สำนวนไทยสู่บทกลอน

คู่กันแล้ว...ไม่แคล้วกัน...เช่นนั้นหรือ
ถ้อยยึดถือ...คือบุราณ...ท่านกล่าวหนอ
ซื่อไม่หมด...คดไม่นาน...กาลเพียงพอ
รักอย่าท้อ....ขอเพียงตรง....คงความดี

ปากเป็นเอก...เลขเป็นโท...โบราณว่า
คู่ชีวา...อย่าปากเปราะ...ทะเลาะถี่
ขวานผ่าซาก....ปากปีจอ....พอกันที
จะได้ดี...เพราะมีชัย...ในวาจา

สำนึกดี...สังคมดี...ไม่หนีห่าง
อย่ากล่าวอ้าง...อย่างคนเสื่อม...ใจบาปหนา
ว่าทำดี...ไม่ได้ดี....ไม่ศรัทธา
ทำความชั่ว...นั้นง่ายกว่า...ว่าได้ดี

ดีได้ดี...ชั่วได้ชั่ว...ไม่มั่วดอก
หากลิ้งกลอก...หมาหยอกไก่...ให้สุขี
ใช่น้ำกลิ้ง...นิ่งใบบอกน...ซ่อนวจี
แต่ความดี..นี่คงทน...ไม่จนจิณ

คุณแม่พ่อ...อย่ารั้งรอ...เคาะโลงกล่าว
รอถึงคราว...ดาวร่วงโรย...โปรยสุดสิ้น
เถ้ากระดูก...ลูกรัก...จักแกดิ้น
อย่ารอถาม....ยามหมดสิ้น..บุพกา

หน้าต่างมีหู...ประตูมีช่อง...ทั้งสองฉะนี้
ไม่เคยหลบลี้...หนีจากความหมาย...ในหลายเวลา
ระแวดระวัง...ยับยั้งชั่งใจ...ในถ้อยวาจา
อย่าเก่งมุสา...นินทาว่าชั่ว...ไม่กลัวบาปกรรม

อย่าฉุดยื่อแย่ง..บ่วงแห่งตัณหา...วาศีลกาเม
อย่าเก่งเจ้าเล่ห์...ผิดลูกผิดเมีย....เสียใจชอกช้ำ
ความชั่วทำง่าย...ความดีทำยาก...หากใจกระทำ
สุดแต่เวรกรรม....จะนำทางไป...ให้บ่วงกรรมเวร