ผู้เขียน หัวข้อ: ตำนาน..สาวหิมะ  (อ่าน 8692 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
ตำนาน..สาวหิมะ
« เมื่อ: พฤศจิกายน 03, 2008, 12:43:19 pm »

ตำนานสาวหิมะ ภาค 1 ตอน นอตอีทีพลีดวงไฟให้อัลฟาพร่าผลาญตน

ณ...ดินแดน...หิมะ...อันไกลโพ้น
มีดวงไฟ...ลุกโชน...ในเมืองใหญ่
ถ้าไฟดับ...ชาวเมือง...จะมีภัย
ต้องรักษา...ดวงไฟ...ให้อยู่ดี

ราชินี...อัลฟา...เมืองหิมะ
ยอมสละ...ชีวิต...เพื่อสิ่งนี้
เพื่อชาวเมือง...เราพร้อม...จะยอมพลี
อย่าให้นอต...อีที...ได้มันไป

เราขอฝาก...น้องแอม...นะลิงน้อย
เจ้าต้องคอย...ดูแล...อย่าไปไหน
รีบไปตาม...เพื่อนเจ้า...จากแดนไกล
เพื่อปกป้อง...ดวงไฟ...กลางใจเมือง

เหล่าองค์ชาย...ที่รัก...เจ้าอัลฟา
ดั้นด้นมา...เพื่อหวัง...จะต่อเนื่อง
เห็นพระศพ...รู้ความ...ก็แค้นเคือง
ความงามที่...ลือเลื่อง...มีอันเป็น

องค์ชาย...Kanvala...Chonlatid...
มองมิ่งมิตร...แบบที่...ไม่อยากเห็น
Tour...Nummon...Poorin...ก็ลำเค็ญ
เกิดทุกข์เข็ญ...ในใจ...สุดจาบัลย์

แอมขอฝาก...เมืองนี้...เอาไว้ก่อน
เราจะย้อน...เข้าไป...ในแดนฝัน
รวมพลัง...พวกพ้อง...มาให้ทัน
คงพลิกผัน...พี่เรา...ให้ฟื้นคืน

อีทีนอต...บุกมา...เมืองหิมะ
เพื่อหมายจะ...ชิงไฟ...ที่หยิบยื่น
ให้แด่สาว...หิมะ...เมื่อวานซืน
นางกลับขืน...ชิงไฟ...ไปครอบครอง

เหล่าองค์ชาย...ไม่ยอม...จะยกให้
เพื่อดวงไฟ...เราพร้อม...จะปกป้อง
นายดอกไม้...ที่นาง...นี้เคยปอง
ประกาศก้อง...ขอตาย...ถวายนาง

ปล่อยเกสร...พิษสู้...อีทีร้าย
ไม่ระคาย...ผิวแม้...จะแพ้บาง
ด้วยความโกรธ...ขยี้ทิ้ง...อยู่ริมทาง
ห้าองค์ชาย...เข้าขวาง...เพื่อโรมรัน

โดเรมอน...ยิงปืน...อัดอากาศ
ก็ถึงฆาต...ร่างแหลก...แตกสะบั้น
การ์ฟิวส์ข่วน...นันย์ตา...ให้จาบัลย์
ก็สูดควัน...พิษร้าย...ร่วงลงมา

Satannoy...ให้เหล่า...ปิศาจช่วย
ก็ต้องม้วย...ถูกแช่...แพ้ถ้วนหน้า
Poonyawee...แม่มด...เป่ามนตรา
ก็ไม่อาจ...เข่นฆ่า...มันได้ลง

ห้าองค์ชาย...พ่ายแพ้...ถูกฉีกร่าง
ไม่มีทาง...ฆ่าได้...ดั่งประสงค์
เจ้าลิงน้อย...ถูกเหวี่ยง...ไปกลางดง
เหลือเพียงองค์...หญิงแอม...กับศัตรู

