ผู้เขียน หัวข้อ: นิราศถลาง โดย พระยาตรังคภูมาภิบาล  (อ่าน 6668 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
นิราศถลาง โดย พระยาตรังคภูมาภิบาล
« เมื่อ: มิถุนายน 13, 2009, 01:19:32 pm »

นิราศถลาง โดย พระยาตรังคภูมาภิบาล

      ได้สองวันมั่นหมายพายจนบอบ        ถึงน้ำรอบเขาเรียกสำเนียกบ้าน
      มีวัดใหญ่พระอยู่ดูสำราญ                โบสถ์วิหารมุงจากวัดยากจน
      สาธุสะพระอยู่ดูเคร่งครัด                 ปฏิบัติสิกขาหากุศล
      เวลาค่ำย่ำระฆังย่ำสวดมนต์             อยู่ที่บนหอกลางหว่างกุฎี
      พี่หยุดฟังนั่งบ่นจนจบสวด               อยากใคร่บวชถือศีลพระชินสีห์
      แต่อายุยังไม่ครบประจบปี               ต้องรอรีร่ำรักหนักอุรา

                                ---------------------

      รำพันพลางทางมาเวลาค่ำ               เรไรร่ำเรื่อยร้องก้องประสาน
      ดูสองฟากฝั่งฝาสุธาธาร                  ไม่มีบ้านรกอยู่ดูน่ากลัว
      มีแต่ป่ายางยูงสูงระหง                    เสียงผีโป่งร่ำร้องสยองหัว
      ดูแม่น้ำล้ำลึกให้นึกกลัว                   ยิ่งมืดมัวยิ่งมาในสาคร
      พอเดือนขึ้นแจ่มฟ้าดารารุ่ง                ข้างแหลมคุ้งรีบรุดไม่หยุดหย่อน
      มาประมาณยามหนึ่งถึงบางงอน          ก็แวะนอนเนินทรายชายปริ่มปริม
      ลมระเรื่อยเฉื่อยฉ่ำรำเพยพัด               น้ำค้างหยัดหยดย้อยฝอยหยิมหยิม
      พี่คิดถึงมุ้งแพรสีทับทิม                     แม่เนื้อนิ่มเคยกางให้เรียมนอน

                                   ---------------------

      พระจันทร์ส่องต้องทรายที่ชายหาด         เดียรดาษแวววามงามไสว
      เหมือนหิ่งห้อยพรอยพรายกระจายไป       ดูสุกใสสีจับกับแสงจันทร์

                                  ---------------------

      ถึงวัดถ้ำถ้ำมีเป็นที่สนุก                       มีร่มรุกข์ริมรายชายภูผา
      พี่แวะขึ้นชมวัดทัศนา                          เข้าวันทาพุทธรูปจุดธูปปราย
      แล้วลัดวัดเวียนไปเข้าในถ้ำ                   เงื้อมชะง้ำนั่งแลชะแง้หงาย
      เขาเขียนถ้ำน้ำยาทาระบาย                   วิไลลายทองทาบดูปลาบตา
      ที่ลางแห่งสดส่างบ้างก็หมอง                 ด้วยเป็นของแต่โบราณนานหนักหนา
      เขียนเป็นเรื่องชาดกยกออกมา                ตามพระบาลีตั้งไว้ทั้งปวง
      พี่แลดูรู้เรื่องแล้วเยื้องย่าง                      มาตามทางลำเนาภูเขาหลวง
      หอมบุษผาพาชื่นระรื่นทรวง                    แล้วเลยล่วงหลีกวัดลัดลงเรือ

                                  ---------------------

      บรรลุถึงวัดฆ้องมองเขม้น                       แลไม่เห็นฆ้องชัยฤทัยถอน
      เห็นแต่แถวแนวชลากับป่าดอน                 ก็รีบร้อนแรมไปดังใจปอง
      ถึงน้ำตื้นต้องเย็นเย็นยะเยือก                    น่ากลัวเงือกตกลึกนึกสยอง
      เพื่อนเขาขึ้นริมตลิ่งวิ่งคะนอง                    บ้างโห่ร้องรื่นเริงบรรเทิงใจ
      บ้างเก็บผักหักฟืนมายื่นส่ง                       บ้างโยนลงนาวาไม่ปราศรัย
      บ้างก็แบกปืนผาพากันไป                        ที่ยิงได้เนื้อกวางมาย่างแทง
      แล้วชวนกันกินกลุ้มประชุมหน้า                  รินสุราดื่มดังฟังแสยง
      ที่เมามายร้ายร้องคะนองแรง                      หน้าตาแดงลุกโลดกระโดดเรือ

                                    ---------------------

      ได้วันครึ่งมาถึงบ้านพระแสง                      เป็นเขตแขวงบ้านป่าพนาสีห์
      เขาว่าเสือชุมนักมักราวี                            ดูสองฟากนทีเป็นป่าดอน

                                    ---------------------

      บรรลุถึงป่าพนมพนาเวศ                           เป็นประเทศชื่อบ้านเขาขานไข
      ก็สิ้นทางคงคาชลาลัย                             จะขึ้นไปเดินป่าพนาวัน
      อันหนทางที่จะไปเป็นไพรกว้าง                  ต้องเช่าช้างเข้าป่าพนาสันฑ์
      สิบห้าเชือกเลือกได้มาเร็วพลัน                    หมดด้วยกันค่าเช่าสิบเก้าตำลึง
      ช้างพังสิบพลายห้างาเสลา                         พอรุ่งเช้าผูกสัปประคับขึง
      มิได้พลาดคลาดเคลื่อนรัดเงื่อนตึง                  ชาวบ้านอึงออกดูเสียงกรูเกรียว
      เห็นลูกสาวชาวบ้านทาขมิ้น                         มิใคร่สิ้นราคีดูสีเขียว
      ไม่น่าชมเชยชิดสักนิดเดียว                         ขี้เกียจเกี้ยวพี่ก็เตือนให้เพื่อนเรือ
      ขนข้าวสารข้าวสุกบรรทุกช้าง                      กระโถนกระถางหม้อไหมิให้เหลือ
      กระจุกกระจิกพริกหอมกะปิเกลือ                    เตรียมไปเผื่อขัดสนในหนทาง
      เอาผ้าพับจับจีบใส่หีบหับ                           ก็เสร็จสรรพสารพัดไม่ขัดขวาง
      แล้วให้นายควาญหมอขึ้นคอช้าง                   ขยับย่างยกเท้าออกก้าวเดิน
      พี่ขึ้นหลังช้างพลายสบายจิต                         ไปทางทิศหรดีวิถีเถิน
      บ้างก็ขึ้นขี่ช้างบ้างก็เดิน                               ดูเพลินเพลินหนักหนาเมื่อคลาไคล
      บ้างโห่ร้องก้องกึกพิลึกลั่น                            เสียงสนั่นเฮฮามาไสว
      ถือหอกดาบดาษดื่นทั้งปืนไฟ                        คอยกันภัยกลางทางที่กลางดง
      เหล่านักเลงกัญชาหาหวานหวาน                    ได้อ้อยตาลใส่ย่ามตามประสงค์
      หยุดที่ไหนนั่งพร้อมล้อมเป็นวง                       เอาหม้อส่งสูบครอกแล้วออกเดิน
      เหล่านักเลงสุราหากระบอก                           เอาเหล้ากรอกอัดอุดไม่หยุดเผิน
      แบกกระบอกสุราพากันเดิน                            พูดหยอกเอินกันตามความสบาย
      แต่ตัวพี่มิได้มีซึ่งความสุข                              มีแต่ทุกข์อาดูรไม่สูญหาย
      ดูสองฟากมรรคาพฤกษาราย                          พี่ซังตายชมไพรอาลัยครวญ

                                        ---------------------
                       
      ถึงทุ่งคาเนียรก็พอย่ำค่ำ                                มีธารน้ำศาลาที่อาศัย
      ไม่เห็นทุ่งเห็นแต่ป่าพนาลัย                             ศาลพระไพรเจ้าปู่อยู่ขวามือ
      ใครไปมาหาของกองคำนับ                             อารักษ์รับบวงบบคนนับถือ
      ที่ป่านั้นพรั่นเสือเขาเหลือลือ                            ผู้ใดดื้อไม่บูชาชีวาวาย
      ก็ปลงช้างวางแวะเข้าสำนัก                             ทำเซ่นวักเจ้าไพรเป็ดไก่ถวาย
      จึงเชิญเจ้าคุ้มกันอันตราย                                ขอฝากกายอาศัยในศาลา
      แล้วกองไฟรายรามตามขอบนอก                        มิอาจออกจากกันพรั่นหนักหนา
      ได้ยินเสียงแรดร้องก้องวนา                              พี่คิดว่าเสียงเสือก็เหลือกลัว
      ทั้งผีสางนางไม้ก็ไห้โหย                                 เสียงโหวยโหวยขนพองสยองหัว
      เรไรร้องมิได้นิ่งหริ่งระรัว                                   ยิ่งมืดมัวหิมวันต์ยิ่งพรั่นใจ

                                            ---------------------
                 
      จนแสงทองส่องสว่างน้ำค้างร่วง                         กระจ่างดวงสุริยาในราศรี
      ก็ตื่นขึ้นพร้อมกันด้วยทันที                                 อัญชลีลาเจ้าลำเนาไพร
      บ้างเดินนาดดาดดื่นบ้างขึ้นช้าง                          มาตามทางหิมวาพฤกษาไสว
      แต่เดินทางกลางป่าพนาลัย                               กำหนดได้สามวันเป็นมั่นคง
      เข้าเขตแคว้นแดนกลางหนทางหลวง                    ก็ลัดล่วงลำเนาเขานางหงส์
      ถึงปลายน้ำเมืองถลางหนทางลง                         ก็เดินตรงรีบรัดตัดตำบล
      ถึงถลางกลางวันไม่ทันค่ำ                                 ชวนกันทำที่ประทับออกสับสน
      อยู่วัดร้างน้ำพังริมฝั่งชล                                    ก็ต่างคนต่างสบายเป็นหลายเดือน
      พี่เที่ยวชมนคเรศเขตสถาน                                 จะเปรียบปานเมืองใหญ่นั้นก็เหมือน
      เรือนพระยาเป็นสง่ากว่าพลเรือน                           มีค่ายเขื่อนขอบคูประตูชัย
      ข้างหลังหน้าธานีบุรีรอบ                                    เป็นเขตขอบโขดเขินเนินไศล
      ดูยอดเยี่ยมเทียมเมฆวิเวกใจ                               แม่น้ำไหลลึกกว้างอยู่กลางเมือง
      มีสำเภาเลากามาค้าขาย                                    ทอดอยู่ท้ายเวียงชัยใบนองเนื่อง
      มีสินค้าสารพัดไม่ขัดเคือง                                   ที่ในเมืองก็เป็นสุขสนุกสบาย
      ตลาดบกนั่งเบียดกันเสียดแทรก                            ดีบุกแลกเงินเหรียญเที่ยวเวียนขาย
      พวกไทยเจ็กแขกชวาขายผ้าลาย                           มาตั้งขายเรียงพับสลับกัน
      บ้างขายแสแพรสีมีต่างต่าง                                   ชาวถลางนุ่งห่มดูคมสัน
      เห็นสาวสาวรูปร่างสำอางครัน                               พี่หวั่นหวั่นหวาดหวาดไม่อาจดู
      กลัวยาแฝดแปดเปื้อนจะเชือนหลง                          ไม่ประสงค์เชยชิดคิดอดสู
      ผู้หญิงทั่วบ้านมาบรรดาดู                                    ยังไม่สู้ยอดรักพี่สักคน
      พูดเป็นเสียงชาวนอกไม่ออกอรรถ                           ฟังไม่ชัดเจนแจ้งทุกแห่งหน
      พี่พาชายชาวในออกไปปน                                   ที่ลางคนชอบจิตพูดติดพัน
      ชาวถลางช่างฉอเลาะจนเพราะหู                            ได้เป็นคู่เชยชมภิรมย์ขวัญ
      ผู้หญิงเกี้ยวผู้ชายก็ตายมัน                                    หลงอยู่นั่นมากมายชายชาวใน
      แต่ตัวพี่ใจตรงต่อนงนุช                                        ได้ถือพุทธแล้วก็ซื่อไม่ถือไสย
      อยู่ถลางค้างปีไม่มีภัย                                          สู้อดใจราวกับพระชนะมาร
      พี่สู้ทนวิตกให้หมกมุ่น                                           แต่ปีกุนเดือนยี่จนปีขาล
      เพื่อนเขาเห็นเรียมตรมอยู่นมนาน                              ก็คิดอ่านไปชมยมนา
      เขาว่ารอยพระบาทที่หาดกว้าง                                แต่หนทางที่จะไปไกลหนักหนา
      พี่อยากไหว้รอยพระบาทพระศาสดา                           ก็ชักชวนกันมาเหมือนใจจง
      ไปตามทางข้างทิศตะวันตก                                    ต้องเดินบกบุกป่าพนาระหงส์
      ข้ามห้วยหนองคลองบางในกลางดง                           ครั้นค่ำลงนอนค้างอยู่กลางไพร
      ได้สองวันบรรลุถึงทุ่งกว้าง                                     เป็นที่ทางท้องนาชลาไหล
      มีหนองน้ำอยู่ข้างหนทางไป                                   ดูโตใหญ่เป็นทะเลจระเข้มี
      สารพัดผักปลาในสาคเรศ                                       ปทุมเมศดอกประดับสลับสี
      ทั้งขาวเขียวเหลืองแดงแสงขจี                                พี่ชมชี้เพลิดเพลินแล้วเดินมา
      ลมกระพือฮือหอบทะเลฟุ้ง                                      ในท้องทุ่งทางเกวียนเตียนหนักหนา
      เห็นแต่ล้วนต้นตาลดูลานตา                                    ก็รีบมาพักหนึ่งถึงบางคน
      เป็นเมืองเก่าร้างเรื้อเหลือพม่า                                 ดูโรยราร้างไปเป็นไพรสณฑ์
      มีแต่บ้านห่างห่างทางตำบล                                   ประชาชนหญิงชายสบายบาน
      ทำไร่นาสวนเรือกปลูกเผือกผัก                                ทั้งแฟงฟักลูกโตแตงโมหวาน
      สารพันมันกลอยทั้งอ้อยตาล                                   ไม่กันดารส้มสุกเขาปลูกกิน
      พี่ชมพลางทางพ้นตำบลบ้าน                                   มาถึงย่านยมนาชลาสินธุ์
      ลงเลียบเดินเนินทรายชายวาริน                               พี่ผันผินทัศนาชลาลัย
      ทะเลลึกครึกครื้นเป็นคลื่นคลั่ง                                  กระทบกระทั่งหาดหินแผ่นดินไหว
      พี่ฟังเสียงคลื่นคลอนสะท้อนใจ                                  ทะเลใหญ่ลึกล้นพ้นประมาณ
      สีมัจฉาสารพัดสัตว์ในน้ำ                                        บ้างผุดดำเสียงฟาดอยู่ฉาดฉาน
      จระเข้เหราทั้งปลาวาฬ                                          ผุดขนานแน่นหนาในสาคร
      ทั้งงูเงือกเกลือกกลอกเข้าหยอกเพื่อน                         ขึ้นลอยเลื่อนเคียงคู่ดูสลอน
      กรกฎกุ้งกั้งแลมังกร                                              เที่ยวสัญจรโบกหางอยู่กลางชล
                     
      มีเนินทรายชายหาดสะอาดเลี่ยน                               เป็นที่เตียนเบื้องขวาเป็นป่าสน
      มีเบี้ยหอยพรอยพรายลายชอบกล                             ระคนปนกรวดทรายชายชลา
      ทั้งเบี้ยจั่นเบี้ยไทยลูกใหญ่น้อย                                มากกว่าร้อยโกฏิแสนดูแน่นหนา
      มีทั้งเบี้ยประหลาดสะอาดตา                                   ดาษดาดีดีสีต่างกัน
      บ้างก็แดงแดงก่ำดังน้ำฝาง                                     บ้างดำด่างพรอยพรายลายขยัน
      บ้างก็เหลืองเหลืองดีดังสีจันทร์                                ประหลาดพรรณพิศดูน่าชูชม

                                             ---------------------

      ถูกคลื่นจัดซัดสาดขึ้นหาดกว้าง                                เข้าเกยค้างกลิ่นเหม็นเหมือนเช่นผี
      ครั้นแห้งหอมกลิ่นรสหมดราคี                                  เนื้อเป็นสีสุวรรณอำพันทอง

                                              ---------------------

      ครั้นแดดร่มลมตกเสียงนกเพรียก                               หอมลำเจียกรำจวนเที่ยวหวนหา
      พระพายพัดฉ่ำเฉื่อยระเรื่อยมา                                   พระสุริยาอัสดงค์ลงไรใร
      พี่เดินเรียบเนินทรายข้างฝ่ายขวา                               ไม่รู้ว่าแห่งหนตำบลไหน
      เดินบนทรายชายน้ำนั้นร่ำไป                                    ยิ่งสุดใกลถิ่นฐานพ้นบ้านคน
      ดูเบื้องซ้ายสายสุนทรก็สุดกว้าง                                 ดูฝ่ายข้างเบื้องขวาล้วนป่าสน
      ดูไสวใบบังพระสุริยน                                              เป็นพวงผลดาดาดสะอาดตา
      พิกุลแก้วเกดกุ่มต้นชุมแสง                                       ทั้งจวงแจงไม้มริดกฤษณา
      ปริงประยุงค์ปรงประดูกระดังงา                                 กระลำภาโกฐสอสมอไทย
      หญ้าฝรั่นจันทามหาหิงค์                                         กระไดลิงเล็บนางแลห่างไกล
      ต้นกำยานว่านกระสือกระทือไพร                                มีอยู่ในป่านั้นทุกพันธุ์ยา
      เหล่าไม้ดอกออกดอกกระดาดาด                                ปักษาชาติจิกกินบินถลา
      นกโนรีสีแดงดังชาดทา                                           มยุราลงเดินบนเนินทราย
      กระตั้วเห็นกระเต็นห้อยกระต้อยโหน                             จิงโจ้โจนจับกระถินแล้วบินหาย
      กระสาจับสนเคียงคู่เรียงราย                                      เค้าแมวหมายมองโพรงเค้าโมงเมียง
      ฝูงนกผกผินเที่ยวบินร่อน                                         บ้างเจ่านอนแน่นิ่งบนกิ่งเหนียง
      บ้างมีคู่อยู่สองประคองเคียง                                     แล้วส่งเสียงตามภาษาทิชากร
      บ้างพลัดคู่ดูเศร้าเหมือนเราโศก                                 แสนวิโยคมิได้อยู่เป็นคู่สมร
      พี่ครวญพลางทางล่วงครรไลจร                                  ทินกรเลื่อนลับลงกับชล

                                                     ---------------------

      มาประมาณโมงหนึ่งถึงพระบาท                                      ที่กลางหาดเนินทรายชายสิงขร
      พี่ยินดีปรีดาคลายอาวรณ์                                               ประณมกรอภิวาทบาทบงส์
      จุดธูปเทียนบุปผาบูชาพร้อม                                           รินน้ำหอมปรายประชำระสรง
      แล้วกราบกรานคลานมอบยอบตัวลง                                  เหมือนพบองค์โลกนาถพระศาสดา

                                                      ---------------------

      ตามริมรอบราบรื่นทั่วพื้นหาด                                        ดังแก้วลาดแลรอบเป็นขอบขัณฑ์
      ดูก็น่าผาสุกสนุกครัน                                                  ด้วยสีสรรแสงพรายหลายประการ
      พวกเพื่อนฝูงทั้งหลายน้อมกายกราบ                                ศิโรราบเรียบเรียงเคียงขนาน
      พระสุริยงลงลับโพยมมาน                                            ก็คิดอ่านสมโภชพระบาทา
      บ้างรำเต้นเล่นตามประสายาก                                       พิณพาทย์ปากฟังเสนาะเพราะหนักหนา
      บ้างก็นั่งตีกรับขับเสภา                                               ตามวิชาใครถนัดไม่ขัดกัน
      อึกทึกกึกก้องทั้งท้องหาด                                           ไหว้พระบาทปรีเปรมเกษมสันต์
      แต่นอนค้างกลางทรายอยู่หลายวัน                                  บ้างชวนกันเที่ยวเล่นไม่เว้นวาย
      บ้างเที่ยวเก็บว่านยากายสิทธิ์                                       ปรอทฤทธิ์พลวงแร่แม่เหล็กหลาย
      พวกลายแทงก็แสวงไปตามลาย                                     เที่ยวแยกย้ายมรรคาเข้าป่าไป
      บ้างเที่ยวจับนกหนูลูกหมูเม่น                                        มาเลี้ยงเล่นตามประสาอัชฌาศัย
      บ้างลงเล่นยมนาชลาลัย                                              เห็นแต่ใหญ่ขึ้นหาดดาษดา
      ชวนกันจับขี่เล่นเช่นกับช้าง                                          ให้คลานกลางหาดทรายชายพฤกษา
      เต่ามันพาลงทะเลเสียงเฮฮา                                           กลับขึ้นมาหัวร่อกันงอไป
      เขาเที่ยวเล่นเป็นสุขสนุกสนาน                                        ในกลางย่านยมนาชลาไหล
      แต่ตัวพี่เศร้าสร้อยละห้อยใจ                                           แสนอาลัยนิ่มนุชสุดประมาณ
      ไหว้พระบาทยมนาแล้วลากลับ                                        ก็เสร็จสรรพเรื่องราวที่กล่าวสาร
      นิราศนุชสุดใจไปไกลนาน                                             แต่งไว้อ่านอวดน้องลองปัญญา
      ฉันเป็นศิษย์สุนทรยังอ่อนศักดิ์                                        พิไรรักมิ่งมิตรกนิษฐา
      ประโลมโลกโศกศัลย์พรรณา                                          ยุติกาจบกันเท่านั้นเอย


ที่มาจาก http://www1.tv5.co.th/service/mod/heritage/nation/nirad/talang/talang2.htm

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN