? บทที่1
? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?  สุขปนทุกข์...ที่เลี่ยงไม่ได้
? ? "ติ๊ดๆๆๆ" เสียงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจดังเป็นระยะ "สวัสดีครับ" หมอเดินเข้ามา "สวัสดีค่ะ" ฉันพนมมือไหว้หมออย่างอ้อนวอน "แม่ของคุณเป็นโรคหัวใจครับ อาจจะต้องใช้ค่าใช้จ่ายสูงในการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ" หมอดักคอ "แต่ว่า...เราไม่มีเงินมากพอหรอกค่ะ" ฉันส่ายหน้าอย่างไร้ซึ่งความหวัง "ใครว่าล่ะ" เสียงหนึ่งดังมาจากมุมห้อง "น้าสุนีย์!!!!!! น้าๆๆ! น้าเป็นคนทำให้แม่เป็นอย่างนี้" ฉันโวย ฉันรู้สึกว่าตัวเองโมโหพอที่จะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า "น้าจะออกค่าใช้จ่ายให้ จะให้เธอเรียนหนังสือ จะเอามั้ย!" น้าพูดแกมบังคับ "ไม่มีทาง!" ฉันทำตาเขม็ง "เอาเถอะลูก" พ่อฉันโผล่ออกมา(พ่อไปแต่งงานใหม่กับน้าสุนีย์)ฉันเดินออกไปข้างนอก ภาพในวัยเด็กฉายออกมาในโสตประสาตของฉันอีกครั้ง "พ่อจะไปไหน" แม่เค้นถาม "พ่อจะไปอยู่กับสุนีย์" พ่อหอบกระเป๋าก่อนจะก้าวออกไปจากบ้าน "ทำไม! ทำไม!" แม่ตะโกนไล่หลัง "พ่อรักสุนีย์ พ่อรักเค้าาาา" ฉันในวัย8ขวบ นั่งมองพ่อกับแม่ตะโกนใส่กันอย่างงงงวยอยู่ที่มุมห้อง "ลูกแป้ง" เสียงดังมาจากข้างตัวฉัน "พ่อ!" ฉันพูดอย่างไม่ต้อนรับ "ลูกโตขึ้นเยอะเลยนะ ยังไม่เปลี่ยนเลย" พ่อลูบหัว "แน่สิ เป็นคนก็ต้องโต คุณยังเจ้าชู้เหมือนเดิมนะ" ฉันไม่กล้าพูดคำว่า'พ่อ'เต็มปากฉันเป็นเด็กเรียนดี ได้ทุนมาตลอด แต่ทุกบาททุกสตางค์ก็ลงขวดเหล้าของพ่อหมด "ขอโทษค่ะ" ฉันพูด เพราะยังพอนึกถึงข้อดีของพ่ออยู่บ้าง "พรุ่งนี้พ่อไปส่งนะ" พ่อพูด "ค่ะ หลังจากนั้นหนูขอไปเองนะ" ฉันพูดพร้อมคิดว่า'โรงเรียนผู้ดีจะเป็นยังไงน้า'?  ...เดี๋ยวมาแต่งต่อนะ...