กวีคลับดอทคอม : สังคมดีๆของคนรักกลอน
กุมภาพันธ์ 09, 2012, 08:54:57 pm *
ยินดีต้อนรับคุณ, อาคันตุกะกวีคลับ กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
Custom Search
  หน้าแรก   เว็บบอร์ด   เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก สมุดเยี่ยมชม ติดต่อเรา!!  

ข่าวประชาสัมพันธ์
Administrator Comment ประกาศ: ช่วงเวลาตั้งแต่ 00:00น - 01:30น ของทุกวัน ระบบจะทำการ Backup ข้อมูล
ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวนี้ อาจทำให้ บุคคลทั่วไป และ สมาชิก เข้าใช้งานบอร์ดได้ลำบากในช่วงเวลาดังกล่าว
จึงต้องขอให้ทุกท่านหลีกเลี่ยงการใช้งานบอร์ด ในช่วงเวลาดังกล่าว ขออภัยในความไม่สะดวก

กลอน วันวาเลนไทน์ ต้อนรับ  14 กุมภาพันธ์

สวัสดีพี่น้องชาวกวีคลับ และ บุคคลทั่วไป นะครับ เดือนหน้าก็จะก้าวเข้าเดือน กุมภาพันธ์ แล้ว นะครับ

ซึ่งเดือนนี้ก็จะมีวันสำคัญอยู่หนึ่งวันก็คือ วันวาเลนไทน์  นั่นเอง ซึ่งวันดังกล่าวอาจเป็นวันสารภาพรักของใครหลายๆคน

และ ก็อาจเป็นวัน อกหัก เสียใจของใครหลายๆคนด้วยเช่นกันนะครับ บางคนก็อยากจำ แต่ บางคนก็ไม่อยากจำ ก็มีนะครับ

ความรักเป็นเรื่องเข้าใจยาก ทำให้ดีใจได้ ก็ทำให้เสียใจได้ด้วยเช่นกัน  ในช่วงเดือนนี้ผมจึง นำบท กลอน วันวาเลนไทน์

ซึ่งเป็นผลงาน แต่งโดย พี่น้องชาวกวีคลับ ใครอยู่ในอารมณ์ไหน ก็สามารถเลือกอ่านได้ตามใจชอบเลยนะครับ

 

1 กลอนวันวาเลนไทน์ 4 :+: 3รสรัก วันวาเลนไทน์ :+: 7 วันแห่งรัก..พักใจไว้ที่เธอ
2 กลอนวาเลนไทน์ สำหรับคนอกหัก 5 สื่อรักวาเลนไทน์ 8 กลอนวาเลนไทน์หวานๆซึ้งๆ
3 กลอนวาเลนไทน์ภาษาอังกฤษ 6 นิราศวันวาเลนไทน์ 9 Before Valentine ก่อนรัก..หมุนรอบตัวเรา
 

หน้า: 1 [2] 3   ลงล่าง
 
ผู้เขียน หัวข้อ: ** ตำนานรักคู่กัดสะท้านเว็บ ตอน ความจำสั้น แต่รักไป๋ยาว **  (อ่าน 3936 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 อาคันตุกะกวีคลับ กำลังดูหัวข้อนี้

[`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค.
ปราชัยในเชิงทุกข์

ภุมริณทร์กลอนภาษา


*

คะแนนกลอน 60
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: ชาย
กระทู้: 276

มิสู้หวังอันใด นอกเหนือแต่หวังรับใช้พุทธองค์

Level 13 : Exp 44%
HP: 0.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 709
ได้รับคำชม: 592

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 6.0 MS Internet Explorer 6.0


เว็บไซต์
« แต่งต่อ #15 เมื่อ: มิถุนายน 13, 2010, 01:24:40 am »

แนะนำตัวละครคับ

ชื่อ : เยลูหงเยี่ย
ตำแหน่ง : องค์ชายสามแห่งต้าเหลียว
ภารกิจ : สืบราชการแผ่นดินของต้าหมิง และที่สำคัญมาตามหาหัวใจ(องค์หญิงซย่าเอ๋อร์)จากรักแรกพบที่ยังฝังใจ
นิสัย : เคร่งขรึม  เข้มแข็งแบบนักรบ  แต่ภายในกลับมีจิตใจอ่อนโยน  ฉลาด แต่มักแกล้มทึ่ม ทันเกมซย่าเอ๋อร์ทุกอย่าง แต่ไม่อยากแบไต๋ในทันที
     

นามกระเดื่องเลื่องไปในทุกแคว้น

ตลอดแผ่นดินใหญ่ไกลสุดหล้า

ทรชนยังสยบขลาดสบตา

ด้วยวิชาเชิงยุทธสุดคาดเดา

เยลูหงเยี่ยนี่คือนาม

องค์ชายสามแคว้นต้าเหลียวสุดหล่อเหลา

แต่ยังคงหนักใจมิใช่เบา

ต้องมาเหงาตัวผู้เดียวให้เปลี่ยวใจ

หาใช่ว่าข้าไร้ถึงซึ่งเสน่ห์

แต่เพราะเท่ห์จนสาวๆต่างหวั่นไหว

ทั่วเมืองทั่วแคว้นอีกแดนไกล

เพราะยังหาคนที่ใช่นั้นไม่มี

ได้เจอะนางนามซย่าเอ๋อร์ยอดหญิง

 แปลกแต่จริงเพราะนางนั้นข้าหวั่นไหว

ยามแม้ได้สบตาเจ้าคราวใด

ในหัวใจป่วนปั่นหวั่นไหวจริง

จากเวลาครานั้นถึงวันนี้

เหลือสิ่งที่ระลึกถึงแม่หญิง

คือปิ่นหยกที่พกพามาแนบอิง

ให้ระลึกถึงในสิ่งที่ผ่านมา

ถึงเจ้าร้ายแต่ก็ร้ายแบบน่ารัก

ชอบยิ่งนักด้วยทรามวัยไร้เดียงสา

หากข้าได้มาคลึงเคล้นเป็นภรรยา

ชั่วชีวาจะหาไหนให้ทดแทน

อีกทั้งเพราะบัญชาจากท่านพ่อ

ให้ข้าสานเติมต่อสัมพันธ์แคว้น

 กระชับชิดมิตรสร้างในต่างแดน

ให้สุดแสนมั่นคงโดยองค์ชาย


....เปิดตัวแบบ งง งง .....

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, ดาราอรุณ, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], รอยทราย

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 13, 2010, 01:27:21 am โดย: <[เยลูหงเยี่ย]>~(สังข์?วังจันทร์) » บันทึกการเข้า



ลมแก้ว...พัดต้อง...ละอองธุลี
ลมกวี..โปรยปราย...ความคิดถึง
ลมพาพัด...หัวใจ...ให้คนึง
ลมรำเพย...เผยรำพีง...คิดถึงเธอ

...ฝากกับลมไปหอมแก้มคนดี...


รวมกลอนจากใจ..เศษจันทร์ .. [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~`

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

[`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค.
ปราชัยในเชิงทุกข์

ภุมริณทร์กลอนภาษา


*

คะแนนกลอน 60
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: ชาย
กระทู้: 276

มิสู้หวังอันใด นอกเหนือแต่หวังรับใช้พุทธองค์

Level 13 : Exp 44%
HP: 0.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 709
ได้รับคำชม: 592

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 6.0 MS Internet Explorer 6.0


เว็บไซต์
« แต่งต่อ #16 เมื่อ: มิถุนายน 13, 2010, 02:02:04 am »



เยลูหงเยี่ยเฝ้าพร่ำเพ้อหาแต่แม่นางซย่าเอ๋อร์  สงสังงานเข้าแน่เลย  โดนน้ำมันพรายรึปล่าวเนี่ย


..เมื่อครั้งนั้นข้าเจอนางกลางตลาด

ข้าบังอาจยั่วยุลุโทษา

ซ้ำยังแกล้งแย่งปิ่นหยกของนางมา

หากนางรู้ว่าคือข้าคงราวี..



..กลิ่นนวลเนื้อหอมกรุ่นละมุนอ่อน

ผมดำขลับกลับสะท้อนบนเกศี

ผิวพรรณผ่องสดใสยองใยมี


ให้ข้านี้พร่ำเพ้อฝันทุกวันคืน..



..ยิ่งนึกยิ่งทำจิตคิดไม่ตก

ความรักมาปักอกมิอาจฝืน

ยามหลับยามนอนหรือตอนตื่น

ใจยังยืนยันไปว่าใช่นาง..

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, ดาราอรุณ, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], รอยทราย

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า



ลมแก้ว...พัดต้อง...ละอองธุลี
ลมกวี..โปรยปราย...ความคิดถึง
ลมพาพัด...หัวใจ...ให้คนึง
ลมรำเพย...เผยรำพีง...คิดถึงเธอ

...ฝากกับลมไปหอมแก้มคนดี...


รวมกลอนจากใจ..เศษจันทร์ .. [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~`

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

กันและกัน
เมียตายไม่เสียดายเท่าเหล้าหก
ผู้ดูแลบอร์ดกลอนธรรมะ
*

คะแนนกลอน 89
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: ชาย
กระทู้: 609

หมื่นจอมยุทธหรือจะสู้หนึ่งมนุษย์เมีย

Level 20 : Exp 2%
HP: 12.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 131
ได้รับคำชม: 859

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
Safari 4.0.5 Safari 4.0.5


« แต่งต่อ #17 เมื่อ: มิถุนายน 13, 2010, 07:56:10 am »

จงกว๋อกงตกใจหลงไห่ที่ขึ้นมาแบบสภาพศพเดินได้แต่ไม่ตาย  ขณะที่กว๋อกงเผลอ  หลงไห่ใช้จังหวะนี้สังหารกว๋อกง  กบฏที่เหลือตกใจกลัวในกระทำของหลงไห่  เลยหนีไป


จงกว๋อกงงงเป็นไก่ตาแตก
มันหน้าแปลกที่ตกเหวแต่รอดได้
ทั้งนอกจากหลงไห่รอดจากความตาย
ปราณภายในก็ฟื้นได้อย่างเร็วพลัน

หลงเห็นกว๋อกงคงประหม่า
จึงพุ่งมาเต็มแรงราวฟ้าลั่น
ใช้ศีรษะโขกหน้าอกกว๋อกงมัน
เหมือนซีดานโขกมาเตรัสซี(โปรดนึกถึงเหตุการณ์ของซีดานตอนบอลโลกปี2006  เหอะๆ)

จงกว๋อกงเจอหลงไห่ใช้หัวโขก
จุกในอกแทบขาดใจละทีนี้
จงกว๋อกงถลาล้มลงทันที
หลงไห่รี่เข้าไปประชิคตัว

ประสานนิ้วชี้กลางและนางก้อย
เจาะกระเดือกคนถ่อยที่ใต้หัว
เลือดกระจายเปื้อนเปรอะเลอะทั้งตัว
แล้วฉีกหัวจนขาดจากตัวมัน(ขอย้ำว่าฉีก  เพราะหลงไห่ไม่ได้ให้อาวุธอะไรเลยในตอนนั้น)

พวกกบฏเห็นการฆ่าของหลงไห่
ราวสัตว์ร้ายก็หดหัวและตัวสั่น
จิตกระเจิงขวัญกระจายในทันควัน
ที่เหลือนั้นก็หนีไปไม่ต่อกร

หลงไห่ห่อหัวกว๋อกงด้วยผ้าขาว
แล้วเก็บใส่ในหีบเทาอย่างรีบร้อน
เนื่องจากคิดถึงยอดดวงนวลบังอร
หาธารน้ำชำระก่อนค่อยลงไป

ปล.ถึงตอนนี้หลงไห่ยังไม่เข้าวังหลวงนะครับ  เพราะต้องหาลำธารชำระก่อน  เดี๋ยวจะบรรยายการล้างตัวของหลงไห่ให้ละเอียดเลย  อิอิ(รับรองไม่ติดเรทแน่นอน)

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, ดาราอรุณ, [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค., ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], รอยทราย

สำหรับกระทู้นี้มี, 5 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


อาจเิกิดสิ่งอัศจรรย์  นั้นอยู่ที่ใจ  มืดมนเท่าไหร่   หากหวังยังมี
ยิ่งใหญ่เิกนใครนึกฝัน   พันเท่าทวี   หากเพียงเรานี้   ศรัทธาจริงใจ
ทุกสิ่งไม่เิกินใจเรา

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~
[?]???????[?]

กินนรอัครกวี


*

คะแนนกลอน 43
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: หญิง
กระทู้: 399

Level 16 : Exp 18%
HP: 3%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 1644
ได้รับคำชม: 1314

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
Chrome 5.0.375.70 Chrome 5.0.375.70


« แต่งต่อ #18 เมื่อ: มิถุนายน 14, 2010, 01:49:36 pm »

ความเดิมจากตอนที่แล้ว :: หมิงจูหลับหูหลับตาหนีเข้าห้องใครก็ไม่รู้ด้วยความน้อยใจ ตันเฟิงบอกให้อาจวิ้นตามไปดูนาง แต่ถูกนางปฏิเสธกลับมา ทั้งที่ในใจนางเรียกร้องหาเขา ตันเฟิงจึงต้องเข้าไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดเป็นมาเช่นไร หลังจากที่หมิงจูเข้าใจแล้ว นางก็ถามถึงโอกาสหายของชายหนุ่ม ตันเฟิงซึ่งไม่แน่ใจในการรักษาบอกว่า 50 / 50 ให้หมิงจูตัดสินใจเอง หลังจากคุยมาได้สักพัก ร่างสูงตะโกนบอกตันเฟิงว่าเตรียมน้ำอาบให้แล้ว ได้ยินดังนั้นหมิงจูจึงแอบงอนเล็กน้อยถึงปานกลาง หลังจากนี้จะมีเหตุการณ์อะไรที่ทำให้หนูขนร่วงพระเอกของเรื่องจำสาวน้อยสุดเลิฟของเขาได้มั้ย เชิญทัศนากลอนได้ อิอิ

" อาจวิ้นท่านควรเข้าไปดูนางหน่อย
ข้าเห็นนางน้ำตาปรอยเมื่อครู่นี้
ความสัมพันธ์ท่านกับนางในบางที
อาจลึกซึ้งขั้นสามีภรรยา "


" แม่นางจูขอข้าเข้าไปได้ไหม ?"
เสียงหัวใจอยากให้เขาเข้าไปหา
แต่ปากนางกลับเอ่ยตอบ " อย่าเข้ามา !!"
" เช่นนั้นข้าจะไม่รบกวนแม่นาง "

" เห็นทีข้าต้องออกโรงเองซะแล้ว
นางไม่แคล้วคงยอมฟังคำข้าบ้าง
ว่าภาพที่นางได้เห็นตลอดทาง
เรื่องต่าง ๆ หาใช่ยากเกินเข้าใจ "


" ที่อาจวิ้นฉุดมือข้าพาเดินหนี
เหตุผลมีขอแม่นางอย่าสงสัย
เขาบอกข้าคราเห็นหน้าเจ้าทีไร
ปวดศีรษะทนไม่ไหวซะทุกที "


" ใช่ตัวเขาไม่อยากฟื้นความทรงจำ
ทุกคืนค่ำในความฝันของเขานี้
ละเมอเรียกหาน้องหญิงกลางราตรี
ทั้งข้าและศิษย์ผู้พี่ต่างเห็นใจ "


" เช่นนั้นเจ้ามีหนทางช่วยเขาหรือ ?"
" สรุปคือเจ้าช่วยเขาได้ใช่ไหม ?"
" ตอบข้าสิไยเจ้าจึงนิ่งเงียบไป "
" เปอร์เซ็นต์หายมีหรือไม่ตอบข้าที "


" ข้าเองก็ไม่มั่นใจว่าช่วยได้
รอร่างกายของเขาแข็งแรงเต็มที่
จะลองสะกดจิตเขาดูสักที
ผลลัพธ์มีทั้งดีร้ายควรทำใจ "


" เคยรักษาโรคเช่นนี้มากี่ราย ?"
" ข้าคลับคล้ายว่าสักคนหามีไม่
ให้เขาเป็นหนูทดลองก็กระไร
แม่นางจูตัดสินใจเองละกัน "


" แล้วผลร้ายจะรุนแรงขนาดไหน ?"
" ตัวเขาไซร้จะติดอยู่กับภาพฝัน
ต้องจมปลักอยู่ในวังวนนั้น
แยกไม่ออกอาจถึงขั้นเป็นบ้าตาย "


น้ำใส ๆ ไหลอาบนองเต็มหน้า
นางมิกล้ารับความจริงเรื่องนี้ได้
รู้แต่เพียงหากคนรักชีวาวาย
ใจนางคงแหลกสลายไม่เหลือดี

" สวรรค์ ท่านช่างไร้เมตตาธรรม !!"
" สามีข้าทำกรรมอะไรนี่
อดีตอาจเคยเจ้าชู้มั่วนารี
แต่ตอนนี้เขาก็กลับตัวแล้วไง "


" เขานะเหรอเคยเจ้าชู้ประตูดิน ?"
" มาบัดนี้กลับลืมสิ้นซึ่งนิสัย
ฉายาคาสโนว่ายังน้อยไป
พ่อคุณไหลหลุดไปได้ทุกคดี "


" ตกลงนี่พวกนางจะเผาใคร ?"
ร่างสูงไซร้เงี่ยหูฟังเต็มที่
" พวกนางพูดถึงใครอยู่ช่วยตอบที
หากเป็นข้าเลวเช่นนี้สมควรตาย "


" ขะข้าหรือเคยแอ้มเหล่าอรอนงค์
เช่นนั้นคงถูกตราหน้าว่าชั่วร้าย
เสียทีที่เกิดมาเป็นลูกผู้ชาย
ข้าทำลาย virgin สาวเลวสิ้นดี "


" ตอนแรกอยากฟื้นความจำ who am i
แต่ชักอยากเปลี่ยนใจแล้วตอนนี้
ทำเช่นไรกับแม่นางหมิงจูดี
เพราะนางคงจะทู่ซี้อยู่แน่นอน "


" นี่มันก็ดึกมากแล้วนะแม่นาง
เชิญเจ้าค้างบนเขานี้สักคืนก่อน
ไปอาบน้ำกันดีกว่าช่วยดับร้อน
เวลานอนเจ้าจะได้หลับสบาย "


" ตันเฟิงข้าเตรียมน้ำอาบให้แล้วนะ
หรือเจ้าจะแตะนิ้วจุ่มดูก่อนได้
อุณหภูมิกำลังดีอุ่นสบาย
รีบอาบให้สดชื่นกายก่อนเข้านอน "


" ใช้สามีเจ้าแบบนี้โกรธข้ามั้ย ?"
" ไม่จ้ะไม่ " แต่ในใจแอบนึกค้อน
/เยี่ยตันเฟิงคราวนี้ขอฝากไว้ก่อน/
" น้ำไม่ร้อนอุณหภูมิกำลังดี "


หลังอาบเสร็จหมิงจูออกไปรับลม
เห็นร่างสูงกำลังก้มเก็บลูกหลี่
พลันเงยหน้าขึ้นสบตานางพอดี
นาทีนี้เสียงหัวใจเต้นโครมคราม

" ไม่หลับนอนออกมาเก็บลูกหลี่ ?"
เขาพยายามข่มวจีไม่ผลีผลาม
" ดูซะบ้างนี่มันกี่โมงกี่ยาม "
" ขอข้าถามอะไรท่านเรื่องนึง "

" ข้าง่วงแล้วเก็บไว้ถามพรุ่งนี้นะ
รุ่งอรุณกำลังจะเคลื่อนมาถึง
หากเป็นเรื่องชายที่เจ้าเฝ้าคำนึง
ข้าไร้ซึ่งปัญญาตอบ ขอตัวลา !!"


/เหตุใดเมื่อครู่ไม่ปวดศีรษะแล้ว
ยิ่งเห็นแววตาของนางรู้สึกว่า
อยากคว้าร่างบางมากอดแนบอุรา
ซับน้ำตาที่เอ่อคลอด้วยอุ่นไอ/


ร่างสูงพลันทิ้งตัวลงนอนครุ่นคิด
ทั้งคืนหลับไม่สนิทจนฟ้าใหม่
ตะวันขึ้นก็รีบผลุนผลันออกไป
ทำตัว busy เข้าไว้เดี๋ยวก็ลืม

" ข้าหาบน้ำผ่าฟืนเก็บสมุนไพร
ตันเฟิงไซร้พอนางเห็นคงเป็นปลื้ม "

เสียงฟ้าร้องครวญคราญดังกระหึ่ม
" นภาครึ้มข้าต้องเร่งรีบกลับไป !!"

คิดพลางปลดตะกร้าแบกสัมภาระ
แล้ววิ่งผละออกจากป่าตรงนั้นไซร้
ภาพสาวน้อยผุดขึ้นมาในใจ
ตามด้วยเสียงสะอื้นไห้ของร่างบาง

~ท่านพี่คะ ข้ากลัวเสียงฟ้าร้อง
เจ้าไม่ต้องกลัวมีข้าอยู่เคียงข้าง~

ความทรงจำเริ่มปรากฏขึ้นเลือนลาง
/เห็นร่างบางไม่ชัดเจน/ " นางคือใคร ?"

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

กันและกัน, รอยทราย, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค., ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 5 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 23, 2010, 01:32:27 pm โดย: [หนู]ขนทอง ??[?] <:3)~ » บันทึกการเข้า


อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผ่นอกแกร่งยังแทบตาย

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

กันและกัน
เมียตายไม่เสียดายเท่าเหล้าหก
ผู้ดูแลบอร์ดกลอนธรรมะ
*

คะแนนกลอน 89
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: ชาย
กระทู้: 609

หมื่นจอมยุทธหรือจะสู้หนึ่งมนุษย์เมีย

Level 20 : Exp 2%
HP: 12.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 131
ได้รับคำชม: 859

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
Safari 4.0.5 Safari 4.0.5


« แต่งต่อ #19 เมื่อ: มิถุนายน 14, 2010, 04:06:29 pm »

เผิงหลงไห่เจอแอ่งลำธาร  เลยเสกบ่อสรรพยาด้วยฤทธิ์มังกร+พลังไข่มุกดำในตัว(ยังอยู่อีก)  ชำระร่างกายและบาดแผลจนหายสนิท

เผิงหลงไห่กายเปื้อนไปด้วยเลือด
สีแดงเดือดข้นเข้มเต็มผิวหนัง
บัดนี้แห้งติดผ้าจนเกรอะกรัง
ต้องไปยังลำธารเพื่อล้างตัว

ให้แอ่งน้ำธารใสไหลเบื้องหน้า
ก็วางหีบศิลาที่ใส่หัว(ของกว๋อจง)
แล้วถอดผ้าเปื้อนเลือดออกจากตัว
เห็นรอยแผลเป็นไปทั่วตามกายา

เป็นรอยแผลที่โดนทั้งเก่าใหม่
ปะปนไปตั้งแต่หัวถึงสุดขา
เห็นต้องเสกน้ำแอ่งนี้เป็นบ่อยา
ว่าเสร็จแล้วก็ก้าวขาลงน้ำไป

จนผิวน้ำอยู่ระดับกับหน้าอก
ชำระรอยช้ำฟกด้วยน้ำใส
แล้วร่ายมนต์คาถาในทันใด
จนน้ำในบ่อนั้นเปลี่ยนสีพลัน

จากน้ำใสสะอาดอยู่ทั้งหมด
กลายเป็นเขียวมรกตไปได้นั้น
เผิงหลงไห่ไล้ลูบลงที่ผิวพรรณ
ที่ฟกช้ำก็พลันจางหายไป

แล้วลูบไล้จากไหล่ซ้ายไปกลางอก
ผ่านห่อหกซิกแพ็คแทรกไถล
ผ่านสะดือแล้วตวัดยูเทิร์นไป
ขึ้นมาใหม่แล้วสไลด์ไปต้นคอ

ลูบกล้ามเนื้อเป็นมัดที่อัดแน่น
หลังเป็นแผ่นสีแทนแดน(วรเวช)เรียกพ่อ
ชำระเสร็จก็แต่งกายไม่รีรอ
เก็บของห่อยกหีบรีบกลับวัง

ปล.  ตอนหน้าเผิงหลงไห่จะได้ประจัญหน้ากับเยลูหงเยี่ยแล้ว (โยนบท  เปิดโอกาสให้น้องใหม่ครับ  อิอิ)

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, รอยทราย, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค., ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 5 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


อาจเิกิดสิ่งอัศจรรย์  นั้นอยู่ที่ใจ  มืดมนเท่าไหร่   หากหวังยังมี
ยิ่งใหญ่เิกนใครนึกฝัน   พันเท่าทวี   หากเพียงเรานี้   ศรัทธาจริงใจ
ทุกสิ่งไม่เิกินใจเรา

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

รอยทราย
ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
*

คะแนนกลอน 253
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: หญิง
กระทู้: 2752

ความรักเปรียบเสมือนเม็ดทราย ยิ่งบีบแรงทรายก็ยิ่งไหลออกจากมือ



Level 42 : Exp 68%
HP: 13.9%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 10756
ได้รับคำชม: 6209

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


« แต่งต่อ #20 เมื่อ: มิถุนายน 15, 2010, 08:29:36 pm »

ความเดิมตอนที่แล้ว: พายุฝนกระหน่ำ ฟ้าผ่าแรงมาก จนทำให้จิตใต้สำนึกของไป๋อวี้ถังสั่งให้วิ่งกลับไปดูหญิงที่ตนคิดว่าเป็นคนแปลกหน้าอย่างรีบร้อน

ฝนกระหน่ำ ฟ้าผ่า ดังเปรี้ยงปร้าง
หนึ่งร่างบาง หวาดกลัว จนตัวสั่น
ลนลาน คลานขึ้นเตียง อย่างเร็วพลัน
ฟ้าร้องลั่น สะดุ้งโหยง ด้วยตกใจ

?เป็นเมื่อก่อน มีท่านพี่ คอยเคียงข้าง
คงกอดพลาง ปลอบประโลม ยามสั่นไหว
ลูบเบาเบา บนเรือนผม สื่ออุ่นไอ
แม้ร้องไห้ มีมือใหญ่ ปาดน้ำตา

แต่ตอนนี้ อย่าหวังเลย จูหมิงเอ๋อร์
ฝันละเมอ ไปกันใหญ่ คิดไขว่คว้า
ความทรงจำ เขายัง ไม่กลับมา
คงลืมข้า คนนี้ที่ ไม่สำคัญ?


ร่างบาง กอดเข่า ร้องร่ำไห้
ความอ่อนไหว เผยออกมา อย่างโศกศัลย์
ฟ้าร้อง เสียงดัง คล้ายจาบัลย์
ทันใดนั้น ไป๋อวี้ถัง รุดเข้ามา

ก้าวยาว ตรงไป ที่เตียงนอน
เห็นร่าง อรชร นอนซุกหน้า
สองแขนแกร่ง ดึงนาง รั้งขึ้นมา
ปาดน้ำตา ด้วยนิ้วมือ อย่างคุ้นเคย

โอบกอด แน่นกระชับ คล้ายปลุกปลอบ
สองแขนเล็ก กอดตอบ อย่างเปิดเผย
ร่างใหญ่ สูดกลิ่นหอม ของทรามเชย
วางคางเกย บนเรือนผม พริ้มหลับตา

สาวน้อย เอ่ยถาม ด้วยสงสัย
?ท่านพี่ไป๋ จำข้าได้ แล้วหรือว่า
เราเกี่ยวข้อง กันอย่างไร  โปรดบอกมา
ตอนนี้ข้า ดีใจ มากเสียจริง?


