รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนธรรมชาติ => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ กรกฎาคม 22, 2013, 08:33:04 pm

หัวข้อ: ดาวดิน...ไม่สิ้นรัก
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ กรกฎาคม 22, 2013, 08:33:04 pm
ดาวดวงนี้...มิอาจที่...จะมีรัก
ด้วยยศศักดิ์...หักหาญใจ...ไม่ให้เอ่ย
รักก้อนดิน...สิ้นค่า...มิอาจเชย
นภาเอ่ย...เย้ยว่าใจ...ไม่ใฝ่ดี

บิดาห้าม...มารดาหวง...เพื่อนท้วงจิต

อย่าได้คิด...สนิทแนบ...จะบัดสี
ดินนั้นต่ำ...เกินกว่าเจ้า...จะไมตรี
มันไม่มี...สิทธิ์มารัก...เจ้าดารา

โอ้ว่าโลก...เอ๋ยโลก...โศกโศกนี้
ดาวไม่เคย...คิดที่...จะมีค่า
ให้สูงส่ง...เกินที่...จะนิทรา
อยู่กับคู่...เสน่หา...น่าเชยชม

โอ้ว่าดิน...เอ๋ยดิน...มันสิ้นค่า

หลงรักเจ้า...ดารา...พาขื่นขม
ดินเฝ้ารัก...เฝ้ารอ...ขอภิรมย์
มิอาจสม...หลงงม...ตรมอุรา

ดาวเอ๋ยดาว...เจ้าหัวใจ...ไยเสแสร้ง
มาเปล่งแสง...แกล้งให้ดิน...ถวิลหา
แล้วทอดทิ้ง...พี่ขื่นขม...ตรมเรื่อยมา
ไม่เมตตา...สาใจแล้ว...หรือแก้วใจ

พี่มารอ...พบเจ้า...เฝ้าที่นี่
เจ้ากลับส่ง...สิ่งนี้...มามอบให้
คำกล่าวลา...จากน้องดาว...เจ้าฤทัย
ขอลาไกล...น้องไม่หมาย...จะใฝ่ปอง

โอ้ยอดรัก...ดารา...ของพี่เอ๋ย
พี่มิเคย...เผยใจ...ให้มัวหมอง
รู้ดีว่า...ค่าพี่นี้...มิอาจครอง
จักขอมอง...น้องเจ้า...จากฟ้าไกล

ศพของพี่...นี้อย่า...พาไปฝัง
เพราะมันพัง...เกินกว่า...หาค่าได้
ปล่อยร่างพี่...ถมทับ...ดับอาลัย
อย่าเยื่อใย...ในดิน...สิ้นกันที

เจ้าดารา...แอบมาถึง...ยังที่หมาย
เพราะรักชาย...ไม่ห่างหาย...ไม่หน่ายหนี
แทบสลบ...ไร้สติ...สมประดี
โอ้พี่ดิน...ของดาวนี้...มาจากลา

ให้เจ็บปวด...รวดร้าว...เศร้าดวงจิต
ไยพี่ดิน...ไม่คิด...ถึงวันหน้า
ตัดช่องน้อย...แต่พอตัว...มืดมัวตา
ทิ้งน้องยา...ให้อยู่ดู...ผู้จากไป

กระดาษน้อย...ในมือ...ที่ถือสิทธิ์
เปิดเผยความ...นึกคิด...ของพี่ไว้
เพราะหลงเล่ห์...กลลวง...พวกแดนไกล
หวังอยากให้...น้องกลับใจ...ใฝ่นภา

เมื่อรู้ว่า...ชาตินี้...พี่บุญน้อย
น้องจะเฝ้า...รอคอย...ละห้อยหา
วันที่เรา...ได้สุข...สมอุรา
กริชเล่มนี้...จงนำพา...ตัวข้าไป

นี่คือโศก...นาฏกรรม...แห่งความรัก
ท่านประจักษ์...แจ้งแก่จิต...แล้วหรือไม่
อันความรัก...ศักดิ์ศรี...นี้เหมือนไฟ
ที่เผาไหม้...หัวใจรัก...ให้หักจม