ผู้เขียน หัวข้อ: สมุดปิศาจ...book fiend  (อ่าน 4628 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ จอมใจอสูร(คิดถึงเสมอ)

  • จงก้าวต่อไป อย่ามองกลับไปข้างหลัง อดีตคือสิ่งที่ไม่อาจย้อนคืน
  • คมกวีราชสิงห์

  • *
  • กระทู้: 145
  • คะแนนกลอน 23
  • เพศ: หญิง
สมุดปิศาจ...book fiend
« เมื่อ: สิงหาคม 21, 2010, 01:24:57 pm »

บทนำ

      นิยายเรื่องนี้ ได้แสดงให้เห็นถึง ความดิ้นรน ของชีวิต ทุกชีวิต ความต้องการจะมีชีวิตอยู่

มิตรภาพ ความโกรธ ความเกลียด การหักหลัง ฯลฯ  ซึ่งเรื่องนี้สามารถสอนทุกคนว่าเราไม่สามรถทำการใดด้วยตัวคนเดียว และ คนบางคนที่

เราไว้ใจที่สุดเขาอาจไม่ใช่สิ่งที่เราคิดเสมอไป  ขอให้ท่านทำใจให้สบาย ก่อนที่จะดำดิ่งลงไป

ในห้วงจินตนาการของผู้เขียน อย่าลืม บางอย่างอาจไม่ใช่สิ่งที่เราคิดเสมอไป



ตอนที่1?เหยื่อรายแรก?                                                                   1
      สมุดเล่มนั้น มันอยู่ใต้เตียงแม่มานาน ตั้งแต่ฉันจำความได้ มันเป็นสมุดผ้าสีดำ

เรียบๆ เนื้อผ้าเงาเป็นมัน ไม่บอกก็รู้ว่าทำจากผ้าไหมชั้นดี เนื้อผ้าละเอียดยิบ เพราะถูกตัด

เย็บด้วยความประณีตบรรจง ตรงกลางมีรูปดอกกุหลาบสีเทาเล็กๆอยู่1ดอก ราวกับเป็น

รอยจุมพิตจากนางฟ้า ไม่สิ หรืออสูร

      แม่เคยเล่าว่า พ่อได้มันมาจากใต้ลิ้นชักในออฟฟิศของเพื่อนรักซึ่งเสียชีวิตแล้ว หลังจาก

นั้น5ปีพ่อก็เสีย เสียในงานวันเกิดของฉัน งานนั้นฉันยังจำได้
 
      เมื่อมองหนังสือเล่มนั้นทีไร ฉันก็รู้สึกได้ ถึงพลังมหาศาล ราวกับมัจจุราช
ที่พร้อมจะคร่าชีวิตทุกคนไปจากฉัน แต่อีกนัยหนึ่ง มันก็สามารถปลดปล่อยฉันจากโลกที่แสน

วุ่นวายนี้ได้เช่นกัน

          มยุราวัลย์(แม่ของพิม)

      เธอเดินเข้ามาในชุดผ้าไหมแขนยาวสีครีม กับผ้าถุงสีเลือดหมู ชุดที่สามีบอกว่าใส่แล้ว

สวยที่สุด ถูกแล้ว เธอเพิ่งกลับจากการทำบุญครบรอบวันตายของสามี เธอทำหน้าบอกบุญไม่รับ

ที่เห็นลูกสาว ลูกสาวคนเดียวของเธอ จ้อง?สิ่งนั้น?อย่างไม่วางตา

      สิ่งนั้น ที่เธอเกลียดที่สุด สิ่งนั้นที่พรากคนรักไปจากเธอ  ?ออก-ไป-จาก-ห้อง-แม่? เธอ

ไล่ลูกสาว  ?แม่...หนูจะไปร้านเน็ต?  ผู้เป็นลูกสาวบอกด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ?แกจะไปทำไมคอมพ์ที่บ้านก็มี ไปร้านให้เปลืองเงินทำไม?  เธอถาม ?โอ๊ย!อยู่บ้านหนูอารมณ์ไม่ดี แม่ก็เอาแต่

บ่นๆๆเทศน์ๆๆ จนหนูจะเฉาตายอยู่แล้ว?  พิมว่าพลางมองนาฬิกาข้อมือ

               ที่ร้านเน็ต

      ?เฮ้ยๆ พี่ต่ายออนแล้ว?  สาวน้อยรำพัน

~~~พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า~~~  say:

ดีจ้า พี่กระต่ายน้อย^^

กระต่ายน้อยจุบุๆ kiss you  say:

อือ แล้วแกเป็นไงบ้าง ~~~พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า~~~  say:

ก็งั้นๆแหละพี่ อยู่บ้านเนี่ยรอดูทีวีจนเหงือกแห้ง เน็ตก็ช้า ไม่รู้ว่าจะมีไปทำไมด้วยซ้ำ-๐-

กระต่ายน้อยจุบุๆ kiss you  say:

อือ-*- เธอนี่น่าสงสารเนอะ ว่าแต่หนุ่มกายแฟนเธอล่ะ ได้ข่าวว่าsweetวี๊ดวิ๊วไม่ใช่เหรอ

~~~ พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า ~~~  say:

อ๋อๆ กายเค้าไม่อยู่อ่ะพี่ เขาไปสัมมนาที่พัทยา กะว่าจะก่อร่างสร้างตัวไปเรื่อยๆอ่ะพี่ พอแต่งปุ๊บ

กะว่าจะมีลูกซัก2 หญิง1ชาย1กระต่ายน้อยจุบุๆ kiss you  say:

แล้วไอ้ข่าวที่ว่าช่วงนี้แกกะกายระหองระแหงอ่ะจริงรึเปล่า

อ้อ นี่วันเกิดแกหนิ

~~~พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า~~~  say:

อือวันเกิดหนูเอง

ไอ้เรื่องข่าวอ่ะผิดถนัด sweetม๊าก...มาก...ตะหาก

กระต่ายน้อยจุบุๆ kiss you  say:

ถ้านี่วันเกิดแก ก็...ครบรอบวันตายพ่อแกสินะ
~~~พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า~~~  say:

...อือ. . . T-T

เฮ้ย กายออนแล้ว ไปก่อนนะ ไม่อยากให้มีมือที่3

กระต่ายน้อยจุบุๆ kiss you  say:

เสียใจด้วยนะ...

-*- > -o- > ^^;;;

ไอ้-รุ่น-น้อง-เวร
~~~พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า~~~  ได้บล็อกการสนทนาของคุณ
เมื่อพิมเห็นคนรักออนไลน์ จึงรีบปรี่เข้าไปทักทันที

~~~พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า~~~  say:

ดีค่า ดาร์ลิ่ง

จุ๊กกรู๊^-^คนจะได้เลื่อนตำแหน่ง*0*  say:

จ้า~ ที่รัก ผมจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้วนะ

~~~พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า~~~  say:
รู้ค่ารู้

แล้วจะกลับเมื่อไหร่คะ
จุ๊กกรู๊^-^คนจะได้เลื่อนตำแหน่ง*0*  say:

พรุ่งนี้ก็กลับแล้วจ้า ก็คิดถึงพิมนี่^-^

~~~พิมมี่คนสวยเหมือนนางฟ้า~~~  say:

พิมก็เขินเป็นนะคะดาร์ลิ่ง>-<

พิมกัดริมฝีปากตัวเองจนเป็นรอยฟัน  ?บ้าๆๆน่ะตัว?

พิมไม่ทันสังเกตเลยว่าไม่มีคนอยู่ในร้านแล้ว จู่ๆ ไฟก็กระพริบ  ?ไม่สิ...ไม่ใช่ตอนนี้?  พิมโอด

ครวญ  ?ฉันยังแชทไม่เสร็จเลย?  แต่แล้ว ไฟทุกดวงก็ดับลงมีเสียงโหยหวนดังก้อง  บนหน้าจอ

ปรากฏภาพชายคนหนึ่ง ใส่เสื้อคลุมสีดำมิดชิด ฮูทยาวลงมาปิดหน้าจนเห็นหน้าเพียงครึ่งเดียว
ในมือมีลูกแก้ว เขาทำท่าจะกินลูกแก้ว แต่แล้วไฟทุกดวงก็สว่างขึ้น ภาพชายคนนั้นหายไป เสียง

โหยหวนหายไป  ?โฆษณารึไงนะ ถ้าใช่คงจะเป็นโฆษณาที่แย่ที่สุดเลย?  พิมเอ่ย

              มยุราวัลย์

      ?เมื่อไหร่พิมจะกลับนะ?  วัลย์ มองนาฬิกาเรือนโตที่ลูกสาวซื้อให้อย่างกลุ้มใจ เพราะนาฬิ

กาบอกว่า เวลาล่วงเลยไปถึง2ทุ่มกว่าๆแล้ว  ?ตายจริง ลืมผูกโบว์ของขวัญซะสนิท?
 
      เธอเดินไปผูกโบว์ตามประสาคนแก่ไม่มีอะไรทำ  ?กลับมาแล้วค่า~?

      พิมเดินมา สร้างความดีใจให้แก่ผู้เป็นแม่อย่างยิ่ง วัลย์ถอนหายใจเบาๆ พร้อมคล้อยมองลูก

สาวด้วยความเอ็นดู      แต่แทนที่ลูกสาวจะเดินตรงไปหาแม่ เธอกลับเดินผ่าไป ตักเค้กเข้าปาก1คำ ก่อนจะขึ้น

บันไดไป  โดยไม่สนใจใยดีแม่

      วัลย์หน้าสลด  ?ลูกแม่..ทำไมถึงทำกับแม่อย่างนี้ ฮือๆ~?  เธอร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

      ?โอ๊ย! จะอะไรกันนักหนาแม่ กะอีแค่วันเกิด เอากันเข้าไป หาเรื่องเสียเงิน เงินเนี่ยๆๆ ที่

แม่เอามาซื้อเค้กเนี่ย มันมาจากน้ำพักน้ำแรงของฉัน บ้านเบิ้นก็มีให้อยู่สุขสบาย แม่จะมาเรียกร้อง

อะไรอีก?  พิมพุดเหมือนไม่ใช่ลูกของวัลย์

      ?แม่แค่...อยากอยู่กับลูก?  วัลย์พูดเสียงอ่อยๆ มองตาพิมอย่างอ้อนวอน

       ?อยู่เหรอ...นี่ไง เนี่ยๆฉันอยู่ตรงหน้านี่ พินัยกงพินัยกรรมก็รีบๆเขียนซะ จะตายวันตาย
พรุ่งใครจะไปรู้?  พิมตะคอกอย่างรุนแรง

      ?...?  วัลย์คอตก รู้อยู่ว่าที่พิมพูดเป็นความจริง แต่เธอรู้สึกว่า มันรุนแรงเกินกว่าที่ลูกจะ

พูดกับแม่

          พิมอัปสร

      เธอเดินขึ้นบันไดอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อถึงห้องนอน ก็รีบโถมตัวลงบนเตียงทันที พลางคิดว่า

       ?เอ๊ะ! เราพูดแรงไปรึเปล่า คงไม่เป็นไรหรอก กะอีแค่ต่อว่านิดหน่อยเอง เฮอะ!?  หารู้ไม่

ว่านี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าที่เธอได้คุยกับแม่ก็เป็นได้

      ?ช่างเถอะๆ อย่าคิดมากเลยเรา ฉันน่ะรู้นิสัยแม่เราดี ไม่คิดสั้นหรอก?  พิมปลอบใจตนเอง




...เฮ้อ~มือหงิกแล้วค่ะ เดี๋ยวมาต่อนะค้า~... p6
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 18, 2010, 07:41:33 am โดย คิดถึงเสมอ »


