อนิจจา..นางยื่นดาบให้โจรร้าย     
                                      เสียบลงไปกลางหัวใจเจ้าชายน้อย     
                                      สิ้นชีพวายเพราะเชื่อใจเจ้าเนื้อกลอย
                                      จิตล่องลอยลางเลือนลับดับหายไป 

                                      เสียงสุดท้ายได้ยินแค่ เสียงหัวเราะ   
                                      อ้อนออเซาะเคียงข้างกายแว่วจางหาย
                                      แสนเจ็บปวดเพราะไว้วางนางหลายใจ
                                      ปู่อยู่ใหน ศิษย์ขอขมา  ลาก่อนเอย
                                     


                p6  ดันเจอนิทานเรื่องยาวซวยซะงั้น ไม่รู้จะทันโพสเปล่า ซ้ำกับใครขอโทษทีครับ  p6

                                      คนต่อไป เรื่อง "เงาะป่า"
หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มิถุนายน 19, 2011, 10:23:51 pm
เงาะป่า

เจ้าเงาะป่าบ้าใบแต่ในรูป
ช่างน่าจูบน่าจับน่ารักใคร่
ด้วยรูปทองของพระสังข์ช่างถูกใจ
โยนมาลัยให้เงาะว่าเหมาะจริง

ต้องตะลึงตาฝาดหรือพลาดผิด

รจนาครุ่นคิดในทุกสิ่ง
เนรเทศอยู่ป่าหวังแอบอิง
แต่พี่เงาะกลับนิ่งไม่เปิดความ

ว่ารูปทองซ่อนอยู่ใต้รูปเงาะ
หรือเป็นเพราะน้องไม่คิดจิตมันหวาม
หากพี่เงาะยังนิ่งไม่ทิ้งทราม
น้องนงรามจะชังทุกชาติไป

เจ้าเงาะป่าจึงยอมเผยร่างจริง

งามทุกสิ่งผุดผ่องพิสมัย
แล้วได้เสียคืนนั้นสมดั่งใจ
คืนร่างสวยทันใดใช่ร่างทราม

สีดาลุยไฟ
หัวข้อ: Re: เล่านิทานผ่านกลอนกันค่ะ
เริ่มหัวข้อโดย: ดอกไผ่บาน ที่ มกราคม 23, 2012, 09:36:21 am
สีดาลุยไฟ
โอ้ว่า..นิจจา..สีดาเอ๋ย
กระไรเลย..พระราม..ช่างทรามจิต
ไม่ไว้ใจ..ว่าเมีย..ดุจมิ่งมิตร
มาหลงผิด..คิดเห็น..เช่นนางพาล

จึงลุยไฟ..เพื่อให้..พระประจักษ์
ว่าเมียรัก..ผัวแท้..แน่สังขาร
ทศกัณฐ์..มิได้..ดั่งต้องการ
โฉมนงคราญ..สมค่า..สง่าองค์

คนต่อไป เรื่อง พิกุลทอง