วิถีจอมยุทธเจ้าสำราญ [ที่ตอนจบตกม้าตาย] 555+

"อยากจะบินบนท้องฟ้าหรือน้องหญิง
ถ้าอยากจริงจงรอข้าสักประเดี๋ยว"
ไป๋อวี้ถังพูดพลางคว้าข้อมือเรียว
กระชับแขนแล้วคล้องเกี่ยวไว้ด้วยกัน

มือใหญ่กุมบนมือเล็กพลางเล่าว่า
"แต่ก่อนน้าข้าเคยนึกอย่างสุขสันต์
หากบินได้จะพาเจ้าไปชมจันทร์
Honeymoon จิบไวน์กันน่าจะดี"

"แต่มันคงเป็นได้แค่ในฝันล่ะ
รอเดี๋ยวนะนั่งรอข้าอยู่ตรงนี้"
หลังจากสั่งหมิงเอ๋อร์ให้นั่งดี ๆ
พลันวิ่งจี๋หายลับเข้ากระท่อมไป

สักพักก็กลับออกมาพร้อมกับว่าว
"เร็ว ๆ เข้ารีบมาดูของเล่นใหม่
ว่าวตัวนี้สามารถพาเราขึ้นไป
ลอยอยู่บนท้องฟ้าไง...ม า เ ล่ น กั น"

ไป๋อวี้ถังโอบร่างบางไว้แนบกาย
แล้วพาวิ่งสู่ที่หมายเชิงผานั่น
สำเร็จแล้วขาทั้งคู่ลอยพร้อมกัน
เหมือนดั่งฝันแต่นี่มันคือความจริง

มือใหญ่คอยขยับโครงปรับทิศทาง
มองข้างล่างแล้วรู้สึกหวาดเสียวยิ่ง
ร่างบางกอดอวี้ถังแน่นพลางท้วงติง
"หากว่าวดิ่งลงสู่พื้นจะเป็นไง ?"

"สบายมากเชื่อมือข้าไป๋อวี้ถัง
จะระวังคอยสังเกตโครงว่าวไว้
มีข้าอยู่เจ้าไม่ต้องกลัวอะไร"
สักพักใหญ่แว่วเสียงผึ่งดังขึ้นมา

/สภาพการเข้าสู่ขั้นวิกฤตแล้ว
คงไม่แคล้วตกลงมาตายหรอกหนา
โชคยังดีเบื้องล่างนี้เป็นธารา
ตกลงมาก็แค่จมไม่ถึงตาย/

เสียงดังตู้มทั้งสองร่วงสู่ผืนน้ำ
อวี้ถังตามฉุดหมิงเอ๋อร์ขึ้นมาได้
รวบเอวบางพลางว่ายท่าฟรีสไตล์
ถึงจุดหมายจึงช้อนร่างนางวางลง

/นางจมน้ำแบบนี้คงต้องจุมพิต/
ไม่เพียงคิดแต่ยังทำตามประสงค์
ร่างสูงพลันโน้มหน้าเข้าใกล้โฉมยง
หลับตาลง mouth to mouth ไปสามที

ทันใดนั้นร่างบางพลันสำลักน้ำ
ก่อนเอ่ยถาม"ที่พวกเราอยู่ตอนนี้
มันสวรรค์หรือนรกบอกข้าที ?"
"โธ่ยาหยีเราสองคนยังไม่ตาย"

"ข้าว่ายังไม่ทันหมั้นก็มีแวว.."
"แหมน้องแก้วไร้สาระคิดไปได้
ข้าจะคอยคุ้มครองเจ้าจากภัยร้าย
อยู่ข้างกายข้าไว้แล้วจะดีเอง"

"ดีกะผีข้าไม่เชื่อท่านอีกแล้ว
คงไม่แคล้วดีแต่พูดทำอวดเก่ง"
"บรรยากาศแถวนี้มันช่างวังเวง
พวกเราควรรีบเร่งออกไปกัน"

"ไปเลยนะไม่ต้องมาแตะตัวข้า
ท่านมันบ้าเล่นอะไรพิลึกลั่น"
"ข้าขอโทษเอาเป็นว่างี้ละกัน
กลับไปแล้วจะลงทัณฑ์ไงก็เชิญ"

ร่างบางโผเข้าทุบอวี้ถังทันที
"อย่าจ้องหน้าข้าแบบนี้สิมันเขิน"
อวี้ถังเอ่ยเสียงสดใสแกมหยอกเอิน
"ไหนเมื่อกี๊บอกจะเมินข้ายังไง"

"ไม่พูดด้วยแล้วตอนนี้อยากกลับบ้าน"
"แหมนงคราญดึกแบบนี้กลับไงไหว
ดูท่าว่าต้องค้างคืนกลางพงไพร"
เรื่องอะไรข้าไม่ยอมไม่มีทาง !!

"อากาศเริ่มหนาวแล้วนะมานี่สิ"
"ไม่ต้องมาพร่ำวจีไปให้ห่าง"
"ข้าจำได้ข้างหน้านู้นมีบ้านร้าง
หลับสักตื่นพอสว่างค่อยกลับไป"

ทันใดนั้นหมิงเอ๋อร์พลันจาม ฮัดเช่ย !!
"มานี่เลยเดี๋ยวเป็นหวัดมาใกล้ ๆ"
อวี้ถังสุมกองฟืนเสร็จแล้วจุดไฟ
โอบร่างบางอิงแอบไว้แนบอกตน

ราตรีกาลในคืนนี้ช่างยาวนัก
"เจ้าจงพักข่มตาหลับแล้วเลิกบ่น
วางใจได้ข้าไม่คิดสัปดน
วิญญูชนไม่กล่าวเท็จ ข้ า สั ญ ญ า"