หากวันหนึ่ง..ถึงวันลา

๐ หากวันหนึ่ง..ถึงวันลา ๐

๐ หากสืบไปภายหน้าเอ่ยลากัน
แห่งคืนวันร่วมทางเป็นจางหาย
คงอาดูร..ระคนทุรนทุราย
เมื่อสิ้นลายอักษรเคยวอนเว้า

๐ แต่หนึ่งคําคงมั่น..คือสัญญา
แม้นเวลาผ่านล่วงทิ้งช่วงเก่า
ทุกหรรษาไม่ลืมหรอกร่วมหยอกเย้า
ทุกเรื่องเล่าปลาบปลื้มไม่ลืมเลย

๐ จะกอบเก็บรู้สึกผนึกไว้
มิยอมให้หวานหอม..หลอมระเหย
คงศรัทธานํ้ามิตรผู้ชิดเชย
ละครั้งเคยโอบอุ้มอย่างนุ่มนวล

๐ เป็นสุขนักเมื่อเห็นว่าเอ็นดู
ที่ได้รู้สัมผัสรู้สัดส่วน-
แห่งภาษาวาทะทุกกระบวน
ก็ต่างล้วนชี้นําด้วยคํากลอน

๐ คือยินดีที่พบเคารพศักดิ์
คืออบอุ่นไอรักโลกอักษร
ละมุนละไมข้ามฟ้าเอื้ออาทร
เข้าสุมซ้อนโอบกอดตลอดมา

๐ ล้วนถ้อยคําหอมกลิ่นไม่สิ้นสุด
ผองประทุษมิอาจปรารถนา
อาจมีบ้างบทเห่ขับเสภา-
พรรณนาผิดโสต..โปรดอภัย

๐ จะถนอมไมตรีอันดีงาม
รําลึกความเมตตาร่วมปราศรัย
คอยชี้ทางต้นเหตุแห่งเลศนัย
รอยอาลัยความหลังย่อมรั้งตรึง

๐ หากสืบไปภายหน้าต้องลาจาก
เพียงรับปากสักนิดจะคิดถึง
ช่วงเวลาชื่นฉํ่าร่วมรําพึง
คนคนนี้ก็ซึ้ง..สุดหัวใจ

๐ เพียงแค่คิด..เอ่ยคําว่าอําลา
ดอกนํ้าตา..ก็สะพรั่งเริ่มหลั่งไหล
เสมือนโลกเงียบงันลงทันใด
จันทร์สุกใสก็เคลื่อนเป็นเดือนแรม
............

ป.ล..บทนี้แรงบันดาลใจมาจาก เมื่อสามวันที่แล้วเข้าเน็ตไม่ได้..คริๆ