มยุราวัลย์

? ? ? เธอร้องไห้เสียใจอย่างหนัก พลางนึกถึงตอนพิมเด็กๆ ซึ่งเธอคอยประคบประหงมอย่างดี

? ? ? ?นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่แม่ได้เห็นลูก...พิม?? วัลย์ว่า พลางจูบรูปพิมอย่างทะนุถนอม กอด

รูปของพิมไว้แน่น น้ำตาไหลแทบเป็นสายเลือด

? ? ? เธอเดินไปที่เตียง ก้มลงหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา? ?พิม...ลาก่อนนะ ดูแลตัวเองให้ดีๆนะลูก ที่

รักคะ รอฉันด้วยค่ะ ฉันจะไปหาคุณนะคะที่รัก?

? ? ? เธอเขียนลงบนสมุดอย่างช้าๆ ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงจึงเขียนเสร็จ แม้ว่าจะมีข้อมูลให้เติมเพียงน้อย

นิดเท่านั้น เธอหยิบรูปพิมขึ้นมากอดไว้ ก่อนค่อยๆนอนลงบนเตียง? ? ? ? ? ? ?  รุ่งขึ้น

? ? ? ? ?  พิมอัปสร

? ? ? พิมเดินลงมาอย่างช้าๆ พลางชะเง้อมองหาแม่

? ? ? ?เอ...หรือแม่อาจจะงอนเราหนีไปหาเพื่อนแล้วก็ได้ กับข้าวก็ไม่มี รถก็อยู่นี่ มันแปลกๆนะ

ปกติแม่ก็ตื่นตั้งแต่ตี5นี่นา?? พิมนึกในใจ

? ? ?  ?แม่คะ...แม่...หนูขอโทษ?? ไม่มีเสียงตอบกลับมา ความเงียบค่อยๆทวีคูณขึ้นอย่างช้าๆ พิม

เดินขึ้นไปที่ชั้น3 ค่อยๆแง้มบานประตูห้องแม่ออก? ?แม่คะ...อ๋อ!หลับอยู่นี่เอง?

? ? ? พิมค่อยๆเดินไปนั่งที่ขอบเตียง ยิ้มน้อยๆอย่างมีความสุขเธอค่อยๆเอื้อมไปจับมือแม่อย่างช้าๆ? ?ว๊าย!!!!?? เธอรีบชักมือกลับ เพราะตัวของวัลย์เย็น

เฉียบ ปากซีด

? ? ? ด้วยสัญชาตญาณ เธอรีบเอานิ้วไปอังจมูก จ้องเขม็ง โดยหวังว่าแม่จะตื่น พิมทำหน้าแหยๆ

สายตาหวาดกลัวอย่างปฏิเสธไม่ได้

? ? ? ?ม...ม...ไม่มีลมหายใจ แม่อาจจะคัดจมูกก็ได้นะ?? พิมพยายามคิดในแง่ดี รีบเอามือไปจับชีพ

จร? ?ไม่เต้น?? รีบเอาหูไปแนบอก? ?ไม่เต้น?? มีความเป็นไปได้อย่างเดียวคือ ?ตาย? ในหัวของ

พิมมีแต่คำว่าตายเต็มไปหมดเธอรีบควานหาสมุดใต้เตียง? ?จ...จ...เจอแล้วๆ?? เธอรีบเปิดสมุดอย่างรวดเร็ว แต่แล้วก็ไป

หยุดชะงักที่หน้า13? เนื้อความว่า

? ? ? ? ? ? ? ? ? ?  ผู้เขียน:มยุราวัลย์? ศรีแก้ว? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?  อายุ:56ปี

? ? ? ? ? ? ?  ข้อแลกเปลี่ยน:ขอให้ลูกสาวเป็นคนดีในสังคม สามารถอยู่ได้โดยที่ไม่มีฉัน

? ? ? ? ? สาเหตุการตาย:หัวใจวายเฉียบพลัน? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?  การทำประโยชน์:รับใช้ยมทูต

? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? วันที่ต้องตาย:31 พ.ค. 53? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? เวลา:ตี3

? ? ? ? ...แม่...?? เสียงนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบ? ?แม่!...แม่!...แม่!?? น้ำตาของพิมไหลลงอาบ

แก้ม เสียงนั้นสั่นเครือ? ?ฮัลโหล คุณตำรวจคะ แม่หนูเสียค่ะ ฮึกๆ?? พิมพูดอย่างปัญญาอ่อนที่สุด