ร่างสูง เงียบงัน ไม่ยอมตอบ
ได้แต่ปลอบ สาวน้อย แบบนั่งนิ่ง
ครั้นร่างบาง ออกแรงผลัก ไม่ไหวติง
จึงยอมทิ้ง  ความสงสัย กอดตอบไป

?ข้าไม่รู้  ว่าท่านคิด อะไรอยู่
เพียงเคียงคู่  ปลอบข้า หายหวั่นไหว
คงเดาได้ ว่าท่านพี่ ยังเหลือใจ
จำข้าได้ แม้เล็กน้อย  ก็ยังดี?


ศีรษะเล็ก พิงซบ กับอกแกร่ง
ในใจแฝงความสับสนยากหลีกหนี
/แต่เหตุผล อื่นใด ไม่ต้องมี
นาทีนี้ กอดนางไว้ ก็พอใจ/


ด้านตันเฟิง เห็นชายหนุ่ม รีบกลับบ้าน
ออกอาการ บางอย่าง น่าสงสัย
นางจึงแอบ ตามกลับ ด้วยแปลกใจ
ภาพที่ได้ คือชายหญิง นั่งกอดกัน

เสียงใจเต้น อยู่ในอก สั่นสะท้าน
มันเดือดพล่าน ท้าตันเฟิง เสียดเย้ยหยัน
นางเบือนหน้า  ตัดสินใจ อย่างเร็วพลัน
ทิ้งภาพนั้น ไว้เบื้องหลัง เดินออกไป

หลังจากนั้น ไม่นานนัก ฝนเริ่มซา
เหลือบสายตา มองร่างสูง นอนหลับใหล
สาวน้อย ตื้นตัน สุดหัวใจ
แม้พี่ไป๋ ความทรงจำ ยังไม่คืน

พลันกระถด ตัวออก จากอ้อมกอด
รอยยิ้มลอด ผุดระบาย ใจแช่มชื่น
คิดตระเตรียม ข้าวต้มไว้ ยามกลางคืน
?ท่านพี่ตื่น เมื่อใด คงได้กิน?

สาวน้อย เดินผ่าน ห้องหนังสือ
พลันคิดรื้อ ตำราแก้ ความจำสิ้น
เหลือบไปเห็น อยู่เล่มหนึ่ง วางบนพิณ
แล้วรีบผิน ตัวไปหยิบ เปิดออกดู

?เล่มนี้บอก วิธีแก้ โรคท่านพี่!!
อะไรนี่  เยี่ยตันเฟิง นางคงรู้
แล้วทำไม ไม่รักษา ลองทำดู
หรือคิดคู่ เคียงท่านพี่ ตลอดไป?


สาวน้อย สับสน วุ่นวายนัก
ยากจะหัก ข่มใจ คลายสงสัย
ขบปัญหา ร้อยแปด ที่เป็นไป
น้ำตาไหล ร่วงริน ชอกช้ำเกิน

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], [หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, ดาราอรุณ, [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค., กันและกัน

สำหรับกระทู้นี้มี, 5 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

[`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค.
ปราชัยในเชิงทุกข์

ภุมริณทร์กลอนภาษา


*

คะแนนกลอน 60
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: ชาย
กระทู้: 276

มิสู้หวังอันใด นอกเหนือแต่หวังรับใช้พุทธองค์

Level 13 : Exp 44%
HP: 0.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 709
ได้รับคำชม: 592

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 8.0 MS Internet Explorer 8.0


เว็บไซต์
« แต่งต่อ #21 เมื่อ: มิถุนายน 19, 2010, 01:44:35 am »

[color=darkgoldenrod]gdffdg[/color]

ความเดิมตอนที่แล้ว   :   เวลาก็ล่วงเลยผ่านไป   วันหนึ่งเจ้าหญิงจูซย่าเอ๋อร์ได้ข่าวว่าแม่ทัพเผิงมีชัยและจะกลับเข้าเมืองหลวง 
จึงคิดหาของกำนัลเพื่อมอบเป็นการรับขวัญ

แต่!!~   ต้าหมิงก็มีเหล้าชั้นยอด  นางจึงไปยังโรงเตี๊ยมที่ลือชื่อว่ามีเหล้าชั้นยอด 
และสำหรับหงเยี่ยฟ้ามีตาสำหรับเขาแล้ว ที่ทำให้เขาและเธอได้พบกันอีกครั้งหนึ่ง

เหตุการณ์จะเป็นยังไงติดตามชมตอนต่อไป~


องค์หญิงรองเร่งเร้าเข้าโรงเตี๊ยม
มีน้ำจันฑ์ชั้นเยี่ยมอยู่ที่นั่น
มูลค่าจะเท่าไหร่แค่ไหนกัน
จงเร่งไปนำมาให้ข้าดู
ซิยิ่นกุ้ย  วิสกี้  และวอดก้า
เหล้าดองยา  โกลด์เลเบิ้ล ยี่ห้อหรู
"นี่เถ้าแก่...สุราที่ข้าได้ดู
อยากจะรู้ทั้งร้านท่านหมดหรือยัง"

"แท้จริงแล้ว...โรงเตี๊ยมเรามีเหล้าชั้นยอด
 มีตลอดคอยบริการดังท่านหวัง
 แต่ช่วงนี้ของขาดอนาถจัง
เกลี้ยงทั้งคลังก็หมดเลยอดชิม
ไหสุดท้ายข้าขายไปในตะกี้"
"ใครกันนี่เป็นเจ้าของสุรานั่น
ตั๋วแลกเงินพันตำลึงอย่าดึงดัน
ยินดีจ่ายไม่อั้นท่านพอใจ
"
จอมยุทธหนุ่มเอี้อนเอ่ยเปรยคำถาม
"ยอดสตรี  ยอดหญิงงาม  ข้าเลื่อมใส
มีความทุกข์รุกรานประการใด
เหตไฉนต้องพึ่งน้ำเมาละ...เยาวมาลย์
ผิวพรรณผ่องราวทองนพคุณ
ชาติสกุลคงใหญ่โตรโหฐาน
ดุจเจ้าคนนายคนก็มิปาน
บริวารคงห้อมล้อมอยู่พร้อมกัน
สุราเลิศไหนี้ข้ามีอยู่
แต่ยังขาดคู่หูสุราสรรค์
หากแม่นางหาเคร่งเครียดรังเกียจกัน
ร่วมสังสรรค์ร่ำสุราพาภิรมย์
"
"หยุดพูดพล่ามวจีทุจหยุดปากพร่อย
ดูเถื่อนถ่อยหยาบขั้นชั้นปฐม
เจ้า..บังอาจ..มา..ยโส...โต้คารม
มีรู้ตมรู้ฟ้าน่าละอาย.
"แต่!!~เรื่องเมื่อครู่เอาเป็นว่าข้าจะไม่ถือ
ถ้าหากเหล้าในมือท่านยอมขาย
ข้าก็คงขอบคุณท่านมากมาย
และอาจคลายความโกรธาของข้าลง"

ร่างบางย่างเท้าเข้าไปนั่ง
ด้วยใจหวังอยากได้สิ่งที่ประสงค์
เหตุการณ์จะเป็นไงชวนให้งง
ทุกท่านคงต้องติดตามตอนต่อไป.[/color]"

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

กันและกัน, [หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, รอยทราย, ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า



ลมแก้ว...พัดต้อง...ละอองธุลี
ลมกวี..โปรยปราย...ความคิดถึง
ลมพาพัด...หัวใจ...ให้คนึง
ลมรำเพย...เผยรำพีง...คิดถึงเธอ

...ฝากกับลมไปหอมแก้มคนดี...


รวมกลอนจากใจ..เศษจันทร์ .. [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~`

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

กันและกัน
เมียตายไม่เสียดายเท่าเหล้าหก
ผู้ดูแลบอร์ดกลอนธรรมะ
*

คะแนนกลอน 89
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: ชาย
กระทู้: 609

หมื่นจอมยุทธหรือจะสู้หนึ่งมนุษย์เมีย

Level 20 : Exp 2%
HP: 12.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 131
ได้รับคำชม: 859

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
Safari 4.0.5 Safari 4.0.5


« แต่งต่อ #22 เมื่อ: มิถุนายน 19, 2010, 08:41:20 am »

อูยา  มารอีกาผู้เชี่ยวชาญการใช้มน์ดำ ทะเยอทะยานอยากครองแผ่นดิน  จึงคิดตั้งกองทัพปีศาจ  เลยปลุกคนตายขึ้นมาให้อยู่ในสภาพ ซอมบี้  แล้วเกณฑ์กองทัพผีเหล่านี้ฆ่าคน  หมายจะเพิ่มจำนวนในกองทัพตน  เพื่อการใหญ่จะได้เสร็จโดยง่าย

จะขอกล่าวถึงจ้าวอ๋องชื่ออูยา
มารอีกาหมายครองแผ่นดินฮั่น
ทั้งร่างกายอยู่ยงคงกระพัน
อยู่บนเขาเทียนตองสัน(ชื่อภูเขาจริงในจีน)นั่งอ่านมนต์

มีคนตายหลายศพกองเบื้องหน้า
มารอูยาร่ายคาถาจนเกิดผล
ศพทั้งหลายลุกขึ้นมาเมื่อต้องมนต์
ในสภาพผีกึ่งคนก็มิปาน

มารอูยาหัวร่อเมื่อได้เห็น
จึงได้เกณฑ์ทหารผีมือสังหาร
นับได้ราวสามร้อยคงได้การ
สปาร์ตัน!!ฆ่ามันทั้งแผ่นดิน(เพราะว่ามี 300 เลยเรียก สปาร์ตัน อิอิ)

พบมนุษย์หน้าไหนก็ให้ฆ่า
แล้วนำมาปลุกชีพให้ทั้งสิ้น
เพิ่มจำนวนให้ข้าทั้งแผ่นดิน

ว่าพรางกินเลือดทั้งจอกสบายใจ



ภาพข้างบนคือโฉมหน้าของ อูยา มารอีกาผู้ชั่วร้ายครับ(เพิ่มอรรถรสในการชมให้)

ปล.รอต่อบทหงเยี่ยนานไปหน่อย  เลยแต่งตัวละครเพิ่มแก้เซ็งครับ รับรองว่าไม่ปนกับบทเดิมแน่นอนครับ

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, รอยทราย, ดาราอรุณ, [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค.