แม้ทำคุณร้อยครั้งหรือหมื่นครั้ง  หากใจพลั้งทำบาปแม้เสี้ยวหนึ่ง
แม้เป็นบาปเพียงเล็กน้อยไม่ได้คำนึง  สุดหยั่งถึงบาปนั้นคงในใจ
 

ออฟไลน์ จอมใจอสูร(คิดถึงเสมอ)

  • จงก้าวต่อไป อย่ามองกลับไปข้างหลัง อดีตคือสิ่งที่ไม่อาจย้อนคืน
  • คมกวีราชสิงห์

  • *
  • กระทู้: 145
  • คะแนนกลอน 23
  • เพศ: หญิง
Re: สมุดปิศาจ...book fiend
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: สิงหาคม 21, 2010, 01:30:02 pm »
มยุราวัลย์

? ? ? เธอร้องไห้เสียใจอย่างหนัก พลางนึกถึงตอนพิมเด็กๆ ซึ่งเธอคอยประคบประหงมอย่างดี

? ? ? ?นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่แม่ได้เห็นลูก...พิม?? วัลย์ว่า พลางจูบรูปพิมอย่างทะนุถนอม กอด

รูปของพิมไว้แน่น น้ำตาไหลแทบเป็นสายเลือด

? ? ? เธอเดินไปที่เตียง ก้มลงหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา? ?พิม...ลาก่อนนะ ดูแลตัวเองให้ดีๆนะลูก ที่

รักคะ รอฉันด้วยค่ะ ฉันจะไปหาคุณนะคะที่รัก?

? ? ? เธอเขียนลงบนสมุดอย่างช้าๆ ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงจึงเขียนเสร็จ แม้ว่าจะมีข้อมูลให้เติมเพียงน้อย

นิดเท่านั้น เธอหยิบรูปพิมขึ้นมากอดไว้ ก่อนค่อยๆนอนลงบนเตียง? ? ? ? ? ? ?  รุ่งขึ้น

? ? ? ? ?  พิมอัปสร

? ? ? พิมเดินลงมาอย่างช้าๆ พลางชะเง้อมองหาแม่

? ? ? ?เอ...หรือแม่อาจจะงอนเราหนีไปหาเพื่อนแล้วก็ได้ กับข้าวก็ไม่มี รถก็อยู่นี่ มันแปลกๆนะ

ปกติแม่ก็ตื่นตั้งแต่ตี5นี่นา?? พิมนึกในใจ

? ? ?  ?แม่คะ...แม่...หนูขอโทษ?? ไม่มีเสียงตอบกลับมา ความเงียบค่อยๆทวีคูณขึ้นอย่างช้าๆ พิม

เดินขึ้นไปที่ชั้น3 ค่อยๆแง้มบานประตูห้องแม่ออก? ?แม่คะ...อ๋อ!หลับอยู่นี่เอง?

? ? ? พิมค่อยๆเดินไปนั่งที่ขอบเตียง ยิ้มน้อยๆอย่างมีความสุขเธอค่อยๆเอื้อมไปจับมือแม่อย่างช้าๆ? ?ว๊าย!!!!?? เธอรีบชักมือกลับ เพราะตัวของวัลย์เย็น

เฉียบ ปากซีด

? ? ? ด้วยสัญชาตญาณ เธอรีบเอานิ้วไปอังจมูก จ้องเขม็ง โดยหวังว่าแม่จะตื่น พิมทำหน้าแหยๆ

สายตาหวาดกลัวอย่างปฏิเสธไม่ได้

? ? ? ?ม...ม...ไม่มีลมหายใจ แม่อาจจะคัดจมูกก็ได้นะ?? พิมพยายามคิดในแง่ดี รีบเอามือไปจับชีพ

จร? ?ไม่เต้น?? รีบเอาหูไปแนบอก? ?ไม่เต้น?? มีความเป็นไปได้อย่างเดียวคือ ?ตาย? ในหัวของ

พิมมีแต่คำว่าตายเต็มไปหมดเธอรีบควานหาสมุดใต้เตียง? ?จ...จ...เจอแล้วๆ?? เธอรีบเปิดสมุดอย่างรวดเร็ว แต่แล้วก็ไป