5นาทีต่อมา

? ? ? ?สาเหตุการตายคาดว่าน่าจะเป็นการหัวใจวายแยบพลันนะครับ เวลาประมาณตี3?? พิมแทบ

ล้มทั้งยืน? ?ฮือๆๆๆๆ~?? พิมตัวสั่น บ้านดูเงียบขึ้นตั้งแต่แม่เสีย

? ? ? พิมกวาดบ้านด้วยอาการเหม่อ? ?แม่...หนูขอโทษๆๆๆๆ?? พิมพูดซ้ำไปซ้ำมา ดวงตาเลื่อนลอย

มองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

? ? ? ? ? ? ?  คืนนั้น

? ? ? ?พิม!ช่วยแม่ด้วย ช่วยด้วย?? วัลย์พยายามไขว่คว้ามือของพิมเอาไว้ แต่พิมไม่สามารถแตะต้อง

ตัววัลย์ได้เลย หมอกสีแดงปกคลุมจนเกือบมองไม่เห็นอะไร มีไฟห้อมล้อมเป็นห้อง4เหลี่ยม
?แม่ๆ?? พิมตะโกนเรียก? ?มันจับแม่ๆ?? วัลย์ร้อง? ?ใคร! ใครทำแม่?? พิมตะโกนราวกับคนเสียสติ

?มันๆ?? แล้วร่างของวัลย์ก็ค่อยๆเลือนหายไป

? ? ? ?แม่!!!!?? พิมสะดุ้งตื่น หายใจฟืดฟาด? ?ทำไมๆ ทำไมมันถึงเหมือนจริงมาก?? พิมเหงื่อออก

ท่วมตัว หน้าซีดเป็นไก่ต้ม

? ? ? ?แม่ๆ หนูจะไปช่วยแม่?? พิมพูดอย่างบ้าคลั่ง? ?มือถือ มือถือฉันอยู่ไหน! อ...อ...ฮัลโหลคุณตำ

รวจณัฐพงษ์ ช่วยแม่ฉันด้วย?

? ? ? ?นี่คุณ จะบ้าเหรอ อย่ามาล้อเล่นน่ะ นี่มันตี3นะ แม่คุณน่ะ ตายแล้ว?? ตำรวจพูดด้วยน้ำเสียง

งัวเงีย ทำให้พอเดาออกว่าแอบหลับในเวลาเข้าเวร? ? ? ? ? ตำรวจ ณัฐพงษ์

? ? ? ?เอ...ยัยเด็กพิมบ้ารึไงนะ ก็รู้ๆอยู่ว่าแม่ตัวเองตายแล้ว ยังจะขอให้ใส่ถังออกซิเจนอีกแน่ะ

เฮ้อ~?? เขาคิดอย่างหนัก หลังจากหลับไม่ลงเพราะโดนปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์

? ? ? ?อ...ฮัลโหล ไอ้เทพเหรอ บอกผู้กำกับด้วยนะเว้ย ว่าคงต้องส่งยัยเด็กพิมเข้าศรีธัญญาแล้วล่ะ

จู่ๆก็โทรมาบอกว่าให้ช่วยแม่ๆ แม่ถูกจับ กูก็อึ้งสิวะ 555+?? เขาไม่รู้เลยว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลัง

จ้องมองเขาจากข้างหลัง

? ? ? ?เออ...อีกเรื่อง ยังเด็กพิมมันพูดถึงสมุดว่ะ สมุดปิศาจอะไรซักอย่างนี่แหละ มันให้กูตรวจดู

กูแทบไม่เชื่อสายตา รู้มั้ยกูเห็นอะไร เป็นมึงมึงต้องไม่เชื่อแน่ บอกให้ก็ได้ว่ากูเห็นอะไร ปรากฏว่า
วิธีการตาย ชื่อ เวลา วันที่ตายของคดีก่อนๆ มันตรงกันหมดเลย แม้แต่ข้อมูลบางอย่างที่ทางราช

การไม่บอกแม้แต่ตำรวจอย่างพวกเรา ก็ยังมีบันทึกในสมุดเล่มนี้ กูว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะเว้ย?? เขา

วางสายได้ไม่นาน ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปถึงต้นคอ

? ? ? ?เพล้ง!!!!?? แก้วน้ำหวานที่วางอยู่ข้างๆเขาตกแตก? ?โธ่เอ๊ย!ซวยแล้วกู แก้วใบโปรดซะด้วย

โอ๊ย!แก้วบาด?

? ? ? จู่ๆก็มีเสียงแผ่วเบาแว่วมาตามสายลม? ?ผู้ล่วงรู้ความลับของสมุดปิศาจไม่ควรมีชีวิตอยู่อีกต่อ

ไป เจ้าไปรับใช้ข้าในนรกเถอะ?

? ? ? ?อะไรวะ ใครเปิดเสียงเนี่ย โห!เลือดออกยังกะโดนปังตอเสียบ?? แต่แล้วผิวหนังเขาก็เริ่มเหี่ยว
ย่นอย่างผิดธรรมชาติ จากผมที่ดกดำก็กลับมีผมขาวโพลนขึ้นมาแทนที่

? ? ? ?หันหลังมาสิ หันมาๆ?? เสียงๆหนึ่งดังมาจากข้างหลัง เบาราวเสียงกระซิบ เขาหันหลังกลับ

ไปดู? ?อ๊า!!!!?

? ? ? ? ? ? ?  รุ่งขึ้น

? ? ? ? ? พิมอัปสร

? ? ?พันตำรวจตรี ณัฐพงษ์ บังเกิดเกล้า และ พันตำรวจตรี เทพไทย รักไทยจริง ได้เสียชีวิตปริศนา

ที่ส.น. และ คอนโด ตามลำดับ ส่วนสภาพศพ ผิวหน้าเหี่ยวย่น ตำรวจสันนิฐานว่าเป็นเชื้อโรค

พันธุ์ใหม่?? พิมพูดอย่างตกใจ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสิ้นดี แต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด?โถๆๆ เพราะฉันแท้ๆ ที่ทำให้คุณต้องเป็นแบบนี้?? พิมพูดพร่ำกับตัวเองราวกับคนสติไม่เต็ม

?อ้อ! ลืมไปทีเดียวเชียว?? พิมพูดเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก

? ? เธอเดินตรงขึ้นไปชั้น2อย่างเหม่อลอย วันนี้เป็นวันที่พังทลายชีวิตเธอ เพราะนอกจากจะเสีย

แม่แล้ว เธอยังเสียคนรู้จักดีๆ ที่เป็นตำรวจไปอีก2คน ทั้งๆที่พวกเขาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย และที่

สำคัญ พวกเขาก็เป็นคนเพียงกลุ่มน้อยๆเท่านั้น ที่พยายามช่วยแม่ของเธออย่างสุดความสามารถ

? ? เธอเอามือเล็กเพรียวบางของเธอ ควานฝ่าฝุ่นหนาเตอะใต้เตียง คลำพื้นไปทั่ง ?อ๊ะ!?? พิมหยิบ

?สิ่งนั้น? ขึ้นมา
ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก



...เดี๋ยวมาแต่งต่อนะค้า..

ตอนที่ 2?ความจริงอันน่าสะพรึง?                                                         
               เก๋ พยาบาลประจำตัวของวัลย์ 
      ค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์สลัวสาดส่องเข้ามายังห้อง305 พยาบาลสาวสวย นั่ง

ชมจันทร์อยู่ริมระเบียง เธอถอนหายใจอย่างชื่นชมความงามของดวงจันทร์ บ่อยครั้งก็หันไปยิ้มให้

คนไข้ ทั้งๆที่เข้าใจอยู่ ว่าเธอไม่สามารถรับรู้ใดๆทั้งสิ้นอีกก็ตามที 

      ?แอ๊ด!? เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมแสงเจิดจ้าจากดวงไฟข้างนอก เผยให้เห็นชายคนหนึ่ง

ใส่ชุดคลุมสีดำ คล้ายเสื้อกันฝนสีทึบ ฮูทที่คลุมหัวยาวลงมาปิดดวงตา ผมยุ่งรุงรังปรกหน้า เขา

เดินเข้ามา เก๋รีบเปิดประตูระเบียงพร้อมถลาเข้ามาในห้อง เดินเข้ามาขวางไว้ แต่ชายคนนั้น ไม่สน

ใจ เขาเดินผ่านเก๋ไปอย่างไม่ใยดี

?คุณคะ... หมดเวลาเยี่ยมคนไข้แล้วค่ะ?  ชายคนนั้นยังทำหูทวนลม พร้อมเดินตรงไปที่วัลย์

?คุณคะ ได้ยินมั้ยคะ?  เก๋ย้ำอีกครั้ง

      จู่ๆเขาคนนั้นก็จับแขนวัลย์แน่นด้วยมือซ้าย น้ำสีเลือดค่อยไหลผ่านนิ้วมือขวาทั้งห้า แหวกอา

กาศ ซึมเข้าสู่แขนของวัลย์อย่างรวดเร็ว เก๋พยายามทำใจดีสู้เสือ  ?คุณคะ อ...อ...ออกไป...เดี๋ยวนี้?

เก๋กลั้นใจพูด ทั้งๆที่กลัวจนปัสสาวะแทบราด

      ชายคนนั้นหันหลังมาจ้องกับเก๋ สีหน้าบูดบึ้ง ตาแดงฉาน เก๋กรีดร้องอย่างสุดเสียง ?กรี๊ดดดด?

          รุ่งขึ้น

      พายรีบจ้ำไปโรงพยาบาลด้วยสีหน้ามีหวัง แต่ที่โรงพยาบาลนั้นกลับไร้สิ้นซึ่งความหวังอย่าง

สิ้นเชิง เธอถลาเข้าไปหาหมอวันชัย หมอประจำตัวของแม่เธอทันที  ?หมอคะ แม่พิมเป็นยังไง

บ้าง?  พิมไม่รีรอที่จะรีบถามคำถามนี้อย่างรวดเร็ว  ?เอ่อ...น่าอัศจรรย์มากครับ แม่คุณที่เราคิดว่า

ได้เสียชีวิตไปแล้ว ได้ฟื้นขึ้นมาแล้วครับ แต่...แต่...?

?แต่อะไรคะหมอ?

พิมเสียงสั่น 

?คุณเก๋..ฮึกๆ คุณเก๋ได้เสียชีวิตแล้วครับ ฮึก ผ..ผม ผม... ผมคิดถึงเค้า...จริง...ๆ? 

หมอหนุ่มวัย20ต้นๆน้ำตาคลอเบ้า-ละทิ้งมาดเท่ห์ทันที

     ?ก...เก๋ หมอ หมออย่าหลอกพิมนะ เก๋เค้าแข็งแรง เค้าเป็นทั้งพยาบาลประจำตัวของแม่ เพื่อน                 

สนิทที่น่ารักของพิม และเค้า...เค้าเป็นแฟนที่รักหมอที่สุด อย่าเอาเค้ามาล้อเล่นแบบนี้สิ? พิมหลอก

ตัวเอง ทั้งๆที่น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย

      ?หมอขอโทษ พิม ผมขอโทษ ผมขอโทษที่ผมต้องบอกว่า ผม...พูดความ...จริง?  หมอกลับมา

วางมาดเหมือนเดิม แต่มีพยาบาลกลุ่มหนึ่งซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะเสียใจกับการตายของเก๋เลยซักนิด ด้วย

ประสาทหูที่ไว และดีมากราวซุปเปอร์เกิร์ลของพิม ทำให้จับใจความถ้อยคำแสนเจ็บแสบได้อย่าง

ละเอียดยิบ แม้พวกหล่อนจะกระซิบก็ตามที  ?ดีแล้วแหละแก ที่นังเก๋มันตาย?  พยาบาลสาวที่ดู

เป็นหัวโจกพูดขึ้นพร้อมยิ้มน่ากลัว

 ?ทำไมล่ะแก พูดดีๆนะ นังเก๋มันหึงหมอจะตาย?  พยาบาลข้างขวาของหล่อนพูดขึ้นอย่างหวาดๆ

?เฮอะ! คนตายก็อยู่ฝั่งคนตายสิ ส่วนฉัน ก็จะรับดูแลหมอให้มันเอง สงสารมัน ไม่อยากให้หมอ

ต้องเหงา แล้วก็มัวแต่จมอยู่กับคนที่...ตายแล้ว เฮอะ? เธอทำท่ากระหยิ่มยิ้มย่อง ก่อนจะปัดเศษ

ผมตรงไหล่ออก

  ?โถๆๆ แม่คุณ อะไรจะใจร้ายไส้ระกำขนาดนั้น นี้ขนาดเพื่อนด้วยกันแท้ๆ ถ้าไม่ชอบขี้หน้าคน

ไข้คนไหนมิฆ่ากันให้ตายเลยเหรอ?