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


อาจเิกิดสิ่งอัศจรรย์  นั้นอยู่ที่ใจ  มืดมนเท่าไหร่   หากหวังยังมี
ยิ่งใหญ่เิกนใครนึกฝัน   พันเท่าทวี   หากเพียงเรานี้   ศรัทธาจริงใจ
ทุกสิ่งไม่เิกินใจเรา

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~
[?]???????[?]

กินนรอัครกวี


*

คะแนนกลอน 43
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: หญิง
กระทู้: 399

Level 16 : Exp 18%
HP: 3%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 1644
ได้รับคำชม: 1314

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
Chrome 5.0.375.70 Chrome 5.0.375.70


« แต่งต่อ #23 เมื่อ: มิถุนายน 19, 2010, 11:12:04 am »

ความเดิมตอนที่แล้ว :: เยี่ยตันเฟิงกลับเข้ามาเห็นอาจวิ้นโอบหมิงจูไว้ในอ้อมกอดพลางลูบศีรษะปลอบโยน นางโกรธจัดสะบัดตัวเดินออกจากบ้านไป ผ่านไปสักพักคิดได้ลืมเก็บตำราสะกดจิต จึงย้อนกลับมาเพื่อหาแต่ตำรานั่นตอนนี้ตกอยู่ในมือหมิงจู และนางก็รู้แล้วว่าผลร้ายของการรักษาตันเฟิงกุขึ้นมาเอง หลังจากที่ทั้งสองนางยื้อแย่งตำรากันไปมา หมิงจูโดนผลักเข้าเต็มแรงตำราในมือจึงลอยหลุดมือไปตกลงในเตาถ่านถูกไฟเผาเป็นจุณในพริบตา ทั้งสองนิ่งอึ้งไปสักครู่ หมิงจูพลันเป็นฝ่ายคิดตกได้ก่อน แต่นางจะตัดสินใจเยี่ยงไร เชิญทัศนาต่อได้ในกลอนเลยครับ

/ไหนอาจวิ้นบอกไม่มีใจให้นาง
ระหว่างทางก็ไม่แม้จะเหลียวหัน
คราก่อนทำเหมือนคนแปลกหน้าต่อกัน
แล้วที่เห็นเมื่อครู่นั่นมันอะไร !!/


/เยี่ยตันเฟิงไยสะเพร่าเสียเยี่ยงนี้
เจ้าไม่มีเวลามาคิดเหลวไหล
ลืมเก็บตำราเล่มนั้นได้ยังไง
หมิงจูไซร้พบมันเข้าแย่แน่เลย/


นางรีบย้อนกลับเข้าบ้านในทันใด
" ตำรามันอยู่ไหน " สิ้นเสียงเอ่ย
" ทิ่เจ้าหามันอยู่นี่ " หมิงจูเปรย
ตันเฟิงเผยพิรุธขึ้นในทันที

นางตะกุกตะกักพูด " คะคืนให้ข้า "
" ขอถามเจ้าที่ว่าตำรานี้
มันระบุวิธีฟื้น Memory
ไม่บ่งชี้ผลลัพธ์ว่าร้ายแรง "


" ช่างเถอะข้าไม่ติดใจเอาความเจ้า
ข้ามันเขลาหลงเชื่อคำเจ้าเสแสร้ง
หากเจ้าอยากไถ่โทษก็ช่วยออกแรง
ไปจัดแจงหารถม้าให้สักคัน "


" พรุ่งนี้ข้าจะพาท่านพี่กลับไป
เช้าเมื่อไหร่ก็ออกเดินทางเมื่อนั้น
ส่วนตำราข้าขอยืมก่อนละกัน "

เยี่ยตันเฟิงฉุกคิดพลันโถมใส่นาง

" เอาตำราของข้าคืนมานะ !!"
หมิงจูผละก้าวถอยหลังเซไปข้าง
ตันเฟิงฉวยโอกาสเหมาะยื้อแย่งพลาง
แต่อีกนางกอดตำราไว้กับตัว

" ทางรอดเดียวของท่านพี่อยู่กับมัน "
" อย่าคิดฝัน " เยี่ยตันเฟิงหัวเราะกลั้ว
พลางเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงชวนหวาดกลัว
" รักษามั่วไม่ดีเขาอาจถึงตาย !!"

" หากไม่เคยเรียนพื้นฐานสะกดจิต
เจ้าอย่าคิดหมอทั่วไปจะช่วยได้ "

เยี่ยตันเฟิงพูดพลางเหลือบตาปราย
คิดแผนร้ายเตรียมฉกชิงมันอีกครา

กะจังหวะตอนหมิงจูไม่ระวัง
ตันเฟิงพุ่งรวดเร็วดั่งเสือ Cheetah
ตรงเข้าผลักอกหมิงจูเพียบพริบตา
แล้วตำราก็ลอยหลุดจากมือไป

ก่อนตกลงบนเตาถ่านติดไฟอยู่
สองโฉมตรูร้องพร้อมกัน " ไม่นะไม่ !!"
มองตำรากลายเป็นจุณในเปลวไฟ
สะเทือนใจทั้งคู่ยืนเงียบงัน

ฝ่ายหมิงจูนางเริ่มคิดตกได้ก่อน
/หากไม่ได้อรชรช่วยครานั้น
เกรงป่านนี้ท่านพี่คงไปสวรรค์/

นางนึกพลันจึงเอ่ยคำขึ้นทันใด

" ฤาชะตาฟ้ากำหนดให้เราสอง
ได้เคียงครองกับท่านพี่ไม่คนไหน
ก็คนหนึ่งต้องสละสิทธิ์จากไป "
" เจ้าคิดเห็นเหมือนข้าไหมลองตอบมา ?"


เยี่ยตันเฟิงยังงงกับคำถามอยู่
ฝ่ายหมิงจูพลันเอ่ยออกมาก่อนว่า
" ข้าจะขอใช้ ลิ ขิ ต แ ห่ ง ช ะ ต า
ตัดสินว่าใครจะได้ท่านพี่ไป "

" ข้าจะให้เวลาเจ้าสามวัน "

" อะไรกันแค่นั้นน้อยไปไหม
ประสบการณ์เรื่องโรคนี้หามีไม่
ตำราไซร้ก็ไม่เหลือให้อ้างอิง "


" จะว่าเคยอ่านผ่านตามันก็ใช่
แต่ว่าใครจะจดจำได้ทุกสิ่ง
หากรักษาพลาดนิดเดียวเขาจะยิ่ง..."

หมิงจูชิงเอ่ยคำตัดบทนาง

" ข้ามั่นใจว่าเจ้าต้องทำได้ "
ตันเฟิงคล้ายความประหม่าลดลงบ้าง
พยักหน้าตอบรับกับอีกหนึ่งนาง
เสร็จแล้วพลางเดินกลับเข้าห้องไป

ผ่านสักพักออกมาพร้อมชุดเข็ม
ตันเฟิงหยิบมาหนึ่งเล่มใจสั่นไหว
ก่อนรวบรวมสมาธิฝังลงไป
ตรงขมับสองข้างไซร้อย่างเบามือ

จากนั้นค่อยฝังเข็มลงกลางกระหม่อม
พลางเอ่ยกล่อมข้างหูว่า " ท่านชื่อ
ไป๋อวี้ถังฉายาของท่านคือ
หนูขนทองผู้เลื่องลือและเกรียงไกร "


" มีคู่ครองสมรสชื่อหมิงจู..."
ผ่านสักครู่สมองส่วนที่หลับไหล
เริ่มทำงานพาเขาดำดิ่งลงไป
ย้อนนึกไซร้ถึงวันคืนที่ผ่านมา

ฉากกัดกันเรื่อยจนถึงฉากแต่งงาน
หนึ่งนงคราญที่ใจเขาเฝ้าฝันหา
ภาพนางนั้นปรากฏชัดแก่สายตา
ในยามนี้รู้แล้วว่านางคือใคร

ฉับพลันร่างสูงกระอักเลือดออกมา
เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าพลางหยาดไหล
ทั้งร่างเขาดูเหมือนนอนแน่นิ่งไป
นิ้วเรียวไซร้อังจมูกร่างสูงพลัน

ลมหายใจบางเบาแถมขาดห้วง
ทั้งสองพวงแก้มหมิงจูในยามนั้น
น้ำใสอาบตันเฟิงก็ไม่แพ้กัน
หรือสวรรค์ช่วยพวกนางตัดสินใจ

พรากชายหนุ่มไปจากนางทั้งคู่
ยิ่งแลดูร่างบนเตียงนอนหลับไหล
พลันรู้สึกปวดปร่าปิ่มขาดใจ
แต่ตันเฟิงนั้นไซร้ไม่เหมือนกัน

รู้สึกเพียงแค่หมอกับคนไข้
ละอายใจเรียนมาก็เท่านั้น
เคสทุกรายยากเพียงไรก็บ่ยั่น
แต่นี่มันนอกเหนือจากความรู้นาง

" ข้ามันไร้ความสามารถขอโทษด้วย "
ใบหน้าสวยในยามนี้น้ำตาพร่าง
" ขอข้าอยู่ต่ออีกนิดนะแม่นาง
ฟ้าสว่างเขาต้องฟื้นอย่างแน่นอน "


ลมหายใจรวยรินรดข้างหู
" ยอดพธูห้ามท่านทิ้งข้าไปก่อน "
นางซบหน้าลงแนบแผงอกร้อน
อรชรพลันฉุกคิดขึ้นทันใด

/คนใกล้ตายเนื้อตัวต้องเย็นเฉียบ
ชีพจรเคยราบเรียบกลับเคลื่อนไหว/

แพขนตาเริ่มขยับเพียงอึดใจ
ร่างสูงไซร้ในที่สุดก็ลืมตา

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, กันและกัน, ดาราอรุณ, [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค.

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 23, 2010, 01:42:01 pm โดย: [หนู]ขนทอง ??[?] <:3)~ » บันทึกการเข้า


อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผ่นอกแกร่งยังแทบตาย

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

รอยทราย
ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
*

คะแนนกลอน 253
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: หญิง
กระทู้: 2752

ความรักเปรียบเสมือนเม็ดทราย ยิ่งบีบแรงทรายก็ยิ่งไหลออกจากมือ



Level 42 : Exp 68%
HP: 13.9%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 10756
ได้รับคำชม: 6209

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


« แต่งต่อ #24 เมื่อ: มิถุนายน 20, 2010, 08:49:18 pm »

ความเดิมจากตอนที่แล้ว: เยี่ยตันเฟิงทำการรักษาด้วยวิธีสะกดจิตเรียกความทรงจำของไป๋อวี้ถังคืนมา หมิงเอ๋อร์เฝ้าอาการคนรักอยู่ไม่ห่าง พอเขาเริ่มรู้สึกตัวนางจึงวิ่งออกไปตามตันเฟิงมาดูอาการ แต่หญิงสาวทั้งสองกลับสวนทางกัน เมื่อไป๋อวี้ถังฟื้นขึ้นมาจึงพบตันเฟิงเป็นคนแรก

หลังจาก ได้รับ การรักษา
ใช้วิชา สะกดจิต ไป๋อวี้ถัง
ทุกความจำ ไหลคืน เทประดัง
สมองสั่ง ร่างกาย ให้ลืมตา

?อาจวิ้น ไม่ใช่สิ  ไป๋อวี้ถัง!!?
ตันเฟิงนั่ง อยู่ข้างกาย  เฝ้ารักษา
?แม่นางเยี่ย เจ้าร้องไห้ ไม่ดีนา
หยดน้ำตา โปรดเก็บไว้ ให้ดวงใจ?


เยี่ยตันเฟิง นั่งฟัง อย่างสงบ
นางได้พบ ความจริง อันหม่นไหม้
?เรื่องศิษย์พี่ ข้าควร ทำเช่นไร??
?รักเขาไหม ถามใจเจ้า เถิดแม่นาง

ใครกัน ยิ้มเคียงข้าง ยามเจ้าสุข
ใครกัน ยามมีทุกข์ อยู่ไม่ห่าง
ใครที่ยอม เป็นลูกไล่ ให้แม่นาง
ยามอ้างว้าง มือใครเล่า ให้อุ่นไอ?


ร่างบาง ถูกตรึง ด้วยคำถาม
?อย่าครั่นคร้าม เราแก้ไข เรื่องราวได้
คนสองคน กว่าพบรัก และเข้าใจ
ยากแค่ไหน ลองพินิจ เรื่องข้าดู?


ตันเฟิง ซึ้งใจ ไป๋อวี้ถัง
นางลองชั่ง ความรู้สึก ที่มีอยู่
/ คนตรงหน้า คือคนไข้ / นางมองดู
แล้วจึงรู้ ว่าหัวใจ รักเพียงใคร

หยดน้ำตา ดวงใส เริ่มไหลริน
กร่อนกัดกิน ทิฐิ ที่ตั้งไว้
?ข้ารักเพียง คนขี้หึง สุดหัวใจ?
นางยิ้มให้ ไป๋อวี้ถัง ทั้งน้ำตา

สองมือบาง เอื้อมจับ มือชายหนุ่ม
นางเกาะกุม มือใหญ่ แล้วพูดว่า
"ขอบคุณ น้ำใจ ความเมตตา"
ยิ้มระบาย คลี่แช่มช้า น่าเอ็นดู

หมิงเอ๋อร์ เปิดประตู มาพอดี
พบท่านพี่ และตันเฟิง นั่งเคียงคู่
มือพี่ไป๋ เกาะกุม มือโฉมตรู
ก ว า ด ต า ดู   พ ลั น ร้ อ ง ไ ห้   วิ่ ง อ อ ก ไ ป ! !

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, กันและกัน, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], [`เสี้ยวสิตางศุ์`]~( ??? )แม็ค., ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 5 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~
[?]???????[?]

กินนรอัครกวี


*

คะแนนกลอน 43
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: หญิง
กระทู้: 399

Level 16 : Exp 18%
HP: 3%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 1644
ได้รับคำชม: 1314

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
Chrome 5.0.375.70 Chrome 5.0.375.70


« แต่งต่อ #25 เมื่อ: มิถุนายน 21, 2010, 07:19:02 pm »

ความเดิมตอนที่แล้ว :: พอตันเฟิงรู้ว่าอวี้ถังไม่ตายแถมได้ความจำกลับคืนก็ดีใจมาก นางเข้ามาสารภาพผิดแล้วกล่าวขอโทษเรื่องที่คิดแย่งชิงเขาจากหมิงจู แต่อวี้ถังไม่ถือโกรธอะไรทั้งสองจึงตกลงเป็นเพื่อนกัน อวี้ถังขอให้ตันเฟิงรีบไปคืนดีกับศิษย์พี่ของนางโดยเร็ว ส่วนนางก็กุมมือเขาไว้บอกให้รักและถนอมหมิงจูให้มาก ๆ เพราะเพื่อเขาแล้วนางทนข่มขื่นไม่น้อยทีเดียว ชายหนุ่มพยักหน้าพลางยิ้มรับคำ ระหว่างนั้นเองหมิงจูก็ผลักประตูห้องเข้ามาพอดี เหตุการณ์จะเป็นยังไงเชิญทัศนาต่อในกลอนคร้าบ

ร่างสูงรีบชักมือกลับแต่ไม่ทัน
หมิงจูพลันผลักประตูเข้าไปหา
นึกไม่ถึงจะได้เห็นภาพบาดตา
รีบเบือนหน้าวิ่งออกจากห้องไป

" ข้าว่าท่านควรรีบออกไปตามนาง
อธิบายให้กระจ่างทำได้ไหม
พอกลับมาข้าจะพูดกับนางให้
ทั้งหมดไซร้เป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน "


ทางหมิงจูวิ่งพลางปาดน้ำตา
/วาสนารักข้าต้องพลิกผัน
หรือท่านพี่ไม่ไยดีตัวข้ากัน
ฤาชะตาแกล้งกลั่นไม่เข้าใจ/


/คำพูดจาก็เหินห่างพออยู่แล้ว
ข้ามิแคล้วไม่น้อยใจได้ที่ไหน
ยิ่งมาเห็นนางกุมมือท่านเอาไว้
ท่านก็ส่งยิ้มกลับให้อรชร/


ฝนกระหน่ำสาดซัดหาได้หยุด
ร่างสูงฉุดรั้งแขนนาง " เดี๋ยวรอก่อน !!"
" เจ้าโกรธข้าเรื่องใดแม่งามงอน ?"
อรชรพลันหันกลับสะบัดมือ

"จะไปไหนมันก็เรื่องของตัวข้า
ไม่ต้องแสร้งทำมารยาตีหน้าซื่อ "
" ท่านฉลาดไม่ได้โง่เทียมกระบือ !!"

" ต้นเหตุมันเพราะข้าหรือแม่นางจู ?"

ได้ฟังคำร่างบางยิ่งโกรธใหญ่
ยามนี้ไซร้ควันพวยพุ่งออกจากหู
/ทำอะไรลงไปยังไม่รู้/
" ให้โฉมตรูกุมมือท่านได้เยี่ยงไร !!"


" ข้าจะชักมือกลับแล้วแต่ไม่ทัน "
" เลยต้องปล่อยอยู่อย่างนั้นใช่หรือไม่ !?"
มือเรียวตรงเข้าตบหน้าฝากรอยไว้
ก่อนหันกายจากไปพร้อมน้ำตา

ร่างสูงเดินตามหลังนางมาค่อนวัน
" ทางลงเขาตรงนั้นมีปัญหา
ช่วงฝนตกขอบเนินลื่นรีบถอยมา !!"

" เรื่องของข้า !!" นางประชดเดินต่อไป

ไม่ขาดคำนางก้าวพลาดลื่นตกเขา
ร่างสูงพุ่งเอาตัวเข้ากอดนางไว้
ใช้กายาต่างโล่คุ้มกันภัย
ปกป้องภรรยาไซร้สุดกำลัง

ครั้นกลิ้งหลุนลงมาจนถึงเบื้องล่าง
มองร่างบางในอ้อมอกสุดจะรั้ง
ทั้งตัวเขาเปื้อนโลหิตสดเกรอะกรัง
แต่ตัวนางนั้นยังคงปลอดภัย

หมิงจูพลันได้สติค่อยลืมตา
เห็นใบหน้าหล่อเหลาระยะใกล้
เรียวแขนนางแผลถลอกไม่เท่าไร
แต่พี่ไป๋เจ็บสาหัสไปทั้งตัว

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, กันและกัน, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผ่นอกแกร่งยังแทบตาย

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

รอยทราย
ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
*

คะแนนกลอน 253
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: หญิง
กระทู้: 2752

ความรักเปรียบเสมือนเม็ดทราย ยิ่งบีบแรงทรายก็ยิ่งไหลออกจากมือ



Level 42 : Exp 68%
HP: 13.9%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 10756
ได้รับคำชม: 6209

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


« แต่งต่อ #26 เมื่อ: มิถุนายน 22, 2010, 09:51:08 pm »

ความเดิมตอนที่แล้ว: หมิงเอ๋อร์งอนสะบัดสะบิ้งจนกลิ้งตกเขา ดีว่าไป๋อวี้ถังช่วยนางไว้ได้ทัน  ด้วยกลัวว่าหญิงคนรักจะเป็นอันตราย ตนจึงใช้ร่างป้องกันนางเอาไว้จากการกระแทกพื้นดินเบื้องล่าง

ไป๋อวี้ถัง ปกป้อง โดยใช้ร่าง
เข้ากั้นกลาง ระหว่างนาง กับพื้นหิน
คนทั้งคู่ ต่างพลัดตก ร่วงสู่ดิน
เสื้อขาดวิ่น ครูดหินผา เกิดแผลยาว

"เอ๊ะ!! ทำไม ข้าไม่เจ็บ เลยสักนิด"
นางพินิจ ร่างกาย เผื่อปวดร้าว
ก้มลงมอง ใต้ร่างตน ใจร่วงกราว
น้ำตาพราว เมื่อเห็นเลือด เปื้อนเนื้อตัว

นางรีบลุก ยันตัว ดูชายหนุ่ม
ยิ่งกลัดกลุ้ม เลือดไหลริน นองไปทั่ว
พลิกตัวเขา อย่างระวัง แม้ขลาดกลัว
ใจสั่นรัว เมื่อเห็นแผล กรีดเป็นทาง

"ท่านพี่..เจ็บไหม..ข้าขอโทษ"
นางเฝ้าโกรธ ตัวเอง อยู่ข้างข้าง
"จริงสิ เยี่ยตันเฟิง !!" นึกแล้วพลาง
จึงออกวิ่ง ไปตามทาง ตามคนมา

ร่างบาง วิ่งไปถึง บ้านบนเขา
อกนงเยาว์ สะท้อนไหว ใจอ่อนล้า
เคาะประตู เรียกตันเฟิง ทั้งน้ำตา
"รีบออกมา ช่วยท่านพี่ ของข้าที"

"เกิดเรื่องใด ขึ้นรึ แม่นางจู"
"เราตกเขา ทั้งคู่ จากผานี้
เขาเอาตัว กันข้าไว้ ในทันที
จังหวะที่ กระแทกพื้น ร่วงลงมา

เขามีแผล กรีดยาว ที่กลางหลัง.."

นางทรุดนั่ง ร้องไห้ แล้วพูดว่า
"ได้โปรดช่วย สามี ข้าขึ้นมา
จากใต้ผา แห่งนั้น ช่วยเขา..ที.."


ตันเฟิง มองหา พี่ฮ่าวตง
พลันร้องส่ง เสียงเรียก บอกศิษย์พี่
"พี่ฮ่าวตง..ดูอาจวิ้น ท่าไม่ดี
เขานั้นมี บาดแผล ใหญ่ฉกรรจ์"


"อะไรกัน ตันเฟิง สาวใจเหี้ยม
เจ้าช่างเทียม แม่มดน้อย ในความฝัน
ข้าเพิ่งกลับ มาถึงบ้าน ดันสั่งกัน
ให้ช่วยมัน เจ้านี่ช่าง แล้งน้ำใจ!!"


ตันเฟิง นิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบ
เพียงแต่ลอบ ส่งสายตา อาฆาตให้
ฮ่าวตง สบประกาย อย่างหวั่นใจ
"เดี๋ยวข้าไป ช่วยก็ได้ พอใจยัง!!" 

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, กันและกัน, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

กันและกัน
เมียตายไม่เสียดายเท่าเหล้าหก
ผู้ดูแลบอร์ดกลอนธรรมะ
*

คะแนนกลอน 89
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: ชาย
กระทู้: 609

หมื่นจอมยุทธหรือจะสู้หนึ่งมนุษย์เมีย

Level 20 : Exp 2%
HP: 12.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 131
ได้รับคำชม: 859

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
Safari 4.0.5 Safari 4.0.5


« แต่งต่อ #27 เมื่อ: มิถุนายน 22, 2010, 10:24:25 pm »

ขณะที่เผิงหลงไห่กำลังเดินทางกลับเมือง  ก็ได้ปะทะกับกองทัพผีของอูยา 

เผิงหลงไห่เดินชิลชมทิวเขา
เหลือบเห็นเงากลุ่มกำลังหลังพุ่มไม้
เห็นกลุ่มคนสภาพดังคนตาย
ที่เดินได้พุ่งเข้ามาหาร่างตน

เผิงหลงไห่ตกใจจึงทิ้งหีบ
แล้วก็รีบเสยเท้าราวที่ส้น
ลงก้านคอไปที่ผีครึ่งคน
แต่มันทนราวกับไร้อารมณ์

มันไม่มีความรู้สึกหรืออย่างไร
พวกมันถึงยืนอยู่ได้โดยไม่ล้ม
เห็นทีเราคงต้องเล่นของคม
คิดแล้วก้มเก็บกระบี่ที่ตนวาง

มากวัดแกว่งขึ้นมาแล้วฟาดฟัน
เข้าโรมรันสองมือไม่เคยว่าง
ควงกระบี่เข้าไปเสียบปลายคาง
ราวจับวางแม่นยำและรุนแรง

แต่ทว่าพวกนี้ไม่มีตาย
มันแค่ได้บาดแผลแค่หลายแห่ง
บาดแผลเปิดแถมทะลักด้วยเลือดแดง
ตามขาแข้งเลือดอาบถึงบาทา

ไอ้พวกนี้คงเป็นเช่นปีศาจ
ใจฉกาจแข็งแกร่งดุจหินผา
เห็นทีเราคงต้องใช้เคล็ดวิชา
เซ็ทคาถากระบี่สยบมาร

ยกกระบี่ขี้ข้างบนจนปักฟ้า
ร่ายคาถาเทวฤทธิ์ปลิดสังหาร
ควงกระบี่ชี้ไปที่มวลมาร
เป่าลมปราณแล้วปักลงพื้นดิน


เกิดเหตุการณ์ฟ้าสะเทือนดินสะท้าน
กองทัพมารปีศาจถึงฆาตสิ้น
เผิงหลงไห่เข่าอ่อนด้วยโรยริน
ด้วยพลังทั้งสิ้นได้หมดลง

เหลือบไปเห็นจอมมารชื่ออูยา
วันนี้ข้าจะบี้เจ้าให้เป็นผง
จงยอมแพ้แล้วเตรียมใจให้เจ้าปลง
ข้าจะส่งเจ้าลงนรกภูมิ





เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, [หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


อาจเิกิดสิ่งอัศจรรย์  นั้นอยู่ที่ใจ  มืดมนเท่าไหร่   หากหวังยังมี
ยิ่งใหญ่เิกนใครนึกฝัน   พันเท่าทวี   หากเพียงเรานี้   ศรัทธาจริงใจ
ทุกสิ่งไม่เิกินใจเรา

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~
[?]???????[?]

กินนรอัครกวี


*

คะแนนกลอน 43
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: หญิง
กระทู้: 399

Level 16 : Exp 18%
HP: 3%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 1644
ได้รับคำชม: 1314

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
Chrome 5.0.375.70 Chrome 5.0.375.70


« แต่งต่อ #28 เมื่อ: มิถุนายน 23, 2010, 02:09:22 pm »

ความเดิมตอนที่แล้ว :: หมิงจูพลัดตกเขา อวี้ถังกระโดดตามไปกอดร่างบางไว้ใช้กายตนต่างโล่ปกป้องนาง ทั้งสองกลิ้งลงมาจนถึงตีนเขา หมิงจูแขนถลอกเล็กน้อยแต่อวี้ถังปางตาย นางจึงรีบขึ้นเขามาขอให้ตันเฟิงช่วย ประจวบเหมาะกับที่ฮ่าวตงกลับมาพอดี ตันเฟิงขอให้เขารีบไปช่วยอวี้ถังกลับมา "เมื่อถูกนางอันเป็นที่รักขอร้องให้ไปช่วยศัตรูหัวใจ ฮ่าวตงจะทำอย่างไรต่อไป เชิญทัศนาต่อในบทกลอนเลยคร้าบ"

"เหน็ดเหนื่อยจากซื้อเสบียงเพิ่งกลับมา
ศิษย์น้องดันกำชับว่าต้องช่วยเจ้า
แผลฉกรรจ์อาการหนักมิใช่เบา
หากให้เดาคงอยู่ได้อีกไม่นาน"


บ่นพลางแบกคนสลบขึ้นบนหลัง
"ตัวข้ายังไม่แตะน้ำหรืออาหาร
รีบขึ้นเขาเพราะอยากพบหน้านงคราญ
คิดสมานรอยรักร้าวให้เหมือนเดิม"


"ข้ากับนางอยู่ด้วยกันมาแรมปี
ต่างก็มีใจให้กันแต่แรกเริ่ม
เป็นเพราะเจ้าหว่านเสน่ห์จนนางเคลิ้ม
ตาหยาดเยิ้มมองศิษย์น้องคราป้อนยา"


"เห็นทีข้าต้องสั่งสอนเจ้าซะบ้าง !!"
เขาคิดพลางปล่อยร่างสูงร่วงแบบว่า
ก้นกระแทกกระเทือนจนต้องลืมตา
ทั้งกายามันปวดปร่าแทบขาดใจ

" เจ็บแค่นี้ทำตัวสำออยไปได้
ลูกผู้ชายกายอ่อนแอมีที่ไหน
ความอดทนต้องหมั่นฝึกฝนเข้าไว้ "

" ไม่เป็นไรเช่นนั้นข้าเดินต่อเอง "

หยงฮ่าวตงได้แก้แค้นเขาสมใจ
ร่างสูงไซร้เจ็บขาจนต้องเขย่ง
" ช้าเป็นเต่าเดินอืดอาดข้าละเซ็ง !!"
ชายหนุ่มเกร็งพลังปราณพยุงกาย

ข่มความเจ็บปวดเอาไว้ฝืนก้าวต่อ
" ไม่อยากรอเจ้าล่วงหน้าไปก่อนได้
เพราะตัวข้าอีกไม่ช้าคงต้องตาย
จะไปถึงเร็วหรือสายค่าเท่ากัน "


" ที่เจ้าบ่นเมื่อครู่ข้าล้วนได้ยิน
แถมชาชินคำประชดในเชิงนั้น
ขอโทษที่ทำพวกเจ้าทะเลาะกัน
ข้านี่มันน่ารังเกียจเสียเหลือเกิน "


/ทำไมข้าต้องรู้สึกผิดด้วยเล่า
คลับคล้ายว่าตนโง่เขลามาแต่เนิ่น/

พอคิดได้รีบประคองร่างสูงเดิน
" ขอโทษด้วยข้าเผอิญคิดมากไป "

" แววตาเจ้าและน้ำเสียงมันบอกข้า
ว่าเจ้าหาได้สนใจศิษย์น้องไม่ "

" เจ้าดูออกเช่นนี้ข้าก็วางใจ "
ร่างสูงไซร้คลี่ยิ้มให้พลางเอ่ยพลัน

" รีบกลับไปขอคืนดีกับศิษย์น้อง
ต่อไปต้องไม่ทำตัวเองหุนหัน
หัดเคารพไว้เนื้อเชื่อใจกัน
อาการหึงเยี่ยงครานั้นเลิกเสียที "


" ไม่โกรธหรือข้าปล่อยเจ้าก้นกระแทก ?"
/มันน่าแปลกเจ้าไม่เจ็บเลยหรือนี่/
" ขอข้าตรวจก้นกบเจ้าดูหน่อยซิ "

" ตรวจกะผีอย่าเข้ามานะข้าอาย !!"

ร่างสูงรีบกระถดถอยพลางปิดก้น
" เจ้าทำข้าขำเสียจนหยุดมิได้
ไม่นึกว่าจะหลงเชื่อเอาง่ายดาย "

ร่างสูงปรายตามองค้อนชายหนุ่มพลัน

" คนเขาเจ็บจวนเจียนตายยังจะแกล้ง
จะฆ่าแกงเชิญลงมือหรือจะบั่น
ศีรษะข้าเจ้าเลือกเองเลยละกัน "

ฮ่าวตงพลันรู้สึกตนทำเกินไป

/แหย่คนป่วยนึกดูแล้วก็กระดาก/
ริมฝีปากร่างสูงโลหิตเริ่มไหล
คิ้วพาดเฉียงขมวดแน่นในทันใด
ทั้งตัวไซร้ล้มทรุดลงหน้าฮ่าวตง

ชายหนุ่มรีบอุ้มร่างสูงวิ่งหน้าตั้ง
เร่ง speed แบบไม่ยั้งพาไปส่ง
ถึงประตูฮ่าวตงรีบวางเขาลง
หวังว่าคงยังไม่สายจนเกินการ

เยี่ยตันเฟิงเปิดประตูพลันตกใจ
เห็นสภาพร่างสูงไซร้น่าสงสาร
ส่วนหมิงจูวิ่งออกมาอย่างลนลาน
คล้ายต้องเปลวไฟเผาผลาญทั้งห้องทรวง

ร่างบางถามตันเฟิง " เขาจะตายไหม ?"
" แผลฉกรรจ์รอยครูดใหญ่น่าเป็นห่วง
เขาจะตายหรือไม่คงแล้วแต่ดวง
ทุกสิ่งปวงชะตาฟ้าลิขิตมา "

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผ่นอกแกร่งยังแทบตาย

กลอนรัก  |  กลอนแอบรัก  |  กลอนอ้อนวอน  |  กลอนอกหัก  |  กลอนห่วงใย  |  กลอนอำลา | กลอนคิดถึง  | กลอนประชด

กันและกัน
เมียตายไม่เสียดายเท่าเหล้าหก
ผู้ดูแลบอร์ดกลอนธรรมะ
*

คะแนนกลอน 89
ออฟไลน์ ออฟไลน์
เพศ: ชาย
กระทู้: 609

หมื่นจอมยุทธหรือจะสู้หนึ่งมนุษย์เมีย

Level 20 : Exp 2%
HP: 12.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 131
ได้รับคำชม: 859

ระบบปฏิบัติการ:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


« แต่งต่อ #29 เมื่อ: มิถุนายน 23, 2010, 02:35:04 pm »

อูยาใช้คาถา"ปลุกชีพไร้ร่าง"เล่นงานเผิงหลงไห่  ซึ่งวิชานี่เป็นวิชาปลุกชีพขั้นสูง  โดยบังคับให้วิญญาณเข้าสิงสิ่งที่ไม่มีชีวิต เช่น สิ่งของ ยานพาหนะ อาคารบ้านเรือน ฯลฯ ทำให้สิ่งเหล่านั้นแปรสภาพเป็นปีศาจ เข้าเล่นงานผู้อื่นได้  

มารอูยาเสกคาถาชีพไร้ร่าง
รถ(เกวียน)ข้างทางเล่มใหญ่ได้แปรเปลี่ยน
กลายเป็นหุ่นพยนต์ฝีมือเซียน
นี้คือมัน"เกวียนทรานฟอร์มเมอร์"หรืออย่างไร

กรงล้อไม้นั้นกลายเป็นโล่ยักษ์
ดูมเกวียนหลักเป็นอาวุธฆ่าคนได้
มีแขนขาทะยานได้ว่องไว
ทั้งร่างใหญ่เปี่ยมด้วยพลังงาน

มารอูยาออกคำสั่งจงฆ่ามัน
ก็โรมรันพุ่งเข้ามาหมายสังหาร
จนแถบป่าแถวนี้ราบแหลกลาน
เผิงหลงไห่ก็ทะยานเข้าประจัญ

ปะทะกันไปมาอย่างดุเดือด
เผิงหลงไห่เได้เลือดจากล้อนั้น
มันเสยปากจนเลือดออกตามไรฟัน
หลงไห่ยันเสียเจ้านั้นกระเด็นไป

แล้วรวบรวมลมปราณขั้นสูงสุด
"มังกรยุดธรณี"เข้าบี้ใส่
แผ่นดินแยกแถมถล่มในทันใด
เกวียนปีศาจลาโลกไปในทันตา

อูยาเห็น(พวก)ตนเสียทีก็โกรธจัด
จึงรีบซัดเข็มพิษเข้าใส่หน้า
เผิงหลงไห่หลบเข็มที่ซัดมา
แต่ทว่าหลบไม่พ้นจึงโดนไป













เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน
(กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)


เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน
ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก


มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

[หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~, ??? [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)], รอยทราย, ดาราอรุณ

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!
บันทึกการเข้า


อาจเิกิดสิ่งอัศจรรย์  นั้นอยู่ที่ใจ  มืดมนเท่าไหร่   หากหวังยังมี
ยิ่งใหญ่เิกนใครนึกฝัน   พันเท่าทวี   หากเพียงเรานี้   ศรัทธาจริงใจ
ทุกสิ่งไม่เิกินใจเรา
เพิ่มแท๊ก:

แสงความเห็นโดยรวมเกี่ยวกับกวีคลับได้ที่นี่จ้า

เพิ่มแท๊ก:
หน้า: 1 [2] 3   ขึ้นบน
 
advertisements
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.6 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC
SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal | Thai language by ThaiSMF
Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.312 วินาที กับ 32 คำสั่ง (คำคมคลับ adds 0.061s, 2q)
Google visited last this page 3 ชั่วโมงที่แล้ว
Google PageRank Checker