คืนดวงไฟ...ให้ข้า...มาเดี๋ยวนี้
ถ้าอยากมี...ชีวิต...ไว้ต่อสู้
ถ้าอยากได้...ก็ไปเอา...โน่นประตู
จำใส่หู...เจ้าไว้...อย่าลองดี

องค์หญิงแอม...เจ็บปวด...พระทัยนัก
ไม่อาจผลัก...มันได้...ให้ไกลที่
กล่องทรงจำ...เปิดออก...ซิคนดี
น้ำตาหยด...สุดท้ายพี่...จะช่วยนำ

เมื่อเปิดกล่อง...น้ำตา...ของพี่สาว
อีทีก็...ปวดร้าว...ร้องครวญคร่ำ
ข้ารักเจ้า...ด้วยใจ...ไยเจ้าทำ
ให้ข้าช้ำ...ด้วยไฟ...ที่ให้มา

ถ้าเจ้ารัก...ข้าแม้...สักเพียงนิด
ข้าคงไม่...ถูกพิษ...ไฟหรอกหนา
อุตส่าห์ชิง...ดวงไฟ...ให้กานดา
เพื่อรักษา...เมืองเจ้า...ให้ปลอดภัย

เพียงแค่รัก...สักนิด...ก็ให้แล้ว
โอ้นางแก้ว...กลับชิง...มันไปได้
นี่นะหรือ...ราชินี...ผู้จริงใจ
เจ้าหลอกใช้...ข้าได้...ใครไม่เคือง

ข้าขอสาบ...ให้เจ้า...เป็นหิมะ
ที่สวยสะ...ซีดขาว...อยู่ต่อเนื่อง
ตกจากฟ้า...เย็นหนาว...ไปทั่วเมือง
มิอาจเฟื่อง...สูงเด่น...ดั่งก่อนกาล

นอกจากมี...รักแท้...มากอบกู้
จะหายจาก...อดสู...ที่สังหาร
ราชินี...หิมะ...ต้องร้าวราน
ดวงวิญญาณ...แตกดับ...ร่วงลงดิน

องค์หญิงแอม...รีบตาม...คนมาช่วย
ก็ต้องม้วย...หมดแรง...ชีพดับดิ้น
จนพันปี...bestsa...อัศวิน
มายังถิ่น...เมืองร้าง...ที่ร่ำลือ

แม่มด...Poonyawee...จึงเล่าเรื่อง
เหตุที่เมือง...แตกดับ...เหลือเพียงชื่อ
ข้ารอวัน...ที่เจ้า...จะยื่นมือ
เข้ามายื้อ...ฉุดเมือง...ให้ร่มเย็น

จงปืนขึ้น...ไปสู่...ยังภูเขา
ไปหยิบเอา...ดินหญ้า...กามาเซ่น
ดวงวิญญาณ...องค์หญิง...จะกลับเป็น
ราชินี...สูงเด่น...เช่นดั่งเดิม

รวมทั้งเหล่า...เพื่อนพ้อง...และผู้กล้า
ก็จะฟื้น...ขึ้นมา...เหมือนแรกเริ่ม
ด้วยหมดสิ้น...เคราะห์กรรม...ที่ต่อเติม
จากความเหิม...เกริมของ...นอตอีที

เมื่อฝ่าฟัน...ภูเขา...เอาดินหญ้า
กานี่หนา...มาได้...ก็คลายคลี่
หิมะขาว...รวมตัว...เป็นนารี
รอจุมพิต...เจ้านี้...จะฟื้นคืน

เมื่อสัมผัส...จุมพิต...องค์อัลฟา
ก็ลืมตา...พบรัก...ที่เต็มตื้น
โอ้ดวงไฟ...ช่วยดล...ให้ยงยืน
เหล่าผู้กล้า...ให้ฟื้น...คืนน้องยา

