เราเกิดมารูปงามเพียงยามหนึ่ง
ครั้นเมื่อถึงเวลาสูญสลาย
คนเรามีเกิดแก่และเจ็บตาย
สิ้นร่างกายก็เหลือเพียงเถ้าธุลี
แม้หน้าตางดงามปานนางฟ้า
เทวดามาจุติบนโลกนี้
ครั้นตายไปก็ไร้คนไยดี
แม้เหลือเพียงผงธุลีเขาทิ้งไป
อันสูงสุดนั้นคืออนัตตา
พระศาสดาได้ทรงสอนเอาไว้
แม้รูปงามปานเทพนั้นเพียงใด
มันไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง
คนเรามีสังขารไม่เที่ยงแท้
อันทุกข์สุขสูญสลายได้ทุกสิ่ง
สุขของแท้อยู่ไหนได้อ้างอิง
อันสุขที่แท้จริงคือนิพพาน
+1 เลยนิพพานเนี่ย lovesอายุ...ใครยืนยาว
ใครหนุ่มสาว...ได้ยาวนาน
ใครรั้ง...ความสคราญ
ให้เบ่งบาน...ได้นานหรือ
สังขาร...ไม่เที่ยงแท้
สาวกับแก่...แปรอย่าถือ
บุญกรรม...นั้นต้องลือ
มันตามตื้อ...เราแม้ตาย
หากทำ...แต่สิ่งเลว
นรกเหว...รอไม่หาย
ทำดี..หนีอบาย
จุดสุดท้าย...ไปนิพพาน
