ก่อนจากลา...

อ้างจาก: เพลงผ้า ที่ มิถุนายน 27, 2009, 06:11:32 pm

๐ เอาคืนไป..รักเหลือที่เผื่อเลือก
ปลดแล้วเปลือกผองพรํ่าแห่งคําหวาน
หากรักแล้วหม่นหมอง..ไม่ต้องการ
ปิดตํานานรักซ้อนอันร้อนทรวง

๐ เมื่อเหตุผลชี้ชัดว่าขัดแย้ง
ก็ป่วยการเสแสร้งทําแกล้งหวง
หากดื้อรั้นหมั่นพอกแต่หลอกลวง
รังแต่ช่วงชีวิตจะติดลบ

๐ เหมือนแก้วร้าวเนื้อบิ่นย่อมสิ้นค่า
จะเยียวยาเยี่ยงใดก็ไม่กลบ-
จุดร้าวรานรอยหม่นที่ค้นพบ
ซึ่งบรรจบโดยรอบที่มอบมา

๐ มิหมายว่าร้าวฉาน..คือการเกลียด
หรือส่อเสียดมุ่งมาดโดยปรารถนา
ยังคงไว้ปฏิพัทธ์แห่งศรัทธา
สิเน่หาเท่านั้นที่สั่นคลอน

๐ เหตุเพราะรอบสัมผัสเราน้อยไป
เพราะหัวใจพลาดพลั้งการสั่งสอน
จึงผลิดอกนํ้าตาด้วยอาวรณ์
เมื่อถึงตอนหัวใจต้องไกลกัน

๐ จะขุ้ยเขี่ยทําไมว่าใครผิด
เมื่อจริตคอยแต่..จะแปรผัน
ไม่เหลือคราบเคยยํ้าว่าสําคัญ
ถ้อยรําพันบรรดา..ย่อมลาลับ

๐ ยอมแล้วเอย..สุข-โศกในโลกนี้
ล้วนวิถีวนเวียนแห่งเปลี่ยนปรับ
เมื่อมีสุขล้นเหลือคณานับ
ก็โขลกสับด้วยโศกโยกประชิด

๐ ขอปลดปล่อยพันธะสุมยถา
ให้เวลาย่างยํ่าเข้ากําสิทธิ์
พิพากษาศักดิ์ศรีของชีวิต
จะถูก-ผิดย่อมเห็นความเป็นไป

๐ เหมือนเราสู่รอยย่างทางขนาน
สิ้นแล้วกาลบรรจบมาพบใหม่
ดอกรักร่วงแห้งกรอบที่มอบไว้
จึงสุดแท้แต่ใคร..จะดําเนินฯ
..................
เอ..ทําไมหาที่คลิกชื่นชมไม่เจออ่า.. e049

ไฉนกล่าว...ถ้อยคำ...แสนเชือดเฉือน
ประหนึ่งเหมือน...หัวใจ...น้องรานร้าว
กล่าวหาพี่...ทำเจ็บ...น้ำตาพราว
โอ้แม่สาว...แก้มใส...ใครบัญชา

พี่รักน้อง...ห่วงน้อง...เป็นที่สุด
ใครไหนกัน...จะยุด...เสน่หา

รักเผื่อเลือก...ตอนไหน...เล่ากานดา
เรื่องมุสา...ไม่เคย...เกิดกับใจ

พี่รักน้อง...ด้วยใจ...ที่ใสซื่อ
ไฉนเล่า...ปล่อยมือ...แล้วผลักไส
ฤาว่าเจ้า...หมดรัก...หมดเยื่อใย
จึงกล่าวอ้าง...ถางใจ...ให้แหลกราญ