เจ้าดวงไฟ...ส่องแสง...ที่แสนอุ่น
เพื่อเป็นทุน...หนุนให้...ไปรักษา
ชุบชีวิต...คืนกลับ...มาอีกครา
องค์อัลฟา...สุดแสน...จะตี้นตัน

ขอขอบคุณ...พวกท่าน...ที่ช่วยข้า
จนพันปี...ผ่านมา...ที่อาสัญ
ข้าผิดเอง...เป็นเหตุ...ให้จาบัลย์
ด้วยข้านั้น...หลอกรัก...เจ้าอีที

เพื่อดวงไฟ...ที่ข้า...นี่หมายมุ่ง
หวังผดุง...ชาวเมือง...ให้สุขศรี
แต่มันกลับ...ย่อยยับ...ไม่เหลือดี
ตำแหน่งนี้...ขอมอบ...ให้น้องยา

โอ้น้องแอม...ขอให้...เจ้ามีสุข
อย่าทำให้...เมืองทุกข์...เหมือนพี่หนา
พี่ขอพลี...ชีวิต...ปลิดชะตา
เป็นอัลฟา...สาวหิมะ...ชั่วกัปกัลป์
*****************************
:Dย้ายมาจากเวบเก่าที่เคยอาศัยจ้า :D
รอสมาชิกเวบนี้มีคนเยอะๆก่อนจะแต่งตำนานเรื่องใหม่ให้อ่านกันจ้า
  ;D

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
ตำนานสาวหิมะ ภาค 2 ตอน มั่นในรักผลาญใจให้หลงทาง
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 03, 2008, 12:45:42 pm »

ตำนานสาวหิมะ ภาค 2 ตอน มั่นในรักผลาญใจให้หลงทาง

นอตอีที...คืนชีพ...มาอีกครั้ง
เมื่อพลัง...น้ำตา...มาสลาย
เดือนร้อนถึง...น้องแอม...กับยอดชาย
ต้องพบความ...โหดร้าย...นอตอีที

มันกลายร่าง...มาเป็น...องค์ชายมั่น
ที่รูปพรรณ...สง่า...มีราศี
พบเมื่อไร...หัวใจ...ของนารี
จะเสร็จมัน...ผู้นี้...เพราะหลงทาง

ไม่โหดร้าย...พ่นไฟ...เหมือนแต่ก่อน
มันจะยอก...จะย้อน...แล้วซ่อนหาง
ที่มีพิษ...ดูดใจ...ให้วายวาง
เฉพาะนาง...เท่านั้น...ที่ต้องการ

เมืองหิมะ...หายนะ...เริ่มอีกแล้ว
องค์นางแก้ว...อัลฟา...น่าสงสาร
พลีชีพให้...น้องสาว...พบคนพาล
ดวงวิญญาณ...ร้อมรุ่ม...ทำอย่างไร

ณ เมืองน่าน...ตำนาน...ดาบศักดิ์สิทธิ์
อิทธิฤทธิ์...พิชิต...รักลวงได้
บูรณา...ดาบดี...แห่งกรุงไกล
จะดลใจ...ใครหนา...มาช่วยเมือง

เห็นnineten...ช่างตีดาบ...อันศักดิ์สิทธิ์
จึงนิมิต...ดลให้...ไปต่อเนื่อง
หาคนดี...มีฝืมือ...มากู้เมือง
ผดุง...ความรุ่งเรือง...ให้เมืองเรา

สะดุ้งตื่น...ช่างดาบ...ก็ตั้งมั่น
ข้านี่แหละ...จะฝ่าฟัน...มันให้เน่า
มั่นในรัก...ที่ดูด...ใจนงเยาว์
ราชินี...แห่งเขา...น่านภูพิงค์

ถ้าฆ่าได้...นางคง...จะคืนกลับ
มารองรับ...ความรัก...ที่หยุดนิ่ง
กลับมารัก...ช่างดาบ...ที่รักจริง
ข้าจะฆ่า...มันทิ้ง...ด้วยมือเรา

องค์หญิงแอม...ทราบข่าว...หญิงชาวเมือง
ตายต่อเนื่อง...ตัวเย็น...เบิ่งตาเศร้า
อีกไม่ช้า...ภัยคง...มาถึงเรา
ใครจะช่วย...ปัดเป่า...มันจากไป

มั่นในรัก...บุกถึง...แดนหิมะ
นี่ซินะ...แดนดิน...ถิ่นเคยให้
ถิ่นที่เรา...เคยมอบ...รักจริงใจ
มอบดวงไฟ...ให้หญิง...ที่หลอกลวง

องค์อัลฟา...สุดยอด...แห่งความรัก
เจ้ามาผลัก...ไสข้า...สู่เหวห้วง
ทำลายข้า...จนเจ็บ...ไปทั้งทรวง
แม่พุ่มพวง...ยังถ่วง...ให้ถึงตาย

อยู่ไหนกัน...ออกมา...หามั่นหน่อย
มั่นในรัก...จะคอย...รักไม่หน่าย
จะหล่อหลอม...ใจเจ้า...ไว้ในกาย
หรือเจ้าหมาย...ให้น้อง...ทรมาน
 
สาวหิมะ...ไม่อาจ...จะกลับร่าง
เพียงอำพราง...เมืองด้วย...หิมะม่าน
รอคนดี...มีฝีมือ...อีกไม่นาน
คนเมืองน่าน...จะมาช่วย...ปราบอีที

เหล่าชายหนุ่ม...ที่สูญเสีย...หญิงที่รัก
ต่างหาญหัก...โจมตี...ก็ป่นปี้
ด้วยพลัง...ความรัก...ของนารี
หัวใจนาง...เหล่านี้...สะกดลง

กลับมาเป็น...พวกเดียว...มั่นในรัก
บุกตำหนัก...ราชินี...ที่เคยหลง
พบเพียงน้อง...ของเจ้า...นวลอนงค์
หรือว่าเจ้า...ประสงค์...ให้ข้าทำ

สะกดจิต...สะกดใจ...แอมน้องเจ้า
ให้หลงเรา...ผู้นี้...แล้วยีย่ำ
ดูดหัวใจ...ให้หลง...ในน้ำคำ
แล้วก็อำ...ดูดกลืน...หัวใจไป

หยุดเดี๋ยวนี้...อีที...มั่นในรัก
เจ้าหาญหัก...ใจนาง...ไปใช่ไหม
เจ้าฆ่านาง...สุดยอด...แห่งดวงใจ
จะอยู่ไย...ตายเสีย...ด้วยดาบดี

บูรณา...ดาบศักดิ์สิทธิ์...แห่งเมืองน่าน
ก็เผาผลาญ...ฉุดใจ...ให้กลับที่
แทงทะลุ...หัวใจ...นอตอีที
ที่ภักดี...แต่นาง...หนึ่งดวงใจ

สาวหิมะ...ของข้า...ขอเพียงพบ
ก่อนเป็นศพ...มั่นขอ...หน่อยได้ไหม
ข้าสูบใจ...สตรี...เพื่ออะไร
เพื่อต่อใย...ถึงเจ้า...องค์หญิงอัล

ข้าถูกสาบ...ให้ตาย...ซ้ำตายซาก
ข้าลำบาก...มานาน...จนเกินกลั้น
เมื่อพบเจ้า...ก็หวัง...ร่วมชีวัน
แต่เจ้านั้น...ก็ไม่...เคยรักจริง

วิธีเดียว...ที่ข้า...จะพ้นทุกข์
แล้วมีสุข...เคียงเจ้า...แม่ยอดหญิง
คือต้องตาย...ด้วยดาบ...คนรักจริง
คำสาปสิง...ร่างข้า...จะจางลง

ข้าขอเคียง...เจ้านะ...หิมะขาว
มันถึงคราว...สิ้นสุด...จุดประสงค์
ขอเป็นลม...คู่เจ้า...นวลอนงค์
ขอลุ่มหลง...พัดวน...หิมะนาง

เมื่อสิ้นคำ...สั่งเสีย...มั่นในรัก
เลือดกระอัก...ออกปาก...ทิ้งเรือนร่าง
หัวใจที่...สูบมา...ก็เลือนลาง
กลับเป็นนาง...ที่รัก...ของหมู่ชาย

คนตีดาบ...คู่กับ...องค์หญิงน่าน
คือตำนาน...หวานที่...มีความหมาย
ตำนานขื่น...ตำนานขม...ก็จบกาย
เมื่ออีที...นี้พ่าย...แก่ดาบดี
*****************

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
ตำนานสาวหิมะ ภาค 3 ตอน บุกเมืองน่านผลาญใจหวังต่อตี 1
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: พฤศจิกายน 03, 2008, 12:47:06 pm »

ตำนานสาวหิมะ ภาค 3 ตอน บุกเมืองน่านผลาญใจหวังต่อตี 1
ณ เมืองน่าน...ภูพิงค์...หลังจบศึก
องค์หญิงน่าน...ระลึก...บุญคุณได้
ช่างตีดาบ...แสนดี...มีน้ำใจ
จงรับไว้...ตำแหน่ง...พระราชา

เมื่อรู้เรื่อง...คนรัก...ได้เป็นใหญ่
ครองหัวใจ...รานี...ช้ำนักหนา
โอ้nineten...ไม่เคย...จะหันมา
มองตัวข้า...ผู้นี้...ที่รักจริง

วิกานดา...สาวน้อย...แค้นยิ่งนัก
ช่างตีดาบ...สูงศักดิ์...มาละทิ้ง
อธิษฐาน...ขอพร...หากได้จริง
สมทุกสิ่ง...ข้าขอ...ให้ฟื้นคืน

นอตอีที...ปีศาจ...ที่พลาดรัก
ช่วยมาหาญ...มาหัก...ให้ขมขื่น
ข้าไม่อยาก...เห็นมัน...อยู่ยั่งยืน
ชีวิตข้า...ขอยื่น...เป็นเดิมพัน

กล่าวถึงนอต...อีที...ที่แหนหวง
ที่หมายควง...คู่สาว...หิมะนั่น
เป็นลมพัด...วนเวียน...ยังจาบัลย์
องค์หญิงอัล...ไม่สน...สักนิดเดียว

ให้รุ่มร้อน...มาเกิด...เปิดความบ้า
เป็นกราฟซ่า...อยู่เกาะ...กลางน้ำเชี่ยว
เป็นดอกไม้...โดดเด่น...เน้นคมเคียว
ทำให้ใจ...แปลบเสียว...จนสิ้นลม

วิกานดา...หลับฝัน...เห็นกราฟซ่า
ต้องนำมา...ทำลาย...มันให้ล่ม
หนึ่งคือชาย...ที่รัก...สุดอารมณ์
สองคือหญิง...ที่ถม...แย่งรักไป

ขอเดชะ...หม่อมฉัน...รู้มาว่า
ดอกกราฟซ่า...สวยงาม...น่าหลงใหล
หากนำมา...ประดับ...ยอดพิชัย
จะทำให้...ชาวเมือง...นี้ร่มเย็น

คงเป็นกรรม...ซ้ำซาก...ของรานี
ถูกบ่งชี้...ให้เกิด...ความทุกข์เข็ญ
เห็นกงจักร...เป็นดอกบัว...มัวใจเย็น
มีอันเป็น...ก็เพราะ...รักบ้านเมือง

นี่เจ้าทำ...อะไร...วิกานดา
เจ้ามันบ้า...ไปแล้ว...คิดก่อเรื่อง
ทำลายกรุง...ให้สิ้น...ความรุ่งเรือง
ก้อสืบเนื่อง...จากท่าน...นั้นมันเลว

ท่านหลอกให้...ข้าหลง...มอบใจภักดิ์
แล้วก็หัก...สัมพันธ์...ดันตกเหว
คนใจร้าย...ใจดำ...ยิ่งกว่าเปลว
ใจฉันเหลว...แหลกยับ...ก้อเพราะใคร

คนใจเดียว...อย่างฉัน...มันไม่เหมาะ
เธอจึงยิ้ม...หัวเราะ...เยาะกันได้
กินรสเจ็บ...เข้าบ้าง...แล้วเป็นไง
ช่างสะใจ...ตัวฉัน...เสียจริงจริง

ที่องค์หญิง...ถูกดูด...ใจครั้งนั้น
ก็คือฉัน...นี่แหละ...ทำให้นิ่ง
ชี้ทางให้...อีที...มาแอบอิง
แล้วก็สูบ...ใจทิ้ง...ร่างให้รอ

เจ็บใจนัก...เธอช่วย...กลับมาได้
มิทันไร...ก็ได้...ดั่งใจขอ
ช่างตีดาบ...วันนี้...ได้ขึ้นวอ
คงจะสม...ใจพ่อ...แล้วหรือไร

คนใจเดียว...กลายเป็น...คนขี้เหงา
มีแต่เศร้า...เพราะเธอ...ไม่เคียงใกล้
รักที่กลั่น...จึงเกลียด...เธอกว่าใคร
จะอยู่ไย...ตายเสีย...ทั้งสองคน

ขอสิ้นรัก...หักสวาท...เธอตรงนี้
อย่าหวังที่...จะฟื้น...มาเริ่มต้น
ไม่มียา...แก้พิษ...หรือแก้มนต์
นอกจากไฟ...กลางฝน...จะเกิดมี

ทำไมต้อง...ฆ่านาง...ผู้ไม่ผิด
ทำไมเจ้า...มีพิษ...ร้ายอย่างนี้
วิกานดา...ข้าเห็น...แต่เคยดี
มาบัดนี้...ใจโหด...ลงโทษทัณฑ์

pleiades...ข้าหา...มาให้เจ้า
และเก็บเอา...ไว้ตลอด...จากวันนั้น
จะให้เจ้า...เมื่อพบ...ประสบกัน
แต่ค่ามัน...ไม่เหลือ...เพราะเจ้าทำ

pleiades...ดอกนี้...มันมีค่า
เคียงคู่...วิกานดา...เมื่อคืนค่ำ
ตะวันขึ้น...อีกครั้ง...กลับใจดำ
ไม่น่านำ...มันมา...ให้เจ้าเลย

พอเสียที...เลิกหลอก...ฉันได้แล้ว
ไม่มีแวว...หญิงโง่...อย่ามาเอ่ย
เพราะฉันเจ็บ...ฝังใจ...อย่าหมายเลย
ว่าจะเชย...ชดสิ่ง...ที่เสียไป

นอตอีที...ดูดวิญญาณ...องค์หญิงน่าน
Ninetenก็...ถูกผลาญ...เมื่อเข้าใกล้
อธิษฐาน...ให้เกิด...กำเนิดไฟ
ที่ทนฝน...ขึ้นได้...จะฟื้นคืน

วิกานดา...จึงขึ้น...ครองเมืองน่าน
ด้วยวิญญาณ...อีที...นี้หยิบยื่น
เสกให้เด่น...เป็นน่าน...อย่างยั่งยืน
ถ้าขัดขืน...เมื่อไหร่...ต้องตายตาม

สะกดจิต...สะกดใจ...น่านปลอมแปลง
ให้ไปแกล้ง...ขอเมือง...ด้วยใจหยาม
ให้แอมน้อง...ของอัล...แม่นงราม
จะได้เกิด...สงคราม...สองแผ่นดิน

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN