ผู้เขียน หัวข้อ: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก  (อ่าน 7078 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง


53
ครั้นขยับจัดผ้าห่มคลุมน้องหญิง
พลันรีบชิ่งหนีออกทางหน้าต่าง
ระแวดระวังข้างหลังตลอดทาง
ก่อนพลิ้วร่างหายเข้าป่าลับตาไป
54
ในคืนนี้ฉุดคร่าได้เกินครึ่งร้อย
"เจ้าคนถ่อย!"..พวกนางสบถใส่
แต่ร่างสูงคล้ายไม่รู้สึกอะไร
ทำหน้าที่คุมตัวไปตามบัญชา
55
destination ก็คือศาลเจ้าร้าง
ตัวเส้นทางช่างซับซ้อน..ยากค้นหา
ภายในมีเหล่าสมุนชั้นแนวหน้า
คอยตรวจตราจำนวนคนที่ขาดไป
56
หลังอวี้ถังทยอยเด็กเข้าคุกแล้ว
ยังมิแคล้วฉุกคิดแกมสงสัย
เบื้องหน้าเขา ~เตาหลอมนั่น..มันอะไร?~
คล้ายสติตนนั้นไซร้กลับคืนมา
57
ไม่ทันไร..นัยน์ตาพลันไร้แวว
"นึกอยู่แล้ว..ท่านเผลอลืมสวดคาถา
เกือบปล่อยให้เจ้าหมอนั่นเห็นคาตา
รู้ไหมว่ามันจะเสียแผนการเรา!"

58
"เจ้าบื้อนี่น่ะหรือหนูขนทอง?
ยามนี้ไร้ความผยองดูโง่เง่า
หากตัวข้าออกหมัดแยบเพียงเบา ๆ
คงซัดเอาร่างมันไปติดกำแพง"

59
"อย่าวู่วามทำแผนนายท่านเสีย"
"ก็มันเคยคลอเคลียคิดกำแหง
ชิงเฟยเอี้ยนที่ข้ารักทั้งยื้อแย่ง
สิทธิ์แสดงตนเป็นชายในฝันนาง!"

60
"รอให้งานนายท่านนั้นเสร็จสิ้น
เจ้าจะเชือดชำแหละชิ้นกระซวกร่าง
หรือฝังมันทั้งเป็น..ใช่ไร้หนทาง
แต่ระหว่างนี้ยังมิสมควร"

61
"ข้ายังมีความคิดที่เด็ดกว่านั้น
ตอนจู๋มันแล้วส่งไปหอชุ่ยหญวน
ให้เหล่าเกย์อัดถั่วดำเรียงขบวน"

จิ้งถงพลันหัวเราะร่วนแกมสะใจ
62
"คิดจะแก้แค้นมันใช่ไร้วิธี"
นักพรตเหลียวไม่รอรีแนะนำให้
"รับตุ๊กตาวูดูพร้อมเข็มเงินไป
อยากทิ่มแทงตรงส่วนไหน..ตามสบาย"

63
"ท่านมันช่างเข้าใจเลือกวิธี
รู้ว่าทำเช่นนี้พรางรอยได้"

"แน่อยู่แล้ว..แผลเข็มแทงเล็กจะตาย
เร็วน้องชายลองทำเลยข้าอยากยล"

64
จิ้งถงแทงเข็มบนร่างตุ๊กตา
ดึงออกมาแล้วทิ่มซ้ำอีกหน
จากนั้นก็ชำระแค้นตามใจตน
ส่วนตัวคนถูกสะกดเกิดอาการ
65
โลหิตเริ่มซึมย้อมอาภรณ์ขาว
ภาพดังกล่าวนั้นตรงตามโวหาร
มิผิดจากคำนักพรตสักประการ
อวี้ถังพลันสั่นสะท้านสะเทิ้มกาย
66
เม็ดเหงื่อผุดขึ้นทั้งเรือนร่างเขา
ความเจ็บเร้าจนใบหน้าเผือดสีได้
นักพรตพลันคว้าตุ๊กตามาทำลาย
"เจ้าจะฆ่ามันให้ตายเลยหรือไร?"
67
"ข้าต้องการทิ่มแทงหัวใจมัน!"
ทันใดนั้นเกิดลมปราณหอบใหญ่
ซัดจิ้งถงแทบกระอัก.."สั่งแล้วไง
ปล่อยมันไปชั่วคราวค่อยคิดบัญชี!"

68
"รีบย้ายก้นไปผลัดเปลี่ยนชุดให้มัน"
"ไยข้าต้องทำเช่นนั้นพ่อบ้านหลี่?"
"ไอ้เจ้าบื้อ buffalo ยังเรียกพี่
ปล่อยมันกลับสภาพนี้ได้ยังไง?"

69
"เข้าใจแล้วจะรีบทำให้เดี๋ยวนี้"
~รอบเอวที่ไร้ก้อน cellulite
แถมมัดกล้ามพร้อมซิกแพคเฟิร์มบาดใจ~

เกททันใดเมื่อช่วยเขาเปลื้องอาภรณ์
70
เผลอสัมผัสกล้ามท้องคนตรงหน้า
~ดูสิข้ารอบเอวห่วงยางหย่อน
แต่ของเขารัดรึงใจแม่งามงอน
อรชรคงพลีกายถวายตัว~

71
"นี่จิ้งถงเจ้ามัวทำอะไรอยู่?
ไยจู่ ๆ เบียดร่างตนไปเกลือกกลั้ว
แผงอกแกร่ง..หรือเจ้าคิดเนียนัว?"

ชายหนุ่มพลันรีบเด้งตัวถอยออกมา
72
"ขะข้าผลัดเปลี่ยนชุดมันเสร็จแล้ว"
"ไยนัยน์ตาเจ้ามีแวว want ตัณหา
คิดแต๊ะอั๋งมันใช่ไหมตอบข้ามา?"

"ไม่ใช่น้า..พ่อบ้านหลี่อย่าคิดไกล"
73
"ยาสมานแผลอยู่ไหนท่านพ่อบ้าน?"
"เจ้าน่ะเริ่มออกอาการชวนสงสัย"
"แหมก็ข้ามันคนมีน้ำใจ"
"แล้วเมื่อครู่เรียกอะไรที่เพิ่งทำ?"
74
"ใครกันน้าบอกจะแทงสักร้อยแผล
ยามนี้กลับอยากดูแล..ช่างน่าขำ"

ได้ฟังพลันจิ้งถงโกรธหน้าดำ
ก่อนเอ่ยคำตัดพ้อพ่อบ้านไป
75
"ไม่ทงไม่ทาแล้ว..เกลียดคนรู้ทัน!"
"เชิดก้นหนีงอนซะงั้น..เฮ้อไม่ไหว"
พลางหันมองไป๋อวี้ถัง..~น่าแปลกใจ
ขนาดโดนสะกดไว้ยังต้องตา~

76
แว่วเสียงสั่ง..**จงกลับไปหาองค์หญิง
ลืมทุกสิ่งที่ได้เห็นก่อนหน้า**

ร่างสูงรีบทำตามมิรอช้า
ใช้วิชาตัวเบาเพียงห้านาที
77
พลันพลิ้วกายเข้าห้องด้วยความเงียบ
ลมโชยมาเย็นยะเยียบจึงรีบปรี่
ก้าวไปปิดบานหน้าต่างทันท่วงที
~เหตุไฉนผิวกายนี้แสบมากมาย
78
อกด้านซ้ายคล้ายเพิ่งถูก something ทิ่ม~
ไม่เคยลิ้มสัมผัสที่ตอบมิได้
รู้เพียงว่ามันปวดปร่าจวนเจียนตาย
สำรวจกายกลับไม่พบบาดแผลใด
79
เพลียเกินกว่าจะขึ้นเตียงเคียงน้องหญิง
ทำได้เพียงหยัดกายพิงอยู่ใกล้ ๆ
~สองวันนี้ตัวข้ามันชักยังไง
หมดแรงไซร้ใกล้อรุณรุ่งประจำ~

80
ครั้นรุ่งเช้าร่างบางพบสามี
หลับข้างเตียงเห็นรอยสีแดงเป็นจ้ำ
ตามต้นคอดูคล้ายหมายกระทำ
history ให้มาซ้ำ ณ จุดเดิม
81
พลันเขย่าร่างอวี้ถัง.."ตื่นท่านพี่
story เก่าไม่เคลียร์ริอ่านเพิ่ม!
ดูเหมือนท่านนับวันยิ่งเหิมเกริม"

แต่ร่างสูงยังคงเคลิ้มในภวังค์
82
ไม่มีแรงแม้กระทั่งจะลืมตา
ฝ่ายหมิงจูยั๊วะแทบบ้าจึงเผลอพลั้ง
ฟาดใบหน้าคมไปซะสุดกำลัง
เสียงเพี๊ยะดังสนั่นห้องก้องกังวาน
83
"จะปลุกกันไยต้องซาดิสต์เพียงนี้
ข้าไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อสาน"

"ใช่สิ..เมื่อคืนท่านคงสำราญ
กับนงคราญลับหลังข้า..ไร้ยางอาย!"

84
"คำพูดเจ้ากำลังทำข้าปวดหัว"
"พานางมาตีท้ายครัวเลยก็ได้
เตียงหลังนี้ยกให้ท่านพ่อยอดชาย
เชิญไปร่วมหัวจมท้ายกันเอาเอง!"

85
อวี้ถังพลันได้สติเห็นนางร้อง
เข้าประคองร่างบางพลางพิศเพ่ง
ปาดน้ำตาให้สาวน้อยที่สั่นเกร็ง
"นี่เจ้าถูกใครข่มเหงหรือคนดี?"
86
"ทะท่านมันเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ
หรือเห็นข้าเป็นยิ่งกว่าเบบี้
หลอกกันด้วยมธุรสเลี่ยนเต็มที
แถมยังตีหน้าซื่อ..สมควรตาย!"

87
"ข้าไม่รู้เจ้าเพ้อเจ้อเรื่องอะไร"
อวี้ถังไซร้คว้ามือคู่น้อยหมาย
ให้นางทุบตีจนกว่าทุกข์จะคลาย
"ซัดความโกรธลงบนกายข้าได้เลย!"
88
หมิงจูรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้ง
"ท่านมันช่างไร้หัวใจ"..ร่างบางเอ่ย
"ข้าจะใช้กระบี่แหวะอกท่านเขย
ดูว่าจุเหล่าทรามเชยกี่นางกัน"

89
ครั้นหยิบมีดพกหันด้ามส่งให้นาง
มือเรียวบางรับมาพลางระริกสั่น
"ทำไมเล่าไม่กล้าแหวะรึไงกัน?"
ร่างสูงพลันกุมมือน้อยช่วยอีกทาง
90
กระชากมีดพร้อมมือบางเข้าหาตัว
เสียงดังฉึก! เลือดพุ่งทั่วชโลมร่าง
"ชัดหรือยัง..ห้องใจข้าซ่อนกี่นาง?"
เอ่ยถามพลางขบสันกรามกลั้นน้ำตา
91
"มีอะไรจะพูดกับข้าอีกไหม"
ร่างบางไซร้โถมตัวกอด.."ท่านพี่บ้า!
ใครก็ได้รีบตามตัวหมอหลวงมา
อย่าเพิ่งหลับ..อยู่กับข้านะคนดี"

92
"แผลแค่นี้ทำอะไรข้ามิได้
ยัยตัวร้าย..หมิงเอ๋อร์หยุดร้องสิ"

มือเรียวพลางซับน้ำตาให้ยาหยี
"ร้องทำไม..ใช่ต้องลี้ไกลจากกัน"
93
"เพียงแค่ข้าอาจหลับสักงีบหนึ่ง
ในภวังค์ถ้าไม่บึ่งไปสวรรค์
คงไม่พ้นทัวร์นรกไฟโลกันต์"

"ท่านพี่อย่าพูดเช่นนั้นนะข้ากลัว"
94
"ทูลองค์หญิงกงซุนเช่ออยู่พอดี
ส่วนหมอหลวงจรลีกลับฉินหลัว"

"ขอข้าตรวจบาดแผลเขาให้ถ้วนทั่ว
เสี่ยวเม่ยเจ้าเตรียมเข้าครัวต้มหยูกยา"

95
"เชิญองค์หญิงเสด็จออกจากห้องก่อน
อย่ารบกวนขั้นตอนการรักษา"

"แต่ข้าเป็นห่วงท่านพี่ด้วยนี่นา"
"ทรงเลือกมาอยากให้เขาอยู่หรือตาย?"
96
ครั้นฟังจบหมิงจูรีบไปทันที
"อืม..วิถีอาวุธพุ่งเข้าอกซ้าย"
"คือข้าแทงตัวเองไงพูดง่าย ๆ
ท่านคิดหมายชันสูตรศพหรือไร?"

97
"ขอโทษด้วยข้าลืมตัวชั่วขณะ"
"ครั้งนี้จะไม่ถือโทษอภัยให้"
"เหอเปานี่ท่านได้มาจากใคร?"
"น้องหญิงไซร้กำชับให้พกติดกาย"
98
กงซุนพลันแกะมัดถุงเปิดออกดู
"เกรงว่าคงมีศัตรูที่คิดหมาย
ยืมร่างท่านไปสร้างความชั่วร้าย
สิ่งนี้เรียกผงเมามายสะกดใจ"

99
หลังจากที่กงซุนเช่อรักษาเสร็จ
หมิงจูพลันเข้ามาเช็ดเนื้อตัวให้
"เขาพ้นขีด danger แล้วกระหม่อมไซร้
ขอทูลลาเพื่อกลับไปศาลไคฟง"


อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

ออฟไลน์ รอยทราย

  • ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
  • *
  • กระทู้: 2,920
  • กดถูกใจ: 19 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 257
  • เพศ: หญิง
    • รอยทราย Kaweeclub

100
ครั้นส่งท่านกงซุนเสร็จเรียบร้อย
องค์หญิงน้อยรีบไปดูผู้บาดเจ็บ
?อย่ามายุ่ง...แผลนิดเดียวเท่าขี้เล็บ
จงรีบเก็บกล่องยา ไ ส หั ว ไ ป !?

101
เสียงคำรามกึกก้องกังวานทั่ว
ต่างหวาดกลัวฟู่หม่าตวาดใส่
?ตะ..ตะ..ต้องใส่ยาสมุนไพร
ผะ..แผลจะได้หายในเร็ววัน?

102
ชายหนุ่มบนเตียงใหญ่กวาดสายตา
จับจ้องหน้าบ่าวไพร่ในที่นั้น
ต่างลนลานวิ่งหนีพัลวัน
ด้วยหวาดหวั่นเกรงกลัวโดนเฆี่ยนตี
103
?โวยวายเป็นเด็กน้อยใช้ไม่ได้
กล่องยาอยู่ที่ใด...เอามานี่!?

หมิงจูตอบโต้ในทันที
?ไยท่านพี่..โมโหง่ายเยี่ยงวัยทอง?
104
เมื่อเห็นแม่เสือน้อยเดินตรงมา
กลับสะบัดเบือนหน้าหยิ่งผยอง
เรียวคางเชิดสูงดูน่ามอง
/ชวนครอบครองกดท่านพี่ลงกับเตียง เย้ย!/
105
สาวน้อยสะบัดหน้าตั้งสติ
?ดูทำสิ...ทายาใช่ขึ้นเขียง
ฉายาองอาจฤาเป็นเพียง
แค่ชื่อเสียงเล่าลือใช่เรื่องจริง?

106
ไป๋อวี้ถังนั่งนิ่งไม่ตอบโต้
แววตาฉายความยโสชัดเจนยิ่ง
เหล่าสาวใช้รู้งานไม่ประวิง
ถอยเพื่อทิ้งให้องค์หญิงได้ต่อกร
107
เมื่อห้องนอนตกอยู่ในความเงียบ
มือเย็นเยียบของสาวน้อยค่อยเชยช้อน
ต้องปลายคางที่เชิดสูงอย่างแง่งอน
แล้วอ้อนวอนด้วยจุมพิตชิดแผ่วเบา
108
?คิดว่าพอหรือยังไง...ยัยตัวร้าย
ให้โวยวายอีกทีใช่ไหมเล่า!?

?ทายาก่อน..ส่วนเรื่องราวระหว่างเรา
จะลงทัณฑ์ถึงเช้า...ก็พร้อมใจ?
>///<
109
มือบางแตะตัวยาลงรอยแผล
คล้ายดวงแดสัมผัสถูกความหม่นไหม้
?ขอโทษ...ที่ข้าพูดทำร้ายใจ?
เอ่ยพลางใส่ยารักษาให้สามี
110
เมื่อทำแผลพันผ้าอย่างเรียบร้อย
ภรรยาตัวน้อยมองท่านพี่
ส่งสายตาออดอ้อนอยู่ในที
?มาตรงนี้..ให้ไวแม่งามงอน?
111
ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
มองหมิงจูลูกแมวน้อยด้วยใจอ่อน
โอบวงแขนกอดรัดร่างอรชร
ร่างบางพลางเบียดอ้อนหวังเอาใจ
112
สองเงาร่างหลังม่านโปร่งปักยวนยาง
จันทร์กระจ่างพร่างราตรีส่องไสว
ดั่งเถาวัลย์เกี่ยวกระหวัดรัดฤทัย
เชื่อมสายใยโยงรักสื่อถึงกัน >///<

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง


113
ครั้นน้องหญิงล่วงสู่ห้วงนิทรา
ช่วงเวลาเที่ยงคืนกระชั้นใกล้
อวี้ถังรีบเผายันต์กินเข้าไป
ท่านกงซุนกำชับไว้..[ต้องระวัง
114
แสร้งทำเป็นถูกสะกดให้เนียนหน่อย
จะได้คอยฟังชื่อผู้อยู่เบื้องหลัง
ว่าใครกันที่ต้องการชิงบัลลังก์
ถึงได้สั่งสร้างเตาหลอมนั่นขึ้นมา]

115
คำบอกเล่าตอนช่วยฟื้นความจำ
กงซุนเช่อถามย้ำร่างสูงว่า
[แน่ใจนะเห็นเตาหลอมนั่นกับตา
ยิ่งขนาดมหึมา..แย่แล้วไง
116
ข้าเคยอ่านเรื่องจี้หงพลันพบว่า
ผู้ที่อยากแก้ชะตาขึ้นเป็นใหญ่
ต้องสังเวยชีวิตเด็กสาวไซร้
99 รายให้เตาหลอมกลืน
117
เพื่อสร้างของวิเศษสำหรับตน
ทว่ากฏเบื้องบนถือว่าฝืน
ถ้าไม่ฆ่าฮ่องเต้ก่อนเที่ยงคืน
เขาจะต้องหลับมิฟื้นตลอดกาล
118
ตกนรกลงในขุมที่ลึกสุด
กว่าได้ผุดก็เกิดเป็นเดียรัจฉาน
กี่ร้อยชาติไม่มีวันจะพบพาน
โอกาสการเป็นมนุษย์อีกต่อไป]

119
~ข้าชักอยากรู้จริงว่าใครกล้าเสี่ยง~
พลันยินเสียงในหัวเรียกตนให้
**เคลียร์ยอดคนที่เหลือโดยเร็วไว**
~ยันต์ของท่านกงซุนไซร้เวิร์คจริง ๆ
120
มีสติแถมได้ยินเสียงสะกด~

อวี้ถังปลดกุญแจคุกส่งเด็กหญิง
ให้ผู้คุม..แล้วกลับไปยืนนิ่ง
ลอบสังเกตทุกสิ่งฆ่าเวลา
121
ทันใดนั้นหนุ่มน้อยนามจิ้งถง
ที่ยังคงหลงใหลใฝ่ฝันหา
แผงอกแกร่งพร้อมซิกแพค..รี่เข้ามา
วาดลีลาลูบไล้หน้าหนูขนทอง
122
พลางซุกไซร้ลาดไหล่ขบติ่งหู
~กรรมแระตรูดันรู้แจ้งคืนสยอง~
แอบชายตาทีละนิดชำเลืองมอง
~เห้ย! มาจ้องน้องชายข้าทำไม~
123
ขณะที่มือจิ้งถงเอื้อมจะคว้า
"ข้านึกแล้วเจ้าแอบมาทำเหลวไหล"
พ่อบ้านพลันกระชากร่างชายหนุ่มไป
~เฮ้อ! โล่งใจน้องไป๋ยังปลอดภัยดี
124
ทำเอาข้าเหงื่อชุ่มโชกเปียกไปหมด~

ปรากฏมีนักพรตใบหน้าผี
เดินตรงมาพิศร่างพลางทำพิธี
หยิบคมมีดกรีดนิ้วชี้อวี้ถังพลัน
125
โลหิตสดไหลลงสู่ก้นถ้วย
"หนุ่มหน้าสวย..เจ้าคงไม่นึกฝัน
ว่าตัวข้าปาเหลยจะรู้ทัน
เจ้ากินยันต์คุ้มครองก่อนจะมา"

126
พูดพลางเฉือนผมเผ้าเขาหนึ่งกำ
"ฝากไปย้ำคนช่วยเจ้าด้วยนะว่า
หากเก่งจริงเชิญประลองกันสักครา
ศาสตร์มนตราใครจะแน่กว่ากัน!"

127
"ข้าไม่สนใครจะขึ้นครองบัลลังก์"
ไป๋อวี้ถังเกร็งลมปราณจนร่างสั่น
"หึหึ..เคลื่อนไหวมิได้ใช่ไหมนั่น
ข้าใช้มันสะกดเจ้า..เอาไปดู"

128
นักพรตพลันยื่นสิ่งหนึ่งไปตรงหน้า
"มันก็คือตุ๊กตาที่ใช้อยู่
เพื่อสาปแช่งจัดการกับศัตรู
รอสักครู่..ข้าจะสาธิตให้ชม"

129
พลางร่ายมนต์ก่อนบิดขาตุ๊กตา
ร่างตรงหน้าเจ็บเจียนตายแต่ยังข่ม
กัดฟันกรอดเข่าทรุดซวนเซล้ม
"ข้าไม่ก้มหัวให้เจ้าอย่างแน่นอน!"
130
อวี้ถังพลันชันเข่าพยุงร่าง
"ก็เอาสิหากมีทางจะไถ่ถอน"
ปาเหลยบิดขาอีกข้างพลางถามย้อน
"อรชรคนรักเจ้าจะเป็นไง
131
เมื่อได้เห็นสภาพของสามี
พิการขาทั้งคู่นี้..ชักสงสัย
นางจะยังรักเจ้าอยู่อีกมั้ย
หรือทอดทิ้งชิ่งไปไม่เหลียวแล?"

132
อวี้ถังพลันโถมกายแย่งมีดมา
เสือกเข้าร่างตรงหน้าให้ได้แผล
ด้วยหวังอยากจะพานพบแม่ดวงแด
กัดฟันสู้แม้กายแย่ล้าเต็มที
133
พยุงร่างกลับมาจนถึงห้อง
เลือดไหลนองเต็มอาภรณ์..อยากร้องอี๋
แต่กลัวนางตื่นขึ้นมาเม้งนี่สิ = =*
[เอาอีกแล้วนะท่านพี่บอกไม่จำ
134
ชอบทำพื้นห้องเปรอะเลอะไปทั่ว]

ยามนี้เลือดใกล้หมดตัวเลยต้องปล้ำ
ออกแรงฉีกชายผ้าตนเองมาทำ
แผลนิ้วชี้ที่ม่วงคล้ำ..ช่างน่าดู
135
เสร็จเรียบร้อยก็เช็ดล้างคราบตามพื้น
สุดจะฝืนร่างกายแต่ฮึดสู้
ผลัดอาภรณ์ก่อนล้มนอนข้างโฉมตรู
จมดิ่งสู่ห้วงนิทราในทันใด
อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN