ความรักนี่มันเศร้าเหงาจริงนะ
รักเขาซะมากมายเขาไม่สน
เขาไปรักคนอื่นชื่นกมล
เราก็ทนรักเขาเศร้าเรื่อยไป
หรือว่ารักทำให้ใจมืดบอด
หนีไม่รอดบ่วงรักจักทำไฉน
ยิ่งห้ามก็ยิ่งช้ำระำกำใจ
ต้องหนีไกลให้ห่างร้างแรมลา
แล้วคนที่รักเราเราไม่รัก
กลับหาญหักเยื่อไยไม่ห่วงหา
กลายเป็นคนใจดำทำเย็นชา
ปล่อยเวลาผ่านไปไม่สมควร
รักคนที่มีใจให้ดีกว่า
หากชักช้าสายไปไม่มีหวน
รักคนที่รักเราเฝ้าทบทวน
ขี้นรถด่วนขบวนรักอีกสักที.........
(อารมณ์หนังเกาหลี ครับ ดูไป เคลิ้มไป)
ความรักมักพาใจให้สับสน
ทุกผู้คนเคยได้ชิมลิ้มรสหวาน
บ้างเคยเจ็บชอกช้ำระกำปราณ
ยังห้าวหาญหารักแท้มิท้อใจ