หยุดชะงักที่หน้า13? เนื้อความว่า

? ? ? ? ? ? ? ? ? ?  ผู้เขียน:มยุราวัลย์? ศรีแก้ว? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?  อายุ:56ปี

? ? ? ? ? ? ?  ข้อแลกเปลี่ยน:ขอให้ลูกสาวเป็นคนดีในสังคม สามารถอยู่ได้โดยที่ไม่มีฉัน

? ? ? ? ? สาเหตุการตาย:หัวใจวายเฉียบพลัน? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?  การทำประโยชน์:รับใช้ยมทูต

? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? วันที่ต้องตาย:31 พ.ค. 53? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? เวลา:ตี3

? ? ? ? ...แม่...?? เสียงนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบ? ?แม่!...แม่!...แม่!?? น้ำตาของพิมไหลลงอาบ

แก้ม เสียงนั้นสั่นเครือ? ?ฮัลโหล คุณตำรวจคะ แม่หนูเสียค่ะ ฮึกๆ?? พิมพูดอย่างปัญญาอ่อนที่สุด

5นาทีต่อมา

? ? ? ?สาเหตุการตายคาดว่าน่าจะเป็นการหัวใจวายแยบพลันนะครับ เวลาประมาณตี3?? พิมแทบ

ล้มทั้งยืน? ?ฮือๆๆๆๆ~?? พิมตัวสั่น บ้านดูเงียบขึ้นตั้งแต่แม่เสีย

? ? ? พิมกวาดบ้านด้วยอาการเหม่อ? ?แม่...หนูขอโทษๆๆๆๆ?? พิมพูดซ้ำไปซ้ำมา ดวงตาเลื่อนลอย

มองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

? ? ? ? ? ? ?  คืนนั้น

? ? ? ?พิม!ช่วยแม่ด้วย ช่วยด้วย?? วัลย์พยายามไขว่คว้ามือของพิมเอาไว้ แต่พิมไม่สามารถแตะต้อง

ตัววัลย์ได้เลย หมอกสีแดงปกคลุมจนเกือบมองไม่เห็นอะไร มีไฟห้อมล้อมเป็นห้อง4เหลี่ยม
?แม่ๆ?? พิมตะโกนเรียก? ?มันจับแม่ๆ?? วัลย์ร้อง? ?ใคร! ใครทำแม่?? พิมตะโกนราวกับคนเสียสติ

?มันๆ?? แล้วร่างของวัลย์ก็ค่อยๆเลือนหายไป

? ? ? ?แม่!!!!?? พิมสะดุ้งตื่น หายใจฟืดฟาด? ?ทำไมๆ ทำไมมันถึงเหมือนจริงมาก?? พิมเหงื่อออก

ท่วมตัว หน้าซีดเป็นไก่ต้ม

? ? ? ?แม่ๆ หนูจะไปช่วยแม่?? พิมพูดอย่างบ้าคลั่ง? ?มือถือ มือถือฉันอยู่ไหน! อ...อ...ฮัลโหลคุณตำ

รวจณัฐพงษ์ ช่วยแม่ฉันด้วย?

? ? ? ?นี่คุณ จะบ้าเหรอ อย่ามาล้อเล่นน่ะ นี่มันตี3นะ แม่คุณน่ะ ตายแล้ว?? ตำรวจพูดด้วยน้ำเสียง

งัวเงีย ทำให้พอเดาออกว่าแอบหลับในเวลาเข้าเวร? ? ? ? ? ตำรวจ ณัฐพงษ์

? ? ? ?เอ...ยัยเด็กพิมบ้ารึไงนะ ก็รู้ๆอยู่ว่าแม่ตัวเองตายแล้ว ยังจะขอให้ใส่ถังออกซิเจนอีกแน่ะ

เฮ้อ~?? เขาคิดอย่างหนัก หลังจากหลับไม่ลงเพราะโดนปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์

? ? ? ?อ...ฮัลโหล ไอ้เทพเหรอ บอกผู้กำกับด้วยนะเว้ย ว่าคงต้องส่งยัยเด็กพิมเข้าศรีธัญญาแล้วล่ะ

จู่ๆก็โทรมาบอกว่าให้ช่วยแม่ๆ แม่ถูกจับ กูก็อึ้งสิวะ 555+?? เขาไม่รู้เลยว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลัง

จ้องมองเขาจากข้างหลัง

? ? ? ?เออ...อีกเรื่อง ยังเด็กพิมมันพูดถึงสมุดว่ะ สมุดปิศาจอะไรซักอย่างนี่แหละ มันให้กูตรวจดู

กูแทบไม่เชื่อสายตา รู้มั้ยกูเห็นอะไร เป็นมึงมึงต้องไม่เชื่อแน่ บอกให้ก็ได้ว่ากูเห็นอะไร ปรากฏว่า
วิธีการตาย ชื่อ เวลา วันที่ตายของคดีก่อนๆ มันตรงกันหมดเลย แม้แต่ข้อมูลบางอย่างที่ทางราช

การไม่บอกแม้แต่ตำรวจอย่างพวกเรา ก็ยังมีบันทึกในสมุดเล่มนี้ กูว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะเว้ย?? เขา

วางสายได้ไม่นาน ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปถึงต้นคอ

? ? ? ?เพล้ง!!!!?? แก้วน้ำหวานที่วางอยู่ข้างๆเขาตกแตก? ?โธ่เอ๊ย!ซวยแล้วกู แก้วใบโปรดซะด้วย

โอ๊ย!แก้วบาด?

? ? ? จู่ๆก็มีเสียงแผ่วเบาแว่วมาตามสายลม? ?ผู้ล่วงรู้ความลับของสมุดปิศาจไม่ควรมีชีวิตอยู่อีกต่อ

ไป เจ้าไปรับใช้ข้าในนรกเถอะ?

? ? ? ?อะไรวะ ใครเปิดเสียงเนี่ย โห!เลือดออกยังกะโดนปังตอเสียบ?? แต่แล้วผิวหนังเขาก็เริ่มเหี่ยว
ย่นอย่างผิดธรรมชาติ จากผมที่ดกดำก็กลับมีผมขาวโพลนขึ้นมาแทนที่

? ? ? ?หันหลังมาสิ หันมาๆ?? เสียงๆหนึ่งดังมาจากข้างหลัง เบาราวเสียงกระซิบ เขาหันหลังกลับ

ไปดู? ?อ๊า!!!!?

? ? ? ? ? ? ?  รุ่งขึ้น

? ? ? ? ? พิมอัปสร

? ? ?พันตำรวจตรี ณัฐพงษ์ บังเกิดเกล้า และ พันตำรวจตรี เทพไทย รักไทยจริง ได้เสียชีวิตปริศนา

ที่ส.น. และ คอนโด ตามลำดับ ส่วนสภาพศพ ผิวหน้าเหี่ยวย่น ตำรวจสันนิฐานว่าเป็นเชื้อโรค

พันธุ์ใหม่?? พิมพูดอย่างตกใจ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสิ้นดี แต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด?โถๆๆ เพราะฉันแท้ๆ ที่ทำให้คุณต้องเป็นแบบนี้?? พิมพูดพร่ำกับตัวเองราวกับคนสติไม่เต็ม

?อ้อ! ลืมไปทีเดียวเชียว?? พิมพูดเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก

? ? เธอเดินตรงขึ้นไปชั้น2อย่างเหม่อลอย วันนี้เป็นวันที่พังทลายชีวิตเธอ เพราะนอกจากจะเสีย

แม่แล้ว เธอยังเสียคนรู้จักดีๆ ที่เป็นตำรวจไปอีก2คน ทั้งๆที่พวกเขาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย และที่

สำคัญ พวกเขาก็เป็นคนเพียงกลุ่มน้อยๆเท่านั้น ที่พยายามช่วยแม่ของเธออย่างสุดความสามารถ

? ? เธอเอามือเล็กเพรียวบางของเธอ ควานฝ่าฝุ่นหนาเตอะใต้เตียง คลำพื้นไปทั่ง ?อ๊ะ!?? พิมหยิบ

?สิ่งนั้น? ขึ้นมา
ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก



...เดี๋ยวมาแต่งต่อนะค้า..
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 12, 2010, 09:06:26 am โดย คิดถึงเสมอ »
แม้ทำคุณร้อยครั้งหรือหมื่นครั้ง  หากใจพลั้งทำบาปแม้เสี้ยวหนึ่ง
แม้เป็นบาปเพียงเล็กน้อยไม่ได้คำนึง  สุดหยั่งถึงบาปนั้นคงในใจ
 

ออฟไลน์ จอมใจอสูร(คิดถึงเสมอ)

  • จงก้าวต่อไป อย่ามองกลับไปข้างหลัง อดีตคือสิ่งที่ไม่อาจย้อนคืน
  • คมกวีราชสิงห์

  • *
  • กระทู้: 145
  • คะแนนกลอน 23
  • เพศ: หญิง
Re: สมุดปิศาจ...book fiend
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กันยายน 12, 2010, 09:02:05 am »
  ?มันอยู่นี่เอง ถ้าหายไปละก็...?  พิมไม่อยากจะคิดถึงสิ่งที่ตามมา  แรงอาถรรพ์ของสมุดเล่มนี้

จะชักจูงให้มีผู้มาทำสัญญากับมันเยอะขึ้น ผู้คนนับล้านต้องถูกมัชจุราชคร่าพวกเขาไปจากครอบ

ครัว ?และถ้าเราเกิดไม่ระวังขึ้นมา...?

      ?พิม ข้าคิดว่าเจ้าคงอยากช่วยแม่ของเจ้า? เสียงดังมาจากรอบทิศ ขัดจังหวะความคิดของพิม

?ข้าจะให้ชีวิตแม่ของเจ้าคืนแต่ว่า...มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน?

      ?อะไร! อะไร! บอกชั้นมาสิ ฉันยอม ยอมทุกอย่าง?  พิมตะโกนบอกกับสิ่งที่เธอมองไม่เห็น

      ?ชีวิต...ของเจ้า?  คำตอบนี้ทำให้พิมชะงักไป  เธอค่อยๆพยักหน้า ถือเป็นการตอบรับ
เธอค่อยๆบรรจงเขียน เธอพยายามเขียนอย่างช้าที่สุด เพราะเมื่อจบเวลานี้ เส้นตายของเธอ

เริ่มเขยิบเข้ามาใกล้ ทีละนิด ทีละนิด จนสุดท้าย เธอก็ต้องหมดหนทางอยู่ดี

                 ผู้เขียน:พิมอัปสร ศรีแก้ว                                          อายุ:24ปี

                                 ข้อแลกเปลี่ยน:เอาชีวิตแม่ฉันคืนมา

                สาเหตุการตาย:รถชน                        การทำประโยชน์:รับใช้ยมทูต

              วันที่ต้องตาย:1เดือนนับจากนี้                                            เวลา:เที่ยงคืน

       ?หนูจะเอาชีวิตแม่คืนมา...แม้มันต้องแลกด้วยชีวิตของหนูก็ตาม?   พิมปฏิญาณกับตัวเองเบาๆ

พลางน้ำตาก็ร่วงหล่นลง ราวเป็นสายน้ำจากสวรรค์ ที่ช่วยบันดาลความกล้าให้เธออีกครั้ง

จบตอนที่1 เดี๋ยวมาแต่งต่อนะค้า e044

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 12, 2010, 09:08:15 am โดย คิดถึงเสมอ »
แม้ทำคุณร้อยครั้งหรือหมื่นครั้ง  หากใจพลั้งทำบาปแม้เสี้ยวหนึ่ง
แม้เป็นบาปเพียงเล็กน้อยไม่ได้คำนึง  สุดหยั่งถึงบาปนั้นคงในใจ
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN