ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« เมื่อ: มกราคม 12, 2010, 09:04:35 pm »

เรื่องนี้แต่งสด...ผิดพลาดประการใดบอกไว้ได้นะคะ e034

บทนำ

+++++++++++++++++++++++
หากความรักจะสุขสมได้ต้องบอกออกไป
อย่างนั้นฉันคงจะผิดหวังเรื่อยไปอย่างไม่ต้องคิดมาก :n12:
ทำไมนะ...เกิดมาเหมือนไม่มีปาก!
เหมือนคนตายซาก! ไม่มีตัวตน!
p31
+++++++++++++++++++++++++

มือเรียวขยำกระดาษที่พึ่งเขียนเสร็จหมาดๆโยนลงถังขยะใกล้ตัวด้วยอารมณ์หงุดหงิดเสียเต็มประดา

คิ้วเรียวขมวดมุ่นเป็นปมจนไม่มีช่องว่างตรงหว่างคิ้ว ปากจิ้มลิ้มก็โค้งลงอย่างไม่ชอบใจ ดวงหน้าละไมแทบจะเรียกว่างอง้ำไม่เหลือที่ให้แต้มอารมณ์อื่นใดนอกจาก หงุดหงิดโว้ย!

อัยซบหน้าลงไปกับโต๊ะม้าหินข้างอาคารเรียน มือก็เคาะโต๊ะเล่นแก้เครียดไปพลางระหว่างนั่งรอเพื่อนที่พากันไปเข้าห้องน้ำ

บ้าที่สุดเลย สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดจนได้...แล้วไอ้บ้านั่นก็ไม่แม้แต่จะชายตามองตามเคย

ฉันหน้าตาอุบาทว์นักหรือไงยะ!

แก้มใสแนบอยู่กับม้าหินโดยไม่ใส่ใจว่าจะเคยมีใครเอาอะไรมาวางบนนี้บ้าง ผ่านลมผ่านฝนฝุ่นละอองมามากแค่ไหน ...ตอนนี้อัยกำลังเจ็บใจตัวเองเป็นกำลัง ทั้งยังหงุดหงิดด้วยเรื่องเก่าๆที่ไม่เคยเลือนไปจากใจ

เพื่อนในห้องของเธอคนหนึ่งกำลังจะย้ายโรงเรียน...เห็นว่าเป็นเพราะปัญหาทางบ้านหรืออะไรทำนองนั้น

...แล้วเพื่อนคนนั้นก็เป็นคนที่เธอแอบชอบมาตั้งแต่ ม.สี่แล้ว ...ปีหนึ่งแล้วนะที่อยู่ห้องเดียวกันมา ปีหนึ่งแล้วนะที่แอบชอบเขาข้างเดียว ...แล้วมันก็เป็นปีแล้วนะ...ที่เจ้าบ้านั่นยังจำชื่อเธอไม่ได้!!

"โอ๊ย~ ฉันตายไปแล้วหรือไงเนี่ย~" สุดท้ายก็ได้แต่ตะโกนออกมาดังๆก่อนที่

โป้ก!

"โอ๊ย ไอ้บ้า เคาะทำบ้าอะไร!" สาววัยสิบเจ็ดปีตะโกนแว้ดแต่เพื่อนคนดีที่เอากระป๋องน้ำมาเขกหัวเธอก็ยังทำแค่ยืนยิ้มแล้วก็หัวเราะ

"เจ็บได้นี่...แสดงว่ายังไม่ตาย"

"โธ่เอ๊ย ...ลืมมันซะเถอะ" อัยบ่นอุบแล้วถอนใจออกมา "แล้วแก้วกะมายด์ล่ะ...ไปไหนแล้ว"

"ไปโรงอาหารแล้ว...มาเหอะ...ไม่หิวหรือไง" ดาเพื่อนสนิทที่สุดของเธอพยักพเยิดไปทางโรงอาหาร

"กินไม่ลงว่ะ" อัยลุกยืนแล้วบิดขี้เกียจอย่างเหนื่อยหน่าย "สุดท้ายก็ไม่กล้าบอก"

"คิดมากน่ะอัย...ลืมๆไปบ้างก็ได้...พลมันก็มีแฟนแล้วแกก็รู้"

"อย่างน้อยฉันก็อยากบอกสักหน่อยว่าปลื้มมันมาตั้งนาน...มันเคยช่วยฉันส่งการบ้านด้วยนะ" หญิงสาวเถียงเสียงแผ่ว

"เชื่อไหมล่ะ...มันจำไม่ได้หรอก" ดายิ้มเยาะ

"เออ...ไม่ต้องมาซ้ำหรอก จริงๆนะดา ...ฉันผิดตรงไหนวะ ถึงได้ไม่ค่อยสะดุดตาใครเขาเลย"

"ถามไปเพื่อ?" เพื่อนสาวร่างเพรียวเจ้าของผิวขาวอมชมพูน่าหยิก ทั้งดวงตากลมแบ๊วเลิกคิ้วถามคล้ายยียวน "ฉันตอบแกเป็นพันครั้งได้แล้วมั้ง...แกเคยทำตามไหมล่ะ ไม่ถึงสองวันก็ถอดใจทั้งปี"

"ก็แหม..." อัยลากเสียงแล้วถอนใจกับตัวเองก่อนจะอ้อมแอ้มถาม "แล้วถ้า...รอบนี้ฉันจะเปลี่ยนให้ได้ล่ะ"

"ถามจริง" ดาหัวเราะเสียงสูง "ถ้าเลิกกลางครันฉันโกรธนะเฟ้ย"

"จริงๆนะ" อัยเดินเร็วๆไปดักหน้าเพื่อนผู้ขายาวกว่า จ้องตาตอบอย่างจริงจังพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ "ฉันจะเปลี่ยน เปลี่ยนให้ได้...ไม่ใช่เพราะเรื่องผู้ชาย ...แต่ขนาดอาจารย์ในชั้นยังไม่เคยเห็นหน้าฉันทั้งที่ฉันเป็นคนเอาการบ้านไปส่งประจำเนี่ย ...ไม่ไหวว่ะ"

"ง่ายออก...แค่..."

"แค่..." หญิงสาวต่อคำอาการลากเสียงยาวอย่างไม่น่าไว้ใจของเพื่อนรัก

ชักตะหงิดๆว่าไม่น่าทำเสียแล้ว...

"แค่..." รอยยิ้มน่าสยองแย้มพอประมาณชวนให้กลืนน้ำลายเอื๊อก "ทำตามที่ฉันบอก...ทุกอย่าง!"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน (กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)

เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง, ~หลิว ซาน ห่าว~, v.nefertali, [หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~

สำหรับกระทู้นี้มี, 5 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 27, 2010, 11:43:25 am โดย: ดาราอรุณ »

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 1 : หลังเลิกเรียน

« แต่งต่อ #1 เมื่อ: มกราคม 12, 2010, 09:48:14 pm »

บทที่ 1 : หลังเลิกเรียน

**********************
หรือเพราะใจฉันกลัวรัก
เลยอยากพักทุกครั้งไป
หรือว่าตัวฉันกลัวใจ
จะหลงใหลรักเลวๆ?!
**********************

"แกไม่ใช่คนหน้าตาไม่ดีนะอัย แค่แกหน้าตาไม่ค่อยดึงดูดแล้วก็ลืมง่ายเท่านั้นเอง ก็แกหน้าโหลนี่ คนแถวบ้านฉันยังหน้าคล้ายแกเป็นสิบคนมีหรือคนอื่นเขาจะจำแกได้"

"แล้วอย่างนั้นทำไมไม่เคยมีใครทักฉันผิดวะ ถ้าหน้าโหลจริง"

"ก็...เอาน่า อย่านอกประเด็นสิ ...นี่ไง ยิ้มก็ไม่ยิ้ม เส้นก็ลึกไม่ค่อยหัวเราะ ดีแต่ทำหน้าเครียดไปวันๆ เคยส่องกระจกดูไหมว่าเวลายิ้มหน้าตาแกเป็นยังไง อย่างกับหมาแยกเขี้ยวจะไปกัดใครเขา แล้วใครเขาจะอยากคุยกะแก ...แล้วดูสิ ผมก็ไม่เคยหวี มัดทำไมเนี่ย มัดผมอย่างนี้มัดทำไม อย่างกับยัยเพิ้งที่ไหนก็ไม่รู้ หน้าเนี่ย...ล้างบ้างหรือเปล่า ถึงแกจะไม่มีสิวก็เหอะ แล้วดูดิ...ตาคล้ำขนาดนี้ ...ไม่นอนมากี่คืนแล้วหา..."

อัยก็ยังนึกไม่ออกว่ารอดพ้นเสียงปรอทแตกของเพื่อนสนิทมาได้ตอนไหน ...รู้แต่ว่าตอนนี้แทบจะหูชาไปเลย! ดีที่นี่วันศุกร์ ไม่เจอหน้ากันตั้งสองวันเต็ม คงมีเวลาให้พักหายใจหายคอบ้าง

ไม่น่าหาเรื่องเลยตู... เฮ้อ

ใช่ว่าเธอเป็นคนอนาถาไม่มีเงินไปซื้อเสื้อผ้าหรือช่วยงานพ่อแม่แต่เช้าเลยไม่มีเวลาทำหน้าทำผม ...ก็คนมันขี้เกียจนี่นา แล้วพ่อก็ไม่เห็นว่าอะไรเลย กับแค่แต่งตัวซกมกตอนอยู่บ้านกับไม่หวีผมก่อนออกจากบ้านเนี่ย...มันผิดมากเหรอ

ก็คนมันไม่เคยทำ...ให้ลุกขึ้นมาทำก็อายตัวเองเหมือนกัน

ปกติเธอจะโดนแม่จี้เป็นประจำให้ทำนู่นทำนี่ แต่ว่าตอนนี้แม่ของเธอมีเหตุต้องย้ายไปทำงานต่างจังหวัด แม่เธอเคยเป็นทนายความน่ะแต่ตอนนี้สอบอัยการติดแล้ว (หลังจากที่ดันทุรังมาหลายปี) ก็เลยต้องย้ายไปตามจังหวัดที่เขาจะส่งไป เธอก็เลยจะโดนแม่จี้นานๆทีตอนแม่มาเยี่ยม

เหลืออีกปีหนึ่งนั่นล่ะกว่าแม่จะย้ายกลับได้

ส่วนพ่อเธอน่ะหรอ ...ก็ยังเป็นทนายความอยู่ (หลังจากเลิกดันทุรังสอบ) ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเท่าไหร่ ถึงแม้จะโทรฯหาเธอเป็นระยะระหว่างที่ไม่อยู่เพราะกลัวเธอฟ้องแม่ว่าพ่อแอบมีกิ๊ก (ปีที่แล้วเธอก็บอกงี้แหละ...ได้โดเรม่อนตัวคับเตียงมากอดเป็นค่าปิดปาก)

เฮ้อ~ ว่าไปฉันก็ประสาทเหมือนกันนะ ไม่มีคนจี้ก็ไม่ทำ แต่ถ้าโดนจี้เมื่อไหร่ไม่ว่าจะอยากหรือไม่อยากทำก็จะทำหน้าไม่อยากทำ แต่ก็ทำให้เขาทุกอย่าง

จะว่าไปก็เหมือนที่เธอบอกกับดา...เธอก็อยากเปลี่ยนตัวเองเหมือนกัน แค่อายเท่านั้นเอง ได้เพื่อนมาจี้ก็ยังพอทำหน้าว่าไม่อยากทำได้ ไม่ใช่ว่ากระดี๊กระด๊าอยากแต่งตัวจนตัวสั่น

เธอไม่ใช่คนหน้าตาไม่ดี ผิวก็ขาวเหลืองไม่ได้คล้ำดำ ผมก็ยาวเหยียดแม้จะไม่ค่อยได้หวี ตาก็ไม่ได้เล็กจนมองไม่เห็นหรือโตจนตาโปน จมูกปากรึ...ก็พอไหวดั้งไม่ยุบก็โอเคแล้ว ตัวก็ไม่ได้เตี้ยอะไร ยังเข้ามาตรฐานสาวไทยถึงแม้จะไม่หุ่นนางแบบเหมือนดา

แต่ทำไมถึงเหมือนเป็นผีเป็นสางไม่มีใครมองเห็นน่ะหรือ?

ไม่รู้สิ อยากรู้เหมือนกัน...
หรืออาจจะแค่อะไรที่เธอไม่ยอมรับ...ก็เท่านั้น

ร่างบางในชุดนักเรียนเรียบร้อย (ถ้าไม่นับผมที่มัดลวกแบบคนไม่ค่อยใช้เวลากับผม) เดินทอดน่องไปตามทางคุ้นเคยเหมือนทุกวัน

บ้านเธอห่างจากโรงเรียนแค่สองหัวมุมถนน เธอจึงเดินกลับบ้านทุกวันโดยจะผ่านตลาดและซื้อกับข้าวติดมือไปด้วย ทั้งของเธอและของพ่อไม่ว่าพ่อจะกลับบ้านหรือไม่

บ้านเธอปลอดภัยอย่างเพราะขนาบข้างด้วยบ้านนายตำรวจ (แจ๋วมะ?) แถวนี้ไม่มีโจร หรืออย่างน้อยเธอก็ยังไม่เคยเจอสักราย พ่อถึงได้วางใจให้ลูกสาวคนเดียวอยู่บ้านคนเดียวแล้วออกไปหลั่นล้าข้างนอกก่อนโผล่กลับบ้านในตอนรุ่งสาง

เงียบเหงาจริงนะชีวิต
...ถ้ามีอะไรตื่นเต้นซะหน่อยล่ะคง...

"ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย! โจรขโมยกระเป๋า!"

เสียงตะโกนแว่วๆมาแต่ไกลพร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆของคนสักสองสามคนที่วิ่งไล่กันมา

อัยชะงักตัวขยับห่างจากหัวมุมถนน ใจเต้นตึกๆจ้องมองดูว่าใครจะโผล่ออกมา มือไม้ก็ควานไปเจอก้อนหินก้อนใหญ่แล้วกำเอาไว้มั่น

สักพักร่างล้ำพร้อมกระเป๋าไฮโซในมือก็วิ่งทุลักทุเลออกมาเพราะร่างสูงอีกร่างที่ปลุกปล้ำกันมาตั้งแต่ก่อนเลี้ยวหัวมุม

โหย...โจรคนแรกที่เจอในรอบทศวรรษเว้ยเฮ้ย!

อัยเดาะหินในมือแล้วปาแรงๆไปที่หัวเหม่งๆของร่างล้ำที่เธอเดาว่าเป็นโจรเพราะมีหน้ากากอนามัยปิดหน้าเอาไว้ในขณะที่พลเมืองดีที่ถูลู่ถูกังกันมาโดนศอกกลับจนตัวงอ

เสียงร้องโอยอย่างที่เธอเดาว่าโจรสิ้นคิดคงเห็นดาวลอยอยู่เต็มหน้าเพราะมือหนานั้นกุมหัวตนไว้อย่างหวงแหน

"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!" เสียงโหวกเหวกดังตามมาจนหญิงแก่ร่างท้วมโผล่ออกมาจากมุมถนนพร้อมนายตำราจสองคน (ตำรวจจริงๆ ก็ตำรวจข้างบ้านเธอนี่นา) ในชุดบอลอยู่บ้านโทรมๆจะมาลากโจรกระจอกที่ยังนับดาวไม่เสร็จไป

"ขอบคุณจริงๆนะพ่อหนุ่ม...ไม่ได้น้องพี่คงเสียเงินไปไม่น้อย...แค่กระเป๋าก็แพงจะแย่แล้ว"

น้อง! โห เจ๊ ได้อีกนะ!

อัยกลั้นหัวเราะกึกๆ กะจะหลบออกไปแบบไม่มีคนเห็นเหมือนเคย

"ไม่เป็นไรหรอกครับ...ที่จริง ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่เอาก้อนหินปาใส่โจร ไม่งั้นก็คงหนีไปได้แล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มของร่างสูงเอ่ยแล้วหัวเราะแหะๆนั้นทำเอาใจเต้นตุบๆ "นี่เธอ...รีบไปไหนล่ะ"

"ตายจริง...รีบไปไหนจ๊ะ พี่มองไม่เห็นน้องเลยเมื่อกี๊ ขอบใจมากนะจ๊ะ ...ถือเป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆให้ทั้งคู่นะจ๊ะ อะจ้ะ ไปแบ่งกันนะ"

"เอ่อ...ไม่ค่ะ คือ เอ้อ หนูไม่รับเงิน" อัยตอบลนลานด้วยไม่ชินเวลาคุยกะคนแปลกหน้า ดวงหน้าเนียนออกซีดเริ่มแดงเรื่อขึ้นมา รอยยิ้มฝืนๆแย้มอย่างไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วม "เอ่อ คือ..."

"ไม่เป็นไรๆ เอาไปจ้ะ ไปแล้วนะจ๊ะ พี่มีธุระ" แล้วหญิงคนนั้นก็จากไปปล่อยให้เธอมองธนบัตรใบละพันบามสองใบในมืออย่างงงงัน

พอหันไปเห็นร่างของคนที่ปลุกปล้ำกับโจรเมื่อคู่กำลังจะเดินจากไปเธอก็เลยเรียกไว้อย่างกล้าๆกลัวๆ

"นี่นาย" เสียงใสสั่นไปหน่อยอย่างไม่ชินปาก "เอ้อ...นายเอาไปเถอะ คือฉัน..."

"ไม่เป็นไร" รอยยิ้มแย้มสุภาพนั้นเล่นเอาเผลอมองอย่างช่วยไม่ได้

"นายมองเห็นฉันด้วยหรอ"

คำถามน่าโง่อย่างสมควรตบปากตัวเองที่สุดหลุดออกไปอย่างที่คนพูดแทบจะกัดลิ้นลาตาย

"อ้าว" ในหน้าที่มีเหงื่อโทรมนั้นยิ้มขำแล้วว่าขำๆ "ไม่เห็นได้ไง หรือเธอไม่ใช่คน"

"บ้า" หญิงสาวหน้าแดงจัดด้วยความอายก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาพร้อมยัดเงินในมือส่งให้ "เอาไปเลยไป ไม่เอาหรอก ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ...ไปแล้ว" ว่าจบก็เดินลิ่วๆกลับบ้านอย่างสับสน

ทำไมไม่คุยให้นานกว่านี้?
ทำไมต้องอายขนาดนี้?
ทำไมไม่พูดจาให้น่ารักกว่านี้?

...

โธ่! ก็มันเขินนี่! ไม่เอาหรอก!

++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง, ~หลิว ซาน ห่าว~, v.nefertali, [หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~

สำหรับกระทู้นี้มี, 5 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 27, 2010, 01:13:14 pm โดย: ดาราอรุณ »

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

รอยทราย

ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก

คะแนนกลอน 253

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 2752

ความรักเปรียบเสมือนเม็ดทราย ยิ่งบีบแรงทรายก็ยิ่งไหลออกจากมือ

Level 42 : Exp 68%

HP: 16.2%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 10756
ได้รับคำชม: 6209

Re: ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« แต่งต่อ #2 เมื่อ: มกราคม 13, 2010, 01:16:15 am »

อิอิ ถ้าจบถูกใจเดี๋ยวบวก 5 คะแนนเลย อิอิ พยายามเข้า สู้ๆๆๆ

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

ดาราอรุณ, ผู้ชายฯ รักในหลวง, v.nefertali

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

หาดทรายโอบเกลียวคลื่น....ทะเลตื่นม้วนพบทราย
หยอกล้อละอองพราย....รักมิคลายทรายกับทะเล

รวมกลอน ร อ ย ท ร า ย

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 2 : อะไรกันนี่?!

« แต่งต่อ #3 เมื่อ: มกราคม 16, 2010, 02:31:43 pm »

บทที่ 2: อะไรกันนี่?!

++++++++++++++++++++++++++++++
จะเป็นคนไร้ตัวตนแล้วยังไง
ปลอบใจตัวเองไปก็เท่านั้น
แล้วไงล่ะไม่ต้องมาเห็นหัวกัน
ก็ตัวฉันมันคน...ไร้ตนตัว
++++++++++++++++++++++++++++++

ร่างเพรียวในชุดบอลตัวเก่า (พ่อซื้อมาแล้วใส่ไม่ได้) ฮัมเพลงพลางรดน้ำต้นไม้ในบริเวณบ้านไปเรื่อยเปื่อยในเช้าวันเสาร์อันแสนสดใส

อัยตื่นเช้าจนชิน ตื่นเช้าทุกวันเพราะเสียงเปิดประตูกลับมานอนของพ่อ เธอเคยถามเหมือนกันล่ะว่าไปไหนมา...แต่พ่อก็ไม่เคยตอบหรอก เห็นว่าเป็น "ความลับของลูกผู้ชาย" ซึ่งลูกสาวอย่างเธอก็ไม่ค่อยอยากจะสอดนัก

เด็กสาวยิ้มออกมานิดๆเมื่อนิ้วเรียวแตะต้องดอกตูมๆของกล้วยไม้ที่เธอต้องวางสายยางแล้วหยิบบัวรดน้ำอันจิ๋วมาใช้อย่างทะนุถนอม ...ปลูกเองเชียวนะ เป็นของขวัญที่แม่ซื้อให้เมื่อวันเกิดที่ผ่านมา ท่านมาเยี่ยมแล้วก็ซื้อกระโปรงมาให้เธอสามตัว เสื้อพอดีตัวที่ใส่แล้วอึดอัดเป็นบ้าอีกห้าหกตัว ชุดกระโปรงสามชุด สาระพัดกางเกงสมัยนิยมผ้าหนาซิปคับอีกสี่ (ไม่ชอบใส่เพราะมันไม่ยืดนี่ล่ะ) แล้วก็บลาๆๆ แม่คงคิดถึงเธอมากถึงได้ทยอยซื้อไว้เรื่อยพอมาเยี่ยมครั้งหนึ่งก็ขนมาเป็นลัง อย่างว่า...เธอก็คิดถึงท่านเหมือนกันล่ะ เธอถึงได้ถูกใจเจ้ากล้วยไม้ที่สุด

...ดูแลทุกวันก็เหมือนได้คุยกับแม่... คิดว่างั้นนะ

เอาล่ะ พอรดน้ำต้นไม้เสร็จก็ต้องทำกับข้าว...เฮ้อ อาหารเช้าจะเป็นอาหารที่ไม่อร่อยที่สุด (แต่ปลอดภัยหายห่วง) เพราะเธอไม่เคยซื้อชูรสมาใส่ตู้ไว้ ก็เลยมีแค่เมนูไข่จืดๆที่เธอจะกินพอให้อิ่มแอ้มเอากับผักสองสามอย่างที่เหลือจากเมื่อวาน ส่วนพ่อก็จะมีขวดซอสส่วนตัวไว้เปลี่ยนรสชาติทุกวันอยู่แล้ว บางวันดีหน่อยมีขนมปัง เพราะร้านสะดวกซื้อห่างจากบ้านพอสมควรเธอเลยไม่ค่อยเดินไป จะไปสักทีก็ตอนซอสพ่อหมดไม่ก็น้ำมันหมด ...แถวบ้านน่ะหรอ มีแต่ข้าวแกงถุงสำเร็จทั้งนั้น

เอ...วันนี้ต้องซักผ้า ชุดนักเรียนกองอยู่ก้นตะกร้าแล้ว การบ้านก็ยังไม่ได้ทำอีกสองวิชา...เฮ้อ... เริ่มหมดอารมณ์โสภาแล้วนะนี่

"อัย..." เสียงเข้มๆของพ่อพร้อมชุดหนีเที่ยว (ว่าไปก็...อาจจะไปทำงานก็ได้) "เดี๋ยวพ่อกลับบ่ายๆนะ"

"พ่อไม่กลับเช้าหรอ"

"ไม่ๆ...วันนี้พ่อนัดเล่นบอลกับเพื่อน...ลูกจะไปด้วยกันไหมล่ะ"

"อ้อ อย่าเลย...ไปเป็นเป้ารอลูกบอลอัดหน้าน่ะ"

"แหม...คราวที่แล้วพ่อก็ขอโทษแล้วนี่...น่านะ เดี๋ยวพ่อมาเปลี่ยนเสื้อตอนบ่ายแล้วออกไปด้วยกัน...เดี๋ยวเลี้ยงไอติม เอาไหม?"

"ถ้าการบ้านอัยเสร็จนะ" เธอตอบไม่เชิงปฏิเสธ "ว่าแต่ถ้าแม่โทรฯมาให้อัยบอกว่าพ่อไปไหนล่ะ?"

"แม่แกไม่โทรฯมาป่านนี้หรอก...เอาน่า...บอกแม่ว่าพ่อไปทำงานนั่นล่ะ"

"อืม" อัยพยักหน้าส่งๆแล้วว่า "ขับรถดีๆนะพ่อ"

"จ้า...มีอะไรก็ตะโกนเรียกพี่ๆตำรวจข้างบ้านนะลูก"

"ค่ะ"

แล้วพ่อเธอก็ถอยรถออกจากบ้านไป...ว่าไปวันนี้ดูร่าเริงผิดปกติ

เอาเถอะ...ยามเช้าของเรา อยู่คนเดียวอีกแล้ว

เด็กสาวโคลงศีรษะแล้วเปรยในใจ

ชินได้แล้ว

ไม่ทันจะสาวเท้าเข้าบ้านเสียงแปลกๆเหมือนฝูงวัวอพยพก็ทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยง

นัยน์ตาสีดำสนิทเหลียวมองผ่านรั้วบ้านออกไปด้วยหัวใจเต้นระทึก

กลุ่มเด็กชายอายุรุ่นๆเธอในชุดเสื้อบอลแบ่งสีเป็นทีม...งั้นก็คงจำนวนประมาณสองทีมฟุตบอลได้ พวกนั้นวิ่งกันให้วุ่นอย่างที่ว่าคุณตำรวจบ้านด้านซ้ายที่ปกติไปเข้าเวรดึกคงได้ฤกษ์ออกไปถามไถ่ (คุณตำรวจบ้านทางขวาเข้าเวรเช้า...สลับกันดีเนาะ) พวกนั้นมองหาอะไรกันไม่รู้ หน้าตาก็เคร่งเครียดจนน่ากลัว

เข้าบ้าน...เข้าบ้าน!

แม้ใจจะเริ่มสั่งแต่ขาก็ไม่ขยับสักนิด...เหมือนความอยากรู้อยากเห็นจะมีอิทธิพลอย่างสูงในขณะนี้จนแม้แต่ความกลัวยังโผล่หัวขึ้นมาไม่ได้

"โธ่เว้ย...หายหัวไปไหนของมันวะ"
"บ้านมันหลังไหน...มึงรู้ไหม"
"หลังนี้แหละ...แม่ง ทีอย่างนี้ล่ะชิ่ง"

หาใครกันนะ?

เธอหลบมุมอยู่ใกล้ๆรั้วบ้านตรงส่วนที่เป็นกำแพงทึบ มองผ่านไปก็เห็นคนที่หน้าจะเป็นหัวโจกงานนี้พูดประมาณ

"ถ้าเจอกูจะเล่นให้อาน...เฮ้ย...พวกมึงไปดูสนามบอลอีกที มึงไปดูที่โรงเรียน มึงไปร้านข้าวป้าแดง ...ส่วนพวกมึงเดินวนแถวๆนี้ ใครหามันเจอก่อนลากมันมาหากู ...กูจะรอหน้าบ้านมัน"

อัยเอียงคอมองบ้านสองชั้นที่ประชันหน้ากับบ้านของเธอเพราะอยู่คนละฝั่งถนนนั้นอย่างใคร่ครวญ

...บ้านใครกันนะ...

พอพวกนั้นเริ่มทยอยกันไปและคนหัวโจกก็ตอบคำถามคุณตำรวจแสนดีว่าพวกเขากำลังเล่นซ่อนหากันอยู่ (ประสาทชะมัด!) เธอก็ค่อยๆถอยกลับเข้ามาในบ้านอย่างงงๆ

ขาเรียวชะงักกึกเมื่อตาไวๆเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆตรงพุ่มไม้ข้างๆ

ดวงตาเด็กสาวเบิกขึ้นนิด

เข้าบ้าน!

ใจยังร้องเตือนไม่ได้ขาดแต่ขากลับสาวเข้าไปใกล้อะไรก็ตามที่ซ่อนอยู่ตรงนั้น

...แมวของคุณตำรวจบ้านทางซ้ายล่ะมั้ง...เมื่อวานก็หลุดเข้ามาครั้งหนึ่งแล้ว

หรือว่า...

เมื่อชะโงกหน้าเข้าไปใกล้พร้อมมือเรียวที่แหวกพุ่มไม้ซึ่งตัดแต่งเป็นอย่างดี ร่างบางก็เซถลาเพราะแรงดึงของมือปริศนา จะร้องอุทานก็ไม่ทันเมื่อมือแข็งๆตะปบมาเสียแน่น

อัยเริ่มดิ้น ใจเต้นรัวด้วยความกลัว นึกด่าตัวเองว่าโง่แค่ไหน

ยัยโง่เอ๊ย!

สักพักก็เปลี่ยนเป็นความโกรธจนขบฟันคมๆลงบนมือที่ปิดปากเธออยู่ ร่างด้านหลังสะดุ้งห่างไปหน่อยเธอถึงได้มีโอกาสจะผละหนีแต่ในจังหวะที่หันไปเผชิญหน้าก็โดนดึงแขนเอาไว้อีก

เด็กสาวชะงักนิ่งเมื่อเห็นเค้าหน้านั้นชัดเจน ยิ่งคนตรงหน้าเอามือจุ๊ปากไว้เธอก็เบิกตาโตเป็นไข่ห่านกับรอยแตกที่หน้าผากของเขา

"นาย..." นายคนเมื่อวานที่ปล้ำกับโจรขโมยกระเป๋าและเธอยัดเงินสองพันให้ไป "ทำไม..."

"ขอโทษที่ทำให้ตกใจ" เขาออกตัวเสียงแผ่วก่อนจะลดเสียงลงอีก "มีปัญหานิดหน่อย...คือ...ขอหลบสักพักได้ไหม จนกว่าพวกนั้น..."

"พวกนั้น..." อัยขมวดคิ้วมุ่น "พวกนั้นตามนายอยู่หรอ...งั้นหลังนั้นก็บ้านนายสิ"

"อ้อ...ใช่" เขายิ้มออกมานิดๆเมื่อเอามือกดแผลเลือดซึมที่หน้าผากไว้ "คงไม่ค่อยเห็นเราล่ะสิ...เธอไปโรงเรียนเช้าจะตาย ตอนเธอออกจากบ้านเราพึ่งจะตื่นเอง"

"เอ๋?" จากทีแรกว่ากลัวตอนนี้ชักเริ่มจะสงสัย "แล้ว..."

"คุยในบ้านได้ไหม...เราไม่ทำอะไรหรอก อย่างน้อยๆก็...ขอล้างแผลหน่อย" ดวงตาเว้าวอนนั้นชวนให้กลืนน้ำลายไม่ลงคอนัก ยิ่งเจ้าตัวยังฉุดแขนเธอไว้แน่นอย่างนี้ ...ปฏิเสธไปก็คงไม่ใช่การตัดสินใจที่ดี



"ตกลงว่า...พวกนั้นตามนายเพราะคิดว่านายไปแย่งแฟนหัวหน้าทีมนั่นน่ะหรอ"

"ประมาณนั้น...แต่เราไม่ได้ทำนะ...จริงๆ" เขากระดกน้ำเข้าไปอึกใหญ่หลังจากเธอช่วยล้างแผลแล้วปิดพลาสเตอร์เท่าที่พอจะหาได้ให้ "เราไม่จีบผู้หญิงอายุมากกว่าหรอก...แฟนพี่นิคสวยก็จริงนั่นล่ะแต่เจ้าชู้ฉิบ"

อัยพยักหน้านิดๆอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ...เธอก็พึ่งนึกหน้าพี่คนนั้นออก "พี่นิค" หัวหน้าทีมฟุตบอลโรงเรียนเธอเองนี่ล่ะ เมื่อกี๊ตกใจไปหน่อยก็เลยลืมไป...ไม่คิดว่าพวกนักฟุตบอลจะมีเรื่องกันเอง

ว่าแต่ว่า...

เด็กสาวสำรวจใบหน้าชายผู้มาขอที่หลบภัยอย่างเงียบๆ

ตานี่โคตรจะปรับตัวเก่ง เดินเข้ามาในบ้านก็เอาแต่ขอ มีน้ำไหม? ขอนั่งนี่นะ กินส้มได้ไหม? ขอใช้กระดาษทิชชู่หน่อยนะ พอเธอพยักหน้าส่งๆให้ก็เดินเสียให้ว่อน หยิบน้ำมารินให้ตัวเองแถมเผื่อเธอตั้งแก้วหนึ่ง (คงรู้ล่ะสิว่าฉันจะถามอีกนาน!) ถือวิสาสะเปิดไฟในบ้านแล้วก็ปลอกเปลือกส้มระหว่างที่เธอเรียบเรียงคำถาม

อย่างกับว่าเคยมาบ้านเธอเป็นพันครั้งได้แล้ว...

หรือว่าเคย?

พอดวงตาคมๆนั้นหันมามองก็เล่นเอาหน้าแดงซ่าน คำถามที่จะถามก็กลืนลงคอไปเสียหมด

"เธอนี่ขี้อายจัง...น่าจะเปลี่ยนชื่อจาก 'อัย' เป็น 'อาย' เสียนะ"

ดวงตาขุ่นกึกตวัดมองอย่างไม่ค่อยยอมรับความจริง พอคนโดนจ้องยิ้มรับเธอก็เป็นฝ่ายหลบตาไปอีก

ได้ยินเสียงหัวเราะขำๆนั้นแล้วก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก ...แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นกึก

"นายเคยเล่นบอลกับพ่อฉันหรอ"

"อื้ม" ดวงตาคู่คมนั้นใสขึ้นนิดขณะที่เขาจิบน้ำ "เราเคยมานี่ตั้งหลายที พ่อเธอให้ช่วยเอาของมาเก็บน่ะ พ่อเธอนี่เก่งมากเลยนะ...เราแทบไม่เชื่อตอนได้ยินว่าเขาเป็นทนาย"

"ทำไมล่ะ?"

"อ้าว...พ่อเธอไม่เคยเล่าให้ฟังหรอ?" เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง "ก็เขาน่ะ...เป็นหนึ่งในผู้ใจบุญที่ตั้งกลุ่มมาขอบริจาคเศษไม้ ไม่ก็ของเหลือใช้ แล้วก็เอามารีไซเคิลไปให้พวกเด็กด้อยโอกาส ...เสาร์ที่แล้วพ่อเธอตอกโต๊ะได้ตั้งห้าตัว แถมยังหัวศิลป์สุดๆ ชั้นหนังสือกับสมุดรีไซเคิลเขาก็เป็นคนเริ่มทำ ...เขาชอบพูดว่าอยู่เฉยๆก็ฟุ้งซ่าน ก็เลยหาอะไรทำ"

อะไรกัน...

โห...ไม่ยักรู้ว่าพ่อเป็นคนดีขนาดนี้

อัยนึกภาพตอนพ่อเธอถอดสูทเหงื่อโทรมตอกตะปูดังโป๊กๆแล้วก็ยิ้มขำ

"พ่อเธอบอกว่าเธอยิ้มยาก" ดวงตาที่จับจ้องมานั่นทำเอาหุบยิ้มฉับพลัน "อะไร...น่ารักดีออก ทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆล่ะ"

หน้าเนียนแดงขึ้นมาอีกด้วยโลหิตที่สูบฉีด

เด็กหนุ่มหัวเราะอย่างสนุกสนานแล้วก็ดื่มน้ำเข้าไปอีกอึก

"แล้วนี่..." เธอต่อคำไปเมื่อเริ่มจะเงียบ "เมื่อไหร่นายจะกลับ"

"พ่อเธอชวนเราไปเล่นบอลด้วยบ่ายนี้...ตามจริง ก็กะจะอยู่นี่จนถึงบ่าย ...ตอนนั้นพวกนั้นก็คงไปกันหมดแล้ว"

"ทำไมไม่ไปอธิบายล่ะ"

"กว่าจะได้พูดเราคงเละไปทั้งตัวแล้วล่ะ" เขายักไหล่ไม่ค่อยแคร์แล้วว่า "พี่นิคน่ะเชื่อแฟนยิ่งกว่าลูกฟังแม่เสียอีก ...มีแต่คนบอกว่าพี่เขาโดนเสน่ห์"

"แล้วทำไงล่ะ...ยังไงก็หนีได้ไม่นานนี่นา" เธอแสดงความคิดเห็นอย่างที่เขาก็เกาคางใช้ความคิด

"นั่นสิ...วันจันทร์โผล่ไปเรียนคงโดนดักตั้งแต่ยังไม่เข้าไปแหงๆ" ว่าแล้วก็ถอนใจ "เดี๋ยวเราต้องโดนถอดจากตัวจริงแข่งรอบนี้แน่เลย...ถ้าพี่นิคแกไม่เลิกกับแฟนเสียก่อนนะ"

อ้อ...เป็นนักบอลตัวจริงด้วยนี่นะ

ว่าไปก็เริ่มจะคุ้นหน้าขึ้นมา...อาจจะเพราะเธอไม่ค่อยชอบดูฟุตบอลเท่าไหร่ (อะไรที่พ่อคลั่ง...มันจะไม่ใช่สิ่งน่าอภิรมย์กับเธอเลยล่ะ) ก็เลยไม่ค่อยจะรู้จักนักบอล ...อย่างรุ่นพี่ม.หกคนนั้นเคยเห็นหน้าเพราะแฟนพี่แกเคยรับจ๊อบเดินแบบคู่กับดา

ดา...

เออ...ลืมไปได้ไงนะ

"เดี๋ยวนะ" อัยว่าแล้วผลุดลุกไปหยิบมือถือจากโต๊ะข้างโทรทัศน์

เธอต่อสายหาเพื่อนสนิทอย่างมีหวัง

"ดา..."

"/ว่าไงคุณอัยยา...คิดถึงกันขนาดนั้น/"

"นี่คุณลดาคะ...ช่วยอะไรอย่างสิ"

"/ว่ามาเลยเพื่อน...มีอะไรบ้างที่ดาทำไม่ได้...นอกจากเรียนวิทย์ให้พ้นจากเลขฐานสองน่ะนะ/"

"คืองี้...พวกทีมฟุตบอลโรงเรียนเค้ามามีเรื่องกันแถวหน้าบ้านเราน่ะ...พี่นิคเขาจะยำนักบอลที่แย่งแฟนพี่แก...แล้ว..."

"/ใครจะไปกล้าแย่งแฟนเฮียแก...โหดขนาดนั้น ...เออ แล้วไงต่อ/"

"ก็นักบอลนั่นมันกระโดดเข้าบ้านเรามาน่ะสิ"

"/หา?!/" เสียงตะโกนอย่างตกใจนั้นเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอดึงมือถือออกห่างหูอย่างถนัดถนี่ "/เฮ้ย...แล้วงี้ทำไงอะ ไอ้เฮียนิคเห็นเข้าแกซวยไปด้วยแน่ สาบานได้เลยถ้าเรื่องแฟนนี่เฮียแกไม่ยั้ง/"

"ฉันให้แกช่วยคิด...ไม่ใช่มาถามกลับแบบนี้ ...แกมีเบอร์พี่อ้อมไหมล่ะ"

"/ไม่อะ...ฉันไม่ค่อยอยากคุยกับพี่แกเท่าไหร่...เดี๋ยวคนเขาจะหาว่าฉันเหมือนพี่เค้า ...เจ้าชู้ได้โล่/" เสียงออกแนวแดกดันหน่อยๆนั้นทำให้เธอรู้ได้ไม่ยากว่าดาก็ไม่ชอบผู้หญิงเจ้าชู้นางนั้นนัก "/เออ...แต่ฉันมีเบอร์พี่นิค...ฉันส่งคลิปวีดีโอให้พี่แกงานนี้เลยดีกว่า ...เผื่อเฮียแกจะตาสว่าง/"

"คลิปไรวะ?"

"/คลิปเจ๊อ้อมออดอ้อนกับนายแบบที่ไปถ่ายแบบด้วยกันไง ...วะ! ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้ใช้จริง ฉันหมั่นไส้มานานแล้วเนี่ย นายแบบนั่นก็หล่อได้ใจมากเลย นี่ถ้าฉันไม่ได้ไปกับเจ๊อ้อมน้า~/"

โอ้...แสบได้อีกเว้ยเพื่อนฉัน

"เออๆ...แกจัดการเลยนะ...ทำไงก็ได้ให้พวกนั้นเลิกมาเดินวนแถวหน้าบ้านฉันเนี่ย"

"/จ้าๆ...งานนี้ช่วยเต็มที่! บายจ้า/"

อะไรกันเนี่ย...

เรื่องมันเรียงร้อยกันได้น่าปวดหัวชะมัด

"คุยกะดาหรอ" เสียงเข้มถามด้วยหน้านิ่งๆ

"อื้ม" อัยหันไปตอบเนิบๆ "ดาน่าจะเคลียร์ให้ได้ล่ะ...ถึงพี่นิคจะไม่ถึงขั้นเข้าใจนายถูกแต่ก็น่าจะเบี่ยงเป้าไปหานายแบบผู้น่าสงสารนั่นก่อนล่ะ" เหมือนเธอจะพึ่งนึกเรื่องสำคัญบางอย่างออก "เออ...คุยกันตั้งนาน ว่าแต่นายชื่ออะไรน่ะ"

เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบๆอย่างที่เธอนึกอยากกัดลิ้นตัวเอง

ปกติเธอไม่ชอบถามชื่อใครอยู่แล้ว แล้วเธอก็ไม่ค่อยบอกชื่อกับใครด้วย

อย่างตอนขึ้นม.สี่ใหม่ๆ ดาก็เป็นคนมาทักเธอ (ฝ่ายนั้นพึ่งย้ายมาตอนม.สี่และในห้องมีเธอคนเดียวที่ไม่มีกลุ่มเพื่อน) นับจากตอนนั้นเธอก็เคยบอกชื่อกับดาแค่ครั้งเดียว ...โดยเฉพาะเมื่อไปไหนมาไหนด้วยกัน ดาก็เป็นคนแนะนำตัวแทนเธออยู่แล้ว

พักหนึ่งของความอึดอัด...เด็กหนุ่มก็ยิ้มแย้มออกมาเหมือนชอบใจ

"เรากร...เรียนห้องสอง"

"อ้อ...เราเรียนห้องสาม"

"อื้ม...เรารู้ เราเคยแอบไปลอกการบ้านคณิตบ่อยๆห้องอัยส่งไวกว่าเพื่อนตลอด"

หา...อะไรนะ?!

ห้องสองนี่เรียนวิทย์ไม่ใช่หรอ ...ยังอุตส่าห์มาลอกเด็กศิลป์คำนวณ ...ดูหน้าตาก็น่าจะเก่งคณิตมากกว่าฉันโขนะเนี่ย

"เราไม่ค่อยมีเวลาทำน่ะ...ปกติเราจะเปิดดูเล่มที่ไม่ค่อยผิดแล้วก็นั่งลอก...ของอัยน่ะอ่านง่ายสุดก็เลยจำชื่อได้ ...แต่ก็ตลกนะ" กรยิ้ม "เราจำหน้าอัยได้ตอนเห็นอัยไปโรงเรียน จำชื่ออัยได้ตอนไปลอกการบ้าน ...แต่พึ่งมารู้ว่าเป็นคนเดียวกันเมื่อวานที่เจอกันใกล้ๆนั่นล่ะ ...เห็นชื่อที่เสื้อตอนแรกเรายังงงๆอยู่ก็เลยลืมไปว่าอยากจะชวนคุยสักนิด...อย่างน้อยก็อยู่บ้านใกล้ๆกัน เผื่อวันหลังเราจะได้มาขอไปลอกก่อนไปส่ง"

โอ้โห! สมควรจะให้ลอกไหมเนี่ย!

อัยยานิ่งไปอึดใจ พอรู้สึกตัวว่าดวงตาคู่นั้นมองมาแล้วก็เอาแต่ยิ้ม ต่อมขี้เขินก็กำเริบจนหน้าร้อนผ่าว เสมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วก็นึกโล่งใจขึ้น

"เฮ้...ไปหมดแล้วนี่" เด็กสาวยิ้มยินดีจนออกนอกหน้า "เราว่านายไปก่อนดีกว่า...กว่าพ่อเราจะมาคงอีกนาน... อย่างน้อยก็ไปทำแผลใหม่" เธอชี้ที่หน้าผากเจ้าตัวก่อนทำทีเป็นเก็บแก้วไปล้างในครัว "ส่งตรงนี้นะ...วิ่งรี่กลับบ้านไปเลยเผื่อมีคนดักอยู่"

"เอ้อ เดี๋ยว..." กรรั้งด้วยหน้าตาตื่นๆ ชะงักไปนิดตอนคนโดนเรียกหันมามอง ...เหมือนจะกลืนบางอย่างลงคอ ยิ้มนิดๆแล้วว่า "การบ้านเมื่อวาน...อัยทำเสร็จยัง แบบฝึกหัดที่มีสามสิบห้าข้อน่ะ"

"อ้อ...เสร็จแล้ว นั่นไง ตั้งอยู่ข้างทีวีน่ะ หยิบไปได้เลย ถ้าลอกเสร็จก่อนเย็นวันอาทิตย์ก็เอามาคืนก่อนนะ เราจะได้ส่งพร้อมเพื่อน"

"อา...ได้สิ ดีเหมือนกัน งั้นเราขอยืมคืนหนึ่งนะ"

"อื้ม...เอาไปเลย รักษาด้วยแล้วกัน"

"อัย..." เสียงรั้งดังขึ้นมาอีกอย่างที่คนตั้งใจจะหลบได้แต่ตีหน้านิ่ง "เอ่อ...บาย"

"บาย" เธอตอบรับ "ล็อคประตูหน้าบ้านให้ด้วยนะ" แล้วก็เดินหายเข้ามาในครัว ยังนึกงงตัวเองว่าทำไมให้ยืมสมุดง่ายๆ ปกติเธอให้ดายืมคนเดียวนั่นล่ะ

อะไรก็ไม่รู้...ตากรคนพิลึกทำให้เธอทำอะไรก็ได้เพื่อให้เขาไปไกลๆ

เขินสายตานั่นชะมัด!

+++++++++++++++++++++++++++++++

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง, ~หลิว ซาน ห่าว~, v.nefertali

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 27, 2010, 01:37:03 pm โดย: ดาราอรุณ »

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

Re: ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« แต่งต่อ #4 เมื่อ: มกราคม 16, 2010, 02:35:14 pm »

อ้างจาก: รอยทราย ที่ มกราคม 13, 2010, 01:16:15 am

อิอิ ถ้าจบถูกใจเดี๋ยวบวก 5 คะแนนเลย อิอิ พยายามเข้า สู้ๆๆๆ

อย่างนั้นคงต้องเริ่มวางแผนตอนจบเสียแล้ว p33 จะพยายามค่ะ e027

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง, v.nefertali

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 3: เรื่องตลก

« แต่งต่อ #5 เมื่อ: มกราคม 24, 2010, 11:07:12 am »

บทที่ 3: เรื่องตลก

++++++++++++++++++++++++++++++++++
เหมือนมันจะดี...บางทีก็เหมือนแย่
บางทีมันก็แค่...เรื่องตลก ก็เท่านั้น
ก็แปลกดีที่บางทีใจสั่นๆ
เพราะอะไรนั้น...ไม่อยากคิด ให้เจ็บใจ
++++++++++++++++++++++++++++++++++

?อัยยาเพื่อนรัก...การบ้านคณิตเสร็จยังจ๊ะ?

?อะ...เอาไปเลย? อัยตอบคำเพื่อนสนิทอย่างชินปากพร้อมการควานหาสมุดที่หนาที่สุดในกระเป๋าส่งให้

?เย้...วันนี้คาบแรกไม่มีเรียนนะ มิสเจสสิก้าต้องพาเด็กอินเตอร์ม.ต้นไปทัศนศึกษา? ลดายิ้มน่ารักส่งให้พร้อมทำตาบ้องแบ๊วใส่ ?แหม...กำลังคิดอยู่เลยว่าถ้าเธอมัดผมเป็นยัยเพิ้งมาอีกฉันจะจับเธอมัดใหม่ตอนคาบแรก?

อัยเบะปากเมื่อนึกภาพตัวเองนั่งให้เพื่อนรักมัดผมให้...มือหนักน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะยัยนี่

?ฉันเกรงใจก็เลยมัดมาแบบนี้...พอดูได้ไหมล่ะ?

?เรียบร้อยกว่าเดิมอีกล่ะ? ดามองแวบหนึ่งแล้วหันไปสนใจกับสมุดคณิตต่อ ?แกติดกิ๊บเก็บผมหน้าด้วยหรอ...ไม่ได้ตัดผิดระเบียบเหมือนพวกฉันไม่ใช่หรอ?

ยัยดาสไลด์หน้า ยัยมายด์มีหน้าม้า...ส่วนยัยแก้วซอยทั้งหัว

?ปกติฉันก็ติด...ไม่สังเกตเอง?

?แล้วติดไว้ทำไม?

?หน้าม้า?

?อัยยามีหน้าม้า!? ดวงตากลมๆนั้นเบิกอย่างน่าเตะ ?เฮ้ย ฉันหูฝาดป่าวเนี่ย ปล่อยให้ดูดิ?

?ปล่อยก็โดนซิวน่ะสิ...ทำไปเลยการบ้านน่ะ ก่อนที่เกรดวิชาคณิตแกจะเปลี่ยนเป็นเลขฐานสองเหมือนชีวะ?

?แหม...? ลดายิ้มแย้มเหมือนจำนนแต่ไม่วายส่งยิ้มซุกซนมาให้ ?ตัดหน้าม้าตั้งแต่เมื่อไหร่?

?ตั้งแต่ขึ้นม.ห้าใหม่ๆแล้ว...ก็เห็นว่าเขาไม่ตรวจกันก็เลยตัดเอง ตามจริงจะตัดเอาไรผมที่มันยาวๆทิ้ง...แต่ตัดม้าไปเลยมันเก็บมาโรงเรียนง่ายกว่า?

?อ๋อ? ดาว่าแล้วหัวเราะคิก ?แสดงว่ายังพอเยียวยาได้บ้าง...เฮ้ย อัย โน้ตนี่แกเขียนติดไว้หรอ?

อัยยามองกระดาษโน้ตสีเหลืองอ่อนที่สอดอยู่ในสมุดแล้วฉวยมันมาก่อนที่เพื่อนสาวจะทันได้อ่าน

?ขอบคุณสำหรับการบ้าน...อัยลืมขีดเส้นอยู่สองข้อ เราขีดให้แล้วนะ - กร?

จู่ๆโลหิตก็สูบฉีดขึ้นมาบนหน้า มีอาการร้อนรุ่มๆจนต้องปดเพื่อนไปว่า

?อื้ม...เขียนไว้กันลืมว่ายังไม่ได้ส่งการบ้านอังกฤษ?

?อ๋อ? ดาไม่ค่อยติดใจอะไรเพราะกำลังขะมักเขม้นกับการลอก ?เออ...เห็นว่าวันนี้แก้วไม่มาโรงเรียนนะ อัยเช็คให้มันด้วย ...มันบอกมันปวดท้อง อาหารเป็นพิษ เมื่อวานไปกินส้มตำกันมาว่าจะชวนอัยไปด้วยแต่คิดอีกทีเดี๋ยวไม่มีการบ้านให้ลอก?

อัยเบะปากแล้วเขกหัวเพื่อนเบาๆ

?แล้วไอ้มายด์ล่ะ?

?เห็นว่าจะมาสายหน่อย...เช็คมันมาสายนะอย่าเช็คขาด เดี๋ยวมันก็มา?

คนถือสมุดเช็คชื่อพยักหน้าหงึกหงัก...ตามจริงไม่ใช่หน้าที่เธอหรอก แต่หัวหน้าห้องเราดันภารกิจเยอะก็เลยแบ่งมาทำ ...เธอรับสมุดเช็คชื่อเช้ามาส่วนดาก็ต้องถือสมุดบันทึกคาบเรียนของอาจารย์เหมือนกัน เหลือให้หัวหน้าทำใบหนีเรียนเพราะอันนั้นคนอื่นทำไม่ได้ หัวหน้าต้องคอยเช็คเองไม่งั้นอาจารย์จะว่าเอา

เฟรนด์...หัวหน้าห้องน่ะ เป็นคนเรียนเก่งที่สุดในห้องแล้วก็อัธยาศัยดีอย่างไม่น่าเชื่อ ...ยิ่งไปกว่านั้นก็คือเจ้าตัวยังเด็ดขาดอย่างที่ไม่ปล่อยให้เพื่อนที่หนีเรียนรอดไปได้สักคน

หน้าที่เป็นหน้าที่...ในเมื่อหนีก็อย่ามาพูดให้ได้ยิน ไม่งั้นเฟรนด์ก็จะบอกอาจารย์ไปตามตรง ...เธอว่าเฟรนด์เป็นคนที่แบ่งแยกอะไรได้ชัดเจนดีนะ มีความเป็นผู้ใหญ่สูงทีเดียว ไม่ใช่ว่าไม่รักเพื่อน ...แต่ที่ทำอย่างนั้นก็เพราะรักเพื่อนล่ะ

?เกิดมันหายไปวันสองวันแล้วไม่ยอมบอกอาจารย์ว่ามันไปไหนเกิดมันโดนผู้ชายข่มขืนหมกป่าแล้วใครที่ไหนจะตามมันเจอ?

เจ้าตัวเคยพูดออกมาชัดๆ...เล่นเอาสาวๆที่ชอบหนีเที่ยวซีดกันไปตามๆกัน หัวหน้าห้องที่เป็นมิตรแต่เด็ดขาดน่ะหายากในช่วงอายุนี้...ส่วนใหญ่จะมีแต่ประเภทโดนเพื่อนใช้งานหรือไม่ก็แค่คนที่พอคุยกับอาจารย์รู้เรื่องแล้วเอาไปออกหน้าเท่านั้น

เธอว่าเธอโชคดีที่มีผู้นำในห้องอย่างเฟรนด์

หัวหน้าที่คิดเป็นแบบนี้...ห้องจะได้ไม่ล่ม

ห้องเธอโดนด่าน้อยกว่าห้องคิงวิทย์อีกนะว่าไป

แต่เฟรนด์ก็จะมีภาระหนักหน่อยตรงที่ว่าเป็นคนขี้เกียจเรื่องมาก...เพื่อนให้ช่วยทำการบ้านให้ (โดยเฉพาะภาษาอังกฤษ) ก็จะเขียนให้ไปลอกไม่ก็ให้ยืมสมุดไปเลย...เจ้าตัวจะหงุดหงิดบ่อยๆเพราะหาสมุดไม่เจอ คนนั้นยืมไปแล้วก็ให้คนนู้นต่อ คนนู้นก็ฝากไว้ที่คนโน้นและต่อยอดยาวเป็นหางว่าว

...ดีที่ยังไม่เคยหาย...ถ้ามีหายสงสัยเฟรนด์คงงดให้ลอกเป็นการถาวร

เธอออกจะชื่นชมเฟรนด์นะ แม้ว่าจะไม่ค่อยได้คุยกันนัก (ไม่เคยลอกการบ้านเจ้าตัวด้วย) เพราะเฟรนด์จะคุยกับเธอเฉพาะเรื่องกิจการในห้องอย่างเวลาทำใบหนีเรียนว่ามีใครขาดบ้างแต่ที่เธอชอบก็เพราะเจ้าตัวจะเรียกชื่อเธอทุกคำ

?อัย...วันนี้ใครไม่มาบ้าง ...เออ อัย...พรุ่งนี้อาจารย์ขอเวลาเรียนห้องเราครึ่งวันไปร่วมกิจกรรมนะ ...อ้อ อัย พรุ่งนี้เดี๋ยวเราทำเล่มเช้าเองก็ได้ ถ้าอัยหาสมุดที่ห้องอาจารย์ไม่เจอก็เราเอามาแล้วนะ โอเคไหมอัย?

เวลาเจอกันข้างนอกเฟรนด์ก็จะยิ้มทักเสมอแม้จะไม่ค่อยได้คุยกันเพราะส่วนใหญ่จะต่างคนต่างรีบ

แต่เธอไม่ค่อยแปลกใจหรอกถ้าเฟรนด์จะจำเธอได้...เพราะเฟรนด์รู้ทุกเรื่อง แม้จะอยู่เงียบๆแต่ก็ระแคะระคายได้ทุกเรื่อง...ราวกับมีสายสืบอะไรทำนองนั้น

หรืออาจจะเพราะเป็นคนซุ่มฟังก็ได้...เงี่ยหูฟังทุกอย่างเก็บไว้เป็นข้อมูล เรื่องไหนดีๆก็ขยายความ อันไหนชั่วๆแต่ยังไม่แน่ใจก็เงียบไว้รอให้ใครคนนั้นมาสารภาพหรืออาจารย์มาถามก็บอกไปตามตรงว่ารู้อะไรมา

อัธยาศัยดีเพราะเป็นผู้ฟังที่ยอดเยี่ยม...คุยด้วยแล้วสบายใจ เฟรนด์ที่แม้จะอวบไปนิดแต่ก็มีคนมาสนใจอยู่เรื่อยๆ เพราะเก่ง? เพราะงาน? หรือเพราะนิสัย? เธอก็สรุปไม่ได้เหมือนกัน

แต่เฟรนด์มีแฟนแล้วล่ะ...แฟนเฟรนด์เรียนมนุษย์อิงค์ปีสองอยู่ (เก่งเหมือนกันเลยคบกันหรือไงก็ไม่ทราบได้) เธอเคยเจอครั้งหนึ่งตอนปีที่แล้วเพราะพี่แกมาแนะแนวรุ่นพี่ม.หก

อย่างว่า...คนมันจะรุ่งอะไรก็พุ่งไปหมด

?อัย...? ดาปลุกเธอจากภวังค์พร้อมยื่นสมุดคณิตคืนมาให้ ?เอารวมกันไว้เลยไหม...เดี๋ยวเพื่อนๆต้องใช้ให้ไปส่งอีกล่ะ?

?กองๆไว้เหอะ...คนสุดท้ายวางแล้วเดี๋ยวเราเอาไปส่งให้... ยังไงคาบแรกก็ว่างไม่ใช่หรอ?

?อื้ม? ดาลุกยืนบิดขี้เกียจพลางหักนิ้วอย่างเคยนิสัย ?โหย...การบ้านโหดหน้าดูตั้งสามสิบกว่าข้อล่อไปห้าหน้าได้ ...แต่ก็เสร็จแล้วโว้ย?

?เออ...กินข้าวเช้ายังเนี่ย?

?แล้วๆ...วันนี้ตื่นไวเลยกินทัน ...แต่ไปโรงอาหารไหม...อยากกินนม?

?ไปก็ไป...ได้ทั้งนั้นล่ะ?

?อีกสิบนาทีเข้าแถว...ถมเถล่ะ? เรียวมือนั้นฉุดมือเธอไปเดินจูงอย่างเคยชิน ?เปลี่ยนยาสระผมด้วยหรือเปล่าเนี่ย...หอมเชียว?

?เปล่า...แต่เปลี่ยนมาสระตอนเช้าก็เลยยังได้กลิ่น?

?น่ากอดขึ้นอีกเยอะเลยนะแก? แซวเสร็จก็กอดจริงซะงั้น ?ว่าไปแกไม่มีใครยุ่งก็ดีนะ...ฉันจะได้กอดแกสบายใจหน่อย ฮื้อ...ถ้าเพื่อนฉันโดนจีบไปแล้วใครจะโสดเป็นเพื่อนฉันเนี่ย?

?แกเนี่ยนะโสด...เฮ้ยปล่อย พอเลย แหนะ จั๊กกะจี้!? อัยหัวเราะเพราะโดนจี้ มือไม้ก็ปัดป้องการหยอกเล่นเป็นพัลวันแต่มีหรือเพื่อนรักจะหยุดหยอก...ไม่มีทางหรอก จนกว่าจะถึงโรงอาหารนู่นล่ะ

?โอ๋ๆคนดี...พี่กอดหน่อยนะ? ดายังหัวเราะคิกคักหยอกไปเรื่อยส่วนเธอก็หนีจนแทบจะล้มคะมำ

?ว้าย!? เป็นคราวเคราะห์เมื่อเด้งหนีไปชนใครเขาไม่รู้

?เอ่อ...ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ เป็นอะไรมากไหม? อัยยาออกปากตามมารยาทเหมือนมีระบบกลไกการพูดเป็นอัตโนมัติเวลาเดินชนใครเขาเข้า

?ระวังหน่อยสิ เล่นกันอยู่ได้...นี่ทางเดินนะ? เสียงแว้ดๆนั้นทำเธอหน้าแหยไปหน่อยเมื่อเห็นชัดเจนว่าชนใครเข้า

เจ๊อ้อมของยัยดานี่นา

แล้ว...

ร่างบางชะงักไปหน่อยเมื่อเห็นใครอีกคนที่อยู่กับเจ๊แก

?อ้าวพี่อ้อม...เป็นไงบ้างคะ ขอโทษค่ะ ดาหยอกเพื่อนเพลินไปหน่อย? ดารีบดึงเธอไปใกล้ตัวแล้วหัวเราะแหะๆส่งให้รุ่นพี่ที่เคยรับจ๊อบด้วยกันก่อนที่ดวงตาบ้องแบ๊วจะนิ่งลงอย่างประหลาดเมื่อเห็น... ?อ้าว...กร หวัดดี?

?หวัดดีดา? เด็กหนุ่มยิ้มตอบอย่างเรียบเรื่อย ?เออ...เรากะจะหาดาอยู่ ไม่คุยกันนานลืมไปเลยว่ามีเรื่องจะคุยด้วย?

อัยยาคงตีหน้าไม่ถูกถ้าเขาหันมามอง ...ดีที่ไม่ ไม่ว่าด้วยสถานการณ์พาไปหรืออะไรก็ตาม

?เดี๋ยวสิกร...คือ...?

?พี่อ้อม...ผมไปก่อนนะครับ เฮ้ยดา...เล่าให้ฟังหน่อยสิ เรื่องที่ว่า...?

มือหนานั้นฉุดดาเดินไปด้วยกันอย่างที่เธอก็ติดไปด้วยเพราะดายังไม่ปล่อยมือจากแขนเธอ

?อะไร...ตกลงพี่อ้อมกะจีบกรอยู่หรอ? ดาทำตาระริกอย่างเสแสร้ง

...แค่ดูก็รู้... สองนี้มีบางอย่างที่ชวนให้บรรยากาศมันน่าอึดอัดขึ้นมา

?ก็คงงั้น...ดีที่เจอพวกดาก่อน ให้ตายสิ...ถ้าพี่นิคเห็นเข้าเราได้โดนยำรอบสองแน่?

?โดนยำ?? ดามองหน้าเธอแล้วหันไปพูดกับกร ?ที่ไปมีเรื่องแถวๆบ้านอัยก็คือกรเนี่ยนะ...ว่าไป บ้านกรอยู่ตรงข้ามกันนี่เนาะ ...เออ เราก็ลืมไปเลย?

?นั่นสิ...ลืมไปเลย? กรยิ้มแล้วเดินไปด้วยกัน (ปล่อยมือจากดาแล้ว) ?เป็นไงบ้างล่ะช่วงนี้...ฮอตใหญ่เลยนะ ตั้งแต่ไปถ่ายแบบ?

?ถ่ายเพราะแม่อยากให้ถ่ายหรอก...น่าเบื่อจะตาย ดีที่ได้ตัง? ดายักไหล่ ?เออ...ตกลงมีอะไรจะคุยหรือแค่บอกพี่อ้อมแกไปอย่างนั้น?

?อ้อ...ประมาณนั้น? กรยังยิ้ม ?ที่จริงจะขอบคุณเรื่องที่ดาช่วยเราเมื่อวันเสาร์นั่นล่ะ...พี่นิคแกเลิกเขม่นเราไปเลยช่วงนี้...เหลือแต่พี่อ้อมเนี่ยล่ะ...ไม่รู้เมื่อไหร่จะเลิก?

เหมือนทั้งคู่จะคุยกันติดลม อัยเลยได้แต่เงียบฟัง

...เหมือนเรื่องตลกเลยนะ ...คราวก่อนที่เธอคิดว่ากรจะไม่เห็นเธอ เขากลับทักทาย

...พอมาตอนนี้ที่เธอคิดว่าเขาจะทักแต่เขาก็กลับไม่ทัก

คิดอะไรอยู่นะอัย

...เรื่องปกติไม่ใช่หรือไงกัน?

พอบอกตัวเองดังนั้นก็เดินไปซื้อนมกินเงียบๆ...ทำไมรู้สึกอยากจะพูดอะไรบ้างนะ ทั้งที่ปกติก็นั่งเงียบเป็นหุ่นได้ตลอด

...บ้าจัง

?โอ๊ย!? ร่างบางล้มลงตอนที่เดินเหม่อกลับไปหาเพื่อน...เพราะใครสักคนที่ถอยหลังมาชนจนเธอล้มคะมำของจริงในคราวนี้

อัยยาเบะปากคลำก้นตัวเองพอเป็นพิธีถึงค่อยลุกขึ้นอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจอะไรนัก

?เฮ้ย...ขอโทษครับน้อง พี่มองไม่เห็น?

ตลกชะมัด

...คราวนี้ทำไมถึงโกรธตงิดๆขึ้นมาไม่รู้

...ทั้งที่เมื่อก่อนก็เฉย ชนก็ช่าง ไม่ขอโทษก็ช่าง ...จะไม่ช่วยก็ช่าง

ปากจิ้มลิ้มยังปิดสนิทหลังถอนใจแผ่วๆ มือหนาของรุ่นพี่ผู้ชายจะช่วยให้เธอลุกแต่เธอก็ปัดมันอย่างสุภาพ

?เป็นไรไหมน้อง...พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่มองไม่เห็นจริงๆ?

?ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณ? อัยยามองหน้าตอบแวบเดียวแล้วก็เมินเดินกลับไปหาเพื่อนอย่างที่ตั้งใจตอนแรก

?เฮ้ยน้อง...พี่ขอโทษแล้วไง?

?ก็ขอบคุณแล้วไงคะ...ไม่เป็นไรค่ะพี่? เธอตอบกลับเบาๆ อาจด้วยเพราะความฉุนถึงได้ไม่รู้สึกเกรงใจหรืออับอายสักนิด

?แล้วทำหน้าอย่างนี้ใส่หมายความว่าไงฮะน้อง ...พี่อุตส่าห์ขอโทษนะ?

?คำว่าขอโทษมันต้องอุตสาหะในการพูดขนาดนั้นเลยหรอคะ? อัยยาหันไปมองหน้ารุ่นพี่แบบเต็มๆตา นึกสบถในใจกับเรื่องตลกอีกเรื่อง

ทำไมวันนี้ฉันชนแต่พวกม.หกมีปัญหาฟะ

ตะกี๊ก็เจ๊อ้อม...มาตอนนี้ก็เฮียนิค ...นรกสาปส่งมาหรือไง!

หน้าตาคร้ามเข้มนั้นนิ่งไปอึดใจอย่างที่เธอค่อยนิ่งลง

?ถ้าพี่ไม่อยากขอโทษก็ไม่ต้องพูด...ฉันไม่ได้ติดใจอะไร จะชนแล้วทำเป็นไม่สนใจฉันก็ไม่สน ...แต่พี่ขอโทษแล้วฉันก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร ...แล้วยังจะไม่พอใจอะไรอีกหรอคะ? นานๆเธอจะได้พูดยาวๆกับเขาบ้าง

?อัยๆ...? ยัยดาเดินมาดูสถานการณ์ยังต้องกระซิบเตือนเบาๆแล้วหันไปยิ้มแหยให้หัวหน้าทีมฟุตบอลตอนที่เธอทำเป็นปัดฝุ่น ?เอ่อ...มีอะไรหรอพี่นิค?

?อ้อ...เพื่อนดาหรอ...เปล่าหรอก...พี่มองไม่เห็นแล้วเดินชนน้องเขาน่ะ? พี่นิคเกาหัวหน่อยๆ ?ขอโทษนะครับ...ช่วงนี้พี่ก็เครียดๆ ไม่น่าหาเรื่องน้อง?

?ไม่เป็นไรค่ะ? อัยพูดตามมารยาท

?ไม่เป็นไรแล้วทำหน้าคว่ำงี้ทำไมล่ะน้อง?

?ก็หน้าฉันเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว...?

?เอ้อ...พี่นิคคะ คือดาสงสัยน่ะค่ะว่า...? ลดาขัดตาทัพขึ้นมาทันทีเมื่อเดาได้รางๆว่าเธอกำลังหงุดหงิดเข้าขั้น ?พี่นิคกับพี่อ้อม...?

?อ้อ...พี่บอกเลิกอ้อมเขาไปแล้ว?

?เอ๋?!? ดาอุทานอย่างงงๆ ?จริงหรอคะ...ดานึกว่าเพื่อนดาเขาล้อเล่นซะอีก?

?เลิกแล้วล่ะ? พี่นิคหันไปตบบ่ากรที่อยู่ใกล้ๆ ?เฮ้ย...ขอโทษเรื่องวันนู้นนะ แกก็ไม่ยอมพูดอะไรเลย...ปล่อยให้อ้อมใส่แกฝ่ายเดียวอย่างนั้น?

?พี่ไม่เปิดโอกาสเลยนี่ครับ? กรยิ้มขำ

?ก็...คนมันกำลังโมโหหึง... แกต้องขอบคุณดาให้มากๆนะรู้ไหม ...หรือไม่งั้นจะกลับไปคบกันก็ได้นี่...แฟนดีมีชัยไปกว่าครึ่งนะโว้ย?

ไม่ใช่แค่คนเคยคบกันที่ชะงักไปหน่อย... คนที่ยืนฟังอยู่นานและพอจะปะติดปะต่ออะไรได้ก็นิ่งไปอีกคน

พี่นิคแหยหน้าปิดรอยเศร้าก่อนจะคุยกับกรเรื่องการแข่งอีกสองสามคำ พอดีกับที่เสียงกริ่งบอกเวลาเข้าแถวดังขึ้นถึงได้แยกย้ายกัน

?นี่น้อง...ตกลงไม่โกรธพี่นะ?

?ค่ะ? อัยตอบส่งๆไปเมื่อพี่แกยังมีกะใจจะถามอีก

?อย่างนั้นยิ้มหน่อยสิ...ให้พี่พอรู้ว่าน้องไม่โกรธจริงๆ?

อารมณ์เหนื่อยๆทำให้เธอไม่รับมุกแล้วก็ถอนใจส่งให้แทนที่จะยิ้ม ไม่พูดอะไรสักคำแล้วก็เดินนำดาออกมาจากโรงอาหาร

?โธ่อัย...หงุดหงิดอะไรของแกวะ?

?หงุดหงิดตั้งแต่ล้มก้นคะมำนั่นล่ะ? อัยยาเบะปากแม้ที่ตอบจะไม่จริงนัก

?น่า...พี่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย?

?อืม?

?อืม...น่ารักจริงเพื่อนฉัน...เดี๋ยวปั๊ดจับทำแฟนเลย?

?แฟนแกมีออกเยอะแยะ...ที่แกคบแล้วก็ห่างโดยไม่บอกเลิกน่ะ ...ไม่ต้องดึงฉันเข้าไปอีกคน? เธอดักคอเพื่อสาวอย่างรู้ทัน

?ก็แหม...? คราวนี้ดาหน้าสลดลงจนเธอเริ่มจะสนใจ

?ช่างเหอะ? ปากก็ว่าไปงั้นแต่ตายังแอบเหลือบมองปฏิกิริยาเพื่อนอยู่เรื่อยๆ

ตั้งแต่ที่เจอกร

ตั้งแต่ที่คุยกับกร

แล้วก็ตั้งแต่ที่แยกกับกร

บอกได้เลยว่าสองคนนี้มันมีอะไรแอบแฝง

...ถึงเธอจะไม่ค่อยยุ่งเรื่องอย่างนี้ของเพื่อนก็เถอะ

...ครั้งนี้อดไม่ได้จริงๆ!

?กรน่ะ...ใช่ไหมที่ไปหลบบ้านแก?

?อืม?

?ก็เคยคบกันน่ะ...ตั้งแต่ม.สี่เทอมแรกนั่นล่ะ ...อาจจะเพราะฉันเรื่องมากล่ะมั้ง...กรน่ะดีนะ ดีทุกอย่างเลย น่ารัก ใจดี ...แค่ไม่ค่อยมีเวลา เป็นประเภทคนที่ยุ่งตลอดศก โทรฯหาบ้างแต่ฉันไม่ชอบตรงที่เขาไว้ใจฉันมากเกินนี่ล่ะ?

?ไม่ดีตรงไหน?

?เพราะไว้ใจ...เขาก็เลยไม่หึงไม่หวง ฉันจะคุยกับใครไปเที่ยวกับใคร จะไปกับผู้ชาย ถ่ายแบบกับผู้ชาย... ไม่เลย กรไม่คิดมาก...เขาบอกว่า...เขาไว้ใจฉัน ว่าฉันจะไม่นอกใจ ...แต่แหม...บางทีฉันก็งอนๆอะนะ ให้มันมีหึงมีหวงให้เหมือนแฟนบ้างสิ ...อย่างนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนกัน ...คบแฟนแต่เหมือนมีเพื่อนนี่มันตลกน่ะฉันว่า?

ใช่สิ... ตลกชะมัด!

?ก็เลย...ตกลงว่าเป็นเพื่อนกันดีกว่า ...คนนี้ฉันบอกนะเว้ยว่าเป็นเพื่อนกันดีกว่า ไม่ได้ห่างๆไปไม่บอกลาเหมือนที่แกกล่าวหา?

?ตลกนะ? อัยยายิ้ม ?เลิกกันทั้งที่ไม่มีอะไรผิดใจกันเลยนี่นะ?

?ประมาณนั้น? ดากอดอกด้วยท่าทีครวญคิด ?แต่เขาก็ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรนะ...อย่างว่า เท่าที่ฉันคบๆมา ผู้ชายวัยนี้มีไว้เป็นแฟนก็ไม่ได้อะไรมากหรอก...มันเป็นวัยไว้อยู่กับเพื่อน?

?นั่นสิ?

?นี่...ตกลงฟังอย่างนี้แล้วแกจะลองคบกับฉันดูไหม...เป็นทอมดี้กันสักปี...เอาปะ?

?ได้สิ...ว่าแต่แกจะให้ฉันเป็นทอมเป็นดี้? อัยว่าหน้าตาย

?จริงดิ!? ลดาเบิกตาโตพร้อมรอยยิ้มขำ

เธอถึงได้หัวเราะรับพลางว่า

?จริงก็ตลกสิ...บ้า!? ว่าแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวกับเพื่อนที่ชอบคิดอะไรพิเรนทร์ๆ

?แหม...เมื่อกี๊ฉันเห็นนะ...เห็นไหม แค่แกมัดผมดีๆกับเปิดปากพูดให้มากหน่อย...พี่นิคมองตามเลยนะเว้ย...ลองคิดจะเป็นแฟนหัวหน้าทีมฟุตบอลโรงเรียนดูมั่งไหมฮึ...ดังเลยนะเว้ยทีนี้?

อัยยากลอกตากับความคิดบ้าๆล็อตใหม่

?ทำไมแกไม่ไปเป็นเองวะ...ได้หักหน้าเจ๊อ้อมของแก...สะใจดีออก ...อยากได้คนคอยหึงคอยหวงไม่ใช่?

ดาหัวเราะคิก

?เอ๊ะ...หรืออยากเป็นแฟนกองหน้าทีมโรงเรียนกัน?

คนฟังกะพริบตาปริบด้วยความงง

?แหม...นายคนตาคมหน้าเข้มมีลักยิ้มตะกี๊น่ะ...กองหน้าเชียวนะ...ลองดูไหมล่ะ?

?พอเลย? อัยยาหลบหน้าด้วยรู้ว่ามันกำลังร้อนผ่าว ?ฉันว่าคนนั้นก็น่าจะเป็นแกมากกว่า...กลับไปคบกันเลยไป...ผิดใจกันหรือก็เปล่า พิลึกคน?

?อะล้อเล่นน่า...คนดี๊คนดี...เดี๋ยวเค้าเลี้ยงไอติมน้า น้า...? พอเข้าโหมดง้อมือซนๆนั่นก็แกล้งจี้เอวเธออีกแล้ว

?โอ๊ย...ไอ้ดา พอเลย คิกๆ ดา!? อัยยาวิ่งหนีตัวงอปากก็หัวเราะจนเห็นฟัน

เอาเถอะ...

โดนจี้อย่างนี้ก็ดี

...เรื่องตลกของวันนี้ทำเอาแทบหัวเราะไม่ออกแหนะ!

+++++++++++++++++++++++++++++++

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ~หลิว ซาน ห่าว~, ผู้ชายฯ รักในหลวง, v.nefertali

สำหรับกระทู้นี้มี, 4 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 27, 2010, 11:51:41 am โดย: ดาราอรุณ »

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 4: การบ้านทำพิษ

« แต่งต่อ #6 เมื่อ: มกราคม 30, 2010, 03:22:01 pm »

บทที่ 4: การบ้านทำพิษ

++++++++++++++++++++++++++
เร่งทำงาน การบ้าน สานให้เสร็จ
จะสำเร็จ จุดหมาย ในไม่ช้า
เรียนกี่ปี ก็ช่าง ก็เรียนมา
เท่านี้หนา หน้าที่ ...ที่ควรทำ
++++++++++++++++++++++++++

อีกสิบนาทีหมดคาบแรก

ถมเถ...

อัยหอบกองการบ้านคณิตศาสตร์ซึ่งเป็นสมุดเล่มหนาเกือบสามสิบเล่มไว้ในอ้อมแขนพลางเดินลิ่วๆไปห้องพักอาจารย์อย่างปกติ

ตอนนี้คุณลดากำลังปั่นการบ้านสังคมอยู่กับคุณมารียา (มายด์) ด้วยท่าทางขะมักเขม้นยิ่งกว่าอ่านหนังสือสอบเธอก็เลยบอกไปว่าเธอมาส่งคนเดียวก็ได้

คณิตศาสตร์นี่ต้องส่งก่อนคาบสาม...เพราะเดี๋ยวจะมีเรียนตอนคาบหลังพักเที่ยง...ต้องให้เวลาท่านอาจารย์ไกรสรณ์ปั๊มตราว่า ?ตรวจแล้ว? พร้อมวันที่ลงไปก่อนแล้วถึงได้เฉลยกันในห้อง...คะแนนเก็บวิชาคณิตส่วนใหญ่ก็จากสมุดนี่ล่ะ ส่งครบก็อย่างน้อยจิตพิสัยเต็มแล้วแน่นอน

ฮื้อ...ห้องพักครูชั้นสาม

การไปส่งการบ้านก็เหมือนการออกกำลังกายอย่างหนึ่ง วิ่งขึ้นวิ่งลงบันไดนี่ก็เหนื่อยได้ใจไม่เคยเปลี่ยน

?โอ๊ย เฮ้ย!? ด้วยความเร่งรีบทำให้เกือบได้เจ็บตัวขึ้นมาอีกแล้วถ้าคนที่เธอเดินชนแบบไม่ลืมหูลืมตาจะไม่ดึงเอาไว้ทันก่อนที่ร่างทั้งร่างของอัยยาจะตกบันได

ตึกๆ ตึกๆ

เสียงหัวใจเต้นดังก้องขึ้นมาถึงหูเมื่อรอดพ้นการเจ็บตัวมาอย่างหวุดหวิด

บันไดสิบขั้นเชียวนะ...เฮ้อ เกือบแล้วไง

...ทำไมวันนี้ฉันชนเขาไปเรื่อยเลยนะ ...หรือทรงผมใหม่ทำพิษ

คิดๆแล้วก็พูดไปก่อนอย่างเคยนิสัย

?ขอโทษค่ะ ขอบคุณค่ะ?

?ซุ่มซ่ามเหมือนกันนะ? เสียงเข้มว่าอย่างที่เงยหน้ามองแทบจะทันที

รอยลักยิ้มเล็กๆบนหน้าคมเข้มนั้นเรียกสีเลือดให้เรื่อขึ้นมาทั่วริมแก้ม

?เอ่อ...? พึ่งจะรู้สึกถึงมือหนาที่เกาะแขนเธอไว้แน่น คงกลัวว่าเธอจะหงายหลังตกบันไดไป

?ตกลงไปจะทำยังไง...มานี่มา ทำไมเดินคนเดียวล่ะ? คำถามเหมือนสนิทชิดเชื้อกันมานานนั้นทำให้ไม่รู้จะตอบอะไรก่อนเมื่อกรแย่งสมุดการบ้านทั้งกองไปจากเธอก่อนจะเดินนำไปทางห้องพักอาจารย์หมวดคณิตศาสตร์

?นายมาส่งการบ้านหรอ? สุดท้ายเธอก็ถามกลับไปโดยไม่ตอบคำถาม

?อื้ม...วันนี้เราส่งก่อนอัยเชียวนะ?

รอยยิ้มนั้นเหมือนอยากชวนให้ยิ้มตามแต่เธอก็เพียงกระตุกมุมปากครู่เดียวแล้วหุบลงอย่างเดิมก่อนจะยื่นมือไปดึงกองการบ้านคืนเมื่อเดินมาจนพ้นบันได

ร่างสูงโยกหลบ

?ไปเถอะ...เราเดินไปเป็นเพื่อน?

?ไม่ต้องหรอก...ไม่มีเรียนหรือไง?

?คาบแรกอาจารย์ปล่อยไว...คาบสองมิสเจสสิก้า? กรยักไหล่ ?ง่ายๆคือว่าง?

?อ้อ? อัยรับคำเท่านั้นแล้วก็เดินตามไปเงียบๆ

?นี่...ดาเล่าอะไรให้ฟังหรือเปล่า? เขายังคงเป็นคนถามก่อน

?อื้ม...ก็นิดหน่อย?

?หรอ? พอเจ้าตัวเงียบไปบ้างบรรยากาศก็เริ่มจะอึดอัดสำหรับเธอ

แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร...บางอย่างมันจุกอยู่ที่คอจนคิดอะไรไม่ออก

...เหมือนมีอะไรจะถาม

แต่ไม่รู้จะถามยังไง

ก็เลยเงียบ...ต่างคนต่างเงียบจนเหมือนทางเดินจากบันไดไปห้องพักครูดูจะทอดยาวไปเรื่อยๆด้วยความอึดอัด

?อัย...? และเขาก็เป็นฝ่ายทำลายความอึดอัดนั้น

?หือ?

?พี่นิคเขาฝากเรามาขอเบอร์อัยน่ะ?

?หา!? เด็กสาวตาโตขึ้นมาอย่างคาดไม่ถึง ?พี่แกคิดอะไรขึ้นมา?

?จะรู้หรอ? กรยักไหล่แล้วถามย้ำ ?ได้ไหมล่ะ?

อัยยาส่ายหน้าอย่างไม่ต้องคิด

?ไม่ให้อะ...ไม่อยากยุ่ง ...อีกแค่เทอมเดียวพี่แกก็จะไปอยู่แล้ว?

?ดีแล้วล่ะ...เราว่าเหมือนพี่แกจะจีบอัยเล่นๆ?

?โหย...แค่ได้ยินว่ามีคนจะจีบก็ปลื้มจะแย่แล้ว? อัยยาว่าไปงั้น ?แต่ไม่เอาอะ...อยู่อย่างนี้สบายใจกว่าเยอะ...พี่นิคเขาก็พึ่งเลิกกับพี่อ้อม...สถานการณ์อันตรายสุดๆ?

?อัยไม่เคยโดนจีบหรอ...หมายถึง...ไม่เคยคบกับใครเลยหรอ?

?ไม่หรอก...ใครเขาจะมาจีบ? เด็กสาวสบตาตอบเป็นครั้งแรก ?ฉันว่าอยู่เงียบๆก็ดี เหงาบ้างแต่ก็ช่าง...เห็นยัยดามีผู้ชายมาเกาะเรื่อยก็รำคาญแทนแล้ว?

?อัยออกน่ารัก?

?นายไม่ต้องพูดหรอก...น่ารักแล้วไง ในเมื่อไม่มีใครเขามองเห็น?

?ก็แล้วตกลงอยากให้คนอื่นเขาเห็นไหมล่ะ? เสียงเข้มนั้นชวนสะกิดใจขึ้นมาอย่างประหลาด ?เราว่าเหมือนอัยปิดตัวเอง...ที่ว่าไม่มีคนจีบเพราะไม่รู้ว่ามีคนมองหรือเพราะไม่มีจริงๆกันแน่ล่ะ... อัยเองก็ไม่รู้ใช่ไหม...ในเมื่ออัยไม่เคยมองรอบๆเลย?

?ทำไมเราจะไม่เคยมอง?

?แน่ใจ?? กรยิ้มขำ ?มองอย่างไหนล่ะถึงได้พูดเหมือนกับว่าเกิดมายังไม่เคยมีใครมาจีบสักคน? เด็กหนุ่มหยุดเท้าที่หน้าห้องพักครู ?ส่งการบ้าน?

เธอหรี่ตาอย่างแคลงใจแต่ก็หอบเอาการบ้านมาจากเขา ส่งเสียงขออนุญาตอาจารย์ในห้องทุกท่านแล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะอาจารย์ไกรสรณ์ผู้กำลังปั๊มตรายางบนกองสมุดของห้องที่มาส่งก่อนเธอ ...ก็คงห้องตากรนั่นล่ะ

เธอวางสมุดบนมุมหนึ่งของโต๊ะอย่างเรียบร้อยก่อนจะค่อยเดินออกมา

?นักเรียนเดี๋ยว...? อาจารย์ไกรสรณ์ส่งเสียงเรียกไม่มองหน้า ?เธอเรียกตากรให้ครูหน่อย?

?คะ? อัยยาชะงักไปแวบหนึ่ง ?อ๋อ ค่ะ?

กรเดินเข้ามาในห้องพักครูหลังจากเห็นเธอกวักมือเรียกแถมยังสะกิดเธอเอาไว้เมื่อเธอจะเดินออกไปก่อน

?นี่กร...ช่วยครูปั๊มวันที่หน่อย...คาบสองมิสเจสสิก้าไม่อยู่ไม่ใช่หรอ?

?อ๋อครับ...แต่เดี๋ยวผมขอ...?

?อืม...ไปส่งแฟนแล้วรีบขึ้นมาล่ะ?

?เอ่อ...ไม่ใช่? อัยยาขัดคำทันควันอย่างที่อาจารย์ไกรสรณ์เงยหน้ามองเป็นครั้งแรก

?หือ...เธอเรียนห้องไหนเนี่ย หรือเพื่อนห้องอื่นใช้มาส่งการบ้าน?

?เปล่าค่ะเปล่า...หนูเรียนห้องสามค่ะ?

?อ้าวหรอ...ปกติเธอก็ขึ้นมาส่งการบ้านหรอ ไม่เห็นเคยเห็นหน้า?

?ค่ะ? อัยยายิ้มฝืนๆอย่างรักษามารยาท

...ก็ครูไม่เคยมองหน้าหนูเลยนี่!

?ชื่ออะไรเนี่ย...อ๋ออัยยา... อ้อ เด็กแถวบ้านนะเอง... ครูนึกว่าเธอเรียนห้องห้าห้องหกมาตลอดเลยนะนี่?

อาจารย์ไกรสรณ์เป็นอาจารย์คณิตศาสตร์ของเด็กสายวิทย์แล้วก็เด็กศิลป์คำนวณ ท่านสอนแค่ห้องหนึ่งถึงห้องสี่ ส่วนห้องห้าจนถึงห้องสิบ (ห้องห้าและหกศิลป์ภาษาฝรั่งเศส ห้องเจ็ดห้องแปดศิลป์ภาษาจีนแล้วห้องเก้าห้องสิบศิลป์ภาษาญี่ปุ่น) เป็นของอาจารย์จริยากับอาจารย์นพรัตน์

?เออ...พึ่งเคยเห็นหน้าชัดๆ...หน้าเหมือนพ่อเลยนะ ครูเคยไปเตะบอลกับพ่อเธอด้วย ก็ไปกับเจ้ากรนี่ล่ะ พ่อเธอชอบโม้ถึงเธอบ่อยๆ ...เอา เดี๋ยวมีเรียนหรือเปล่า จะอยู่ช่วยครูปั๊มวันที่ได้ไหม?

?อ๋อ...เดี๋ยวมีเรียนไทยค่ะ?

?อ๋อ...งั้นไปเถอะ ไปกร...ไปส่งเขาก่อนก็ได้ แล้วเดี๋ยวขึ้นมาช่วยครูปั๊มวันที่นะ?

?ครับผม?

อัยออกจะมึนๆนิดหน่อยจนต้องเอ่ยปากถามหลังเดินออกจากห้องพักครูแล้ว

?นายอยู่บ้านเดียวกับอาจารย์เขาหรอ?

?อื้ม...อาจารย์เป็นลุงเราเองล่ะ...พี่ชายแม่เราน่ะ คือบ้านเราอยู่ห่างจากโรงเรียนพอสมควร รถมันไม่ค่อยสะดวกแม่เลยส่งมาอยู่กับลุง นานๆจะกลับไปหาพ่อแม่สักที?

?อ๋อ? เธอร้องรับเบาๆ ?ไม่ยักเคยเห็นอาจารย์...อยู่บ้านตรงข้ามกันแท้ๆ?

?ก็บอกแล้วว่าอัยไม่ค่อยมอง?

?เกี่ยวกันด้วยหรือไง?

?เกี่ยวสิ? กรยิ้มขำออกมาอีก...ตานี่อารมณ์ดีผิดมนุษย์มนาชะมัดเลย ?แต่ถือว่าเราบอกแล้วนะ...ว่าพี่นิคเขาคิดจะจีบอัย...ยังไงก็ระวังหน่อยแล้วกันพี่แกกำลังเฮิร์ต...ไม่รู้ที่จีบนี่สนใจจริงหรือแค่แก้เหงาไปวันๆ?

?รู้แล้วล่ะน่า?

?เออ...วันนี้ถ้ามีการบ้านคณิตไปทำบ้านอัยได้ไหม?

เนื่องว่า...อาจารย์คนเดียวกันแถมคาบเรียนคณิตก็ใกล้เคียงกันทำให้อาจารย์ท่านสั่งการบ้านเหมือนกันทุกห้องที่ท่านสอน

?นายจะไปได้ยังไง?

?เดินไปสิ...ตรงข้ามแค่นั้นเอง? ว่าแล้วก็หยักยิ้มชวนโมโหออกมาให้เห็น

?ไหนว่าพี่นิคเขาจะจีบเราอยู่ จู่ๆนายเดินไปบ้านเราเฉยไม่กลัวพี่แกยั้วเอาอีกเหรอ?

?แหนะ? อาการเอียงคอมองนั้นชวนให้กระดากขึ้นมาบอกไม่ถูก ?อย่าพูดให้เสียวสิ...นี่เราจะไปทำการบ้านนะ...ดีกว่านั่งลอกตั้งเยอะ?

?ก็นาย...?

?กร? เสียงกลั้วหัวเราะนั้นฟังขบขันเสียเต็มประดา ?เรียกกรสิ...เรียกอย่างนี้เหมือนอัยจำชื่อเราไม่ได้นะรู้ไหม...ฟังไม่ค่อยเข้าหูเลย?

?ไม่เข้าหูก็เรื่องของนายสิ!? เด็กสาวว่าหน้ามุ่ยแล้วเดินหนีอย่างไม่ต้องการจะต่อความ

?เอาๆ...เดี๋ยวก็ตกบันไดอีกหรอก? เขาก้าวข้ามขั้นบันไดมายืนดักหน้าเธอได้ไม่ยาก ?นะ...เราไปทำการบ้านนะ...เดี๋ยวขอคุณวี (พ่อของอัยยา) ก่อนก็ได้?

?ไม่เอา...ยังไงก็ไม่ ...นายก็ไปนั่งลอกเหมือนเดิมนั่นล่ะ เป็นหลานครูคณิตแท้ๆทำไมไม่ทำเองล่ะ?

?อยู่บ้านมันติดเกมนี่นา ทำบ้านคนอื่นจะได้เสร็จ?

?ไม่เอา...ก็นาย...?

?กร?

?นาย?

?กร?

?หลีก? อัยยาหรี่ตาอย่างชักจะหงุดหงิด

?หรือถ้าอัยไม่ให้เราไปบ้าน...อัยก็ต้องเอาเบอร์มาเราจะได้เอาไปให้พี่นิค?

?เกี่ยวกันตรงไหนไม่ทราบ!? เด็กสาวขมวดคิ้วมุ่นกับคำต่อรองฟังน่ารำคาญ

อารมณ์กรุ่นๆทำให้เธอไม่นึกอายหากจะจ้องตาตอบคนตรงหน้าแล้วแสยะยิ้มออกมาเมื่อเดาอะไรได้รางๆ

?ถ้านายจะเอาฉันไปเป็นไม้กันพี่อ้อมล่ะก็นะ...ขอแนะนำให้ไปหาคนอื่น?

?เราไม่ได้คิดมักง่ายแบบนั้น...?

?ก็ถ้าดามันไม่เล่นด้วยแล้วทำไมถึงคิดว่าฉันจะเล่นด้วย? เธอเดาส่งไปอย่างไม่คิดจะเกรงใจใดๆ ?ตามจริงดาอาจจะเล่นด้วยก็ได้ถ้านายขอดีๆ...ไงๆก็เคยคบกันมา ก็ดูว่ายังสนิทกันดีนี่?

?อัยยา? ดวงตาคมหรี่ลงอย่างที่เธอเริ่มจะรู้สึกตัว

...โกรธแล้ว...ใช่ไหมนั่น

ปากหนอปาก...ขยับพูดไม่เคยถูกเวลาสักที!

เท้าเผลอขยับถอยไปเจอขั้นต่างระดับของบันไดจนเกือบจะหงายหลังไปอีกถ้าไม่ใช่เพราะกรดึงแขนเอาไว้ได้ทัน

อารมณ์ตกใจทำให้สมองโล่งไปอึดใจก่อนดวงหน้าจะขึ้นสีเรื่อเมื่อคนที่ช่วยเธอไว้หัวเราะให้ได้ยิน

?ซุ่มซ่ามชะมัดเลย? เสียงเข้มว่ายิ้มๆอย่างที่เธอถอนใจใส่แล้วสะบัดตัวหนี

เขายังคงหัวเราะอยู่อย่างนั้นตอนเธอเดินลงบันไดมา

เสียงขานคำถามที่ค้างเอาไว้แว่วมาประมาณ

?ตกลงตอนเย็นไปหานะ?

?เออ!? เด็กสาวกระแทกเสียงตอบอย่างไม่อยากจะต่อความใดๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++++

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง, v.nefertali

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 5 : ชมรมชูใจวัยโจ๋

« แต่งต่อ #7 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 05, 2010, 07:46:35 pm »

บทที่5: ชมรมชูใจวัยโจ๋

++++++++++++++++++++++++++++++
เรียนๆเล่นๆเราเป็นเด็กดี
มันต้องอย่างนี้ เรียนไปเล่นไป
ทำการบ้าน สานงานจนได้
เล่นไปเรียนไป...แล้วไง ก็วัยเรา
++++++++++++++++++++++++++++++

?พ่อ...?

?ไงลูก...พ่อกินข้าวเย็นด้วยนะวันนี้?

?ดีจัง? อัยยิ้มนิดๆยามเรียงรองเท้าบนชั้นวางให้เรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าครัวไปพร้อมถุงกับข้าวที่ซื้อมาจากตลาด ?ไม่มีงานหรอวันนี้?

?ก็เห็นว่าจะมีหนุ่มมาหาลูกเลยกะจะอยู่บ้านสักหน่อย?

คำว่านั้นเล่นเอาเด็กสาวแก้มแดงเรื่อ

?กรโทรฯบอกพ่อหรอ?

?แน่สิ...ขืนไม่บอกพ่อนี่ล่ะจะฟ้องลุงมัน? พ่อของเธอขยับยิ้มขำๆ ?ว่าแต่ลูกเถอะ...ไม่คิดจะบอกพ่อบ้างหรอว่าจะมีคนมาหา?

?อัยลืม? เธอบอกไปตามความจริง ?พึ่งนึกได้ตอนพ่อพูดนี่ล่ะ?

?เหอะ? ชายวัยกลางคนที่ดูเยาว์วัยกว่าอายุจริงมากโขทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้รับแขกพลางปลดเนคไท ?คราวหลังมีเรื่องอย่างนี้อัยโทรฯบอกพ่อก่อนเลยนะ มีโอกาสปั๊บโทรฯปุ๊บเลย ...ถึงพ่อจะไม่ค่อยอยู่บ้านแต่ก็ไม่ใช่จะปล่อยให้ลูกสาวอยู่กับไอ้หนุ่มนักบอลที่ไหนตามลำพังหรอกนะ?

?เล่นบอลด้วยกันบ่อยหรือคะ?

?ไม่บ่อยหรอก...เฉพาะตอนที่ว่างตรงกัน? คนเป็นพ่อโคลงศีรษะ ?กรก็เป็นเด็กดีล่ะนะ ไม่ได้เกเรอะไร...แต่ถึงยังไงมันก็ผู้ชาย? ดวงตาเรียบเรื่อยค่อยวาววับขึ้นมาเมื่อพูดประโยคท้าย

?พ่อรู้เปล่า...เขาว่ากันว่าผู้ชายเจ้าชู้มักหวงลูกสาว?

?อัยไปเอามาจากไหน? คนออกอาการหวงลูกเบะปาก ?ไม่ต้องมาหาเรื่องพ่อเลย...พ่อเป็นแค่คน ?เคย? เจ้าชู้หรอก...ก็เลิกตั้งแต่มีลูกนี่ไง?

?จริงอะ?? เด็กสาวยิ้มขำเมื่อบิดาทำเสียงรำคาญในลำคอ

?จริงสิ...ไม่งั้นพ่อจะไปขลุกอยู่สโมสรให้เหงาเล่นทำไม...ไปคาราโอเกะซะยังจะดีกว่า?

อัยยาชะงักไปหน่อยก่อนจะยิ้มแหย่ออกมา

?แหนะ...ที่ไม่ค่อยอยู่บ้านออกไปหาอะไรทำตอกโต๊ะโป๊กๆนี่เพราะคิดถึงแม่ล่ะสิ?

?เปล่า? เสียงที่สูงขึ้นนั้นบ่งพิรุธอย่างไม่ต้องจับผิด

?คิดถึงแม่ก็บอกมาเถอะพ่อ...ฝากอัยบอกก็ได้...อัยว่าแม่ก็คงคิดถึงพ่อเหมือนกันล่ะ?

ขณะที่เธอกำลังสนุกกับการแกล้งพ่อบังเกิดเกล้าเสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังเข้ามาอย่างที่พ่อลูกพากันชะงักไปชั่วอึดใจ

...ครานี้เป็นตาพ่อแซวลูก

?นู่น...มาแล้วไง... คนเขาซมซานมาขอทำการบ้านด้วยเชียวนะ?

?อะไรของพ่อ? เด็กสาวได้แต่เกาหัวแก้เก้อพลางเดินไปเปิดประตูรับคนที่คุณก็รู้ว่าใคร

...ปกติบ้านเธอไม่ค่อยจะมีแขกอยู่แล้ว

ดังนั้นนายกรจึงยืนรออยู่หน้าประตูอย่างไม่ต้องสงสัย

?หวัดดี? เจ้าตัวยิ้มยิงฟันโชว์ลักยิ้มมาก่อนแล้วจึงเดินเข้ามาในบ้านเมื่อเธอหลีกทางให้ ?รบกวนด้วยนะครับ ...สวัสดีครับคุณวีระ?

?เป็นไงมั่งเรา...เสาร์หน้าว่างไหมหือ?

?ไม่ครับไม่...เสาร์หน้าต้องซ้อมใหญ่ครับ?

?เสียดายจัง...เออ...กินข้าวมายัง ทานด้วยกันไหม กินกันสองคนพ่อลูกกับข้าวเหลือทั้งปี?

?ผมไม่รบกวนหรอกครับ? กรว่ายิ้มๆ ?เดี๋ยวจะค่ำเสียก่อน?

?นั่นสิ...เฮ้อ ฉันดีใจนะนี่ที่ลูกฉันเรียนคณิตรู้เรื่อง...สมัยก่อนล่ะฉันโดดประจำเลยล่ะ?

อัยยาฟังเสียงสองหนุ่มคุยกันพลางเปิดกระเป๋าหยิบการบ้านคณิตมาวางบนโต๊ะหน้าทีวีที่ประจำ

?พ่อจะกินข้าวก่อนก็ได้นะ...อัยใส่จานให้แล้ว?

?จ้า? วีระส่งเสียงรับพลางเดินไปตักข้าวในทันที

?ฉันก็พึ่งจะกลับ...ยังไม่ได้ทำอะไรเลย?

?ไม่เป็นไรหรอก...อย่างที่บอกล่ะ เราแค่หนีเกม? กรว่าพลางเปิดสมุดคณิตของตนบ้าง ?อัยชอบเรียนคณิตไหม?

?ไม่หรอก?

?อ้าว...แล้วทำไมเรียนศิลป์คำนวณล่ะ?

?ภาษามันคะแนนไม่ดี...ฉันตกการพูดน่ะ ก็เลยเลือกเอาสายกลางๆเพราะไงวิทย์มันก็หนักเกินอยู่แล้ว?

?เราว่าก็ไม่หนักนะ...การบ้านก็พอกัน... กระเป๋าห้องศิลป์หนักกว่าด้วยซ้ำ?

?เราแค่คิดว่า...ยังไงเราก็ไม่เรียนหมอ ไม่เรียนเภสัช ไม่เอาวิศวะ ไม่ได้ใช้อะไรในสายวิทย์เฉพาะก็เลยเลือกศิลป์ดีกว่า ...ได้เรียนภาษาอังกฤษเยอะกว่าด้วย?

?อ้อ...ชอบอังกฤษ?

เด็กสาวเหลือบตามองคนชวนคุยแล้วบอกไปว่า

?ชอบไทย?

กรหัวเราะ ลดเสียงพูดลงหน่อยเมื่อพ่อของเธอถือจานข้าวมานั่งบนโต๊ะอาหารซึ่งก็ไม่ได้ห่างกันเท่าไหร่

?คุณวีบอกอัยชอบแต่งกลอน?

?เขียนเล่นๆน่ะ?

พ่อของเธอกดรีโมตเปิดทีวีอย่างปกติ ไม่ได้แสดงอาการว่ามองเห็นเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่แม้แต่น้อย

?แล้วเกลียดวิชาอะไรที่สุด?

?พละ?

?หือ? ดวงตาคมๆนั้นเหลียวมองแทบจะทันที ?ทำไมล่ะ...ออกจะสนุก ปีนี้เรียนบอล?

?นั่นล่ะที่แย่? เธอเบะปากไม่ชอบใจ ?อะไรที่เป็นลูกกลมๆฉันไม่เอาทั้งนั้นล่ะ?

?ซะงั้น...พ่อเธอออกจะเล่นบอลเก่ง?

?เก่งจริงจะเตะลูกวืดล้มก้นกระแทกในสนามได้ไง?

?อะแฮ่ม? วีระส่งเสียงเตือนเมื่อได้ยินแว่วๆว่าลูกสาวกำลังนินทาตน

?แถมลูกยังลอยมาโดนหน้าฉันอีก? อัยยาพูดดังขึ้นอย่างที่ยังฉุนไม่หายเมื่อนึกถึงตอนนั้นที่พ่อเธอหนีบเธอไปนั่งข้างสนามฟุตบอลแล้วก็...นั่นล่ะ ?ฉันถึงไม่ชอบไง...ดีที่พ่อไม่นึกอยากเล่นกอล์ฟขึ้นมา ไม่งั้นคงแย่กว่านี้?

กรหัวเราะขำอยู่พักหนึ่งแล้วถามใหม่

?ชอบภาษาไทยงั้นอัยก็อยู่ชมรมภาษาไทยน่ะสิ?

?เปล่า...อยู่ชมรมสุขศึกษา?

?อ้าว...?

?ก็ที่ปรึกษาเป็นครูสุขศึกษานี่นา...แล้วพวกดาก็อยู่ชมรมนี้กันหมด?

?ชมรมไหนล่ะ?

?ชูใจวัยโจ๋...ที่เป็นห้องรับฟังปัญหาวัยรุ่นอะไรนั่นล่ะ... คล้ายห้องสารภาพบาปเลยล่ะ...ฉันยังเคยไปนั่งฟังรุ่นน้องพล่ามออกบ่อยเมื่อตอนต้นปี?

?ไม่ยักเคยเจอ?

เด็กสาวเบิกตากลมมองคนตรงหน้า

?อย่าบอกนะ...?

?เราก็อยู่ชมรมนั้นเหมือนกัน...ก็ลุงเขาบอกให้ไปอยู่เพราะเราเข้าข่ายกลุ่มเสี่ยง?

?กลุ่มเสี่ยง...?

?ก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ไง...ก็ชมรมนี้ถ้าไม่มีปัญหาจริงๆเขาจะไม่ให้เข้านี่ ...เพื่อนเราจะเข้ากับเราด้วยแต่อาจารย์บอกว่าต้องเหลือที่ให้เด็กที่ต้องการคำปรึกษาจริงๆมั่ง?

อ้อ...มิน่าตอนจะเข้าเขาถึงได้ซักประวัติซะเยอะ

...จริงสิ ดากับเธอเข้าได้เพราะไม่ได้อยู่กับแม่ด้วยเหตุผลของงานของท่าน แก้วเองก็เสียพ่อไปตั้งแต่เด็กๆ ส่วนมายด์ก็พ่อแม่แยกทางต่างคนต่างมีใหม่

?เห็นว่าหัวหน้าชมรมเขากำลังจะทำค่าย...อัยรู้เรื่องบ้างไหม?

?รู้สิ...ก็เราเป็นเลขาฯของชมรม ...เห็นว่าเขาจะประชุมกันคาบหน้านี่ล่ะ?

?ดีจัง? กรปิดสมุดคณิตตอนที่เธอกำลังเขียนโจทย์ข้อสุดท้าย ?เรียบร้อยแล้ว...ถ้าอยู่ที่บ้านก็ไม่เสร็จหรอก พะวงจะเล่นเกม? เขายิ้มอย่างสบายอกสบายใจก่อนจะยืนขึ้น ?ไปล่ะ...คุณวีผมไปแล้วนะครับ?

?อื้ม...ไว้เจอกัน? วีระออกปากลาพลางยิ้มในขณะที่อัยยาเพียงพยักหน้ารับรู้แล้วทำการบ้านต่อ ?ลูกนี่สีหน้าไล่ผู้ชายสุดๆเลย?

?อะไรของพ่ออีกล่ะ?

?ก็แหม...แต่ดีแล้วล่ะ...พ่อจะได้ห่วงน้อยลง?

?ไม่มีใครมาจีบอัยหรอก...มีก็มาแบบแปลกๆ?

?ใคร...นายกรนี่หรอ?

?ไม่มั้งพ่อ? อัยยามุ่นคิ้ว ?อัยหมายถึงพี่นิคหัวหน้าทีมฟุตบอลโรงเรียน...พี่แกฝากกรมาขอเบอร์อัยด้วยแต่อัยไม่ให้?

?เฮ้ย!? วีระถึงกับผลุดลุกมานั่งข้างลูกสาวทันที ?ทำไมพึ่งบอกพ่อ?

?ก็...ลืม?

?โอ้โห...คุณอัยยา ...เรื่องคอขาดบาดตายเชียวนะ จะไม่ให้พ่อรับรู้เลยหรือไง?

?อ้าวพ่อ...อัยก็บอกอยู่นี่ไง?

วีระทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างหงุดหงิด

?ไม่ได้การ...ต้องโทรฯรายงานแม่ลูกด้วย...เดี๋ยวจะหาว่าพ่อไม่ดูแล?

?เรื่องใหญ่ขนาดนั้น?? เด็กสาวเลิกคิ้วอย่างงงๆ

?พ่อกับแม่มีลูกสาวคนเดียวเองนะ...แล้วก็ไม่ใช่จะปั๊มใหม่ง่ายๆยิ่งอายุปูนนี้แล้ว ...เรื่องอะไรจะไม่ไยดีกับผู้ชายที่มันจะเข้ามาพัวพัน...ต่อไปใครจีบเรา...เอ่อ...เอางี้ ใครมันแย้มหน้ามาคุยกับลูกบ้างก็จดเก็บไว้นะ ถามอะไรบ้าง พูดอะไรบ้าง เล่าอะไรให้ฟังบ้าง ...บอกมาให้หมด?

?ขนาดนั้น?

?พ่อรู้หรอกว่าอัยแยกไม่ออกว่าผู้ชายมันมาแบบไหนเรียกว่าจีบ?

?ก็แล้ว...?

?ถึงต้องบอกให้หมดไง!? ก่อนที่วีระจะทันอ้าปากต่ออัยยาก็ยกมือห้ามทันใด

?ค่ะพ่อ...ทราบแล้ว ขออัยทำการบ้านเหอะ ไม่งั้นทั้งคืนก็ไม่เสร็จ?

คนเป็นพ่อถึงได้หยุดพูดกับเธอ...แต่หันไปรัวนิ้วกดเบอร์หาแม่ของเธอแทน



ห้องชมรมชูใจวัยโจ๋

?มากันครบแล้วใช่ไหมทุกคน? เสียงรุ่นพี่ม.หกผู้เป็นหัวหน้าชมรมเอ่ยถามพลางยิ้มใส ?เอาล่ะ...ครบองค์ประชุม วันนี้ให้ท่านรองรายงานก่อนว่าสัปดาห์ที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง?

อัยยาหมุนปากกาในมือเล่นเมื่อพี่นนท์ประธานชมรมยกหน้าที่ให้พี่เดียรองประธานในการรายงานความเป็นไปในวันนี้ซึ่งก็ถือเป็นอรัมภบทอย่างหนึ่งที่จะเกิดขึ้นทุกครั้งยามมีประชุม

การรายงานนี่ก็คือการเล่าสู่กันฟังนั่นล่ะว่าช่วงนี้ท่านอาจารย์แล้วก็คนในชมรมเขามีข่าวคราวอะไรกันบ้าง มีใครในความดูแลไปทำ (ส่วนใหญ่จะก่อเรื่อง) อะไรกันมาไหม

?ครูส้ม (ครูประจำชั้นของอัยยาและเป็นที่ปรึกษาชมรมชูใจวัยโจ๋) บอกมาว่าให้รีบๆเขียนใบกำหนดการส่งได้แล้วว่าที่เราจะไปเที่ยว เอ๊ย ไปออกค่ายกันน่ะ จะไปทำอะไรกันบ้าง มีความเกี่ยวข้องกับแนวทางในชมรมยังไง? พี่เดียเริ่มพูดถึงงานใหญ่ที่กำลังจะมาถึงในเร็วๆนี้ ?ซึ่งพี่กับพี่นนท์แล้วก็กรรมการสองสามคนเริ่มร่างแบบกันไว้แล้ว นั่นจะเป็นเรื่องที่เราต้องคุยกันว่าจะปรับแก้ตรงไหนไหม?

?ต่อสิ...มีน้องๆในชมรมก่อเรื่องกันมาด้วยนี่? พี่นนท์เร่งเมื่อท่านรองเงียบไปเฉยๆ

?ใจเย็นๆ...คืองี้ ทุกคนรู้จักน้องกานต์นะ...คนที่สูงๆขาวๆน่ารักๆน่ะ น้องเขาไปมีเรื่องกับเด็กต่างโรงเรียน ก็เจ้าโรงเรียนคู่อริพวกเราเนี่ยแหละ อย่างว่า...แข่งขันกันตามงานแล้วก็ไม่พ้นต้องมีแข่งตบกัน ...ข่าววงในบอกมานะว่าน้องกานต์แกไม่ผิด น้องเขายังไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำว่าโดนรุมเพราะอะไร?

?เรื่องนี้ดารู้นะ...ดายืนดูอยู่เลยวันนั้น? ลดาผู้ทำหน้าที่เป็นเหรัญญิกของชมรมยกมือขออนุญาตโดยที่พวกพี่ๆก็พยักพเยิดให้พูดต่ออย่างเห็นดีเห็นงาม ?แก้วก็อยู่ค่ะ วันนั้นน้องกานต์พึ่งออกจากที่เรียนพิเศษ ที่อยู่ตรงข้ามกับเซเว่นน่ะค่ะ น้องเขาก็ไปยืนรอพ่อเขาที่หน้าเซเว่น แล้วก็นั่นล่ะ ดากำลังจะเดินไปทัก ยัยพวกนั้นก็เดินเข้ามาชี้หน้าน้องเขาเลยล่ะ บอกว่าเนี่ยมองหน้าหาเรื่องหรอ?

?แก้วก็ได้ยิน? คุณกนกวรรณผู้ดำรงตำแหน่งรองเลขาฯชิงพูดต่ออย่างออกรส ?น้องกานต์ยืนอึ้งเลยพี่ แล้วพวกนั้นมันก็กระชากน้องเขาไปตบเลยล่ะ แก้วกะดาวิ่งเข้าไปช่วยน้องเขาแทบไม่ทัน จนพ่อน้องเขามาพอดีก็เลยถึงตำรวจ ...พี่คิดดูสิ บ้าไหมล่ะไปหาว่าน้องเขามองหน้า แล้วถ้ามันไม่มองมาก่อนมันจะรู้ได้ไงว่าคนเขามองมัน?

?อย่างนี้แหละน้อง...เหมือนพวกเรียนสายอาชีพที่เขาตีกันนั่นล่ะ ...แค่เห็นเสื้อสถาบันก็ปรี่เข้ามาฟาดไม่ยั้งแล้ว...แค่ว่าเดี๋ยวนี้มันเริ่มรุนแรงขึ้นน่ะสิ? พี่นนท์ย่นหัวคิ้วแล้วส่ายหัว ?เอาล่ะ...ทีนี้เรามาเข้าเรื่องของชมรมเราดีกว่า สัปดาห์หน้าจะไปเข้าค่ายกันแล้ว...ช่วยกันคิดหน่อยเร็วว่าไอ้เกมบ้าๆพวกนี้จะเขียนยังไงให้พวกคุณครูเขาอนุมัติ?

อัยลอบยิ้มเมื่อพี่ม.หกทั้งหลายเริ่มบรรยายฐานแต่ละฐานทีละคน

รู้ไหม...เธอฟังว่าน่าจะไม่อนุมัติตั้งแต่บอกว่าเล่นเกมให้เป็นชายคู่หญิงแล้ว

พี่เขาก็อุตส่าห์จะย้อนมาว่าเนี่ย

?ก็ฐานแต่ละฐานมันมีความแตกต่างกันไป แล้วบางฐานก็ต้องใช้แรงอย่างชายบางฐานก็ต้องใช้ความปราณีตอย่างหญิง ...ชายหญิงเกิดมาคู่กันนี่น้อง มันก็ต้องช่วยชูกำลังกันหน่อย?

เอาล่ะ...ไม่ช่วยก็คงต้องช่วย

?ฐานนี้น่ะค่ะ...พี่จะให้ผลัดกันวิ่งใช่ไหม... งั้นเราก็โยงเข้าเรื่องการวางแผนครอบครัวแล้วกัน เพราะถ้าวางดีก็จะเหนื่อยน้อยหน่อยแล้วก็เสร็จเร็ว?

?ช่างคิดนะแก...แล้วอันนี้ล่ะ? ดาเย้าแล้วหยิบกระดาษมาอีกแผ่น ?คุณเลขาฯฐานนี้เอาไงดีคะ?

?ก็...ในเมื่อยังไงก็จะจับคู่หญิงชายนี่นะ... งั้นอันนี้ก็เป็นว่าการเอาใจใส่กันและกันไง คนอยู่ด้วยกันก็ต้องอยากให้อีกฝ่ายดูดีใช่ไหมล่ะ ดูดีแบบที่ผ่านมาตรฐานของเราน่ะ?

?เฮ้ย? มายด์ผู้ทำหน้าที่รองเหรัญญิกแทรกเสียง ?งั้นขอเสนอชื่อเกมเป็น ?จำลองชีวิตคู่? ไม่ก็เอาคล้องๆหน่อย ?ลองดูคู่ชีวิต? เอาไหม...เหมือนว่าเราลองเล่นๆกันอย่างนี้ให้เหมือนกับที่ว่าพ่อแม่เราต้องอยู่ด้วยกัน จะได้รู้ถึงความยากลำบากแล้วก็อุปสรรคต่างๆ จะได้โยงเข้าเรื่องที่ว่าการที่คนจะหย่าร้างกันนั้นมีสาเหตุมาจากหลายๆเรื่อง เอาไว้บรรยายหลังจบเกมได้ด้วย?

?แจ๋วเลย? พี่เดียตบมือเปาะ ?ตามนั้นเลยน้องๆ...พวกพี่ก็คิดได้แต่แบบไร้สาระ ได้แบบนี้ค่อยมีหวังว่าจะผ่านหน่อย?

?พี่คะ...ว่าแต่ว่าได้จำนวนคนที่จะไปครบยังคะ...จะได้จัดของถูก? เตยจากห้องม.ห้าทับห้าซึ่งอยู่ในจำนวนกรรมการทั้งห้าคนแทรกเสียงขึ้นมา

โรงเรียนก็มีการตั้งชมรมอยู่สองแบบ

หนึ่งคืออาจารย์ทั้งหลายเป็นคนตั้งและนักเรียนที่มีความชอบด้านนั้นเข้าไปสมัคร

สองคือนักเรียนก่อตั้งขึ้นเองร่างโครงการส่งพร้อมหาที่ปรึกษาไว้ตามจำนวนสมาชิกสามสิบคนต่อที่ปรึกษาหนึ่งคน

ซึ่งชมรมชูใจวัยโจ๋นี้เป็นแบบที่หนึ่ง แต่ก็นั่นล่ะ...ชมรมทั้งสองแบบมีการบริหารไม่ต่างกันคือนักเรียนจัดการกันเองโดยมีอาจารย์เป็นเพียงที่ปรึกษาและคนอนุมัติในขั้นแรกก่อนจะส่งให้โรงเรียนพิจารณาอีกที...ซึ่งส่วนใหญ่ถ้ามีที่ปรึกษาแล้วก็ถือว่าชมรมผ่านไปขั้นหนึ่ง

ปลายปีก็ทำผลงานส่งซึ่งก็อาจจะเป็นรายงาน การจัดบอร์ดหรือประมวลผลกิจกรรมอะไรก็ได้รวมกับใบเช็คชื่อและแผ่นประเมินของสมาชิกแต่ละคน ผลงานนั้นแค่อย่างเดียวก็จะถือว่าผ่านกิจกรรม อาจจะเป็นคนละงานหรือชมรมละงานก็แล้วแต่นโยบายการจัดการ

...ชมรมชูใจวัยโจ๋นั้น มีผลงานคือการประมวลผลกิจกรรมซึ่งสรุปท้ายรายงานถึงปัญหาของสมาชิกส่วนใหญ่ว่าโดยทั่วไปมีปัญหาครอบครัวอะไรและท้ายที่สุดชมรมช่วยอะไรได้

ตอนที่อัยและเพื่อนๆเข้าชมรมมาก็เป็นปีที่สองของชมรมแล้วแต่พวกเธอก็ได้เข้ามาอยู่ในฝ่ายบริหารจัดการของชมรมเพราะเป็นเด็กม.ห้าซึ่งปีหน้าสัญญากับรุ่นพี่ว่าจะอยู่ชมรมนี้ต่อ

ว่าไปพวกเธอก็ชอบชมรมนี้นะ...ได้นั่งฟังปัญหาของสมาชิกและเรียนรู้ที่จะให้กำลังใจแล้วก็สอนให้คิดว่าควรจะจัดการยังไงกับตนเอง

อัยเองก็คิดว่าการไม่ได้อยู่กับแม่เป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลยเมื่อมานั่งฟังเรื่องราวของคนที่เข้ามาปรึกษาชีวิตด้วย

...ทุกอย่างในชมรมถือเป็นความลับที่ถ้ามีการแพร่กระจายจากบุคคลใดจะถือเป็นโทษร้ายแรง ไม่มีสิทธิ์ผ่านชมรมและจะไม่ได้อยู่ชมรมนี้ต่อ ...ถือเป็นจรรยาบรรณของผู้รับฟังปัญหาว่าจะเก็บเป็นความลับเพื่อความสบายใจของเจ้าของปัญหา

ก็คล้ายๆคุณหมอเหมือนกันนะ...ถึงแม้หลายๆคนในชมรมนี้จะไม่มีสิทธิ์เรียนหมอก็เถอะ

พวกเด็กวิทย์ไม่ค่อยเข้าชมรมนี้เพราะชมรมวิทยาศาสตร์แล้วก็คณิตศาสตร์นั้นก็มีเยอะแยะในโรงเรียน จะมีหลงมาไม่กี่คนเท่านั้นล่ะ

การประชุมจบลงพร้อมเสียงกริ่งบอกเวลาหมดคาบ ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูโรงเรียนเปิดเพราะกิจกรรมชมรม (ที่มีการเช็คชื่อ) นี้จะมีอยู่ในคาบสุดท้ายของวันอังคารเท่านั้น

ชมรมของพวกเธอนั้นจะมีการจัดคนมานั่งเฝ้าห้องเพื่อรับฟังปัญหาของกันและกันตามแต่ความสะดวกของสมาชิกในคาบสุดท้ายของทุกวันอยู่แล้ววันอังคารจึงไม่ค่อยมีความสำคัญเท่าไหร่ เรียกมาเช็คชื่อ เสร็จก็ปล่อยตามอัธยาศัย จะมีพิเศษก็วันที่ต้องประชุมอย่างวันนี้เท่านั้นเองที่พอเช็คชื่อสมาชิกอื่นๆเสร็จพวกฝ่ายบริหารให้อยู่ต่อ

?อัย...เดินกลับเป็นเพื่อนไหม? ดาถามด้วยคำถามที่เล่นเอาหันมาจ้องหน้าตาปริบๆ

?ทำไมล่ะ...พ่อแกไม่มารับหรอ?

?เราบอกพ่อให้ไปรับบ้านอัย?

?มีอะไรหรือเปล่าเนี่ย? อัยขมวดคิ้วเมื่อวันนี้เพื่อนมาแปลกๆ

?เฮ้ยแกสองคนน่ะ ...ให้เราไปด้วย? แก้วกับมายด์ก็ตามมาสมทบอีก อัยถึงได้แต่มองหน้าเพื่อนแต่ละคนด้วยความฉงน

?พวกแกมีอะไรหรือเปล่า?

?พวกพี่นนท์บอกจะให้ฉันกับแก้วเป็นพิธีกรตอนมีการแข่ง? มายด์ว่าแล้วยักคิ้ว ?ฉันว่าพี่แกหาเรื่องจะจีบเด็กกันอีกแล้วก็เลยกะจะหาอะไรมาเซอร์ไพรส์ซะหน่อย?

?แล้ว...?

?ก็ไปสุมหัวกันบ้านแกไง...ง่ายดี แล้ววันนี้แกต้องหาคนเดินกลับด้วยแน่ล่ะ? แก้วว่าพร้อมดวงตาหยอกล้อ ?หรืออยากจะเดินคนเดียวล่อให้นักบอลที่ไหนไปส่ง?

อัยมุ่ยหน้าแทบจะทันที

?งั้นก็มาเลย? เด็กสาวตอบรับคำเพื่อนอย่างไม่เรื่องมาก

?เย้!? เสียงประสานนั้นคล้ายเด็กเล็กๆที่คุณแม่บอกว่าจะพาไปเที่ยวสวนสนุกอย่างไรอย่างนั้น

++++++++++++++++++++++++++++

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง, v.nefertali

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 6: ศิลปะการแสดง

« แต่งต่อ #8 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 14, 2010, 08:39:10 pm »

บทที่ 6: ศิลปะการแสดง

++++++++++++++++++++++++++++++
การแสดงสวมหน้ากากลากตามบท
จะเลี้ยวลดคดเคี้ยวจะเบี้ยวบูด
จะโศกเศร้าเคล้าน้ำตามาดื่มดูด
จะอ่านพูดไยคล่องแคล่วกว่าเป็นจริง
++++++++++++++++++++++++++++++

วันพุธมาถึงโรงเรียนกำลังจะดีใจว่าคาบแรกกับคาบสองว่างเพราะอาจารย์นิคมครูสอนศิลปะไม่อยู่ไปราชการ

แต่สุดท้ายก็ไม่ว่าง

?เอาเร็วนักเรียน...นั่งกันให้เรียบร้อย วันนี้เราเป็นกรณีพิเศษมาเรียนรวมกันสองห้องเพราะท่านอาจาร์นิคมเขาฝากครูไว้? เสียงทุ้มกังวานน่าฟังของอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ทำให้เหล่านักเรียนม.ห้าทับสามที่กำลังนั่งเล่นกันสบายใจต้องเดินหน้าเหี่ยวเข้าไปในห้องเรียนพิเศษที่ใช้เวลาต้องขึ้นงานนำเสนอบนจอภาพ

ปกติพวกเธอจะได้เข้ามาเรียนกันในห้องนี้ตอนคาบชีวะซึ่งก็แค่สองคาบต่อสัปดาห์เท่านั้น

วันนี้ห้องนี้ว่าง ท่านอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ถึงได้พาเราชาวห้องสามมาเรียนรวมกับห้องที่ท่านสอนตามตารางปกติ ซึ่งก็คือ...

ลดาสะกิดเธอหน่อยๆแล้วพยักพเยิดให้มองตามคนที่ยิ้มฟันขาวส่งมาให้ก่อนแล้ว...

โอ้...ห้องสอง

อัยยาคิดอย่างละเหี่ยใจหน่อยๆ ปกติเธอค่อนข้างจะชอบวิชานี้นะเพราะได้ทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเองบ่อยๆ

เธอพึ่งจะรู้ตอนมาเรียนนี่ล่ะว่าเวลาที่เราแกล้งเป็นคนอื่นเราจะรู้สึกเขินอายน้อยกว่าเวลาที่เราแสดงตัวตนของตัวเองออกมา (หรือเพราะเธอชอบปิดบังตัวตนก็ไม่ทราบ) แล้วเธอก็เริ่มเอาวิธีนี้ไปประยุกต์ใช้กับวิชาการพูดที่แสนเกลียดจนคะแนนเริ่มจะดีขึ้นมาบ้าง

ม.ห้าเรียนศิลปะการแสดงแค่สัปดาห์ละสองคาบ แล้วก็มีงานใหญ่ๆก็คืองานกลุ่ม (รวมทั้งห้อง) เป็นการแสดงละครเวทีบนเวทีจริงๆของโรงเรียน ซึ่งโดยปกติจะได้แสดงกันในงานปัจฉิมของพวกพี่ๆม.หก (นักเรียนชั้นอื่นที่ว่างก็ดูได้เหมือนกัน) เพื่อเป็นการเก็บคะแนนครั้งสุดท้าย

?ไหน...ห้องสองห้องสามทักทายกันหน่อยซิ?

เฟรนด์ยิ้มส่งให้หัวหน้าห้องของห้องสองซึ่งก็ยิ้มตอบนิดๆก่อนจะบอกทำความเคารพด้วยเสียงอันดัง ...ถือเป็นการตกลงกันทางสายตาตามแบบฉบับพวกหัวหน้าที่น่าจะเจอกันบ่อยเวลาหัวหน้าระดับเรียกประชุม

?สวัสดีครับนักเรียนทุกคน...วันนี้อาจจะวุ่นวายสักหน่อย ฉะนั้นครูคงต้องเริ่มด้วยเรื่องที่ว่า...เอาจากห้องสองก่อน...คราวที่แล้วเราทำอะไรกัน?

เสียงตอบพึมพำๆฟังไม่ได้ศัพท์จนเมย์หัวหน้าห้องต้องยกมือขึ้นตอบ

?เรียนเรื่องการแสดงละครใบ้ค่ะ...อาจารย์บอกว่าคาบนี้อาจารย์จะให้ลองแสดง?

?อ้อ...แสดงว่ายังจำได้? อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ยิ้ม ?ห้องสามล่ะ ...คราวที่แล้วอาจารย์นิคมให้ทำอะไรกัน?

?คราวที่แล้วเรียนเรื่องประวัติของละครเวทีค่ะ...แล้วก็บุคคลสำคัญๆ?

?อื้ม...เรียนไม่เหมือนกันนะ...แต่ก็เรื่องเดียวกันนั่นล่ะ? ท่านอาจารย์ยิ้มด้วยท่าทีขี้เล่นตามประสาคนอารมณ์ดี ?เราโหวตกันดีกว่า...ว่าเราจะลองแสดงจริงหรือว่าจะมาคุยเรื่องประวัติกันต่อ?

อัยลอบขำกับสีหน้าของท่านอาจารย์ ...เธอว่าอาจารย์ต้องรู้อยู่แล้วแน่ๆว่าเสียงโหวตจะออกมาเป็นเอกฉันท์...และเธอว่าท่านต้องหาเรื่องแกล้งเด็กในคาบพิเศษนี้แน่ๆ

เพราะมติออกมาว่า ?แสดงจริง!? อย่างไม่ต้องถามย้ำให้มากความ

?แน่ใจนะว่าจะแสดงกันได้? เสียงตอบรับคำอาจารย์นั้นคึกครื้นขึ้นมาในทันที ?งั้นครูมีเกมให้เล่น?

เกม...

อัยยาไม่เคยเรียนกับอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์หรอกแต่ท่านก็เป็นอีกคนที่เล่นบอลเวลาว่างและพ่อของเธอก็จะพูดถึงให้ฟังบ่อยๆเพราะท่านอายุไล่ๆกับพ่อของเธอ ท่านทั้งสองจึงค่อนข้างสนิทกัน

ท่านเป็นคนขี้เล่น ช่างสรรหาเรื่องราวตลกๆมาเล่าให้ฟังหลังจากที่เตะบอลกันเสร็จ

...ฟังแล้วว่าคาบนี้น่าจะมีอะไรสนุกๆนะ

?ฟังให้ดีนะนักเรียน...รอบแรกครูจะเอาความสมัครใจก่อนแล้วกัน...ส่งมาห้องละคน ใครจะออกมาสาทิตให้เพื่อนดูว่าเกมเล่นกันยังไง?

เสียงเชียร์ดังขึ้นมาเมื่อต่างฝ่ายต่างอึ้งกันไปพักหนึ่งก่อนที่ห้องสองจะส่งหัวหน้าห้องมาอย่างที่อัยก็คาดไว้ก่อนแล้ว

เมย์เป็นคนกล้าแสดงออกแล้วก็เจนเวทีมากคนหนึ่ง บวกกับหน้าตาหวานๆแล้วก็ยิ่งดูว่าเหมาะกับการอยู่บนเวที เพราะเมย์เป็นคนที่โดดเด่น ทำให้เวทีกว้างๆหมดความหมายไปได้เพราะต่างคนจะต่างจ้องมองไปที่เมย์

ห้องสามน่ะเหรอ...เขาส่งหัวหน้ามาเราก็ส่งหัวหน้าไปบ้างสิ

งานใหม่ๆน่ะ...ต้องให้หัวหน้าบุกเบิกอยู่แล้ว

?เอาล่ะ...ผู้กล้าเป็นสาวสวยสองนางนี้เอง? อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์หัวเราะขำเมื่อยืนอยู่ตรงกลางระหว่างหัวหน้าห้องจากทั้งสองห้อง ?กติกามีอย่างนี้นะนักเรียน...ครูจะบอกคำสั่งให้ผู้แสดงทั้งสองคน โดยที่ทั้งสองคนจะได้คำสั่งไม่เหมือนกันเพื่อที่จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามแสดงปฏิกิริยาออกมาอย่างหนึ่งตามที่ครูสั่ง ทั้งสองคนจะทำอะไรก็ได้...แต่...? เสียงค้างนั้นลากเพื่อให้นักเรียนตั้งใจฟังมากขึ้น ?ห้ามพูดอะไรแม้แต่คำเดียว...ไม่งั้นปรับแพ้ ต้องใช้ท่าทางสายตาและสีหน้าในการสื่อหรือกดดันให้อีกฝ่ายทำตามสิ่งที่เราต้องการเท่านั้น การพูดไม่รวมการร้องไห้หรือหัวเราะ...เข้าใจไหมครับ?

เมย์และเฟรนด์ตอบรับในลำคอโดยที่ท่านอาจารย์ก็เขย่ากล่องใสๆกล่องหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยกระดาษที่ม้วนไว้อย่างเรียบร้อย (ท่าทางคงเตรียมตัวเพื่อวันนี้มาแล้ว) ให้หัวหน้าทั้งสองจับฉลากเลือกคำสั่งกันไป

เมย์ถึงกับร้องอุทานแล้วหัวเราะอยู่พักหนึ่งหลังอ่านคำสั่งเสร็จส่วนเฟรนด์ก็ปาดเหงื่อตนหน่อยๆก่อนจะยิ้มแหย

?อยากรู้จังว่าได้คำสั่งอะไรกัน? ดาพึมพำอยู่ข้างๆเธอเมื่อสองคนนั้นส่งใบกระดาษให้อาจารย์รับรู้โดยที่ต่างฝ่ายก็ต่างไม่รับรู้คำสั่งของอีกคน

เมย์เป็นฝ่ายเริ่มโดยการเดินๆอยู่แล้วก็สะดุดล้มลงไป เฟรนด์เองก็ดูว่าจะสองจิตสองใจว่าจะเข้าไปช่วยพยุงดีไหม แต่แล้วก็เมินเดินไปมองแถวๆกระจกห้องเหมือนชมนกชมไม้

?ยากเหมือนกันนะ? อัยรำพึง ?เหมือนกับว่า ถ้าเขาแสดงอะไรมาแล้วเราคล้อยตามก็แพ้ได้ แต่จะทำยังไงให้เขาคล้อยตามเราโดยไม่รู้ตัวว่าเราอยากให้เขาทำอย่างนั้น?

?นั่นสิ? ดาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ?ลองเดาดูไหมว่าได้คำสั่งอะไรกัน?

?ฉันว่าเดายากว่ะ? เด็กสาวมองดูหัวหน้าห้องของตนเดินไปใกล้เคียงกับเมย์ที่ยังทำเป็นนั่งนวดเท้าตนก่อนจะมองด้วยอาการเหยียดๆ ?แต่รอบนี้เฟรนด์น่าจะได้อะไรที่ต้องทำให้เขาเกลียด ส่วนเมย์น่าจะเป็นแนวๆอ้อนให้ช่วยนะ?

?ก็ว่าอยู่...แต่เป็นเพื่อนกันแบบนี้อะ ก็รู้อยู่แล้วว่าแสดงแน่ๆ แถมยังพูดอะไรไม่ได้เลย...แล้วมันจะชนะกันยังไงเนี่ย?

?นั่นสิเนาะ? ทั้งสองคุยกันอยู่ไม่ถึงนาทีท่านอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ก็ร้องออกมา

?ห้องสามชนะ?

?อ้าว...? ดาร้องออกมาเบาๆอย่างงงจัด

?เอาล่ะ...เฉลยกันดีกว่า อินทุอร (เมย์) ได้คำสั่งว่าอะไรครับ?

?ให้ลูบหัวค่ะ? เสียงโห่ร้องพร้อมด้วยเสียงหัวเราะขบขันดังขึ้นมาอย่างที่เมย์ก็ได้แต่หัวเราะตามด้วยว่ายังขำไม่หาย

?เนตรนภา (เฟรนด์) ล่ะ ได้ว่าอะไรเอ่ย?

?ทำให้ถอนใจค่ะ? เฟรนด์ว่าแล้วก็หัวเราะก่อนจะโอบเอาเพื่อนต่างห้องมากอดหลวมๆอย่างหยอกล้อ ?ปกติเมย์ชอบถอนใจเรื่อยๆอยู่แล้วเวลาคิดอะไรไม่ออก ทำอะไรก็ถอนใจทิ้งเรื่อยก็เลยว่าอาจจะไม่ต้องทำอะไรมากก็ได้ ถือว่าโจทย์ง่ายค่ะเลยสบาย?

?เข้าข่ายดวงดีมีชัยไปกว่าครึ่ง? ท่านอาจารย์ว่าขำๆแล้วก็บอกทั้งสองฝ่ายว่า ?เรียกเพื่อนมาคนหนึ่ง...ไม่ต้องเอาคนเก่ง...เอาคนดวงดีมาดีกว่า เชิญครับ ห้องสองคน ห้องสามคน ...ตอนนี้ห้องสามนำหนึ่ง-ศูนย์นะจ๊ะ?

เฟรน์ด์กวักมือเรียกดาขึ้นไปอย่างที่แทบจะไม่ต้องคิด เพื่อนๆก็ต่างปรบมือเชียร์กันให้ดังลั่น ฝ่ายเมย์ก็เลยเรียกอาร์ทหน้าหล่อ (เสียดายว่าไม่ชอบผู้หญิง) ซึ่งก็เป็นอาร์ทตัวพ่อของห้องรองสายวิทย์อีกคนหนึ่ง

ดาถึงกับยิ้มยิงฟันรับคู่ต่อสู้อย่างที่อาร์ทก็เดินแตกสาวมาจับมือเจ้าตัวด้วยอาการน้ำลายแตกฟองเหมือนไม่ได้เจอกันนานและคุยกันถึงชะตากรรมต่อไปจนท่านอาจารย์ส่งกล่องให้จับฉลาก

ยัยดายิ้มหวานออกมาทันทีส่วนอาร์ทนี่คิ้วขมวดอยู่พักใหญ่จนต่างฝ่ายต่างพร้อม

ท่าทางแอ๊บแมนของเกย์หน้าตาดีนั้นเล่นเอาดากะพริบตาปริบเพราะไม่เคยเห็น อาร์ทเดินลิ่วๆมาใกล้อย่างที่ดาค้างแข็งด้วยไม่กล้าจะเดินถอยแล้วก็ไม่แน่ใจที่จะหลบตา

อาร์ทหน้ากระตุกหน่อยๆก่อนจะจับหมับเข้าที่ต้นแขนคนสวยดาถึงได้โยนอะไรสักอย่างเข้าใส่จนอาร์ทหลุดเก๊กด้วยการร้องกรี๊ด

?กรี๊ดดด!? เสียงสูงไม่เข้ากับหน้านั้นเรียกเสียงหัวเราะได้ไม่เลวเมื่อท่านอาจารย์ยกมือให้ฝ่ายห้องสามได้แต้มอีกครั้งเพราะดาตัวแสบดันพกจิ้งจกปลอมติดตัวไว้

ดา ? ทำให้กรี๊ด
อาร์ท ? ทำให้เดินถอยหลัง

ดาเรียกมายด์ที่กระโดดขึ้นเวทีไปอย่างต้องการจะลองของส่วนอาร์ทนั้นเรียกผู้ชายที่เธอไม่รู้จักชื่อมาคนหนึ่ง

รอบนี้มายด์แพ้เพราะเด็กผู้ชายนายนั้นยอมเจ็บตัวเพื่อห้อง

มายด์ ? ทำให้สบถ
คนห้องสอง ? ทำให้เตะ!

ทีนี้มายด์ก็เรียกแก้วขึ้นไปตามสเต็ปอย่างที่อัยเริ่มนั่งทำใจแล้ว

?รอคิวได้เลยแก...ฉันอุตส่าห์ไม่เอาแกขึ้นไปก่อนแล้วนะ? ดากระซิบว่าอย่างขำๆเมื่อบนเวทีนั้นแก้วเอาแต่หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย

เสียงหัวเราะมหาประลัยนั้นก็สะท้านก้องจนคนในห้องเก็บเสียงหัวเราะกันไม่อยู่แต่คู่ท้าชิงของแก้วนี่ถือว่าหน้านิ่งมาก ยืนเฉยไม่แสดงทีท่าอะไรเลยจนแก้วมันเหนื่อยจะหัวเราะ เด็กผู้ชายคนนั้นถึงได้เดินเข้ามาหาแล้วทำท่าเหมือนจะจับแก้มมัน แก้วมันก็เลยปัดมือนั้นทิ้งด้วยสายตาดุๆตามสัญชาตญาณคนหวงตัว

ห้องสองจึงเก็บไปอีกแต้มเพราะ

แก้ว ? ทำให้หัวเราะ (ไม่สำเร็จ)
ห้องสอง ? ทำให้มองอาฆาต (สุดๆ)

ชะตาชีวิตจากนี้...

อัยแกล้งก้มเก็บดินสอแล้วคลานจากที่นั่งไปหลบที่มุมห้อง ยิ่งเห็นว่าฝั่งห้องสองเรียกใครขึ้นไปและยัยแก้วมองเด็กหนุ่มผู้นั้นแล้วยิ้มยังไงเธอก็ยิ่งตัวลีบติดกำแพง

?ดา? เสียงแก้วแว่วๆมา

?ออกแล้ว?

?ไม่ใช่ๆ...อัยมันหายไปไหน?

?อ้าว...ก็ตะกี๊ยังอยู่นี่เลยแล้ว...?

วิชานินจาอันไม่จำเป็นต้องฝึกกำลังจะพาเธอไปทางประตูถ้าหากว่า

?อัยหรอ? เสียงเข้มๆของเจ้าผู้ชายอารมณ์ดีผิดมนุษย์มนาลอยมาอย่างที่เริ่มเสียววาบ ?นั่นไง?

รู้สึกได้เลยเชียวว่าสายตาหลายคู่หันมาจ้องทางเธอด้วยความงงๆ

?...อัยกะกรรู้จักกันด้วยหรอ?
?อ้าว...อ๋อ อยู่บ้านใกล้กัน?

เสียงพึมพำนั้นดังอยู่พักหนึ่งจนท่านอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์เอ่ยถาม

?นักเรียนครับ...ไปทำอะไรตรงนั้น?

อัยยานึกท่าทางของเพื่อนสนิทเวลาที่พวกหล่อนแก้ตัวยามโดนจับได้ว่าลอกข้อสอบแล้วจึงหันไปตอบอาจารย์ด้วยหน้าซื่อๆ

?คือ...หนูทำปากกาตกน่ะค่ะ?

เชื่อสิ...มีคนจับโกหกเธอได้ไม่กี่คนหรอก



?เก็บแล้วก็มานี่ครับนักเรียน...เพื่อนเขาเรียกแล้วนะ?

?ค่ะ? อัยเดินเนิบๆขึ้นเวทีไปอย่างยอมรับในชะตากรรม

...ทำไมต้องเป็นนายกรทุกทีเลยฟะ!

เป็นคนไม่รู้จักยังจะรู้สึกเขินน้อยกว่า!

?กรวิก...จับเลย? อาจารย์ท่านยื่นกล่องใสๆนั้นให้กรก่อนโดยที่นายนั่นก็จับไปเปิดอ่านแล้วก็ยิ้มออกมาหน่อยๆ ?นี่จ้ะ อัยยา วราพันธ์?

มาซะเต็มยศ

อัยยิ้มแหยๆแล้วหยิบกระดาษมาเมื่อท่านอาจารย์ยิ้มให้อย่างขบขัน

?หน้าเหมือนพ่อแต่อย่ากะล่อนได้พ่อนะรู้ไหม...เป็นเด็กน่ารักๆอย่างนี้น่ะดีแล้ว? ท่านอาจารย์กระซิบว่าอย่างที่เธอ (บวกกรอีกคน) พอจะได้ยิน

รู้สึกช่วงนี้จะได้เรื่องเพราะพ่อทุกทีเลย!

อัยยาเปิดคำสั่งแล้วแทบจะทรุดลงไปตรงนั้น

...อยากจะร้องไห้!

คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันเมื่อคิดครวญถึงข้อมูลที่เธอพอจะมี นิสัยที่เห็นได้ชัดเจนของนายกรกับวิธีการที่พอจะใช้ได้โดยไม่ต้องอายมากนัก

...ว่าไป...

แทบไม่ต้องทำอะไรเลยนี่นา!

คิดได้ดังนั้นก็ค่อยยิ้มออกแล้วส่งกระดาษให้ท่านอาจารย์รับรู้

?โห!? อาจารย์ท่านอุทานออกมาแล้วหัวเราะ ?รู้สึกจะนิสัยส่วนตัวทั้งคู่เลยนะนี่...จะให้สนุกอะไรที่เคยทำก็อย่าทำนะ ที่ทำเป็นประจำน่ะ?

อ้าว...ทีอย่างนี้มีการใบ้

อัยหันไปสบตากรที่ตอนนี้หุบยิ้มอย่างที่เธอแทบกัดลิ้นตัวเอง

?พร้อมยัง? ท่ายอาจารย์เอ่ยเสียงสบายอกสบายใจเมื่อป่วนลูกศิษย์เล่นเสร็จแถมยังไม่ทันได้ตอบรับ...ท่านก็ว่า ?เริ่ม?

นิสัยส่วนตัวตัดทิ้ง... แล้วจะเอานิสัยใครดีล่ะ!

เด็กสาวไม่กล้าหลบตาไปจากแววตาที่จ้องมองมานั้นเลย...ว่าไปก็อยากจะหลบล่ะนะ แต่คิดไปคิดมาก็ไม่อยากจะแพ้

ก็ไม่รู้ว่าเขาได้คำสั่งอะไรมานี่นา

...แล้วคำสั่งที่เธอได้ล่ะ

อัยยาตัดสินใจจ้องตาตอบแม้ว่ามันจะให้ความรู้สึกพิกลๆอยู่ในอก ริมแก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

...คิดสิคิด... ทำไงให้จบ!

...งั้นเล่นเป็นยัยดาแล้วกัน!

คิดได้ดังนั้นเธอก็เอียงคอหน่อยๆอย่างที่ดาชอบทำเวลาสงสัย ดวงตารีกว้างถึงได้วาวใสขึ้นหน่อยจากที่ขุ่นมัวด้วยความคิดอยู่นาน

พอได้มองหน้าคนอื่นอย่างนี้อัยก็พึ่งจะรู้ว่าเวลาที่สีหน้าคนมันจะเปลี่ยนมันเปลี่ยนไปยังไง

จากที่กรมองเธอนิ่งๆก็เหมือนว่าจะมีอะไรอยู่ในสายตานั้น...ยิ่งมองก็ยิ่งอยากรู้ว่ามันจะเปลี่ยนเป็นยังไงต่อ

...เฮ้ย นี่ฉันต้องทำให้กรทำอะไรนะ

พอการแสดงแวบเข้ามาในหัวอัยก็เลยกะพริบตานิดหน่อยแล้วก็ยิ้มออกมาเหมือนเวลาที่มองหน้าแม่ตัวเอง

ดวงตาคมๆคู่นั้นเป็นประกายบางอย่างก่อนที่มุมปากเขาจะยกตามเธอขึ้นมาอย่างที่เธอถอนสายตาออกห่างทันที

?ห้องสามได้ก่อนจ้า? อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ว่าออกมาอย่างที่เพื่อนๆพากันส่งเสียงเชียร์กันใหญ่ ?อัยยาได้ทำให้ยิ้ม ...กรวิกได้ทำให้หลบตา ...แหม...เฉือนกันนิดเดียวเอง?

มิน่า...

อัยกลอกตาแล้วสุ่มเรียกเพื่อนให้ขึ้นเวทีแทนไปแทบไม่ทัน

?หน้าแดงใหญ่เลยนะคนขี้อาย? ดากระเซ้าเสียงไม่เบาเท่าไหร่ เรียกเสียงโห่ขึ้นมาได้อีกระลอกอย่างที่อัยนึกอะไรขึ้นมาได้ก็เลยหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาจดไว้ ?อะไรน่ะ?

?ก็...? เธอจดจนเรียบร้อยแล้วจึงเก็บใส่กระเป๋า ?พ่อบอกว่า...วันๆหนึ่งทำอะไรบ้างช่วงนี้ฉันต้องรายงานท่านด้วย...ต้องจดไว้ก่อนเดี๋ยวลืม?

?ลืมลงหรอ? ดาเอียงคอถามด้วยท่าทางเหมือนตอนที่เธอแสร้งทำเมื่ออยู่บนเวที

เด็กสาวไม่ต้องคิดสักนิดเมื่อตอบไปว่า

?สองนาที...ไม่เกินนั้น?

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง, v.nefertali

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 25, 2010, 07:51:47 pm โดย: ดาราอรุณ »

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

Re: ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« แต่งต่อ #9 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 14, 2010, 08:48:46 pm »

[เข้ารายการระบายอารมณ์] เฮ้อ ยิ่งแต่งยิ่งคิดถึงเพื่อน e014 แต่รู้สึกว่าจะเริ่มไปเรื่อยละ ใครช่วยคิดตอนจบให้ดาวทีสิคะ หรือไม่ก็บอกหน่อยว่าจบประมาณไหนดี จะเอาแฮปปี้เอนดิ้ง โศกสลดตายกันไปข้าง หักมุมสุดท้ายเหมือนเรื่องต้นๆที่ว่ามาไม่รู้จะแต่งไปทำไม e026 เง้อ ค่อยๆคิดดีกว่า

ขอบคุณพี่ทรายคุณผู้ชายใต้เงาจันทร์แล้วก็คุณเชาหลันมากนะคะ e044 มีคนอ่านแล้วก็ยิ่งอยากแต่งต่อ

ปล. ใครได้ดูหมอลักษณ์ฟันธงบ้าง ไม่รู้ทำไมราศีธนูโดนเรื่องดี๊ดีทั้งนั้นเลย อุบัติเหตุเอย ซวยเพราะปากเอย ...รอบนี้มาอกหักรักคุดรับวาเลนไทน์ e037 เอาเถอะ ดวงคือดวง ก็แค่สถิติ ...ขอสัปดาห์หน้าทำข้อสอบได้ก็พอ e027

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

ผู้ชายฯ รักในหลวง, v.nefertali, รอยทราย

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 7 : เข้าค่าย (1)

« แต่งต่อ #10 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 25, 2010, 08:08:55 pm »

บทที่ 7: เข้าค่าย (1)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บทจะเตรียมบทจะตอบจะมอบงาน
บทจะสานบทจะบานบทจะแบ่ง
บทจะรับบทจะเร่งบทจะแกล้ง
บทจะแยงบทจะแต่ง...ตามแต่ที!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

?เอาล่ะค่ะ...เข้าแถวให้เรียบร้อยเลยค่ะน้องๆทุกคน เซ็นชื่อลงทะเบียนให้เสร็จแล้วไปรวมกันที่ห้องประชุมได้เลยนะคะ?

เสียงกังวานที่ส่งผ่านโทรโข่งถึงรุ่นน้องประมาณยี่สิบคนที่ล้วนแต่เป็นสมาชิกชุมนุมชูใจวัยโจ๋ที่ได้รับการคัดเลือกให้มาเข้าค่ายในวันนี้ยังคงดังต่อเนื่องไปเรื่อยๆจนกว่าทุกคนจะมากันครบ

?เฮ้ย...มีใครเห็นนนท์บ้าง ตาบ้านี่เหลือเกิน วันอย่างนี้ยังจะอุตส่าห์มาสาย? พี่เดียบ่นเป็นหมีกินผึ้งเมื่อเวลาล่วงเลยมาจนจะแปดโมงแล้ว

ก็น่าเห็นใจท่านรองอยู่หรอกนะเพราะถ้าหัวหน้าชุมนุมมาไม่ทันก็ได้เป็นหน้าที่พี่แกอีกที่จะต้องทำการเปิดงานแทนเพราะเดี๋ยวท่านอาจารย์ที่ปรึกษาก็จะมาให้โอวาทเป็นพิธีเปิดเล็กๆก่อนเข้าค่ายสองวันหนึ่งคืนในครั้งนี้

อัยค่อนข้างจะสบายใจหน่อยที่สุดท้ายแผนการหนีเที่ยวของพวกพี่ๆไม่สำเร็จเพราะท่านอาจารย์ไม่อนุญาตให้ออกนอกสถานที่และให้เข้าค่ายกันในโรงเรียนโดยใช้เวลาตั้งแต่เช้าวันเสาร์จนเที่ยงของวันอาทิตย์

กิจกรรมหลายๆอย่างถูกตัดออกไปอย่างที่เธอนึกชอบใจ

?อัยๆ...ตกลงว่าพี่เดียกับเตยจะจัดการพิธีเช้าส่วนแก้วกับมายด์จะเป็นพิธีกรตอนช่วงที่มีการแข่งขันนะ? ดาหันมาบอกกับเธออย่างที่เธอก็พยักหน้าตอบเรียบๆ ?ส่วนกิจกรรมล้อมวงตอนกลางคืนน่ะ...แกช่วยฉันหน่อยได้ไหม น้องกานต์มาไม่ได้น้องเขาติดเรียนพิเศษ?

?เอางั้นหรอ? อัยยักไหล่ ?ถ้าพอช่วยได้ก็ได้ทั้งนั้น?

?ต้องได้อยู่แล้วล่ะ ...น่านะ เออ ว่าแต่แกลงชื่อยัง?

?เรียบร้อยแล้ว?

?น้องอัย...นี่ตกลงน้องกรเขาจะมาไหมจ๊ะ? พี่เดียเดินมาหาเธอเมื่อเวลามันเริ่มกระชั้นชิด

?คะ?? อัยยามองตอบอย่างงงๆ ?กรทำไมหรือคะ?

?ก็ยังไม่มาเลยน่ะสิ ...แล้วก็น้องเต้อีกคน เนี่ย เหลือแค่สองคนนี้ล่ะที่ยังมาไม่ถึง?

?เอ่อ...แล้ว...?

?ก็พี่ได้ยินว่าอยู่บ้านติดกันเลยคิดว่าอัยจะรู้?

?ไม่รู้สิคะ อัยก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเขาจะมาไหม? อัยแกล้งเบิกตาหน่อยๆ ?แล้วพี่นนท์ล่ะคะ มาหรือยัง?

?นั่นสิ!? พี่เดียตาวาวขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อของประธานชุมนุม ?ไอ้นี่มันต้องโดนประจานต่อหน้ารุ่นน้องสักที ไปจีบสาวที่ไหนอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้? ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรฯออกโดยไม่สนใจจะถามไถ่อะไรจากเธออีก

เสียงฝีเท้าวิ่งทักๆเข้ามาในหอประชุมที่กรรมการชุมนุมกำลังจัดระเบียบที่นั่งในพิธีเปิดกันอย่างเร่งรีบเพราะต้องเรียบร้อยก่อนที่อาจารย์จะมา

?เฮ้ยๆ ขอโทษๆ รถเรายางแตกอยู่ตรงเซเว่นนู้น~ นี่วิ่งมาเลยนะ? พี่นนท์ออกปากแก้ตัว (วิ่งมาแต่เหงื่อไม่ออกักหยดเนี่ยนะพี่) ก่อนที่พี่เดียร์จะทันได้พูดอะไร ?นี่ไง...เจอเจ้าสองคนนี้พอดี เห็นมันเดินอ้อยอิ่งเหลือเกินเลยลากมาด้วย?

?ไปเลย...น้องกรน้องเต้ไปลงชื่อแล้วหาที่นั่ง? พี่เดียจัดการบอกสมาชิกชุมนุมทั้งสองก่อนจะส่งตาเคืองๆหาท่านประธานราวจะบอกว่า ?รอดตัวไป?

?อัย...น้องเต้นั่นอยู่ม.สี่ใช่ไหม? ดาหันมากระซิบถาม

?อ้อ...อืม แต่นายนั่นแก่กว่าฉันอีกนะ เห็นว่าดร็อปเรียนไปปีนึงเพราะสุขภาพไม่แข็งแรง ...อยู่บ้านถัดจากบ้านฉันไปสามสี่หลัง?

?หรอ?

?ทำไมล่ะ?

?เปล่าหรอก...แค่คุ้นๆหน้า?

อัยพยักหน้ารับไปตามเรื่องก่อนจะเดินไปหาที่นั่งเพื่อเข้าร่วมพิธีเปิดเมื่อประธานในพิธีซึ่งก็คืออาจารย์ส้มมาถึง

ท่านอาจารย์ร่างเล็กยิ้มแจ่มใสและเดินขึ้นแท่นพิธีอย่างกระฉับกระเฉง ท่านกล่าวเปิดงานและอวยพรให้งานนี้สำเร็จลงด้วยดี กำชับเรื่องการถ่ายรูปเก็บหลักฐานการเข้าค่ายและการวางตัวของคนในค่ายด้วยสีหน้าเคร่งๆ

?อย่าคิดจะทำอะไรพิเรนทร์กันขึ้นมาเชียวนะ...เราๆก็รู้กันดีว่านี่คือรั้วโรงเรียนแม้จะเป็นกิจกรรมเชิงสันทนาการแต่ก็ต้องอยู่ในขอบเขต ครูสนับสนุนให้ลูกๆทุกคนแสดงออกได้ตามศักยภาพแต่ก็ต้องอยู่ในมารยาทอันดี เข้าใจนะ อย่าทำให้ครูหรือสถานศึกษาหรือแม้แต่ตัวเองต้องเสียชื่อด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ...แล้วก็อย่าลืมไป...? ท่านลดเสียงเบาลง ?...เช่าพระติดตัวกันมาแล้วใช่ไหมจ๊ะลูก ...อย่าทำอะไรแผลงๆให้เจ้าที่เจ้าทางเขาโกรธเอาเข้าใจไหม ...เอาล่ะจ้ะ ในฐานะของที่ปรึกษาก็ขอให้กิจกรรมนี้ผ่านไปด้วยดีจ้ะ?

ท่านเดินยิ้มๆลงไปนั่งสังเกตการณ์ในช่วงที่พี่นนท์ขึ้นพูดความเป็นไปเป็นมาของการเข้าค่ายครั้งนี้รวมทั้งกฎกติกามารยาทที่พี่แกอรัมภบทให้ฟังด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

?พี่และกรรมการทุกคนในที่ชุมนุมคิดจัดค่ายนี้ขึ้นมาเพื่อให้น้องๆได้จำลองการสร้างและใช้ชีวิตในครอบครัวของตนเองโดยที่เราจะใช้การอยู่รวมกันของคนหมู่มากเป็นสถานที่จำลองบ้านหลังใหญ่ แม้ว่าอาจจะไม่เหมือนการใช้ชีวิตในครอบครัวปกตินักแต่ก็ใกล้เคียงในด้านของความคิดความอ่านที่ต่างกันไป เราจะยิ่งแตกต่างกันเพราะมาจากคนละครอบครัว จุดประสงค์หลักๆคืออยากให้น้องรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเราและต่อยอดไปเป็นการปรับใช้ในชีวิตประจำวัน ...ฉะนั้น เราต้องมีกฎของค่าย?

เสียงกระแอมดังผ่านไมค์มาครั้งหนึ่งก่อนที่พี่นนท์จะพูดต่อ

?หนึ่งเลยคือพี่อยากให้เราลองคิดว่าทุกๆคนในค่ายนี้คือพี่น้องที่เราใช้ชีวิตร่วมครอบครัวกันมาอย่างปกติ สองก็คือ...พี่ไม่อยากให้น้องๆใช้สรรพนามอื่นใดนอกจากคำว่า ?พี่? ?น้อง? และชื่อของตนเองเท่านั้น ถ้าพี่ได้ยินใครแทนตัวเองว่า ?ฉัน? ?แก? ?นาย? ?เรา? หรือคำพ่อขุนรามอื่นๆพี่ก็มีกิจกรรมยามค่ำให้น้องๆทำกัน...เหมือนเวลาที่พี่ทำอะไรผิดในบ้านนะ แม่พี่จะให้พี่ไปขัดห้องน้ำทั้งปี ...แต่ที่โรงเรียนเนี่ย มีห้องน้ำตั้งสิบยี่สิบห้องแหนะ จริงไหม?

พี่นนท์ขยับยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะว่าต่อ

?หลังจากจบพิธีเปิดเราจะมาจับคู่เล่นเกมส์กันนะครับ บอกไว้เลยว่าคู่ไหนชนะจะมีรางวัลให้ พี่ๆเองก็จะลงไปเล่นด้วย ...ไม่ออมมือให้หรอกนะ? อาการยักคิ้วนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากผู้ฟังได้หลายคน ?เชิญท่านรองต่อเลยครับ?

พี่เดียค่อยก้าวขึ้นไปรับหน้าที่แทนเมื่ออาจารย์ส้มมาคุยกับพวกกรรมการคำสองคำแล้วจึงจากไป

อัยถือเป็นเรื่องปกติที่อาจารย์จะปล่อยให้นักเรียนคุมกันเอง โรงเรียนของเธอมีนักเรียนจำนวนไม่น้อยทำให้จำนวนอาจารย์ที่มีมากก็เหมือนจะไม่พอ ท่านอาจารย์หลายๆท่านโดยเฉพาะอาจารย์ที่พึ่งจะบรรจุใหม่ที่ยังไฟแรงจึงมักมีภาระกิจมากและจะมอบหมายคนที่ไว้ใจได้ให้ทำงานโดยครูส้มจะมีวิธีการตรวจสอบโดยโทรฯเช็คเป็นระยะ โทรฯหาหลายๆคนในเวลาใกล้ๆกันเพื่อที่ว่านักเรียนจะได้ไม่ทันเตรียมคำโกหกให้ตรงกันได้

?อัยๆ ไปนั่งกับดาทางนู้นดีกว่านะ แก้วกับมายด์ก็อยู่ทางนู้น? ดาว่าเสียงใสแล้วจูงมือเธอให้ลุกตามไป

?แต่ยังไงเดี๋ยว...? ดาส่งสายตามาเตือนด้วยรู้นิสัยการพูดของเธอดี อัยจึงค่อยดึงสติกลับมาควบคุมในทุกอริยาบถของตนเอง ?แก้วกับมายด์ต้องเป็นพิธีกรตอนแข่งขันนี่นา ...ว่าแต่อัยกับดาต้องไปแข่งด้วยหรอในเมื่อรู้กันหมด? เธอค่อนข้างจะกระดากปากไม่น้อยเพราะไม่เคยแทนชื่อตัวเองแบบนี้นอกจากเวลาพูดกับพ่อแม่

?ไม่รู้สิก็พี่นนท์ยังบอกจะลงแข่งเลย อัยกะดาคงไม่รอดหรอก? ดาโคลงศีรษะแล้วพ่นลมหายใจเหมือนอึดอัด ?คงตลกน่ะถ้าพูดแทนตัวเองอย่างนี้กับคนไม่รู้จัก แต่ก็ดีนะจะได้จำชื่อกันให้ได้ทั้งหมด?

?พี่ๆก็คงอยากให้เป็นงั้น? อัยรู้สึกว่ามันง่ายกว่าถ้าจะเลี่ยงการใช้สรรพนามทั้งหลาย

ความวุ่นวายก่อขึ้นมาสักพักหนึ่งเมื่อพี่เดียเริ่มการจับคู่โดยตอนแรกจะให้จับเชือกกันคนละด้าน (ตามที่เคยตกลงกันไว้ตอนประชุม แถมพวกพี่ๆก็มีวิธีจะจับเชือกให้ตรงกับคนที่อยากได้เสียด้วย) แต่พวกเธอช่วยกันซ่อนเชือกไว้ตั้งแต่ตอนก่อนเริ่มพิธีเปิด แล้วตอนนี้แก้วกับมายด์ก็จับไมค์เป็นพีธีกรแทนเสียแล้ว

...เพราะงั้น ต่อจากนี้สองคนนั้นมีหน้าที่ดำเนินเรื่อง

?เอาล่ะค่ะ...เราจะจับคู่กันด้วยการจับฉลากนะคะ? แก้วว่าออกมาเสียงใสขณะที่มายด์เดินแจกกระดาษให้ผู้มาร่วมกิจกรรมแต่ละคนเขียนชื่อและชั้นเรียนของตนลงไป (กันชื่อซ้ำ) โดยแยกกล่องชายหญิง (การคัดคนเข้าค่ายนั้นดูแล้วว่ามีคู่ครบแบบเว้นพิธีกร) ?โดยตอนแรกแก้วจะขออนุญาตจับเลือกมาคนหนึ่งก่อน แล้วก็จับฉลากกันต่อไปเรื่อยๆจนครบคู่นะคะ?

การจับฉลากดำเนินไปเรื่อยๆโดยที่คนแรกที่แก้วจับขึ้นมาเป็นเด็กผู้ชายม.สามซึ่งล้วงจับฉลากกล่องผู้หญิงได้เตยม.ห้าไปเป็นคู่หู แล้วเตยก็จับออกมาอีกคนให้คนๆนั้นมาเลือกคู่ของตัวเองต่อ เรื่อยมาจนเหลืออยู่อีกประมาณสามสี่คู่

?การฉลากก็เหมือนการเสี่ยงดวงอย่างหนึ่ง? มายด์เริ่มบรรยายไปเรื่อยๆเมื่อเต้ม.สี่ขึ้นไปจับฉลาก ?ก็เหมือนการสร้างชีวิตครอบครัว ถ้าดวงดีก็ได้คู่ดีเข้ากันได้ ถ้าดวงแย่หน่อยก็อาจจะได้คนที่เข้ากันลำบาก แต่เกมต่อจากนี้ก็เหมือนการสร้างสัมพันธภาพที่ดีเพื่อประคับประคองชีวิตคู่ซึ่งตามหลักแล้วก็คงเทียบไม่ได้กับที่พ่อแม่ของเราทุกคนที่บางคนอาจจะเหลือเพียงแม่หรือพ่อทั้งเพราะความตายมาพรากหรือความไม่ลงรอยแยกให้ห่างกันก็ตาม...แต่ความลำบากในการเล่นเกมก็พอจะเป็นพื้นฐานให้เราทำความเข้าใจได้ในรูปธรรมนะคะ?

?ดา...ม.ห้าทับสามครับ? เต้ ม.สี่พูดกับไมค์เมื่อจับฉลากได้ชื่อแม่นางแบบสมัครเล่นไปอย่างที่เสียงโห่ดังขึ้นมาให้ชายใส่แว่นหน้าแดงขึ้นมาหน่อย

?ฮะฮ่า คนสวยเราออกเรือนเสียแล้ว? แก้วว่าอย่างที่เรียกเสียงครึกครื้นขึ้นมาทันที ?เหลือแน่งน้อยกี่นางนี่? ยัยนั่นยักคิ้วใส่อัยอย่างที่คนเป็นเพื่อนกันมายักคิ้วตอบด้วยรู้ตัวว่ากำลังจะโดนแซว ?จะอยู่เป็นคนสุดท้ายเลยไหมจ๊ะอัย ไม่มีคู่จริงๆเดี๋ยวแก้วไปเล่นด้วยก็ได้นะ?

?อย่าลำบากเลย? อัยว่ายิ้มๆอย่างไม่ต้องการคาดเดาใดๆ

?แหนะ...นักบอลยังอยู่นะอัย ดูซิรอบนี้จะดวงสมพงศ์กันอีกไหม?

รอบนี้เด็กสาวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

...จะสมพงศ์หรือไม่ดูจะเป็นฝีมือเจ้าพิธีกรข้างบนนั่นมากกว่า

...ฉันเห็นนะ! ยัยมายด์แอบล้วงกล่องจับฉลากระหว่างที่คนอื่นๆกำลังสนใจกับดาบนเวที

อัยยาเบะปากอย่างนึกรำคาญ

น่าให้พ่อเซ็นก่อนแล้วค่อยติ๊กไม่อนุญาตจริงๆเลย ...แย่ที่พ่อเธอเป็นทนายผู้รักษาผลประโยชน์ตนเองอย่างสูง ท่านถึงไม่เคยยอมให้เธอเขียนแทนเลยสักอย่าง

?เห็นไหม? เสียงกระซิบทุ้มหูจากด้านหลังเล่นเอาสะดุ้ง ?เพื่อนอัยเอาฉลากไปซ่อนด้วย?

?ไปฟ้องพี่นนท์ซะสิ...บอกฉันแล้วจะได้อะไร?

?แหนะ...เขาห้ามพูด ?ฉัน? ไม่ใช่หรอ? นายกรว่าขำๆด้วยเสียงที่แผ่วลงอีก ?อย่าเผลอบ่อยนะ...เดี๋ยวโดนขัดห้องน้ำ?

?แล้วทำไมไม่ไปฟ้องพี่เขาล่ะ?

?ก็กรไม่ใช่คนขี้ฟ้อง...อัยก็ไปฟ้องสิ? เสียงนั้นยิ่งฟังออดอ้อนเมื่อพูดแทนตนด้วยชื่อและเรียกเธอด้วยชื่อ

อัยมองบุคคลที่เหลืออยู่นอกจากเธอและกรพลางนึกถึงกติกาแต่ละอย่าง

...โอ้ น้อง ม.สองตรงนั้นท่าทางงุ่มง่ามจัง ส่วนพี่ ม.หกอีกคนก็หน้าเหี้ยมซะ

อย่างนั้นก็ปล่อยเพื่อนๆมันจับคู่ไปเหอะ

เลือกคู่มันต้องใช้ดวงก็จริง ...แต่ในเมื่อไม่พึ่งดวงมันก็ดีอยู่แล้วเธอก็ฉลาดพอจะจับคู่นี้ไว้ล่ะนะ!

?อัยพอรู้กติกาใช่ไหม...อัยประชุมกับเขาด้วยนี่?

?รู้สิ? อัยกระซิบตอบเมื่อน้องผู้หญิงคนสุดท้าย (ไม่นับเธอ) ขึ้นเวทีไปจับฉลาก สายตานั้นมองกรสลับกับรุ่นพี่ม.หกก่อนจะกลั้นใจหยิบฉลากขึ้นมาอย่างที่อัยยานึกสงสารไม่น้อย

?งั้น...? บนเวทีประกาศคู่ให้น้องเขาขณะที่กรบอกเธอว่า ?คู่กันรอบนี้...อัยเป็นช้างเท้าหน้าไปเลยนะ เดี๋ยวเราเดินตามเอง?

ชิ...ตาบ้า!

อัยยามองเพื่อนทั้งสองบนเวทีเมื่อแก้วเริ่มหัวเราะจนท้องแข็งขณะที่มายด์ร้องเพลง

?พรหมลิขิตบันดาลชักพา ...ดลให้มาพบกันทันใด~?

?เอาล่ะ...สองคนสุดท้ายไม่ต้องจับแล้ว...รู้ชะตากรรมกันดีนะจ๊ะที่รัก? แก้วว่าพร้อมเสียงร้องแซวชวนแทรกแผ่นดินหนี

ให้ตายสิ...ตั้งแต่อีคาบการแสดงนั่นล่ะ เล่นกันซะดังไปทั้งโรงเรียน!

ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้เธอเป็นคนไร้ตัวตนเหมือนเดิมยังจะดีกว่า!

+++++++++++++++++++++

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

v.nefertali, รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 8 : เข้าค่าย (2)

« แต่งต่อ #11 เมื่อ: มีนาคม 01, 2010, 02:06:01 pm »

บทที่ 8: เข้าค่าย (2)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
จะนำหน้าจะเดินตามตามโอกาส
แม้พลั้งพลาดไม่คลาดคราจากจุดหมาย
ไม่นำหน้าหรือเดินตามจะเคียงกาย
ไม่เดียวดายเพราะขีดมาว่าคู่กัน
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

?ตกลงอัยนำนะ?

?ไม่รู้หรือไงว่าเวลาช้างจะเดินน่ะ...มันก้าวเท้าหลังก่อน? อัยยาว่าแล้วถอนใจเมื่อโดนจับมัดขาติดกับพ่อนักบอลตาคม

วิ่งสามขา...ฉันเกลียดวิ่งสามขา!

เด็กสาวเบะปากหน่อยๆเมื่อการแข่งรอบแรกคือ ?วิ่งคู่สู่ฝัน? ซึ่งแบ่งเป็นแข่งกลุ่มแรกและกลุ่มสอง ...สองคู่แรกจากกลุ่มหนึ่งและสองคู่แรกจากกลุ่มสองเป็นคู่ที่จะไปแข่งกันด้านอื่นต่อ

ก่อนจะเริ่มการวิ่งที่มาแข่งกันตรงลู่วิ่งของโรงเรียนพร้อมพลพรรคช่างกล้องที่สละเวลามากันให้พร้อมหน้า (พวกชุมนุมหนังสือพิมพ์โรงเรียนยินดีมาถ่ายรูปให้เมื่อพี่เดียคนงามไปคุยกับหัวหน้าชุมนุมนั้นด้วยตัวเอง)

?สู้เขานะอัย สู้เขานะกร!? ดาที่แข่งกลุ่มสองส่งเสียงพลางโบกมือให้อย่างเห็นเป็นเรื่องสนุกเพราะดูว่าเจ้าตัวจะคุยกับเต้คู่ของตนอย่างถูกคอ

?ไม่ต้องรีบนะ? กรยิ้มบอก

?น่าจะเป็นอัยนะที่ต้องพูดคำนั้น? สุดท้ายเธอก็แทนตนด้วยชื่อเพราะต้องรีบทำใจให้ชินไม่งั้นก็กระดากไม่เลิก

ตากรก็ยิ่งยิ้มกว้างไปใหญ่เมื่อได้ยินอย่างนั้น

?อัยก้าวขวาก่อนนะ ...พอพี่เขาให้สัญญาณเตรียมตัวก็ถอยขาขวาไปข้างหลัง? ขาขวาของเธอเป็นขาข้างที่ถูกผูกติดกับขาซ้ายของเขา ?พอเริ่มก็ก้าวขวา แค่เดินก็ได้...ไม่ต้องรีบ ล้มไปมันไม่สนุก?

อัยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

?ขอโทษนะ? เขาว่าเบาๆแล้วโอบไหล่เธอไว้หลวมๆ มืออุ่นๆนั้นชวนให้คลายตื่นเต้นไม่น้อย...เธอรู้สึกขึ้นมาเชียวว่าตานี่พึ่งได้แค่ไหน

?ตกลงจะเล่นแบบสนุกๆพอผ่านๆหรือคิดอยากชนะ?? อัยถามออกไปหลังวางตัวจนเข้าที่เข้าทาง แน่ใจว่าจะก้าวขาออกไปได้แม้จะรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง

?เวลาเล่นบอลกรก็เล่นตามที่ซ้อมแต่ก็เอาสนุกไว้ก่อนจะได้ไม่เครียด? เขาว่าแล้วยิ้ม ?แต่เวลาเล่นเกมนี่เผลออยากเอาชนะทุกที?

?งั้นก็ตามใจแล้วกัน...เรื่องวิ่งเนี่ย อัยยกให้?

?ครับผม? เขาทำหน้าระรื่นอย่างที่เธอไม่ค่อยจะเข้าใจในความหมายแต่เมื่อยัยแก้วให้สัญญาณด้วยนกหวีดเธอก็ถอยขวาตามที่เขาบอกไว้

พอได้ยินเสียงสัญญาณอีกทีเธอก็ก้าวขาตามเขาแบบที่ออกจะเชื่องช้าไปหน่อยในตอนแรก แต่เพราะแรงดึงจากเชือกทำให้ต้องเร่งก้าวเร็วๆตามอย่างช่วยไม่ได้

?เอาล่ะค่ะ...เชือกที่ขาก็เปรียบกับอุปสรรคในชีวิตคู่ ที่ถ้าใจไม่ไปด้วยกัน ไม่รู้ในจังหวะของกันและกันก็อาจจะขัดแข้งขัดขากันเองจนล้มคะมำลงไปได้? มายด์ว่าไม่ทันขาดคำคู่หูที่มีขนาดตัวต่างกันโขคู่หนึ่งก็ล้มไปกับพื้นอย่างที่อาการน่าจะไม่หนักนักเดี๋ยวก็จะมีหน่วยปฐมพยาบาลไปดูแล ?เมื่อล้มลงไปแล้ว จะเข้าใจในความผิดและให้อภัยกันก่อนจะก้าวต่อไปด้วยกันอีกครั้งได้หรือไม่...นั่นล่ะค่ะหัวใจของการทำงานเป็นคู่ ...หัวใจของการเป็นคู่ชีวิต?

?ตอนนี้พี่นนท์กับน้องดิวนำลิ่วมาแล้วค่ะ ตามมาด้วยคู่น้องภาคกับน้องอร ที่สามก็ไม่ใช่ใครที่ไหน กรกับอัยนั่นเอง? แก้วเริ่มส่งเสียงพากย์อย่างกับเชียร์มวย

?เฮ้ย!? อัยร้องออกมาหน่อยๆเมื่อสะดุดก้อนหิน

มือแข็งของนักบอลก็คว้าตัวเธอไว้ก่อนที่จะคะมำกันไปทั้งคู่

ตอนนี้เท้าของเธอข้างที่ถูกผูกติดกับเขาไว้เหยียบอยู่บนรองเท้าผ้าใบของเขา ร่างเสียหลักโดนตวัดไปในอ้อมแขนอย่างที่เรียวมือยึดเอาไหล่นั้นไว้เป็นที่เกาะทันที

?อย่างนี้ก็ดีนะ...เกาะแน่นๆ? กรหัวเราะยามโอบเธอไว้แล้ววิ่งแซงคู่ที่นำเป็นอันดับสองไปสบายๆราวกับเธอเป็นแค่ตุ๊กตายัดนุ่น

เธอเข้าเส้นชัยหลังคู่พี่นนท์ด้วยระยะทางไม่ถึงเมตร

หญิงสาวที่ไม่ได้ออกวิ่งเลยกลับเป็นฝ่ายหอบด้วยความตกใจ

พอเท้าได้แตะพื้นอีกครั้งก็ถามออกไปแทบจะทันที

?เจ็บหรือเปล่า?

?ไม่ๆ...อัยตัวเบาอย่างกับเด็ก? กรหัวเราะอีก ?แถมได้เข้ารอบต่อไปด้วยนะ...ใบ้หน่อยสิ ต่อไปเป็นอะไรหรอ?

?ก็...? เธอมุ่นคิ้วยามนึกถึงด้านต่อไปที่ท่านอาจารย์ไม่ได้ทำการตัดออก ?รอบที่ไม่อยากเล่นที่สุด?

?ขนาดนั้น? เด็กหนุ่มทำตาโตแล้วยิ้มจนตาหยี ?งั้นแสดงว่าต้องสนุกแหงเลย?

โอ้โห

หาว่าฉันขวางโลกหรือเปล่าเนี่ย

ดีล่ะ! เจอกันสักที!

?อัยๆ? ดาวิ่งเข้ามาหาระหว่างรอกรรมการจัดสถานที่ต่อไปซึ่งมากันที่อาคารเรียนคณิตศาสตร์ ?รู้สึกเขาจะเพิ่มกติกา?

?จริงดิ? อัยขมวดคิ้วขณะที่คู่ของเธอทั้งสองก็ยืนฟังอยู่ด้วยกัน ?พี่ๆเขาเพิ่มหรือยัยสองคนนั้นเพิ่มล่ะ?

?ดาว่าน่าจะเป็นแก้วกับมายด์ที่เพิ่ม...เพราะพี่ๆเขาก็แข่งด้วย?

?แล้ว...? เด็กสาวแหยหน้าขณะที่เพื่อนสาวก็ยิ้มแหย

ตอนนี้ที่ผ่านเข้ารอบกันมาก็มีคู่พี่นนท์ คู่ของดา คู่ของน้องม.สาม แล้วก็คู่ของเธอ

คนแข่งน้อยลงแสดงว่ากองเชียร์เพิ่มขึ้นล่ะ เสียงมันก็เลยกระหึ่มทั่วอาคารคณิตศาสตร์เชียว

ยิ่งพวกตากล้องกระจายตัวกันไปตามจุดต่างๆก็ยิ่งชวนให้อยากรู้ว่ายัยสองคนนั้นเพิ่มอะไรมาให้งงกันอีก

?เอาล่ะ...ผู้เข้าแข่งฟังกติกากันดีๆ ...ต่อจากนี้จะเป็นการแข่งรอบสองโดยเราจะคัดเหลือสองทีมไปแข่งในรอบสุดท้าย? แก้วเริ่มพูดผ่านโทรโข่งอย่างชำนิชำนาญ

?น่าลุ้นกันทั้งนั้นเลยใช่ไหม ชอบใครเชียร์ใครเชียร์ให้สุดเสียงไปเลย!? ยัยมายด์รับต่อไปอย่างไม่รั้งรอจนถึงช่วงบอกกติกา ?เอาล่ะ เกมนี้มีชื่อว่า ?วิ่งแต่งตามงาน? โดยที่คุณผู้หญิงจะต้องวิ่งไปหาชุดคุณสุภาพบุรุษมาจากบนอาคารก่อนจะลงมาแต่งตัวให้คุณผู้ชายที่ด้านล่าง พอคุณผู้ชายแต่งตัวเสร็จก็ต้องวิ่งขึ้นไปหาชุดคุณผู้หญิงบนอาคารลงมาแต่งตัวให้คุณผู้หญิงที่ยืนรออยู่จุดเดียวกัน จากนั้นจึงเดินควงกันไปเข้าเส้นชัยที่ใต้อาคารวิทยาศาสตร์?

?ชุดทั้งหมดที่เอาไปแขวนไว้จะอยู่คละๆกัน แล้วแต่ดวงว่าจับฉลากได้งานอะไรแล้วก็วิ่งขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าลงมาให้เหมาะสมกับงานที่จะไป ...แต่งได้แต่งดีมีโบนัสนะจ๊ะแม้จะไม่ผ่านเข้ารอบก็ตาม?

?โหย...? ดาร้องออกมาอย่างไม่ชอบใจ ?ต้องวิ่งขึ้นบันไดด้วยหรอ?

?ไม่วิ่งก็ได้จ้ะดา เดินสบายๆลอยชายเลือกเสื้อผ้าก็ได้เหมือนกัน? แก้วหันมาตอบแล้วหัวเราะ ?พร้อมหรือยังคะผู้เข้าแข่งรอบสองทุกท่าน?

?พร้อม~? เสียงตอบบ่งกระแสเหนื่อยหน่ายปนขบขันนั้นเรียกให้พิธีกรสร้างบรรยากาศต่อไปว่า

?กองเชียร์ล่ะพร้อมหรือยัง?

?พร้อม!? เสียงนั้นดังขึ้นก่อนจะกรี๊ดกระหึ่มกันขึ้นมาอีก บางคนที่พกกล้องส่วนตัวมาก็หยิบออกมาแย่งหน้าที่ช่างกล้องพิเศษเสียหมด

?ถ้างั้น...คุณผู้หญิงเข้าที่?

อัยเบะปากเพราะไม่อยากขึ้นบันได นึกถึงตอนมาส่งการบ้านคณิตทีไรล่ะเหนื่อยใจทุกที

?เดินดีๆนะอัยไม่ต้องรีบ? กรส่งเสียงบอกด้วยอารมณ์รื่นเริง ?ไม่ต้องวิ่งเดี๋ยวตกบันไดอีก?

เด็กสาวหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาจนไม่คิดจะต่อคำเมื่อแม่พิธีกรทั้งสองเริ่มเดินมาหาทีละคน

?จับฉลากจ้า? มายด์เดินถือกล่องมาตรงหน้าเธอและดา

?มีแบบให้ใส่ชุดไปออกกำลังกายไหม? อัยแกล้งถามอย่างที่เพื่อนสาวก็หัวเราะคิก

?แต่มายด์อยากเห็นคู่ของอัยใส่ชุดสูทจัง ...สูทบ้านพี่นนท์เชียวนะ?

อัยส่ายหน้าพลางหยิบฉลาก

นั่นไง...สมพรปากยัยมายด์จริงๆเลย

?ไปปาร์ตี้ราตรี? เด็กสาวอ่านอย่างไม่ค่อยจะเชื่อสายตาถอนใจออกมาหน่อยๆแล้วหันไปมองยัยดา ?ได้อะไรหรอดา?

?ไปทำงาน? ดาย่นคิ้วแล้วหันไปถามเต้คู่หูประมาณ ?เต้...โตไปจะทำงานอะไร?

?อยากเป็นหมอ?

?ถ้าไม่มีชุดหมอล่ะ?

ดวงหน้าขาวหลังกรอบแว่นนิ่งไปพัก

?ดาอยากทำอะไรก็เอาอย่างนั้นลงมาก็ได้...จะได้เลือกถูก?

?จ้า? ดายิ้มระรื่นแล้วหันมาถามเธอบ้าง ?อัยไม่ถามกรบ้างหรอว่าจะไปปาร์ตี้ไหน?

?ปาร์ตี้ไหนก็เหมือนกันล่ะ? อัยยากลอกตาแล้วมุ่ยหน้าเมื่อแม่พิธีกรทั้งสองเริ่มจับโทรโข่ง

?ขั้นแรกเรียบร้อย...ได้เวลาตามหาชุดตามงานแล้วจ้า!? แก้วว่าแล้วเริ่มนับ ?สาม?

?สอง? มายด์ต่อก่อนที่ทั้งคู่จะว่าออกมาพร้อมกัน

?เริ่ม!? เสียงกองเชียร์สำทับเข้ามาให้กระหึ่มเมื่อสี่สาวรอบสุดท้ายแยกกันขึ้นบันไดไปหาชุดบนอาคาร

?ทางไหน? ดาว่าขณะที่ขึ้นบันไดมาทางเดียวกัน

?ชั้นสองก็พอ? อัยว่าแล้วเลี้ยวไปทางห้องเรียนทันที

สองสาวช่วยกันกวาดสายตามองไปรอบๆจนตัดสินใจเดินไปควานหาชุดในกองเสื้อผ้าของห้องเรียนที่เธอเรียนคณิตตอนม.สี่

มือเรียวหยิบสูทสีแดงติดมือขึ้นมาแล้วกะพริบตาปริบๆมองอยู่พักหนึ่ง

นึกหน้าคนมีลักยิ้มแล้วก็ขยับยิ้มขำออกมาเมื่อพาดสูทนั้นไว้บนไหล่ สายตาหาเรื่องกวาดไปเจอกางเกงขายาวสีเหลืองและเนคไทสีเขียวสะท้อนแสง

?ยัยอัย? ดาหันมาเห็นแล้วหัวเราะขำ ?เอาจริงหรอนั่น?

?น่า...เสื้อพี่นนท์แน่ไหมเนี่ย พี่แกรสนิยมแปลกดีนะ? เธอเจอรองเท้าหัวแหลมสีชมพูอีกคู่แล้วจึงหันไปบอกเพื่อน ?ไปนะ?

?จ้า?

อัยยาเดินลงมาชั้นล่างและเห็นน้องม.สามกำลังแต่งตัวให้เพื่อนอยู่พอดี

...ดูแล้วน่าจะเป็นชุดนอน

ดวงตาคมกริบของคู่หูคู่กรรมเบิกโตมองเธอเมื่อเห็นสูทแดงมาแต่ไกล

?แกล้งกันหรือเปล่านี่? เสียงเขาออกไปทางขบขันซะมากกว่าเมื่อเธอเริ่มสวมเนคไทให้เขาก่อน ...ที่หยิบมาด้วยเพราะเห็นว่าเขาใส่เชิ้ตอยู่แล้วหรอกนะ ไม่ใช่เพราะถูกใจสีอะไรเลย!

กรมองอึ้งๆแล้วก็ยิ้มแหยๆเมื่อพวกกองเชียร์พากันกรี๊ดสนั่น

?เอาน่า...ก็อัยขี้เกียจเดินนี่นา? เด็กสาวว่าไปแล้วยิ้มขำเมื่อโยนรองเท้าสีชมพูลงกับพื้นพลางยื่นกางเกงให้เขาใส่

กรทำตามอย่างไม่เรื่องมากจนสวมสูทแดงเรียบร้อยเขาก็วิ่งขึ้นบันไดไปโดยไม่พูดอะไรมาก

?อัย? มายด์เดินมาสะกิดเธออย่างตะลึง ?แกล้งกันอย่างนี้เลยหรอ?

?แกล้งกันที่ไหน? อัยว่ายิ้มๆ ?แกล้งกรต่างหาก?

?โอ้โหเพื่อน? มายด์หัวเราะคิกเมื่อเห็นดาเดินลงมาพร้อมชุดสูทสีเทาที่อยู่ห้องเดียวกับที่อัยไปค้นเสื้อผ้ามา

?เต้เป็นนักธุรกิจไปแล้วกัน มันหาลำบากมากเลยไอ้ชุดทำงานเนี่ย? ดาว่าแล้วมุ่ยหน้าเมื่อติดเนคไทแบบสำเร็จรูปให้ (เท่าที่ดู มีอัยคนเดียวที่ผูกเนคไทเป็นในรอบนี้) ?...เราเห็นมีสูทผู้หญิงสีเทาอยู่ห้องสองสองห้าน่ะ ไม่ต้องเลือกมากหรอกชุดทำงานเอาสีขรึมๆก็โอเค?

เต้พยักหน้าพลางขยับแว่นด้วยมาดนักธุรกิจไฟแรงก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปตามที่ดาบอก

?การเลือกเสื้อผ้าให้คู่ก็เป็นการเอาใจใส่ดูแลอย่างหนึ่งนะคะ? แก้วเริ่มบรรยายเจตนารมย์ของด้านนี้หลังจากที่พวกผู้ชายขึ้นไปหาชุดกันด้วยเวลาอันสูสี ?คนเป็นคู่กันย่อมต้องอยากให้อีกฝ่ายดูดี แล้วคนที่โดนแต่งตัวให้ก็จะยิ่งมีความมั่นใจในตนเองเมื่อคนที่เป็นคู่ครองเป็นคนเลือกให้ ...ถือเป็นการสร้างสัมพันธ์ที่ดีอย่างหนึ่ง ใช้ได้ทุกครอบครัวไม่สงวนลิขสิทธิ์นะคะ?

เต้โผล่จากบันไดมาเป็นคนแรกเมื่อไม่ต้องเสียเวลาหาเสื้อผ้าเหมือนคนอื่น

...ถือเป็นความหัวใสของยัยดาโดยแท้

ขณะที่ดากำลังสวมกระโปรงชุดสูททับกางเกงยีนของตน กรก็กระโดดลงบันไดมาพร้อมชุดที่อัยแทบจะตบหัวตัวเองสักที

เออ...ใครว่าตานี่แก้แค้นไม่เป็น!

ที่นานเพราะหาไอ้สีเจ็บๆอย่างนี้อยู่ใช่ไหม!

ชุดกระโปรงทรงบอลลูนสีแดงสดเข้ากับสูทของนายกรเป็นอย่างดีถูกนักบอลยิ้มสวยยื่นให้อัยที่หลับหูหลับตาใส่โดยไม่ปริปาก

ด้วยว่ามันก็เป็นความผิดพลาดของเธอส่วนหนึ่ง...งานนี้จึงบ่นไม่ออก!

ร่างนั้นอ้อมมารูดซิปด้านหลังให้ขณะที่ดากับเต้ควงกันไปทางอาคารวิทยาศาสตร์เป็นคู่แรก

เจ้าของมือหนาถือวิสาสะดึงยางมัดผมเธอออกจนผมยาวๆสยายลงมา

อัยยาจะหันไปว่าเขาก็ฉุดเธอไปทางเส้นชัยอย่างที่แทบจะหน้าคะมำเป็นรอบที่สอง

ตาบ้าเอ๊ย!

