มัทนะพาธา

มัทนาเทวามาใหลหลง
ยลโฉมยงโฉมเฉลาเฝ้าหลงใหล
กำเนิดรักจากสุเทษณ์สถิตใน
จึงดลให้มายาวินผินนางมา

ประสบพบสบพักตร์มิรักตอบ
โฉงยงยอบตอบคำมิรู้สา
มิได้รักองค์เทพผู้เทียมฟ้า
เทพโกรธาทั้งเจ็บช้ำจึงลงทัณฑ์

สุเทษณ์สาปมัทนามาจุติ
ให้เจ้าผลิแย้มดอกสีสดสัน
แดงแจ่มจ้าดั่งชาดทากลีบดอกพลัน
เมื่อแจ่มจันทร์กุหลาบงามคืนนารี

หากนางนี้ประสบและพบรัก
จะประจักษ์รูปโฉมสตรีศรี
คืนคงร่างเป็นหญิงงามจากมาลี
ฤกษ์ยามดีที่มีรักจะคืนคง

กุหลาบงามงอกเงยที่ชายป่า
ฤาษีมาอุ้มชูกล่าวพิษสง
โอ้ความรักมักเจ็บปวดรวดร้าวปลง
เจ้าโฉมยงคิดให้ดีหากพบใคร

รักแรกพบประสบนางเมื่อยามนั้น
องค์ราชันชัยเสนรักหลงใหล
ยามพระองค์ออกล่าสัตว์ในพงไพร
พบนางไซร้ใคร่คิดมาชิดองค์

กษัตริย์รูปงามชายาข้าง
จันทรีสร้างเรื่องร้ายตามประสงค์
เมื่อพบนางมัทนาเจ้าโฉมยง
ราณีหลงอิจฉาด้วยร้าวใจ

ชัยเสนเจนใจเชื่อคำนั้น
ดำรัสลั่นสั่งประหารอย่างผลักไส
ใจก็เจ็บใช่ไม่เจ็บก็เจ็บใจ
รวดร้าวในใจทุกดวงบ่วงแห่งกาม

มัทนาอ้อนวอนต่อสุเทษณ์
โปรดจิตเจตเมตตาข้าอย่าเอ่ยห้าม
นำทางข้ากลับสวรรค์แดนอร่าม
ก่อนรักลามลวงใจจนป่นไป

สุเทษณ์ย้ำคำถามต่อมิ่งมิตร
เจ้ามีจิตไมตรีแล้วใช่ไหม?
มัทนาเอ่ยคำตอบว่าไม่
ทำอย่างไรมิอาจใช้ใจรักองค์

เทพโกรธาหากไม่รับจะสาปแช่ง
จะจำแลงเป็นกุหลาบน่าใหลหลง
มิอาจกลับเป็นเทพอยู่แต่พง
ไม่ประสงค์จะรักข้าก็เป็นจริง

มัทนาตอบคำบอกว่าได้
จะเป็นไปกุหลาบนี้ไม่เกรงกริ่ง
มิอาจรักองค์ท่านด้วยเจตจริง
ขอเป็นสิ่งแทนรัก...แห่งช้ำใจ

ชัยเสนเจนจบพบความหลัง
ว่าผิดพลั้งตัดสินมิผ่องใส
ดำเนินเร่งตามนางรักปักใจ
แต่หาไม่มิอาจพบประสบนาง

มัทนาเป็นเพียงสิ่งแทนความรัก
กุหลาบหนามงามนักท้าวมิห่าง
จะเก็บเจ้าคงคู่จวบจากนาง
เมื่อวายวางชีวิตจิตแห่งใจ

...กุหลาบงามดอกแรกถือกำเนิด
งามพริ้งเพริศหากเกิดจากความหมองไหม้
แทนรักภักดีแล้วอย่างไร
ยังคงไว้...โพยภัยจาก รักที่มี