ผู้เขียน หัวข้อ: บทละครรามเกียรติ์ ตอน หนุมานเผาเมืองลงกา  (อ่าน 50505 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
Re: บทละครรามเกียรติ์ ตอน หนุมานเผาเมืองลงกา
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: กรกฎาคม 01, 2009, 07:31:37 pm »

๐ เมื่อนั้น                                       ท้าวทศพักตร์ยักษี
ได้ฟังวานรพาที                              จึ่งมีพจนารถตอบไป
กูนี้มีจิตคิดเอ็นดู                            เอ็งว่าจะอยู่นั้นไม่ได้
จะยอมให้ฆ่าชีวาลัย                        จนใจสุดที่จะทัดทาน
แต่พวกอสุรีมันตีรัน                       แทงฟันไม่สิ้นสังขาร
ทำไฉนจะพ้นทรมาน                      เอ็งจะให้ประหารด้วยสิ่งใด ฯ

๐ บัดนั้น                                         คำแหวหนุมานทหารใหญ่
ได้ฟังอสุรีก็ดีใจ                               แกล้วกล่าวใส่ไคล้ด้วยมารยา
ซึ่งจะฆ่าข้าด้วยอาวุธ                        ไหนจะสิ้นสุดสังขาร์
จงให้เอานุ่นสำลีมา                          กับผ้าชุบน้ำมันยาง
แล้วจึ่งเอาพันเข้าทั้งตัว                    ตลอดแต่หัวไปจนหาง
ชั้นนอกนั้นให้เอาฟาง                     ทำต่างเชือกรัดผูกพัน
แล้วจึ่งเอาไฟจุดเข้า                        เผาให้สิ้นชีพอาสัญ
เลือดเนื้อก็จะสูญไปด้วยกัน            ไม่ทันทนทุกข์เวทนา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                       ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษา
ได้ฟังไม่แจ้งมารยา                         อสุราชื่นชมยินดี
จึงมีพระราชโองการ                        เหวยเหวยทหารยักษี
ไปเอาน้ำมันกับสำลี                        มาทำตามที่คำมัน ฯ

๐ บัดนั้น                                         ฝ่ายหมู่เพชรฆาตคนขยัน
รับสั่งแล้วถวายบังคมคัล                  ก็พากันวิ่งวุ่นออกไป
ลางหมู่ก็กรูกันขนฟาง                      บ้างแบกน้ำมันยางโอ่งใหญ่
กระชุนุ่นกับผ้าเชื้อไฟ                     ได้แล้วก็รีบกลับมา
ครั้นถึงจึ่งชุบประสมกัน                    พัวพันทั่วกายกระบี่ป่า
เอาน้ำมันยางชโลมทา                      เสร็จตามบัญชาพระยามาร ฯ

๐ เมื่อนั้น                                         ท้าวทศกัณฐ์ใจหาญ
จึ่งทรงหอกแก้วสุรกานต์                    ชัชวาลดั่งดวงมณี
กลอกกลับกระหยับกวัดแกว่ง            เป็นประกายพรายแสงรัศมี
ก็เสด็จย่างเยื้องจรลี                          จุดเข้าที่กายวานร
เกิดเป็นเปลวเพลิงเริงโรจน์             ช่วงโชติจำรัสประภัสสร
ร้อนแรงยิ่งแสงทินกร                       ด้วยฤทธิรอนหอกชัย ฯ

๐ บัดนั้น                                           คำแหงหนุมานทหารใหญ่
ครั้นเพลิงติดขึ้นก็ดีใจ                       วิ่งโผนเข้าในไพรยนต์
เที่ยวจุดปราสาทราชฐาน                   เพลิงกาลรุ่งโรจน์โพยมหน
โรงช้างโรงม้าเรือนพล                       อลวนไปทั้งธานี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                         ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
เห็นเพลิงพลุ่งรุ่งโรจน์รุจี                   รัศมีร้อนกล้ายิ่งไฟกัลป์
ติดไหม้ปราสาทราชฐาน                    พระยามารตกใจตัวสั่น
เรียกร้องมเหสีวิไลวรรณ                   สุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์วุ่นวาย
แล้วอุ้มมณโฑเทวี                              ทั้งนางอัคคีโฉมฉาย
ลงจากปราสาทแก้วแพรวพราย          เจ้าขรัวนายเถ้าแก่ก็ตามมา ฯ

๐ บัดนั้น                                           ท้าวนางกำนัลซ้ายขวา
ต่างตนตกใจเป็นโกลา                       ดั่งว่าจะสิ้นชีวี
อันนางนักสนมทั้งนั้น                         วิ่งปะทะกันอึ่งมี่
ร้องกรีดหวีดหวาดไม่สมประดี            ฉวยโน่นวางนี่วุ่นไป
บ้างได้กระจกกับคันฉ่อง                    เงินทองนั้นหานำพาไม่
ลางนางได้แหนบถอนไร                    ร้องไห้วิ่งวุ่นทั้งวังจันทน์ ฯ

๐ เมื่อนั้น                                         ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
พาฝูงวนิดาวิลาวัณย์                          ฝูงสนมกำนัลกัลยา
ทั้งหมู่ประยูรสุริย์วงศ์                        ขององค์พระยายักษา
ขึ้นบุษบกทรงอลงการ์                        ตรงไปสัตนาคีรี ฯ

๐ บัดนั้น                                           ฝ่ายหมู่อสุรศักดิ์ยักษี
ตกใจไม่เป็นสมประดี                        อึ่งมี่ไปทั้งเวียงชัย
ต่างตนอุ้มลูกจูงหลาน                         ล้มลุกคลุกคลานแล้วร้องไห้
ฉวยกระบุงมุ้งม่านหูกไน                   บ้างได้เชิงกรานก็แบกมา
บ้างขี่พ่อตาแม่ยาย                             ลางคนเมียหายก็เรียกหา
อุตลุตไปทั้งพารา                                พากันวิ่งวุ่นเป็นโกลี ฯ

๐ บัดนั้น                                           ฝ่ายหนุมานกระบี่ศรี
ครั้นเพลิงพลุ่งรุ่งโรจน์รูจี                   ไหม้ทั่วธานีขุนมาร
ก็สลัดปัดเชื้อไฟพราย                        ซึ่งติดกายร้อนแรงแสงฉาน
แต่ปลายหางยังติดเพลิงกาล               แสนรำคาญกายาลำบากใจ
จะทำอย่างไรก็ไม่ดับ                          รำสับรำสนไม่ทนได้
สุดฤทธิที่จะคิดดับไฟ                          ก็เหาะไปยังฝั่งชลธี
ครั้นถึงจึ่งโจนลงคงคา                        ชุ่มแช่กายากระบี่ศรี
อุตลุตผุดดำในวารี                             นทีเป็นระลอกกระฉอกไป
สาครขุ่นข้นเป็นควัน                          เพลิงนั้นจะดับก็หาไม่
จึ่งเหาะขึ้นจากสมุทรไท                       ตรงไปศาลาพระอาจารย์

๐ ครั้นถึงน้อมเกล้าอัญชุลี                   พระนารถผู้ปรีชาหาญ
เล่าความตามเรื่องซึ่งรอนราญ             จนเผาราชฐานลงกา
บัดนี้เชื้อเพลิงตะเกิงพราย                  ยังติดแต่ปลายหางเข้า
ดับจนสุดฤทธิสุดปัญญา                       เพลิงยิ่งร้อนกล้าพันทวี
ขอพระมหาอาจารย์เจ้า                        จงได้โปรดเกล้าเกศี
เมตตาช่วยดับอัคคี                             ให้ข้านี้พ้นเวทนา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                         พระนารทอาจารย์ฌานกล้า
ฟังวายุบุตรเจรจา                             หัวเราะร่าร่าแล้วตอบไป
เอ็งเป็นทหารพระจักรกฤษณ์             เพลิงนิดเท่านี้ไม่ดับได้
น้ำในบ่อน้อยจะไว้ไย                        เหตุใดไม่ดับอัคคี ฯ

๐ บัดนั้น                                          หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ได้ฟังพระมหามุนี                             กระบี่คิดได้ด้วยปรีชา
จึ่งเอาหางใส่ในปากอม                      อัดลมในช่องนาสา
เพลิงนั้นก็ดับดั่งจินดา                       ด้วยอุบายปัญญาพระนักพรต
เสร็จแล้วน้อมเศียรอภิวาท                กราบลงแทบบาทบงกช
ลาพระมุนีผู้มียศ                               กำหนดเหาะข้ามสมุทรไป
บ่ายหน้ายังเหมติรัน                          สำคัญหมายยอดเขาใหญ่
ลอยลิ่วปลิวฟ้ามาไวไว                       ก็ลงในพ่างพื้นคีรี ฯ
ครั้นถึงจึ่งแจ้งกิจการ                         ชมพูพานองคตกระบี่ศรี
ตามเรื่องซึ่งพบนางเทวี                     จนเผาธานีลงกา ฯ

๐ บัดนั้น                                           สองกระบี่ผู้มียศถา
ทั้งหมู่วานรโยธา                               ได้ฟังวาจาหนุมาน
ต่างตนสรรเสริญด้วยยินดี                 มิเสียทีเป็นยอดทหาร
ขององค์สมเด็จพระอวตาร                  ได้ราชการทุกสิ่งไป
แต่นั่งสั่งสนทนากัน                           จนสุริยันเลี้ยวลับเหลี่ยมไศล
สามนายผู้ปรีชาไว                             ก็หลับไปทั้งหมู่โยธา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                         ฝ่ายท้าวทศพักตร์ยักษา
อยู่ยังยอดเขาสัตนา                           แลดูลงกาธานี
เห็นเพลิงรุ่งโรจน์ชัชวาล                   เผาผลาญทั่วเมืองยักษี
ไหม้หมดสิ้นแสงอัคคี                         อสุรีรำพึงคะนึงคิด
อันลงกามหานัคเรศ                          พรหมเมศในชั้นอักนิษฐ์
สร้างให้อัยกาทรงฤทธิ์                       งามวิจิตรเลิศล้ำเมืองอินทร์

๐ เมื่อนั้น                                          ฝ่ายฝูงเทวาทุกราศี
ทั้งองค์หัสนัยธิบดี                               แจ้งว่าอสุรีทศกัณฐ์
บัญชาให้หาลงไป                                ต่างองศ์ตกใจตัวสั่น
ออกจากวิมานแก้วแพรวพรรณ          ก็พากันระเห็จเหาะมา
ครั้นถึงสัตนาสิงขร                              ก็เขจรลงจากเวหา
นั่งเป็นอันดับกันมา                            อยู่ที่ตรงหน้าพระยามาร ฯ

๐ เมื่อนั้น                                           ทศเศียรผู้ปรีชาหาญ
เห็นฝูงเทเวศมัฆวาน                          มาถึงสถานก็ดีใจ
จึ่งมีวาจาอันสุนทร                               ดูก่อนเทวาน้อยใหญ่
บัดนี้ลงกากรุงไกร                               เกิดภัยวิบัติด้วยอัคคี
จะพึ่งท่านผู้มีศักดา                              จึ่งเชิญลงมาทุกราศี
จงช่วยกันสร้างราชธานี                       ให้เป็นที่สวัสดิ์สถาวร ฯ

๐ เมื่อนั้น                                            ฝูงเทพเทวาทุกราศี
รับสั่งหัสนัยน์ธิบดี                                แบ่งปันหน้าที่วุ่นไป
ฝ่ายพระพิรุณเทวา                               ก็โปรยปรายธาราห่าใหญ่
ไหลหลั่งดับสิ้นเชื้อไฟ                          ทั่วทั้งเวียงชัยอสุริน
พระพายพาเถ้าถ่านธุลีผง                     พัดลงในท้องกระแสสินธุ์
พื้นราบไม่มีมลทิน                               หอมกลิ่นดั่งกลิ่นสุคนธาร
ฝ่ายวิษณุกรรมเทเวศ                          ก็นิมิตนัคเรศราชฐาน
ทั้งหอรบเชิงเทินปราการ                     ซุ้มทวารฉัตรธงอลงกรณ์
อันปราสาทตำหนักรักษา                      ล้วนมหาเนาวรัตน์ประภัสสร
โรงรถโรงคชอัสดร                              แล้วด้วยฤทธิรอนเทวัญ ฯ

๐ เมื่อนั้น                                           ฝ่ายท้าวทศพักตร์ยักษา
ครั้นว่าฝูงเทพเทวดา                           สร้างสรรค์พาราแล้วกลับไป
ก็พามเหสีสุริย์วงศ์                               นางอนงค์กำนัลน้อยใหญ่
ขึ้นบุษบกแก้วแววไว                           ลอยไปด้วยฤทธิ์อสุรี
จึ่งชวนอัคเรศทั้งสององค์                     กับฝูงอนงค์สาวศรี
เสด็จย่างจรลี                                       ขึ้นปราสาทมณีอลงกรณ์
ลดองค์ลงเหนืออาสน์แก้ว                     แล้วด้วยเนวรัตน์ประภัสสร
งามดั่งพรหมเมศฤทธิรอน                     เขจรมาจากเมฆา
จึ่งมีพระราชบรรหาร                             สั่งเสนามารยักษา
กูจะสมโภชพารา                                   เป็นการมหามงคล
ครบทั้งเจ็ดคืนเจ็ดวัน                           บอกกับให้ทั่วทุกแห่งหน
เลี้ยงหมู่โยธีรี้พล                                  อย่าให้ขัดสนสิ่งใด ฯ

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
Re: บทละครรามเกียรติ์ ตอน หนุมานเผาเมืองลงกา
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: กรกฎาคม 01, 2009, 07:32:26 pm »



๐ บัดนั้น                                              คำแหงหนุมานทหารใหญ่
ครั้นรุ่งรางส่างแสงอโณทัย                     ก็ปราศรัยพระยาสกุณี
ท่านคอยอยู่เถิดจะขอลา                        ไปเฝ้าพระจักราเรืองศรี
สั่งแล้วก็เลิกโยธี                                   ลงจากคีรีบทจร ฯ

๐ เมื่อนั้น                                             พระนารายณ์สุริย์วงศ์ทรงศร
แต่ใช้ให้สามวานร                               ไปเยือนข่าวบังอรในลงกา
อยู่หลังก็ตั้งแต่ครวญคิด                       ทรงฤทธิ์นับวันคอยท่า
จวนจะครบกำหนดสัญญา                     ไม่เห็นกลับมาแจ้งการ
ให้หวาดหวั่นฤๅทัยไม่มีสุข                     แสนทุกข์เร่าร้อนดั่งเพลิงผลาญ
ยิ่งคิดก็ยิ่งรำคาญ                                  จนสุริย์ฉานลับเหลี่ยมคีรี
อากาศดาษดวงดารากร                        จันทรจำรัสรัศมี
จึ่งเสด็จย่างเยื้องจรลี                            เข้าที่สุวรรณพลับพลา ฯ

๐ ครั้นล่วงปัจฉิมราตรี                          สกุณีเพรียกพร้องเสียงใส
เร่าร้องเร่งสุริโยทัย                              ภูวไนยตื่นจากไสยา
จึ่งชวนพระลักษณ์นุชนาถ                    พร้อมเสนามาตย์ซ้ายขวา
เสด็จจากสุวรรณพลับพลา                     ไปสรงคงคาวารี
สองกษัตริย์ชำระสระสนาน                    ในท้องธารแทบเชิงคีรีศรี
น้ำใสเย็นซาบอินทรีย์                            ดั่งนทีในสีทันดร
พื้นทรายพรายแสงเนาวรัตน์                เลื่อมเลื่อมจำรัสประภัสสร
ปทุมมาลย์ชูก้านอรชร                            ฝักแก่ฝักอ่อนแกมกัน
บ้างพึ่งผุดพ้นชลธาร                              บ้างเบ่งบานรับแสงสุริย์ฉัน
แมลงภู่วู่วอนเวียนวัน                           เชยซาบสุคันธมาลี
พระพายชายพัดรวยริน                         หอมกลิ่นอุบลเกสรศรี
ฝูงปลาผุดพ่นชลธี                                  ว่ายรี่เคล้าคู่เล็มไคล
บุปผชาติโรยร่วงดวงผกา                       ลอยมาตามสายน้ำไหล
ชมพลางทางสรงสำราญใจ                      ที่ในกระแสชลธาร ฯ

๐ บัดนั้น                                               วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
กับทั้งองคตชมพูพาน                             พาพวกบริวารวานร
ดั้นดัดลัดป่าพนาวัน                               สำคัญท่าธารสิงขร
ปักฉลากมรรคาพนาดอน                       ที่ประทับแรมร้อนแล้วรับมา
ครั้นถึงสุวรรณพลับพลาชัย                     แจ้งว่าภูวไนยนาถา
เสด็จลงสรงคงคา                                    ก็พากันไปเฝ้ายังสาคร
ต่างตนน้อมเศียรอภิวาทน์                      พระตรีภูวนาถทรงศร
หมอบอยู่หน้าหมู่วานร                            คอยฟังภูธรบัญชาการ ฯ

๐ เมื่อนั้น                                              พระตรีภพลบโลกทุกสถาน
เห็นสามวานรผู้ปรีชาชาญ                      มาเฝ้าบทมาลย์ก็ยินดี
จึ่งเสด็จขึ้นจากที่สรง                              กับองค์พระลักษณ์เรืองศรี
ยืนอยู่กลางหมู่โยธี                                แล้วมีบัญชาถามไป
สามนายยังถึงลงกา                               ได้พบสีดาฤๅหาไม่
มรรคานั้นเป็นประการใด                     เราตั้งใจคอยทุกคืนวัน ฯ

๐ เมื่อนั้น                                             พระสุริย์วงศ์องค์นารายณ์นาถา
ฟังลูกพระพานเทวา                              ผ่านฟ้ากริ้วโกรธดั่งไฟฟอน
กระทืบบาทมีราชบรรหาร                      ดูดู๋หนุมานชาญสมร
กูใช้ให้ขุนวานร                                   ไปสืบข่าวบังอรแต่เท่านี้
เหตุใดจึ่งทำอหังการ์                             ฆ่าโคตรวงศายักษี
ทั้งหมู่อสูรโยธี                                       แลเผาบุรีกุมภัณฑ์
อันองศ์อัคเรศอรไท                             อยู่ในเนื้อมืออ้ายโมหันธ์
ถ้ามันโกรธาฆ่าฟัน                               สุดสิ้นชีวันวายปราณ
ตัวกูผู้จะสงครามยักษ์                            แม้นเสียเมียรักยอดสงสาร
ก็จะซ้ำแสนทุกข์ยอดทรมาน                  เอ็งจะคิดอ่านประการใด ฯ

๐ บัดนั้น                                               คำแหงหนุมานทหารใหญ่
ได้ฟังบัญชาภูวไนย                               ร้อนใจดั่งต้องไฟพิษ
กราบลงแล้วสนองพจมาน                     ซึ่งเกินโองการนั้นโทษผิด
ควรถึงที่สิ้นชีวิต                                    พระทรงฤทธิจงได้เมตตา
เมื่อข้าจะรบกับกุมภัณฑ์                         บอกมันว่าเป็นลิงป่า
ผู้เดียวเที่ยวเล่นหลงมา                         เชื้อวงศ์พงศาก็ไม่มี
มาตรแม้นว่าท้าวทศพักตร์                    ฆ่าองค์นงลักษณ์มเหสี
ขอประทานจงผลาญชีวี                           กระบี่ให้สิ้นสุดปราณ ฯ
๐ เมื่อนั้น                                      พระจักรีผู้ปรีชาหาญ
ได้ฟังคำแหงหนุมาน                     จึ่งมีโองการกับเสนา
ดูก่อนเจ้ากรุงขีดขิน                      ท้างพระยาพานรินซ้ายขวา
วายุบุตรล่วงราชบัญชา                  โทษนี้จะว่าประการใด ฯ

๐ บัดนั้น                                       ท้าวพระยาวานรน้อยใหญ่
ได้ฟังพจนาภูวไนย                       บังคมไหว้สนองพระโองการ
ซึ่งลูกพระพายไม่ยั้งคิด                  ทำผิดล่วงราบรรหาร
โทษนั้นถึงสิ้นชนมาน                    ผ่านฟ้าจงทรงพระเมตตา
ขอประทานจงงดไว้ก่อน                 อย่าเพ่อราญรอนสังขาร์
ตามคำวานรสัญญา                        สงครามเบื้องหน้ายังมี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                      พระตรีภูวนาถเรืองศรี
ได้ฟังท้าวพระยาเสนี                     ดั่งวารีทิพย์มาเจือใจ
สอดคล้องต้องในวิญญาณ์               ผลัดผ้าชุบสรงรางวัลวานร ฯ

๐ บัดนั้น                                       คำแหงหนุมานชาญสมร
รับผ้าชุบสรงพระสี่กร                     ทูนเศียรแล้วถอนใจคิด
ตัวกูทำการทั้งนี้                             จงรักภักดีสุจริต
มิได้อาลัยแก่ชีวิต                          ทะนงใจไม่คิดตริการ
เห็นผิดเป็นชอบด้วยโมหันธ์          ปิ้มสิ้นชีวันสังขาร
ใครเลยจะนับว่าชายชาญ               อาภัพอัประมาณเป็นพ้นไป
ทั้งนี้เพราะวาสนาตัว                      ดีชั่วจะโทษผู้ใดได้
เสียทีที่มีฤทธิไกร                           น้อยใจเป็นพ้นคณนา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                      พระกฤษณุรักษนาถา
ครั้นเสร็จก็เสด็จยาตรา                  กลับยังพลับพลาอลงการ
ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์อาสน์            พร้อมเสนามาตย์ทวยหาญ
ประนมกรกราบเบื้องบทมาลย์         งามปานฝูงเทพนิกร
เฝ้าองค์สมเด็จพระอิศรา                ยังมหาไกรลาสสิงขร
จึ่งมีพจนารถอันสุนทร                   ปรึกษาวานรเสนี
บัดนี้หนุมานมาแจ้งข่าว                  เรื่องราวสีดามารศรี
ควรเราจะยกโยธี                           ไปยังบูรีลงกา ฯ

๐ บัดนั้น                                        ชมพูพานผู้มียศถา
ก้มเกล้ารับราชบัญชา                     กราบกับบาทาแล้วทูลไป
เขาหนึ่งตรงเกาะลงกานั้น               ชื่อคันธกาลาสูงใหญ่
อยู่ที่ริมเนินสมุทรไท                      เป็นไชภูมิสถาวร
ขอพระผู้ปิ่นสุธาธาร                        จงยกทวยหาญชาญสมร
ไปตั้งยังเชิงคีรินทร                        จะได้ราญรอนปัจจามิตร ฯ

๐ เมื่อนั้น                                       องค์พระหริรักษ์จักรกฤษณ์
ฟังชมพูพานก็สมคิด                       ทรงฤทธิ์จึ่งมีบัญชา
ดูก่อนลูกพระสุริยัน                        จงจัดพลขันธุ์ซ้ายขวา
จะยกไปตั้งทัพพลับพลา                  ยังคันธกาลาคีรี ฯ

๐ บัดนั้น                                        พระยาสุครีพกระบี่ศรี
รับสั่งพระองค์ทรงธรณี                    ถวายอัญชุรีแล้วออกไป
ทัพหน้าเกณฑ์ให้นิลนน                 คุมพลสิบสมุทรเป็นนายใหญ่
ทัพหนุนองคตฤทธิไกร                   คุมไพร่สิบสมุทรวานร
เกียกกายคำแหงหนุมาน                คุมทหารสิบสมุทรชาญสมร
ทัพหลวงโยธาพนากร                     ซับซ้อนยี่สิบสมุทรตรา
ยกกระบัตรนิลพัทชาญยุทธ์            คุมพลสิบสมุทรแกล้วกล้า
กองขันสิบสมุทรโยธา                     นิลราชศักดาบัญชาการ
กองหลังนิลเอกคุมไพร่                   นับเจ็ดสมุทรทวยหาญ
รายเรียงเพียบพื้นสุธาธาร             เสียงสะเทือนสะท้านเป็นโกลี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                      พระจักรรัตน์แก้วเรืองศรี
ยกจากคันธมาทน์คีรี                     กระบี่เยียดยัดกันไป
ทัพหน้าคลาเคลื่อนตามทิศ            ทัพหลวงแผลงฤทธิ์แผ่นดินไหว
ทัพหนุนเร่งร้นพลไกร                   โลดไล่กวัดแกว่งอาวุธ
บ้างเหาะบ้างแทรกสุธาธาร              บ้างทะยานลงเดินหลังสมุทร
บ้างไปทางกาลาคนิรุท                    แล้วผุดขึ้นกลางพลากร
เสียงกลองฆ้องขานประสานปี่          เสียงพลอึงมี่สิงขร
ผงคลีมืดคลุ้มอัมพร                        แรมร้อนมาในพนาวัน
ครั้นถึงเขาคันธกาลา                      พร้อมหมู่โยธาพลขันธ์
แล้วสั่งลูกพระสุริยัน                       ให้ตั้งมั่นตามเชิงคีรี ฯ

๐ บัดนั้น                                        พระยาสุครีพกระบี่ศรี
รับสั่งสมเด็จพระจักรี                       ถวายอัญชุลีแล้วออกไป
เกณฑ์หมู่โยธาพลากร                     ทุกหมวดวานรน้อยใหญ่
ให้ตั้งทัพพลับพลาอำไพ                   ในที่ชัยภูมิโอฬาร ฯ

๐ บัดนั้น                                         นายทัพนายกองทวยหาญ
บรรดาเป็นเจ้าพนักงาน                  ก็เร่งรีบจับการพร้อมกัน
ชั้นนอกตั้งทัพรายเรียบ                   เป็นระเบียบเขื่อนเพชรเขื่อนขัณฑ์
ขุดดูล้อมรอบเป็นขอบคัน                 แล้วตั้งสุวรรณพลับพลาชัย
พร้อมทั้งพระโรงหน้าหลัง                 เกยแก้วที่นั่งน้อยใหญ่
ทิมดาบชาววังตำรวจใน                   ที่ประลองพลไกรวานร
ศาลาลูกขุนคู่ดูตระหง่าน                  หน้าหลานโปรยปรายด้วยทรายอ่อน

๐ เมื่อนั้น                                       พระจักรีผู้ปรีชาหาญ
ได้ฟังคำแหงหนุมาน                        จึ่งมีโองการกับเสนา
ดูก่อนเจ้ากรุงขีดขิน                         ท้างพระยาพานรินซ้ายขวา
วายุบุตรล่วงราชบัญชา                    โทษนี้จะว่าประการใด ฯ

๐ บัดนั้น                                        ท้าวพระยาวานรน้อยใหญ่
ได้ฟังพจนาภูวไนย                        บังคมไหว้สนองพระโองการ
ซึ่งลูกพระพายไม่ยั้งคิด                   ทำผิดล่วงราบรรหาร
โทษนั้นถึงสิ้นชนมาน                     ผ่านฟ้าจงทรงพระเมตตา
ขอประทานจงงดไว้ก่อน                  อย่าเพ่อราญรอนสังขาร์
ตามคำวานรสัญญา                         สงครามเบื้องหน้ายังมี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                       พระตรีภูวนาถเรืองศรี
ได้ฟังท้าวพระยาเสนี                       ดั่งวารีทิพย์มาเจือใจ
สอดคล้องต้องในวิญญาณ์                ผลัดผ้าชุบสรงรางวัลวานร ฯ

๐ บัดนั้น                                         คำแหงหนุมานชาญสมร
รับผ้าชุบสรงพระสี่กร                       ทูนเศียรแล้วถอนใจคิด
ตัวกูทำการทั้งนี้                               จงรักภักดีสุจริต
มิได้อาลัยแก่ชีวิต                            ทะนงใจไม่คิดตริการ
เห็นผิดเป็นชอบด้วยโมหันธ์            ปิ้มสิ้นชีวันสังขาร
ใครเลยจะนับว่าชายชาญ                อาภัพอัประมาณเป็นพ้นไป
ทั้งนี้เพราะวาสนาตัว                       ดีชั่วจะโทษผู้ใดได้
เสียทีที่มีฤทธิไกร                           น้อยใจเป็นพ้นคณนา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                       พระกฤษณุรักษนาถา
ครั้นเสร็จก็เสด็จยาตรา                   กลับยังพลับพลาอลงการ
ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์อาสน์             พร้อมเสนามาตย์ทวยหาญ
ประนมกรกราบเบื้องบทมาลย์          งามปานฝูงเทพนิกร
เฝ้าองค์สมเด็จพระอิศรา                  ยังมหาไกรลาสสิงขร
จึ่งมีพจนารถอันสุนทร                     ปรึกษาวานรเสนี
บัดนี้หนุมานมาแจ้งข่าว                   เรื่องราวสีดามารศรี
ควรเราจะยกโยธี                            ไปยังบูรีลงกา ฯ

๐ บัดนั้น                                         ชมพูพานผู้มียศถา
ก้มเกล้ารับราชบัญชา                      กราบกับบาทาแล้วทูลไป
เขาหนึ่งตรงเกาะลงกานั้น                ชื่อคันธกาลาสูงใหญ่
อยู่ที่ริมเนินสมุทรไท                        เป็นไชภูมิสถาวร
ขอพระผู้ปิ่นสุธาธาร                          จงยกทวยหาญชาญสมร
ไปตั้งยังเชิงคีรินทร                         จะได้ราญรอนปัจจามิตร ฯ

๐ เมื่อนั้น                                        องค์พระหริรักษ์จักรกฤษณ์
ฟังชมพูพานก็สมคิด                         ทรงฤทธิ์จึ่งมีบัญชา
ดูก่อนลูกพระสุริยัน                          จงจัดพลขันธุ์ซ้ายขวา
จะยกไปตั้งทัพพลับพลา                    ยังคันธกาลาคีรี ฯ

๐ บัดนั้น                                         พระยาสุครีพกระบี่ศรี
รับสั่งพระองค์ทรงธรณี                     ถวายอัญชุรีแล้วออกไป
ทัพหน้าเกณฑ์ให้นิลนน                   คุมพลสิบสมุทรเป็นนายใหญ่
ทัพหนุนองคตฤทธิไกร                     คุมไพร่สิบสมุทรวานร
เกียกกายคำแหงหนุมาน                  คุมทหารสิบสมุทรชาญสมร
ทัพหลวงโยธาพนากร                       ซับซ้อนยี่สิบสมุทรตรา
ยกกระบัตรนิลพัทชาญยุทธ์              คุมพลสิบสมุทรแกล้วกล้า
กองขันสิบสมุทรโยธา                       นิลราชศักดาบัญชาการ
กองหลังนิลเอกคุมไพร่                     นับเจ็ดสมุทรทวยหาญ
รายเรียงเพียบพื้นสุธาธาร               เสียงสะเทือนสะท้านเป็นโกลี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                        พระจักรรัตน์แก้วเรืองศรี
ยกจากคันธมาทน์คีรี                       กระบี่เยียดยัดกันไป
ทัพหน้าคลาเคลื่อนตามทิศ              ทัพหลวงแผลงฤทธิ์แผ่นดินไหว
ทัพหนุนเร่งร้นพลไกร                     โลดไล่กวัดแกว่งอาวุธ
บ้างเหาะบ้างแทรกสุธาธาร               บ้างทะยานลงเดินหลังสมุทร
บ้างไปทางกาลาคนิรุท                     แล้วผุดขึ้นกลางพลากร
เสียงกลองฆ้องขานประสานปี่           เสียงพลอึงมี่สิงขร
ผงคลีมืดคลุ้มอัมพร                         แรมร้อนมาในพนาวัน
ครั้นถึงเขาคันธกาลา                       พร้อมหมู่โยธาพลขันธ์
แล้วสั่งลูกพระสุริยัน                        ให้ตั้งมั่นตามเชิงคีรี ฯ

๐ บัดนั้น                                         พระยาสุครีพกระบี่ศรี
รับสั่งสมเด็จพระจักรี                        ถวายอัญชุลีแล้วออกไป
เกณฑ์หมู่โยธาพลากร                      ทุกหมวดวานรน้อยใหญ่
ให้ตั้งทัพพลับพลาอำไพ                   ในที่ชัยภูมิโอฬาร ฯ

๐ บัดนั้น                                         นายทัพนายกองทวยหาญ
บรรดาเป็นเจ้าพนักงาน                  ก็เร่งรีบจับการพร้อมกัน
ชั้นนอกตั้งทัพรายเรียบ                   เป็นระเบียบเขื่อนเพชรเขื่อนขัณฑ์
ขุดดูล้อมรอบเป็นขอบคัน                 แล้วตั้งสุวรรณพลับพลาชัย
พร้อมทั้งพระโรงหน้าหลัง                 เกยแก้วที่นั่งน้อยใหญ่
ทิมดาบชาววังตำรวจใน                   ที่ประลองพลไกรวานร
ศาลาลูกขุนคู่ดูตระหง่าน                  หน้าหลานโปรยปรายด้วยทรายอ่อน
ป้อมค่ายรายธงอลงกรณ์                  เสร็จตามภูธรบัญชา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                        พระนารายณ์สุริย์วงศ์นาถา
จึ่งชวนพระศรีอนุชา                        ขึ้นพลับพลาอำไพ ฯ

๐ บัดนั้น                                         พระยาสุครีพทหารใหญ่
จึ่งเกณฑ์นิลเอกชาญชัย                   คุมไพร่ตระเวนพนาดร
บรรจบกับกองนิลขัน                        รอบคันธกาลาสิงขร
เกี่ยวเลี้ยวกันเป็นมังกร                  หลับนอนนั่งยามตามอัคคี ฯ

๐ บัดนั้น                                         นิลเอกนิลขันกระบี่ศรี
ต่างตนต่างพาโยธี                            ตระเวนไปตามที่พระบัญชา ฯ


ที่มาจาก http://www.eduzones.com/knowledge-2-1-31423.html

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN