ผู้เขียน หัวข้อ: บทละครรามเกียรติ์ ตอน หนุมานเผาเมืองลงกา  (อ่าน 49523 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง

บทละครเรื่อง รามเกียรติ์
ตอน หนุมานเผาเมืองลงกา

                   
๐ เมื่อนั้น                                       องค์ท้าวสิบพักตร์ชาญสมร
ครั้นเห็นอินทรชิตฤทธิรอน             กวักกรตรัสเรียกโอรส
แล้วมีพระราชบรรหาร                    เล่าการทั้งปวงให้ฟังหมด
เจ้าสุริย์วงศ์ทรงยศ                         จงยกหมู่ทศโยธา
ออกไปสังหารราญรอน                     วานรให้สิ้นสังขาร์
แม้นจับเป็นได้ก็จับมา                     จะทำให้สาใจมัน ฯ

๐ เมื่อนั้น                                        อินทรชิตสุริย์วงศ์รังสรรค์
ยอกรประนมบังคมคัล                      กุมภัณฑ์สนองพจมาน
พระองค์ผู้เป็นประชากร                   อย่าเดือดร้อนด้วยอ้ายเดียรฉาน
ตัวมันผู้เดียวอหังการ                      จะมีฤทธิ์กล้าหาญสักเพียงใด
ข้าบาทจะรับไปจับมัน                       มาถวายทรงธรรม์ให้จงได้
ทูลแล้วก็ลากลับไป                           ยังปราสาทชัยอสุรี ฯ

๐ ครั้นถึงจึ่งนั่งเหนืออาสน์                อันโอภาสจำรัสรัศมี
แล้วสั่งมหาเสนี                                เร่งเตรียมโยธีไพร่นาย
เลือกล้วนกำลังฤทธิรุทร                    พร้อมสรรพอาวุธทั้งหลาย
จะไปจับวานรตัวร้าย                        มาถวายสมเด็จพระบิดร ฯ

๐ บัดนั้น                                         จึ่งเสนามารชาญสมร
รับสั่งลูกท้าวยี่สิบกร                         แล้วรีบบทจรออกมา ฯ

๐ เกณฑ์กระบวนทัพเบญจเสน        ี  ขี่แรดเสือสีห์เป็นกองหน้า
ถือหลาวง้างหอกปืนยา                       เริงร่าสำหาวห้าวฮึก
ปึกป้องกองขันล้วนตัวหาญ                 ทะยานขี่สิงห์กระทิงถึก
แกว่งคทาขบฟันครั่นครึก                  เคยโหมโจมศึกชั้นอินทร์
ยกกระบัตรเกียกกายกองหลัง           ถือทวนดาบทั้งธนูศิลป์
ขี่อูฐขี่ม้านาคิน                                  ขี่นกหัสดินกุญชร
กองหลวงถือสรรพสาตรา                   ขี่ละมั่งโคลากาสร
พร้อมทั้งรถทรงอลงกรณ์                   ซับซ้อนคอยเสด็จอสุรี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                         อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
ครั้นเสด็จซึ่งจัดโยธี                          เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ

๐ ให้ไขท่อแก้วปทุมทอง                   เป็นละอองโปรยปรายดั่งสายฝน
พอกระหลบอบอาบรสสุคนธ์               ปรุงปนเรณูสุมามาลย์
แล้วทรงสนับเพลาภูษา                     รจนาแย่งยกกระหนกก้าน
ชายไหวชานแครงอลงการ                ฉลององค์ทองประสานดวงลอย
ตาบทิศทับทรวงทับทิมพราย              สังวาลสามสายเฟื่องห้อย
ทองกรพาหุรัดประดับพลอย               ธำมรงค์เพชรพร้อยเรือนสุบรรณ
ทรงมหามงกุฏนพรัตน์                       กรรเจียกดอกไม้ทัดดวงกุดั่น
จับศรนาคบาศดั่งไฟกัลป์                  จรจรัลมาขึ้นรถทรง ฯ