หน้าม้าที่ติดกิ๊บเอาไว้ร่วงมาปรกหน้าผากนวลเมื่อมือหนาหันมายึดมันไปอีกครั้งก่อนจะลากเธอเข้าเส้นชัยในสภาพหัวยุ่งๆ

?เย้ๆ? ดาเดินเข้ามากอดคอเธอเมื่อเราทั้งคู่ได้ไปเล่นถึงรอบสุดท้าย

...ที่ไม่น่าเล่นสักนิด!

?โห...กรนี่เลือกเก่งนะ...น่ารักจังเลย!? แม่เพื่อนตัวดีเอาจมูกถูกจมูกเธอชวนให้จั๊กกะจี้ขึ้นมาจนต้องผละห่าง

?ไม่เล่นน่า?

ยัยดายีหัวเธอเล่นจนพอใจก่อนจะกอดเธอไว้ใหม่ราวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

?เราได้ผู้เข้ารอบสุดท้ายกันแล้วนะพี่น้อง!? มายด์ตะโกนผ่านโทรโข่งอย่างออกจะขบขันกับการเล่นกันฉันเพื่อนอย่างที่เห็นจนเจนตา ?มาสัมภาษณ์พวกเขากันหน่อยดีกว่าว่าประสบการณ์แต่งตัวให้คนอื่นนี่เป็นยังไงกันบ้าง?

?เชิญผู้แข่งรอบสองทุกท่านทางนี้เลยค่ะ ...มาให้คะแนนโบนัสกันหน่อยเร็ว?

เสียงเชียร์ดังต่อเนื่องไปราวกำลังชมรายการประกวดอะไรสักอย่างอยู่

?คู่แรกค่ะ...พี่นนท์ คู่พี่นนท์กับน้องดิวจับได้ชุดอยู่บ้าน...แล้วเป็นไงบ้างคะ ใส่เสื้อฟ้ากางเกงชมพูคู่กันเชียว?

?ก็นะครับ? พี่นนท์เริ่มรายการพรีเซ็นต์ตัวเองด้วยรอยยิ้มตามสไตล์แบบมีจังหวะจะโคน ?การที่เราใช้ชีวิตร่วมกันเนี่ย บางทีถ้าทำอะไรให้เหมือนๆกันจนคล้ายจะเป็นคนๆเดียวกันก็จะทำให้เรารู้สึกสนิทกันมากขึ้นเหมือนที่น้องดิวเลือกชุดมาให้พี่ พอพี่ใส่พี่ก็มีความรู้สึกว่า เออ...อยากจะเห็นน้องเขาใส่อะไรที่เป็นคู่กับเรา จะได้เป็นรูปธรรมย้ำขึ้นมาอีกขั้น...ว่าเนี่ย คู่กันนะ?

รายการร่ายด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจของพี่นนท์เล่นเอาน้องดิวหน้าแดงอย่างเขินอาย

...นั่นไง... เดี๋ยวได้มีหลังไมค์แน่ล่ะ พี่ชายปากหวานคนนี้ก็ใช่ย่อยอยู่

?ว้าว...มาดูที่คู่ต่อไปกันดีกว่าค่ะ...น้องอาร์มกับน้องไนซ์...ได้มาเป็นชุดนอน...ถ้าในอนาคตน้องๆมีโอกาสจะนอนกอดใครๆที่เป็นคู่ชีวิตของเรา น้องๆจะเลือกอะไรให้เขาใส่ตอนนอนดีเอ่ย?

?เอ่อ...? เด็กผู้หญิงเป็นฝ่ายพูดเมื่อโดนฝ่ายชายสะกิดส่งบท ?ก็นะคะ น้องก็แบบ เอ่อ ตอนนอนมันแบบ เป็นเวลาพักผ่อนใช่ไหมคะ ก็เลยแบบ ถ้าอาร์มใส่อะไรแล้วแบบ เอ่อ แบบว่าใส่แล้วสบายน่ะค่ะ ไนซ์ก็เลือกแบบ ...แบบที่อาร์มใส่แล้วนอนสบาย อะไรทำนองนั้น?

?ก็แบบ...อะไรทำนองนั้นนะคะ? แก้วเอ่ยล้อเลียนอย่างที่ได้ยินเสียงเชียร์ขึ้นมาอีก ?มาดูคู่ของนางแบบคนสวยของเรากันดีกว่า...ดากับน้องเต้...เป็นไงบ้าง ชุดทำงาน?

?ไม่ว่าในอนาคตข้างหน้าดาจะมีคู่ชีวิตทำงานอะไรนะ ดาก็คงจะดูเอาตามความเหมาะสม แต่ว่าตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง โดยปกติชุดทำงานก็ต้องสุภาพเรียบร้อยและเข้าได้ในทุกสถานการณ์ถูกไหมคะ ก็เลยเลือกสูทสีกลางๆให้เต้ คิดว่าเป็นไงบ้างคะ...ใส่แล้วเท่สมาร์ทเป็นนักธุรกิจเต็มขั้นเชียว ว่าไหมคะ?

เสียงตอบรับคำว่าของดานั้นเล่นเอาอัยยาคิดจนหัวปั้นว่าจะเอายังไงกับสูทแดง เนคไทเขียว กางเกงเหลืองแล้วก็รองเท้าชมพูนี่ดี

มือเรียวสางผมตนให้คลายจากอาการยุ่งเหยิงไม่ต่างจากหัวสมองที่กำลังหาทางรอด

?คู่สุดท้าย...ว่าไงจ๊ะ...ไอ้ชุดออกงานราตรียี่ห้อนี้ไปคิดค้นมาจากไหน? มายด์เอ่ยแซวอย่างที่เธอได้ยินเสียงหัวเราะขบขันและเสียงถ่ายรูปดัง แชะๆ อยู่รอบทิศ

แล้วทีอย่างนี้นายกรก็ไม่คิดจะแย่งพูดเลยนะ ไม่รู้หรือไงว่าที่เหลือบมองนี่คืออยากให้นายเอาไปพูดซะ!

เฮ้อ...สวมบทใครดีรอบนี้ ยืมรายการยิ้มรับแขกของคุณแม่มาก่อนแล้วกัน

?ไงจ๊ะอัย...จะพากรไปออกงานบ้านไหนเนี่ย? แก้วเอ่ยกลั้วหัวเราะอย่างที่อัยพยายามจะหัวเราะตามก่อนว่า

?ออกงานราตรีถ้าไปแล้วไม่มีคนเห็นมันก็แปลกๆเนาะ ก็เลยต้องแต่งเด่นๆไว้ก่อน? อัยยิ้มนิดๆเหมือนหน้ากระตุกเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากทางด้านหลัง ?แล้วเนี่ย...มีใครจะค้านไหมว่าแต่งแบบนี้แล้วกรไม่หล่อ?

เสียงกรี๊ดเชียร์ดังกระหึ่มขึ้นมาอัยเลยถามสำทับเข้าไป

?หล่อไหมคะ...คนไม่หล่อแต่งอย่างนี้ไม่ได้หรอกเนาะ?

?หล่อ~? เสียงสนับสนุนพร้อมอาการกริ๊ดกร๊าดดังตามมาเป็นเงาตามตัว

อัยยายิ้มนิดๆเมื่อเพื่อนกระซิบบอกประมาณ

?ร้ายใหญ่นะแก? มายด์หันไปถามคะแนนโบนัสจากคู่อื่นๆที่ตกรอบไปเมื่อรอบที่แล้ว

ไม่น่าถามเลย...

เจ้าคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างเธอนี่ก็การันตีได้อย่างดีแล้วว่าคู่ไหนจะได้โบนัส

++++++++++++++++++++++++++++

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, v.nefertali, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

Re: ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« แต่งต่อ #12 เมื่อ: มีนาคม 01, 2010, 02:15:47 pm »

[ระบาย] : ร้อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน p18

เฮ้อ ฝนยิ่งตกยิ่งร้อน e026 ฟ้าร้องน่ากลัวอีกแหนะ p29 ไปกินไอติมดีกว่า p6

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, v.nefertali, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

v.nefertali

แรงบันดาลใจ สร้าง...จินตนาการ...

ผู้ดูแลคลับกวี

คะแนนกลอน 224

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 2664

วันนึงรักจะโตเป็นเงา"ให้เราพักสายตา"

Level 41 : Exp 99%

HP: 4.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 8450
ได้รับคำชม: 3750

Re: ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« แต่งต่อ #13 เมื่อ: มีนาคม 01, 2010, 06:37:06 pm »

ช่วงนี้กรุงเทพ ตอนกลางคืนบรรยากาศดีมากๆ ลมพัดแรง เย็นๆดี

แต่กลางวันอย่าให้พูดเลย ...ตัวจะไหม้ p30

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

ดาราอรุณ, รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 3 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ทุกความงามเกิดได้...เพราะความรัก เพราะหัวใจมีรัก .....โลกจึงหมุน
หากฝันหวาน...พารักแท้....มาเจือจุน อยากให้หล่น...."ในใจคุณ" ... นิจนิรันด์

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.7%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 9: เข้าค่าย (3)

« แต่งต่อ #14 เมื่อ: มีนาคม 13, 2010, 10:04:03 pm »

บทที่ 9: เข้าค่าย (3)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++
กรุ่นไอรักมักเจือจนใจไหม้
จุดหัวใจให้อุ่นจนร้อนหวาม
ด้วยร้อยเล่ห์เทรักภักดิ์ใจตาม
หรือเพราะความห่วงหาและอาทร
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

?อัย...กินผัดกะเพราหรือข้าวหมูทอด?

?กะเพราอะไรหรอ? อัยช้อนตามองคนถามที่ตอนนี้ยืนค้ำหัวเธอซึ่งกำลังนั่งพิงเสาอาคารวิทยาศาสตร์ในช่วงพักเที่ยง (มีข้าวแจก)

?กะเพราหมู?

?พวกพี่ๆเขาไม่เตรียมอาหารอิสลามมาเลยหรอ?

?อัยเป็นอิสลามหรอ?

?เปล่า? อัยยาส่ายหน้าตามคำ ?งั้นแสดงว่าคงไม่มีอิสลาม...กะเพราแล้วกัน?

?ได้เลย?

กรพาร่างสูงของตนไปทางจุดรับข้าวกล่องโดยที่เธอก็นั่งขัดสมาธิรออยู่ที่เดิม

?ไง? เสียงทุ่มทักขึ้นพร้อมร่างโปร่งของเต้ที่นั่งลงไม่ใกล้ไม่ไกล

?ไง? อัยทักตอบเรียบๆ...เธอพอจะคุ้นกับเต้อยู่บ้างเพราะตอนม.ต้นก็เรียนห้องเดียวกันมาจนเจ้าตัวมีปัญหาเรื่องสุขภาพแล้วก็ดร๊อปเรียนไปนั่นล่ะ

?อัยที่รัก!? แรงโถมจากทางด้านข้างเล่นเอาร่างเล็กหงายไปกับพื้นเพราะร่างงามๆของเพื่อนสาวคนสนิท

?ดา...คิกๆ ปล่อยนะ!? อัยดิ้นหนีเรียวมือนั้นเป็นพัลวัน

เหมือนรอบนี้ยัยดาจะหมั่นเขี้ยวเธอเป็นพิเศษถึงได้ไม่ยอมผละไปโดยง่ายเช่นทุกครั้ง นิ้วเรียวๆนั้นจิ้มๆจี้ๆขึ้นๆลงๆอยู่แถวๆเอวของเธอ

?กอดให้หายคิดถึงหน่อยซี่!? ดาหัวเราะขำก่อนจะรั้งร่างเธอไปกอดไว้แน่นๆโดยที่จมูกจิ้มลิ้มนั้นก็เคลียอยู่แถวๆคอปลุกต่อมบ้าจี้ได้ไม่เลว

?ดา!? อัยผละหนีอย่างแรงแม้จะกลั้นหัวเราะไม่ไหวก็ตาม

?อาๆ? ดาว่าแล้วยอมถอยออกไป ?เพราะหิวหรอกนะถึงหยุด...เอ...? ดวงตาระริกหยอกล้อนั้นส่งมาด้วยประกายน่าขนลุก ?หรือกินอัยดี...ตัวเล็กอย่างนี้จะอิ่มไหมหนอ?

?บ้า!? อัยหลุดปากว่าแล้วยิ้มขำ ?เป็นอะไรขึ้นมา ทำอย่างกับว่าไม่เจอกันสักสามสี่เดือน?

?เชอะ? ดานั่งลงข้างเธอพลางแกะห่อข้าวของตนในขณะที่เต้ก็นั่งกินดูสถานการณ์ไปพลางๆ ?ก็ดาอิจฉานี่นา...ตั้งแต่แข่งวิ่งสามขาแล้ว นอกจากดาใครกอดอัยได้แบบนั้นบ้างล่ะ หึ แล้วดูสิ แต่งตัวให้กันอีก ดาก็อยากให้อัยมาติดกระดุมให้ดามั่งนะ?

อาการกระเง้ากระงอดบวกดวงตาระริกยั่วเย้านั้นเล่าเอาดวงหน้าใสๆแดงเรื่อขึ้นมาทันที

อัยเบะปากแก้เก้อ...ปกติเธอจะยอมนะ แต่รอบนี้ไม่ได้ ...ไอ้ตาเป็นสิบๆคู่ที่ทิ่มแทงอยู่นี่กำลังจะกลายเป็นสักขีพยานชั้นดีว่าเธออายแทบแทรกแผ่นดินหนี...ถ้าเธอไม่ตอบโต้ไปบ้าง!

?แล้วทีดาไปใส่สูทให้เต้ล่ะ? หนุ่มแว่นแทบจะกลืนข้าวติดคอเมื่อโดนโยนใส่ไปเต็มๆ ?อย่าคิดว่าอัยไม่เห็นนะ มีจัดเสื้อให้กันแถมยัง หึ ...ใครกันแน่ที่ควรจะโกรธ?

?แต่เต้เป็นรุ่นน้องนะอัย...แต่กรน่ะ...?

?รุ่นน้องแล้วไง...อัยไม่ถือว่าคนที่เกิดก่อนอัยตั้งห้าเดือนเป็นรุ่นน้องอัยหรอก ...แล้วกรทำไม ...นี่ตกลงดาน่ะหึงอัยหรือหึงกรกันแน่ ...เคยคบกันมานี่?

อาการอึ้งกิมกี่ของดานั้นเล่นเอาเธอหน้าซีด

?อัย...? ริมฝีปากแดงเรื่อนั้นสั่นระริกอย่างที่คนเผลอพูดอะไรไม่ดีออกไปถึงกับค้างปากจะเอ่ยขอโทษจน... ?โหย...ปากอย่างนี้ขอจูบซะทีมา?

?เฮ้ย!? ร่างเล็กพลิ้วตัวหนีอย่างตกใจ ?ดาไม่เล่น ...บ้า ดา หยุด?

เสียงขาดเป็นห้วงๆนั้นดังพอที่จะเป็นจุดสนใจของทุกคนในสถานที่ยิ่งเมื่อนางแบบคนงามจับเพื่อนตนเองจนล้มกลิ้งไปกับพื้นแถมยังหอมแก้มกันให้เห็นจะๆ

?ดา? ร่างนางแบบชะงักนิดหนึ่งเมื่อมือหนาของนักบอลตบบ่าเบาๆ ?กินข้าวกัน...นี่ของอัย ไปเถอะ...กินให้เสร็จก่อนเดี๋ยวค่อยเล่น?

มือนั้นส่งกล่องข้าวสองกล่องให้อัยที่ยังโดนกอดรัดไว้ก่อนจะลากสองสาวไปด้วยมือทั้งสองข้าง

?นั่งๆ...อัย กะเพราของอัย หมูทอดของกรนะ ...โห? ดวงตาคมมองสำรวจร่างบางที่ยังหอบหายใจหน่อยๆ ?อัยเหงื่อออกเยอะกว่าตอนกรแข่งบอลอีกนะ?

ดวงหน้าแดงก่ำเพราะปรับอุณหภูมิร่างกายไม่ทันยิ่งแดงจัดขึ้นไปอีกเมื่อเพื่อนสาวส่งคำพูดสองแง่สามง่ามมาสำทับว่า

?กร...แค่นี้ยังน้อย เวลานั้นน่ะหอบระรวยกว่านี้เยอะ?

?ดาหมายถึงตอนวิ่งวอร์มเล่นพละใช่ไหม?? อัยยาถามด้วยดวงตาหรี่เอาเรื่อง

?ใช่สิ!? เพื่อนสาวหัวเราะใส ?จะมีตอนไหนอีกล่ะ...กินเร็วเข้า เดี๋ยวแข่งต่อหลังกินเลยหรือเปล่าเนี่ย ถ้าเป็นงั้นไม่ไหวนะ ได้จุกตายพอดี?

?แล้วแก้วกับมายด์ล่ะ? เธอถามเปลี่ยนเรื่องเมื่อแกะกล่องข้าวของตนบ้าง ?หรือหาเรื่องจะทำอะไรอีก?

?น่าจะไม่น้า? ดาแหยหน้า ?ด่านสุดท้ายถึงรู้กติกาก่อนก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมาก...ยังไงก็เหนื่อย ...แถมเราก็รู้กันทั้งสองคน ยังไงก็กลยุทธ์เดียวกันจริงไหม?

?นั่นสิเนาะ? เธอโคลงศีรษะ ?แค่ไม่ต้องวิ่งขึ้นบันไดอีกก็พอแล้ว?

?ก็บอกว่าไม่ต้องวิ่ง? ดวงตาบ้องแบ๊วนั้นมีรอยหยอกล้อ ?เดี๋ยวตกบันไดไปไม่สนุก...คนอื่นเขาจะเป็นห่วงเอานะ?

?หือ?? อัยแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ?หมายถึงดาหรอ...ไม่หรอก อัยยังไม่ซุ่มซ่ามขนาดนั้น?

?จ้า? ลดาหัวเราะคิกคักกับอาการแทนตัวเองด้วยชื่อตามกฎของค่าย ?กินกะเพราบ้างสิ...อัยก็กินหมูทอดบ้าง อร่อยนะเจ้านี้?

?เอาสิ? สองสาวแลกกับข้าวกันกินเหมือนตอนนั่งกินในโรงอาหารของวันมาเรียนปกติ

?อะแฮ่ม? เสียงกระแอมที่ดังขึ้นเรียกสายตาของผู้ที่กำลังนั่งกินข้าวทั้งสี่คนได้เป็นอย่างดีเมื่อร่างสูงของพี่นนท์ยืนอยู่ตรงนั้น ?น้องๆครับ...ช่วยดูรอบตัวบ้างสิครับ?

สองสาวคู่ซี้มองหน้ากันตาปริบๆเมื่อหัวสมองประมวลผลหลังกวาดสายตารับข้อมูลเรียบร้อย

อ้อ...เฮียแกจะให้นั่งเป็นคู่เหมือนตอนแข่งขันกันเมื่อครู่

...สองสายตาบอกความหมายถึงกันและกัน แล้วต่างฝ่ายก็ต่างแกล้งเป็นไม่รู้

?ทำไมหรอคะพี่นนท์? ดาทำตาใสถามเหมือนงงๆ

?นี่ค่ายจำลองครอบครัวแบบปกตินะครับน้องดาน้องอัย...มานั่งกันเป็นคู่เกย์เลสเบี้ยนแบบนี้ได้ไง?

เลสเบี้ยนทั้งคู่ไม่มีอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ...แต่เจ้าคู่เกย์นี่สิ พ่อสองหนุ่มที่กำลังคุยกันหงุงหงิงแทบจะสะดุ้งถอยห่างจากกันแทบไม่ทัน

?ก็พี่นนท์ไม่ได้บอกนะว่าห้ามกินข้าวกับเพื่อน? ดาทำฤทธิ์ดื้อตาใสอย่างเคย ?จำลองครอบครัวแล้วนี่มันขัดตรงไหนหรอคะ...ครอบครัวหนึ่งใช่จะมีแค่คนสองคน...จะมีสัมพันธ์เป็นเพื่อนกับบ้านข้างๆบ้างก็เรื่องปกตินี่คะพี่?

?ครับ...แต่แบบนี้มัน...?

?ทำไมล่ะคะ...ต่อให้สัมพันธ์เป็น ?ชู้? ก็ยังเรื่องปกติของครอบครัวนี่คะ ตามกฎหมายว่าไว้ว่าถ้าผู้หญิงคบใครออกนอกหน้าผู้ชายมีสิทธิ์ฟ้องหย่าก็จริงแต่นี่ผู้ชายเขาไม่ได้ฟ้องสักหน่อย แถมยังนั่งคุยกันออกรสอยู่นี่ไง?

?อ้าว...แล้วน้องไม่คิดจะฟ้องเขาบ้างหรอ สามีนอกใจแล้วนะ?

ดาถึงกับอึ้งเมื่อพี่นนท์พูดออกมาได้หน้าตายๆ แล้วอัยก็แค่ทำหน้าตายกลับไปว่า

?ผู้ชายต้องถึงขั้นเปิดเผยออกนอกหน้าค่ะ ต้องเชิดชูอยู่กินกันให้สาธารณะรับรู้นั่นล่ะถึงจะฟ้องเขาได้ ...ไม่ยุติธรรมเท่าไหร่แต่ตราบใดที่เขายังเลี้ยงดูภรรยาดี ...จะฟ้องให้เปลืองเงินไปทำไมล่ะคะพี่นนท์?

?ก็...? พี่นนท์แทบจะเต้นเมื่อโดนย้อน (นิสัยพี่แกเหมือนผู้หญิงเหมือนกันนะ...ตรงที่ยอมไม่ได้ถ้าเถียงไม่ชนะนี่) ?ก็แล้วเขาเลี้ยงดูเราดีแบบที่เราจะไม่หึงหวงเลยหรอ?

?กรอุตส่าห์เอาข้าวมาให้อัยกินนะ? อัยยาชูกล่องข้าวให้เห็นชัดๆ ?แล้วจะบอกว่ากรไม่ดูแลอัยได้ไง...เอ...ตะกี๊พี่นนท์หลุดสรรพนามต้องห้ามมากี่คำคะ?

?เฮ้ย...นี่ไม่เกี่ยวนะอัย มันเป็นเรื่องสมมุติ?

?ได้ไงพี่นนท์ ตั้งกฎเองไม่ทำตามแบบนี้ไม่ใช่ลูกผู้ชายนะ? ดาเสียงดังขึ้นแล้วตะโกนเรียกพวก ?พี่เดียคะพี่เดีย พี่นนท์เรียกกรกับเต้ว่าเขาค่ะ พี่เดีย พี่นนท์ผิดกฎแหนะค่ะ?

อัยกลั้นหัวเราะเมื่อร่างสูงโดนเพื่อนร่วมห้องลากตัวกันไปพิพากษาโทษโดยเหล่าคณะกรรมการชุมนุม

?โดนซะบ้าง หึ นี่อัย ดาว่าเฮียแกต้องเป็นประเภทผีเห็นผีแหงเลย พอเห็นเต้กับกรคุยกันก็ปรี่เขามาเชียวหรือว่า...?

?เดี๋ยวดา...? กรขัดคำหลังกลืนข้าวก้อนโตลงไปได้ ?ผีเห็นผีได้ไง...กรกับเต้ไม่ได้...?

?ไม่ได้อะไร...เมื่อกี๊นั่งคุยกันหงุงหงิงอย่างกับคู่รักแหนะ?

?แล้วดาล่ะ? กรว่ายิ้มๆ ?ต่อหน้าต่อตาเชียวนะ...เต้ก็นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งนานดาให้ความสนใจกับอัยมากกว่าเต้ได้ไง?

รู้สึกว่าสองคนนี้จะไม่มีสะดุดหลุดบทเลยแม้แต่น้อยยามต้องเรียกแทนตนและคนอื่นๆด้วยชื่อไปเสียทั้งหมด ...เหมือนเด็กทะเลาะกันไม่ผิด

เต้เริ่มสะกิดเตือนกรในขณะที่อัยก็กระตุกแขนเสื้อเตือนเพื่อนสาวหลายทีแล้วเหมือนกัน

?ทำไมล่ะ ...นี่กรหึงอัยหรือเต้กันแน่ฮึ?

ช้อนพลาสติกที่พูนไปด้วยข้าวและกะเพรายัดเข้าปากอิ่มของนางแบบปากไวแทบจะทันที

?กินซะเถอะ...พูดมากไม่เหนื่อยบ้างหรือไง? อัยมุ่นคิ้วเมื่อปิดปากเพื่อนได้สำเร็จ

?เย้...ได้กินข้าวจากช้อนอัยแล้ว?

อ้าวไอ้นี่...

อัยถึงกับเหวอเมื่อดาพูดออกมาได้หน้าตาเปรมปรีดิ์สุดๆ

?ล้อเล่นน่า? ดาว่าแล้วเริ่มตีหน้าเป็นงานเป็นการ ?นี่...ตกลงรอบต่อไปเอาไง?

?เอาไง...? อัยส่ายหัว ?ไม่เล่นได้ไหมล่ะ...ยังไงก็ต้องเล่นนี่?

?ไม่ใช่...ดาหมายถึงว่า ใครจะชนะ?

?เรื่องงี้ต้องเตี๊ยมด้วยหรอ?

?อ้าวก็...?

อัยโบกมือบอกปัดก่อนตัดบท

?ดาแข่งวิ่งกับอัย...ตัวตัดสินน่ะปล่อยกรกับเต้ไป? ข้าวอีกคำถูกป้อนให้เพื่อนสาวด้วยมือเธอ ?ทีนี้ก็กินซะ...เหนื่อยแล้ว เลิกพูดซะบ้างเถอะ?

ดาเคี้ยวข้าวแก้มตุ่ยด้วยอาการอมยิ้มกับท่าทางของเธอ

?อยากเกิดเป็นผู้ชายจังเลย ดาจะจีบอัยคนแรกไม่ปล่อยให้ไปไหนเชียว ยิ่งปล่อยผมน่ารักน่าหยิกอย่างนี้นะ?

พอเพื่อนพูดมาเธอก็พึ่งนึกได้รีบล้วงเอายางรัดผมสำรองมาเตรียมรวบผมทันที

?หยุดเลยอัยยาถ้า...?

?ขอมัดเถอะน่าร้อนจะตาย? อัยบ่นอุบก่อนจะเอ่ยเลี่ยงๆ ?ตามใจกันบ้างสิ...ตามใจมากๆแค่เป็นทอมก็ยอมแล้ว?

นางแบบสมัครเล่นหัวเราะเสียงใส

?สัปดาห์หน้าดาจองตัวแล้วนะ?

?ไปไหน?? ปากบางสวยเอ่ยถามทันทีด้วยหัวคิ้วที่กดลงหน่อย

?ไม่บอกหรอก? ดาว่าแล้วเริ่มกินข้าวอย่างจริงจัง ?แต่จะเอาใจให้เต็มที่เลย?

โห...

อัยได้แต่กลอกตา

...รู้สึกว่าจะน่ากลัวกว่าโดนผู้ชายชวนไปเที่ยวอีกนะเนี่ย

มีต่อค่ะ

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มีนาคม 14, 2010, 03:23:46 pm โดย: ดาราอรุณ »

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

เพิ่มแท๊ก:

แสดงความเห็นโดยรวมเกี่ยวกับกวีคลับได้ที่นี่จ้า

เพิ่มแท๊ก:

หน้า: [1] 2 ขึ้นบน

กวีคลับดอทคอม : สังคมดีๆของคนรักกลอน | ห้องรับรอง-ต้อนรับเพื่อนกลอนชาวกวี | เรื่องสั้น,บทความ | เรื่องยาว หลายตอนจบ | หัวข้อ: ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« หน้าที่แล้ว ต่อไป »