เรียวรุ้งเหนือคุ้งฟ้า
บทกวีที่ ๑ : เกษมสันต์หรรษาในราตรี
เสียงพระพายชายพัดบุปผาชาติ
เกสรสาดหอมกลบตลบห้อง
ริ้วริ้วปลิวชายไหวสไบกรอง
พระจันทร์ผยองผันสู้อยู่ยับยับ
พระอาทิตย์ชิงดวงพระจันทร์เด่น
ดาวกระเด็นใกล้เดือนดาราดับ
แสงหิ่งห้อยพร้อมใบไม้ไหวระยับ
แมลงทับท่องเที่ยวเป็นเรียวทิว
อัศจรรย์หวั่นไหวไม่เร่งรัด
เป็นลมพัดเรื่อยเรื่อยเฉื่อยเฉื่อยฉิว
ช่อใบไม้ไหวกระดิกริกริกริ้ว
ระหวยหิวหอบระเหยเลยหลับไป
เรื่อยเรื่อยเหล่าภุมรินต่างบินว่อน
เกลือกเกสรบัวทองอันผ่องใส
รื่นรื่นรสสุคนธ์ปะปนไป
ส่องดวงใจจ่อจิตสนิทกาย
อัศจรรย์บันดาลเป็นฝอยฝน
ดวงอุบลชื่นแช่มแย้มขยาย
ที่ห่อหุ้มกลีบกล้ำก็จำคลาย
คลี่ระบายบานแบ่งรับแสงจันทร์
หมู่ภุมรินบินร้องเที่ยวเร่ร่อน
แทรกไซ้เกสรโกสุมสวรรค์
สองสมสอดคล้องทำนองกัน
เกษมสันต์หรรษาในราตรี
....................................................
e020
[/font][/size][/color]