๐ รถเอยรถศึก                                 แอกงอนพันลึกงามระหง
กอแก้วสลับประดับกง                       ทูปธารดุมวงอลงกรณ์
บุษบกบัลลังก์ลอยฟ้า                         เทียมด้วยพระยาไกรสร
สารถีมือถือโตมร                              ธงปักปลายงอนโบกบน
มยุรฉัตรอภิรุมชุมสาย                      ธงริ้วทิวรายสับสน
โยธียักเยื้องอึงอล                            กาหลฆ้องกลองโครมครึก
สำเนียงเสียงพลโห่ร้อง                    เริงร่าลำพองคะนองศึก
มืดคลุ้มชอุ่มควันพันลึก                   ขับกันคึกคึกรีบมา ฯ

๐ ครั้นถึงที่สวนอุทยาน                   เห็นสหัสกุมารยักษา
ตายอยู่กับพื้นพสุธา                         มีความอาลัยสุดคิด
แล้วเหลือบแลเห็นวานร                 โกรธาดั่งศรเสียบจิต
ให้หยุดรถแก้วชวลิต                      จึ่งประกาศิตถามไป
เหวยอ้ายลิงป่ากาลี                          นามกรมึงนี้เป็นไฉน
จึงทำอาจองทะนงใจ                         มาลุยไล่ล้างเหล่าอสุรา
ไม่เกรงกูผู้วงศ์พรหมเมศ               ลือเดชทั่วทศทิศา
ทรงเทพอาวุธอันศักดา                   จะผลาญชีวาพานร ฯ

๐ บัดนั้น                                        คำแหงหนุมานชาญสมร
ได้ฟังลูกท้าวยี่สิบกร                        อ้างอวดฤทธิรอนพาที
ตบมือสำรวจสรวลเย้ย                     เหวยเหวยดูก่อนยักษี
เหตุใดมาว่าเรานี้                            ดูหมิ่นอสุรีนั้นผิดไป
ตัวกูผู้เดียวไม่มีเพื่อน                     พวกเอ็งกล่นเกลื่อนไม่นับได้
เป็นหมู่หมู่กรูกันเข้าชิงชัย               จนใจจึ่งต้องโรมรัน
เมื่อกระนี้จะว่าใครผิด                     จงคิดดูเถิดอย่าหุนหัน
ซึ่งถามนามกรเรานั้น                       กุมภัณฑ์จะประสงค์สิ่งใด
แม้นว่าตัวเอ็งบอกก่อน                   ภายหลังวานรจะบอกให้
อย่าพักอ้างอวดฤทธิไกร                  กูไม่เกรงกลัวศักดา ฯ

 

๐ เมื่อนั้น                                         ลูกท้าวทศเศียรยักษา
ได้ฟังจึ่งร้องตอบมา                           เหวยวานรป่าสาธารณ์
กูชื่ออินทรชิตสิทธิศักดิ์                     ทั่วทั้งไตรจักรก็ลือลาน
เป็นราชโอรสพระยามาร                   แต่ท้าวมัฆวานก็เกรงฤทธิ์
สาอะไรกับอ้ายลิงไพร                       ที่ไหนจะทนศรสิทธิ์
บัดนี้จะสิ้นชีวิต                                 ด้วยฤทธิ์ของกูผู้ศักดา

๐ บัดนั้น                                          วายุบุตรวุฒิไกรใจกล้า
ได้ฟังจึ่งร้องตอบมา                          เองฤๅชื่อว่าอินทรชิต
เป็นลูกทศพักตร์ยักษี                      พาทีอาจองทะนงจิต
อ้างอวดศักดาวราฤทธิ์                      ถึงมีศรสิทธิ์มารอนราญ
ตัวกูจะสู้แต่มือเปล่า                          หักเอาด้วยกำลังหาญ
ฆ่าเสียให้สิ้นวายปราณ                     ทั้งพวกพลมารที่ยกมา ฯ

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
Re: บทละครรามเกียรติ์ ตอน หนุมานเผาเมืองลงกา
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กรกฎาคม 01, 2009, 07:30:20 pm »

๐ เมื่อนั้น                                         อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
ได้ฟังวานรเจรจา                              โกรธาดั่งไฟบรรลัยกัลป์
ขบเขี้ยวเคี้ยวกรามกระทืบบาท          ร้องตวาดผาดเสียงดั่งฟ้าลั่น
เหม่อ้ายลิงไพรใจฉกรรจ์                  กูจะหั่นให้ยับลงกับกร
ว่าพลางทางสั่งทวยหาญ                     เหวยโยธามารชาญสมร
เร่งกันล้อมจับวานร                          ฟันฟอนให้ม้วยชีวี ฯ

๐ บัดนั้น                                          ฝ่ายหมู่อสุรศักดิ์ยักษี
รับสั่งถวายอัญชุรี                              ขับกับอึงมี่เข้าไป
บรรดาโยธีที่ขี่สัตว์                             แกว่งกวัดอาวุธล้อมไล่
ยิงธนูหน้าไม้ปืนไฟ                          เสียงสนั่นหวั่นไหวสุธาธาร ฯ

๐ บัดนั้น                                          วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
รับรองป้องกันประจัญบาน                 โถมทะยานไล่ตีกุมภัณฑ์
ยักษาเข้ากลุ้มรุมรอน                        วานรกลับเลี้ยวกระหลบหัน
ถีบตบขบกัดพัลวัน                            จับกันอุตลุตเป็นโกลา ฯ

๐ บัดนั้น                                          ฝ่ายหมู่อสุรยักษา
ยิ่งตายยิ่งหนุนเนื่องมา                     เข้าไล่เข่นฆ่าวานร
พุ่งซัดอาวุธสับสน                              ต่างตนก็ยิงธนูศร
บ้างแกว่งเสโลโตมร                         ราญรอนไม่คิดชีวี ฯ

๐ บัดนั้น                                          หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ผู้เดียวรบรุกคลุกคลี                         ถาโถมโจมตีอสุรา
ชิงได้อาวุธที่หมู่มาร                           โลดโผนโจนทะยานเข่นฆ่า
หัวขาดตีนขาดดาษดา                        ยักษาตายยับทับกันฯ

๐ เมื่อนั้น                                         อินทรชิตฤทธิแรงแข็งขัน
เห็นกระบี่ตีพลกุมภัณฑ์                     สุดสิ้นชีวันวายปราณ
โกรธาชักศรพาดสาย                        หมายพิฆาตให้สิ้นสังขาร
น้าวหน่วงด้วยกำลังชัยชาญ               ขุนมารก็ผาดแผลงไป
เสียงสนั่นครั่นครื้นกุลาหล                เป็นศรเกลื่อนกล่นไม่นับได้
ต้องกายหนุมานชาญชัย                    ด้วยฤทธิไกรราวี ฯ

๐ บัดนั้น                                          ลูกพระพายผู้ชาญชัยศรี
ต้องศรอินทรชิตอสุรี                         ไม่ระคายอินทรีย์วานร
สองหัตถ์คว้าไขว่กลอกกลับ                รวบจับเอาได้ทุกเล่มศร
หักเล่นย่อยยับกับกร                        แล้วแผลงฤทธิรอนโผนไป
ถีบต้องอินทรชิตอสุรา                        ตกจากรัถาไม่ทนได้
ราชสีห์สารถีก็บรรลัย                        รถชัยหักยับไม่สมประดี

๐ เมื่อนั้น                                         อินทรชิตสุริย์วงศ์ยักษี
ตกลงกับพื้นปัถพี                              อสุรีผุดลุกขึ้นยืนยัน
พระหัตถ์กวัดแกว่งศรชัย                  ว่องไวรวดเร็วดั่งจักรผัน
ถาโถมโรมรันรุกบุกบัน                     เข้าไล่โรมรันวานร
เท้าซ้ายเหยียบเข่ากระบี่ศรี               มือขวาอสุรีเงื้อศร
กลอกกลับพัลวันประจัญกร                ต่างมีฤทธิรอนไม่ลดกัน ฯ

๐ บัดนั้น                                          หนุมานฤทธิแรงแข็งขัน
หลีกหลบรบชิดติดพัน                        ยืนยันเหยียบเข่าอสุรี
มือขวาเงื้อง่าจะชิงศร                         กรซ้ายกุมเศียรยักษี
หันเวียนเปลี่ยนท่าราวี                      ต่างรับต่างตีกันไปมา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                         อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
รบพลางถวิลจินดา                            อ้ายนี่ลิงป่าพนาวัน
ทรหดอดทนสามารถ                         องอาจฤทธิแรงแข็งขัน
กระนี้ฤๅสุรกุมภัณฑ์                          สู้มันมิม้วยชีวี
ตัวกูผู้มีอานุภาพ                               ถึงเมื่อไปปราบโกสีย์
ก็ไม่ลำบากอินทรีย์                           เหมือนต่อฤทธีกระบี่ไพร
คิดแล้วชักศรนาคบาศ                     อันมีอำนาจแผ่นดินไหว
พาดสายน้าวหน่วงด้วยว่องไว           ผาดแผลงไปด้วยกำลังฤทธิ์
กลับเป็นภุชงค์ตัวหาญ                     เลื้อยเลิกพังพานอักนิษฐ์
ตาแดงดั่งแสงพระอาทิตย์                พ่นพิษเข้าไล่ราวี
เกี่ยวกระหวัดรัดรอบกัณฐา              กรกายบาทากระบี่ศรี
พันพัวทั่วสิ้นทั้งอินทรีย์                    ด้วยกำลังนาคีชาญฉกรรจ์ ฯ

๐ บัดนั้น                                         วายุบุตรฤทธิแรงแข็งขัน
ต้องนาคบาศกุมภัณฑ์                      รัดรึงตรึงมั่นทั้งกายา
จึ่งตะเบ็งสะบัดวัดแว้ง                      ลองแรงนาคบาศยักษา
คลายเคลื่อนเลื่อนออกด้วยฤทธา      วานรรำพึงคะนึงคิด
อันโอรสทศเศียรตนนี้                     มันมีศักดาด้วยศรสิทธิ์
นี้ฤๅอัมรินทร์ปิ่นโมลิศ                     จะมีแพ้ฤทธิ์อ้ายขุนมาร
ถึงกระนั้นจะสะบัดก็จะขาด               นาคบาศฤๅจะทนกำลังหาญ
แต่ว่าจะอยู่ดูอาการ                          อ้ายพวกพาลจะทำประการใด
คิดแล้วแกล้งล้มนอนนิ่ง                   จะไหวติงกายาก็หาไม่
นิ่วหน้าหลับตาหายใจ                      ดั่งชีวาลัยจะมรณา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                        อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
เห็นวานรต้องศรก็ปรีดา                  ตบหัตถ์สรวลร่าสำราญ
ชี้หน้าแล้วร้องเยาะเย้ย                    เหวยเหวยอ้ายชาติเดียรฉาน
นอนกลิ้งอยู่ไยกับดินดาน                 มิฮึกหาญไปเล่าอ้ายอัปรีย์
ว่าแล้วจึ่งมีบัญชา                             ตรัสสั่งโยธายักษี
สิบหมู่ล้วนมีฤทธี                              เร่งเร็วบัดนี้ให้พร้อมกัน
ผูกมัดอ้ายวานรไพร                        ด้วยพวนเหล็กใหญ่จงมั่น
แต่อย่าให้ม้วยชีวัน                         จะพามันไปถวายพระบิดา ฯ

๐ บัดนั้น                                         พวกพลทหารยักษา
รับสั่งถวายบังคมลา                          ลากพวนเหล็กมาวุ่นไป
บ้างเข้าผูกมัดรัดรึง                          ขันขึงมิให้ไหวได้
ชวนกันฉุดชักแต่ห่างไว้                  ด้วยเกรงฤทธิไกรวานร ฯ

๐ เมื่อนั้น                                       ลูกท้าวทศกัณฑ์ชาญสมร
มีชัยให้เลิกพลกร                            บทจรคืนเข้าพารา ฯ

๐ บัดนั้น                                         ฝ่ายหมู่ทหารยักษา
ลากลิงอื้ออึงคะนึงมา                        ตามเสด็จพระยาอสุรี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                       องค์อินทรชิตยักษี
ครั้นถึงลงกาธานี                             จรลีขึ้นเฝ้าพระบิดร
จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล              นเรนทร์สูรธิราชชาญสมร
ลูกยกโยธาพลากร                           ไปจับวานรชาญฉกรรจ์
มันมรศักดาสามารถ                        องอาจฤทธิแรงแข็งขัน
เสียพลนิกายหลายพัน                     บัดนี้จับมันมัดมา ฯ

๐ เมื่อนั้น                                          ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษา
ได้ฟังมีความปรีดา                             อสุราสวมกอดพระโอรส
มิเสียทีเป็นวงศ์พรหมเมศ                 เรืองเดชเดชาดั่งเพลิงกรด
อันปัจจามิตรที่คิดคด                         จะม้วยหมดด้วยมือลูกรัก
ซึ่งเจ้ามีชัยแก่วานร                           จะขจรเกียรติไปทั้งไตรจักร
ควรสืบสุริย์วงศ์พงศ์ยักษ์                   เป็นปิ่นปักลงกาธานี
จงเอาอ้ายลิงกาลี                                ไปมล้างชีวีให้วายปราณ ฯ

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
Re: บทละครรามเกียรติ์ ตอน หนุมานเผาเมืองลงกา
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กรกฎาคม 01, 2009, 07:31:01 pm »

๐ บัดนั้น                                           กุมภัณฑ์เพชรฆาตใจหาญ
ก้มเกล้ารับราชโองการ                      ขุนมารก็รีบออกมา
เข้ากลุ้มรุมกันลากฉุด                        อุตลุตล้อมหลังล้อมหน้า
ตีรันผลักรุนเป็นโกลา                       พาไปยังลงกาธานี
ครั้นถึงจึ่งช่วยกันผูกมัด                    รึงรัดกรกายกระบี่ศรี
แทงด้วยแหลนหลาวทวนตรี             บ้างตีด้วยกระบองเท่าลำตาล
บ้างเอาค้อนเหล็กรุมรัน                    บางหมู่ก็ฟันด้วยขวาน
บ้างเอาพะเนินค้อนรอนราญ             บ้างประหารด้วยง้าววุ่นไป ฯ

๐ บัดนั้น                                          คำแหงหนุมารทหารใหญ่
สะบัดพวนมัดเสียทันใด                    ชิงได้อาวุธอสุรี
กวัดแกว่งสำแดงกำลังหาญ               เสียงสะท้านทั่วพิภพยักษี
โลดโผนโจนรุกคลุกคลี                     เข้าไล่โจมตีอสุรา
แทงฟันบั่นรอนฟอนฟาด                  หัวขาดตีนขาดทั้งซ้ายขวา
หมู่มารตายกลาดดาษดา                    ด้วยกำลังฤทธาวานร ฯ

๐ บัดนั้น                                           นายเพชรฆาตชาญสมร
เห็นลิงไพรออกไล่ราญรอน                โกรธดั่งไฟฟอนต้องกาย
กระทืบบาทขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน             ขับหมู่กุมภัณฑ์ทั้งหลาย
ตีต้อนกันมาวุ่นวาย                           ไพร่นายต่างคนเข้าราวี
ที่กลัวก็ไม่เข้าโจมจับ                         ขบฟันแล้วกลับวิ่งหนี
ที่กล้าก็เข้าราวี                                  ผูกมัดกระบี่วุ่นไป

๐ ครั้นแล้วจึ่งนายราชมัล                  ว่าแก่กุมภัณฑ์น้อยใหญ่
อันอ้ายลิงป่าจัญไร                             แทงฟันมันไม่วายปราณ
เอ็งจงชวนกันไปยก                           ครกเหล็กสากเหล็กมาสังหาร
ตำให้เป็นภัสมธุลีกาล                         อ้ายสาธารณ์ก็จะม้วยชีวี ฯ

๐ บัดนั้น                                           พวกพลโยธายักษี
ได้ฟังนายสั่งก็ยินดี                            วิ่งเป็นสิงคลีระเห็จไป
ครั้นถึงช่วยกันอุตลุต                         กลิ้งฉุดครกเหล็กใหญ่
ที่เหนื่อยก็หยุดหายใจ                       บ้างได้สากเหล็กก็แบกมา ฯ

๐ บัดนั้น                                           ฝ่ายนายเพชรฆาตตัวกล้า
ครั้นเห็นพวกพลอสุรา                       ได้ครกสากมาก็ยินดี
จึ่งว่าเหวยหมู่กุมภัณฑ์                       ชวนกันผูกมัดกระบี่ศรี
ใส่ลงในครกเหล็กนี้                          ตำอ้ายอัปรีย์ให้แหลกลาญ ฯ

๐ บัดนั้น                                          ฝ่ายหมู่อสุราทวยหาญ
ได้ฟังนายตนบัญชาการ                    ต่างตนทะยานเข้าไป
จับเท้าจับกายจับหัตถ์                       ซัดลงในครกเหล็กใหญ่
บ้างฉวยเอาสากด้วยว่องไว               ตำไล่กันเป็นโกลา ฯ

๐ บัดนั้น                                          ลูกพระพายผู้ใจแกล้วกล้า
ไม่ระคายปลายเส้นโลมา                   จึ่งสำแดงฤทธาวรารุทร
สะบัดพวนเหล็กขาดเป็นหลายท่อน   สองกรฉวยสากกระชากฉุด
ลุกขึ้นกวัดแกว่งต่างอาวุธ                 ไล่ตีอุตลุตวุ่นไป
ขาหักหัวแตกตัวขาด                         ล้มตายเกลื่อนกลาดไม่นับได้
วิ่งพล่านไปทั้งเวียงชัย                      นายไพร่ไม่เป็นสมประดี
ครั้นแล้วทำนั่งกอดเข่า                     ก้มหน้าซบเซาอยู่กับที่
มิได้ไหวติงอินทรีย์                           ดั่งมีที่ขัดในกาย ฯ

๐ บัดนั้น                                          จึ่งนายเพชรฆาตทั้งหลาย
สุดคิดที่จะฆ่าให้ลิงตาย                     ก็บ่ายหน้ามายังพระโรงคัล
ครั้งถึงประณตบทบงสุ์                       องศ์ท้าวทศเศียรรังสรรค์
ทูลว่าลิงไพรใจฉกรรจ์                     แทงฟันด้วยเครื่องสาตรา
ทรหดอดทนสามารถ                        พิฆาตไม่ม้วยสังขาร์
มันกลับต่อตีอสุรา                             ล้มตายดาษดาเกลื่อนไป
ตัวข้าผู้เป็นราชมัล                           ไม่อาจฆ่าฟันมันได้
สุดฤทธิ์สุดคิดสุดใจ                          ภูวไนยจงโปรดปรานี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                        ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
ได้ฟังดั่งเอาอัคคี                              เข้ามาจุดจี้กายา
สิบปากตวาดผาดร้อง                       กึกก้องนิเวศน์ยักษา
เหม่อ้ายลิงไพรอหังการ์                    เหตุใดจึ่งฆ่าไม่วายปราณ
เหวยเหวยนายขุนคชกรรม์             เอาช้างซับมันตัวหาญ
อันชื่อบรรลัยจักรวาล                      ออกไปให้ผลาญวานร ฯ

๐ บัดนั้น                                        จึ่งขุนคชาชาญสมร
รับสั่งท้าวยี่สิบกร                             ก็รีบบทจรออกไป
ให้ผูกพระยาคชสาร                        ซับมันตัวหาญสูงใหญ่
ชนักเครื่องมั่นอำไพ                       ขอราผูกไว้ครบครัน
ขุนช้างขึ้นขี่ประจำคอ                      ถือของ้าวง่าขบขัน
ควาญท้ายกรายกรหยัดยัน             ขบฟันขับรับออกมา
ครั้นถึงก็ไสเข้าให้แทง                   ด้วยแรงหัสดินตัวกล้า
โจมจ้วงทะลวงลงงา                        บาทาถีบฉัดวุ่นไป ฯ

๐ บัดนั้น                                       คำแหงหนุมานทหารใหญ่
หลบหลีกเคล่าคล่องว่องไว              โผนไต่ตามงาคชาชาญ
พิฆาตฟาดฟันควาญหมอ               หักคอพระยาคชสาร
ล้มลงกับพื้นสุธาธาร                       บรรลัยลาญสุดสิ้นชีวี ฯ

๐ บัดนั้น                                       ฝ่ายนายเพชรฆาตยักษี
ทับทั้งพวกพลอสุรี                          เห็นกระบี่สำแดงฤทธา
ความกลัวตัวสั่นขวัญบิน                 อสุรินขยาดไม่รอหน้า
พากันวิ่งวุ่นเข้ามา                          เฝ้าองค์พระยากุมภัณฑ์
ครั้นถึงก้มเกล้าบังคมทูล                 ท้าวราพาสูรรังสรรค์
ว่าอ้ายลิงป่าพนาวัน                        ข้าให้คชกรรม์ฉัดแทง
มันไม่สิ้นชีพชีวา                            มีเดชศักดากล้าแข็ง
กลับเข้าโรมรันประจัญแรง             ยุทธแย้งสัประยุทธ์ชิงชัย
เข่นฆ่าอสุราหมอควาญ                   พลมารตายยับไม่นับได้
ทั้งพระคชกรรม์ก็บรรลัย                 ด้วยฤทธิไกรวานร ฯ

๐ เมื่อนั้น                                      ท้าวทศเศียรชาญสมร
ได้ฟังดั่งพิษไฟฟอน                       ให้เร่าร้อนฤๅทัยตะลึงคิด
เป็นเหตุไฉนอ้ายลิงป่า                   จึ่งฆ่าไม่ตายทำลายจิต
ประกอบด้วยศักดาวราฤทธิ์            เห็นผิดประหลาดหลากใจ
คิดแล้วจึ่งมีบรรหาร                       สั่งเสนามารน้อยใหญ่
เร่งเร็วจงพากันไป                         เอาอ้ายลิงไพรเข้ามา ฯ

๐ บัดนั้น                                        จึ่งหมู่เสนียักษา
รับสั่งพระยาอสุรา                           บังคมลาออกท้องพระโรงคัล
เข้ากลุ้มรุมกันผูกมัด                      รัดด้วยพวนใหญ่ให้มั่น
บ้างล้อบ้างไล่ตีรัน                           ลากฉุดพัลวันวุ่นไป
ครั้นถึงซึ่งหน้าพลาน                      เหล่าหมู่ทหารน้อยใหญ่
จึ่งจูงเอาวานรไพร                         เข้าไปถวายอสุรี ฯ

๐ เมื่อนั้น                                      ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
พิศดูลิงร้ายราวี                              ท่วงทีฮึกหาญชาญฉกรรจ์
บรรดาวานรในแดนดง                  ไม่อาจองเหมือนอ้ายโมหันธ์
ผู้เดียวเคี่ยวฆ่ากุมภัณฑ์                 ดูมันดั่งหนึ่งพระกาล
ฝีมือเช่นนี้ไม่หาได้                        ควรจะเลี้ยงไว้เป็นทหาร
คิดแล้วจึ่งองค์พระยามาร                กล่าวคำอ่อนหวานเจรจา
อันตัวเอ็งนี้ทุจริต                            โทษผิดถึงสิ้นสังขาร์
กูจะให้มล้างชีวา                             เห็นหน้าเอ็งเข้าก็เอ็นดู
บัดนี้คิดว่าจะเลี้ยงไว้                      แม้นน้ำใจของเอ็งยอมอยู่
จะช่วยอุปถัมภ์ค้ำชู                         กูไม่ให้ม้วยชีวัน ฯ

๐ บัดนั้น                                        หนุมานฤทธิแรงแข็งขัน
ฟังรสพจนารถกุมภัณฑ์                   ดั่งได้สวรรค์ชั้นอินทร์
ทีนี้สมจิตที่คิดไว้                             กูจะเผาเวียงชัยเสียให้สิ้น
จึ่งจะได้เดือดร้อนทั้งแผ่นดิน           สาที่อสุรินมันใจพาล
คิดแล้วจึ่งตอบวาจา                         ซึ่งไม่ฆ่าให้ม้วยสังขาร
จะเลี้ยงไว้ได้เบื้องบทมาลย์             ให้เป็นทหารพระภูวไนย
อันพระองศ์เมตตาการุญ                 คุณนั้นก็หาที่สุดไม่
แต่ซึ่งตัวข้าจะอยู่ไป                        ทีไหนจะรอดชีวา
ด้วยยักษ์กลุ้มรุมตีรัน                     แทงฟันเจ็บช้ำหนักหนา
ฆ่าเสียให้พ้นเวทนา                       พระผู้ผ่านลงกาจงปรานี ฯ

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN