ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 9: เข้าค่าย (3) --ต่อ--

« แต่งต่อ #15 เมื่อ: มีนาคม 14, 2010, 03:28:59 pm »

?แกจีบอัยอยู่หรอ?

กรชะงักฝีเท้าทันทีที่โดนถามตรงๆอย่างนั้น

?ว่าไง? เต้สบตาเขาผ่านเลนส์ใส ?จีบอัยยาอยู่หรอ?

?เปล่าหรอก? เขาว่าแล้วยิ้ม ?พี่นิคแกสั่งมาน่ะ...ว่าเราต้องขอเบอร์อัยให้ได้?

ทั้งสองคุยกันเบาๆตอนที่ปลีกตัวมาทิ้งขยะกับหาน้ำดื่ม

...ช่วงนี้ยังคงอยู่ในระยะเวลาพักผ่อน รอบบ่ายจะเริ่มตอนบ่ายโมงตรงซึ่งก็ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาที

?แน่ใจ?? เต้ยกมุมปากคล้ายหยอก ?เมื่อก่อนอัยไม่เหมือนตอนนี้เลยล่ะ?

?จริงหรอ?

?อืม? คนพูดว่าแล้วขยับแว่นอย่างเคยนิสัย ?เมื่อก่อนอัยยิ้มเก่งมากเลยนะ เล่นกับเขาไปทั่ว ตอน ม.ต้นก็ซ่าได้ใจเชียวล่ะ ไม่เงียบๆเหมือนตอนนี้?

?เมื่อก่อนเรียนห้องเดียวกันนี่นะ?

?อืม? เต้ยักไหล่ ?เราว่าอัยน่าจะลืมแล้ว...เมื่อก่อนเราเคยไปบ้านอัยด้วย ไปทำงานกลุ่มน่ะ ช่วงนั้นมันเป็นงานระยะยาว ไปประมาณสามสี่ครั้งได้ อัยจะเอาน้ำผลไม้มารับกับคุ้กกี้ เห็นตัวบางๆอย่างนั้นกินเก่งใช่ย่อยนะ เอาของมารับแขกแขกไม่เคยกินทันซะที ...แถมยังชวนคุยตลก แกล้งหยอกคนอื่นเขาบ้าง อย่างว่า...อัยเองก็ไม่มีพี่น้องรุ่นเดียวกัน ก็เลยติดเพื่อน?

?แล้วทำไม...?

?ตอนปลายปี ม.สาม เห็นว่าอัยเริ่มเงียบๆตั้งแต่ช่วงนั้นล่ะ แต่เราก็ดร๊อปเรียนพอดีก็เลยไม่เจอกันเลยจนเรากลับมาต่อ ม.สี่นี่ล่ะ?

เต้กับกรถึงบ้านจะอยู่ใกล้เคียงกันแต่ก็ไปรู้จักกันที่ร้านเกมใกล้ๆโรงเรียนด้วยว่าเซียนทั้งคู่ก็เลยคุยกันถูกคอ ยิ่งพอรู้ว่าอยู่บ้านใกล้กันก็เลยสนิทกันไปโดยปริยายทั้งที่ความชอบของทั้งคู่แทบจะจูนกันไม่ติด ...เหมือนกันเรื่องเดียวก็คือเกม

?รู้เยอะจังนะ? กรถอนใจ ?รู้เยอะขนาดนี้ขอเบอร์มาให้เราทีสิ จะได้เอาไปให้พี่นิคได้แล้ว?

?มาดมากเหมือนกันนะแกเนี่ย? เต้ยิ้มขำ ?ขอดาซะก็จบนานแล้ว?

?ดาออกจะหวงเพื่อน?

?ถ้าแกขอเราว่าดาให้? ดวงตาหลังกรอบแว่นมองทางข้างหน้า ?เราว่าดาดูออกว่าถ้าเอาเบอร์ให้กร อัยจะไม่ต้องวุ่นวายกับพี่นิค?

?แกนี่รู้เยอะเหมือนหน้านะ? กรเดาะลิ้น ?ดานี่เจอกันตอนไหนหือ?

?ที่โรงพยาบาล? เต้ยิ้มๆ ?บังเอิญน่ะ?

?แลกกันไหมล่ะ? รอยยิ้มจริงใจเสมอพลันเปลี่ยนเป็นอาการเจ้าเล่ห์ ?เราหาเบอร์ดาให้...นายไปขอเบอร์อัยมาให้เรา?

?ขอเองน่าประทับใจกว่านะเราว่า? เต้โคลงศีรษะ

?มันก็ขึ้นกับว่า...กล้าหรือเปล่า?

หนุ่มแว่นปล่อยเสียงหัวเราะออกมาก่อนที่บรรยากาศรอบข้างจะเงียบสงัดอย่างประหลาดเมื่อมือหนาของใครสักคนตะปบเข้าที่บ่าของทั้งคู่

?โอ้...พี่ว่าพี่ได้คนโดนทำโทษเป็นเพื่อนแล้วนะนี่? พี่ประธานชุมนุมว่าเสียงขรึม ?ว่าไงฮึกรวิก...ศิวณัฐ (เต้) ... คืนนี้เราได้ไปขัดห้องน้ำกันสามคนแน่เลยล่ะ?

เต้ทำเสียงในคออย่างเกินคาดในขณะที่กรได้แต่ถอนใจ

?พี่นนท์...? กรค่อยเอ่ยต่อรองอย่างสุภาพ ?ขัดก็ได้ครับ...แต่ผู้หญิงไม่รู้ได้ไหม?

?มันก็ขึ้นกับว่า...? พี่นนท์ทำตามีเลสนัย ?จะปิดเรื่องไหนดี...ระหว่าง คุณสุภาพบุรุษมานั่งคุยกันแล้วลืมตัวใช้สรรพนามต้องห้ามกับ...? ริมฝีปากเข้มนั้นขยับชัดเจนแต่เสียงนั้นลอดออกมาคล้ายเสียงลมหายใจที่รดต้นคออย่างข่มขู่ ?การแลกเบอร์?

เสียงถอนใจของจำเลยทั้งสองถือเป็นคำตอบชั้นเลิศ!

+++++++++++++++++++++++++++++++++

ดีที่เซฟไว้ e026 คราวหลังถ้าเนื้อมันขาดไปเฉยๆบอกหน่อยนะคะ ตอนลงก็ยังอยู่ดีมาดูอีกที เอ๊ะ หายไปไหน?!

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของผู้แต่ง คลิกเพื่ออ่านเพิ่ม
หากท่านใด นำบทกลอนไปเผยแพร่ ขอความกรุณาทำลิ้งค์กลับมายังกระทู้ดังกล่าวด้วยครับ
เพื่อเป็นการให้เครดิตแก่เจ้าของบทกลอน (กรณีเก็บไว้อ่านส่วนตัวไม่เผยแพร่ ทางเราไม่ห่วงห้าม)

เกี่ยวกับการลงโฆษณาในบอร์ด
ทางเราไม่อนุญาติ ให้ลงโฆษณาภายในบอร์ดโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม
หากฝ่าฝืน ทางผู้ดูแลจะทำการลบ ID อย่างถาวร ทางเราถือว่าได้จัดที่สำหรับลงโฆษณาให้ท่านแล้ว
เพราะยังมีบุคคลส่วนน้อยที่ยังฝ่าฝืนอยู่ เพื่อความเป็นระเบียบ ทางเราขอแนะนำให้ท่าน ลงโฆษณาได้ที่นี่คลิก

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

รอยทราย

ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก

คะแนนกลอน 253

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 2752

ความรักเปรียบเสมือนเม็ดทราย ยิ่งบีบแรงทรายก็ยิ่งไหลออกจากมือ

Level 42 : Exp 68%

HP: 13.8%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 10756
ได้รับคำชม: 6209

Re: ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« แต่งต่อ #16 เมื่อ: มีนาคม 14, 2010, 04:59:35 pm »

แหะๆๆ มิน่าอ่านไปก็งงอยู่ๆ แหะๆๆ

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

ดาราอรุณ, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

หาดทรายโอบเกลียวคลื่น....ทะเลตื่นม้วนพบทราย
หยอกล้อละอองพราย....รักมิคลายทรายกับทะเล

รวมกลอน ร อ ย ท ร า ย

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 10: เข้าค่าย (4)

« แต่งต่อ #17 เมื่อ: มีนาคม 29, 2010, 03:15:22 pm »

บทที่ 10: เข้าค่าย (4)

+++++++++++++++++++++++++++++
จะวิ่งเล่นในใจฉันอีกนานไหม
รู้ไหมใครคนหนึ่งเฝ้าห่วงหา
รู้บ้างไหมยามที่เราเจรจา
เธอนั้นหนาทำฉันพูดไม่เป็น
+++++++++++++++++++++++++++++

?ถึงเวลาของการแข่งขันรอบสุดท้ายกันแล้วค่ะ...เราจะได้รู้กันแล้วว่าคู่ไหนคือคู่หูคู่ใจที่สุดยอดที่สุด!? แก้วตะโกนก้องผ่านโทรโข่งเมื่อเปลี่ยนสถานที่กันมาที่ห้องสมุด

ห้องสมุดของโรงเรียนนั้นเป็นอาคารยกพื้นมีบันไดทอดยาวสองด้านเพื่อขึ้นไปเก็บรองเท้าบนเฉลียงหน้าห้องสมุด

...ตอนนี้มีโต๊ะวางของสองตัวด้านบนเฉลียงและโต๊ะอีกสองตัวที่หัวบันไดทั้งสองด้าน

?กินวิบาก?

นั่นล่ะชื่อเรียกที่คุ้นเคยกันทุกผู้ทุกคน

และเป็นอะไรที่ไม่อยากเล่นแม้แต่นิดเดียว!

?แก้ว...มีขนมไพ่ด้วยหรอ ดาไม่ชอบกินขนมไพ่เลย ...นี่ เปลี่ยนจากน้ำเขียวเป็นน้ำแดงไม่ได้หรอ น้า~? ลดาเฝ้าเดินกวนใจคุณพิธีกรจนวินาทีสุดท้ายก่อนการแข่งในขณะที่ผู้เข้าแข่งอีกคนได้แต่นั่งถอนใจ

?มายด์...มีเพิ่มมีเปลี่ยนอะไรไหม? อัยเอ่ยถามพิธีกรที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อความแน่ใจ

?ไม่เปลี่ยนๆ...มันเหนื่อยอยู่แล้ว และมายด์กับแก้วก็เห็นว่าขืนให้อัยกับดาวิ่งขึ้นบันไดอีกการบ้านสัปดาห์นี้ไม่มีให้ลอกแน่ๆ?

คิดถูกที่สุดเลย!

อัยยิ้มนิดๆอย่างนึกขำ

?พอเลยดา...ไปเข้าที่? แก้วบอกปัดแล้วเดินมาอยู่ข้างๆมายด์เพื่อความปลอดภัยในขณะที่ดาก็เดินหน้ามุ่ยมาหาเธอ ?เอาล่ะคะ...จากที่ทุกท่านเห็นนะคะ...เกมสุดท้ายคงเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากกินวิบาก~? โทรโข่งส่งเสียงสะท้อนไปไกลก่อนจะถูกกลบด้วยเสียงกรี๊ดปลุกความตื่นเต้น

?เกมนี้มีทริคอยู่นิดหน่อยในคราวแรกที่ตกลงกันไว้...แต่ดูว่าสองสาวคู่แข่งสองคู่สุดท้ายจะรู้ทริคกันทั้งคู่ แต่ถึงกระนั้นก็เชื่อได้ว่าจะไม่มันส์น้อยลงเลย!? มายด์ว่าแล้วหัวเราะ ?ด่านนี้เราต้องการให้รู้ถึงวิธีการวางแผนชีวิต แล้วสองคู่ตรงนี้ก็สอบผ่านอย่างไม่ต้องคิดมากเพราะมีข้อมูลอัดแน่นอยู่ในหัวมาตั้งแต่เริ่ม ที่เหลือก็คงขึ้นกับว่า...ใครจะสามัคคีได้มากกว่ากัน?

อัยถอนใจหน่อยๆเมื่อนึกถึงครั้งแรกที่พวกพี่ๆคิดเกมนี้ขึ้น

ก็เป็นเกมกินวิบากแบบที่ว่า คนหนึ่งยืนที่จุดสำหรับกิน อีกคนวิ่งไปหยิบของกินมาทีละอย่างจากโต๊ะวางอาหารเพื่อให้อีกคนป้อนให้กิน

มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการวางแผนครอบครัวก็เพราะว่า...ถ้าหากมีการวิ่งและกินเพียงครั้งเดียว ผู้ชายก็ต้องเป็นคนกินอย่างไม่ต้องคิดมาก

...แต่เพราะมีสองรอบ จึงต้องวางแผนว่าใครกินก่อนป้อนก่อน

เพราะหนทางในการกินและการป้อนนั้นลำบากกว่ากันพอสมควร

และถ้าเพื่อนสาวพิธีกรคู่หูจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร เธอกับดาก็คงไม่ต้องวิ่งมาก

เมื่อถูกเรียกให้ไปเข้าที่ กรก็เตรียมไปยืนจุดวิ่งหยิบอาหารทันทีอย่างที่เธอฉุดแขนรั้งไว้แทบไม่ทัน

?กรไปป้อนก่อน?

?อ้าว...อัยจะกินหรอ ไหวหรอ วิ่งตั้งห้ารอบนะ? เสียงถามออกแนวห่วงๆนั้นทำเธอถอนใจ

?ห้ารอบบนพื้นราบสำหรับคนกินคนแรก? เธอค่อยๆอธิบายตามที่เคยประชุมมา ?กับห้ารอบขึ้นบันไดสำหรับคนที่สอง...กรจะให้อัยวิ่งขึ้นบันไดหรือไง?

?อ้าว...? นักบอลคนเก่งยิ้มขำ ?โอเคๆ ...ไม่ต้องวิ่งหรอกนะ เดี๋ยวกรค่อยตามทีหลัง?

อัยพยักหน้าเนิบๆแทนคำตอบเมื่อมองไปอีกฝั่งของห้องสมุดเห็นว่าดาก็ประจำที่กินคนแรกเหมือนกัน ...ดูเหมือนว่าเหล่ากองเชียร์จะยังไม่รู้ว่าต้องมีการวิ่งสองรอบถึงได้ซุบซิบกันใหญ่

?เอาล่ะค่ะ...บอกกันไปแล้วนะว่าเกมนี้มีทริค? มายด์เริ่มเกริ่น

?แล้วสาวๆของเราก็เลือกถูกทางแล้วด้วย? แก้วต่ออย่างถนัดถนี่ ?แข่งกันรอบนี้แบ่งเป็นสองช่วง สามีภรรยาสมัยนี้ต้องช่วยกันทำมาหากินค่ะ เพราะฉะนั้น รอบแรกให้คนหนึ่งกิน พอรอบสองอีกคนก็ต้องไปกินเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าพอเป็นคนป้อนแล้วจะไม่ต้องกินนะคะ ไม่แฟร์?

เสียงกองเชียวยังซุบซิบแทรกมากับเสียงกล้องถ่ายรูปแก้วจึงเริ่มบอกกติกาอย่างจริงจัง

?อาหารของสุภาพสตรีทั้งสองคือโต๊ะที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ...ส่วนของคุณสุภาพบุรุษอยู่บ้านบนนะคะ ...คนละห้าอย่างเท่านั้นเอง ขั้นสุดท้ายก็คือหยิบลูกโป่งมาเป่าให้แตก และ...?

?เริ่ม!? มายด์ตัดคำพร้อมเป่านกหวีดอย่างที่ผู้เข้าแข่งซึ่งกำลังฟังเพลินๆสะดุ้งโหยงวิ่งจากจุดเริ่มไปหาโต๊ะของกินแทบไม่ทัน

อัยหยิบขนมไพ่มาเป็นอย่างแรกเพราะมันฝืดกลืนยากที่สุด

กรรับไปแล้วค่อยป้อนใส่ปากเธอทีละนิดจนสุดท้ายเธอก็งับมาทั้งอันก่อนจะยัดเข้าปากแบบไม่ค่อยสมกุลสตรีนัก

เด็กหนุ่มรีบยื่นแก้วน้ำข้างตัวส่งให้อย่างที่เธอเผลอดูดน้ำไปเกือบครึ่งแก้ว

โอย...ฝืดคอชะมัด

เด็กสาวบ่นแล้วจึงหยิบผลส้มมาก่อนเพื่อล้างอาการกลืนไม่ลง

กรปลอกเปลือกอย่างชำนาญราวกับว่ากินมันทุกวัน

?ครึ่งลูกก็ได้? อัยว่าเมื่อเขาทำท่าจะยื่นมาให้ทีละกลีบ

แล้วส้มก็ลงท้องเธอไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็ตามมาด้วย กล้วย ขนมชั้นแล้วก็แตงโม

...ผลไม้ฟรีบ้านเตยแหงเลย

อัยกลืนแตงโมลงคอก่อนจะดูดน้ำจนหมดแก้วตามกติกา คว้ากระดาษมาเช็ดปากเมื่อกรออกวิ่งขึ้นไปด้านบนของห้องสมุด

เธอเหลือบมองทางดาก็เห็นว่าแม่นางแบบดูจะกินช้าว่าเธอเพราะยังเหลือขนมไพ่อีกอย่างที่ดาเกลียดแสนเกลียด

กรลงมาพร้อมส้มเป็นอย่างแรก

...ท่าทางจะชอบกินส้มนะนี่

เต้วิ่งไวพอๆกับกร ทั้งคู่จึงเริ่มกินและวิ่งอย่างค่อนข้างสูสีเมื่อถึงของกินสองสามอย่างสุดท้าย

อย่างสุดท้ายของกรคือกล้วย ดวงหน้าคมคายนั้นออกจะแหยๆไปขณะที่เธอกำลังปลอกเปลือกให้

?ไม่ชอบกินกล้วยหรือไง? อัยถามเบาๆ

?ไม่ได้เป็นลิงนี่จะได้ชอบกิน? ถ้อยคำคล้ายกวนประสาทนั้นทำเธอเหลือบมองอย่างที่เขาก็ยิ้มแหยๆส่งมา ?ตามจริงเรากินไม่ได้เลยล่ะ กินแล้วจะอ้วก?

?ลองดูก่อน? อัยพยายามบอก ?ถ้าไม่ไหวจริงๆก็ยอมแพ้ก็ได้...ยังเหลือเป่าลูกโป่งอีก?

กรทำหน้าเหมือนจะอาเจียนจริงๆเธอถึงได้หดมือที่พยายามจะป้อนกลับมา

?ยอมแพ้ก็ได้นะ...มันคงดูไม่ดีถ้าอ้วกออกมา?

ดวงตาคมกริบนั้นฉายแววลังเลชั่วอึดใจ

?กิน? เสียงเข้มๆนั้นคล้ายการตัดสินใจอันยากลำบากแต่เธอก็ป้อนกล้วยหอมใบโตให้เขากินแทบจะทันที

กรไม่แม้แต่จะดื่มน้ำเมื่อกระโดดตัวปลิวขึ้นชั้นสองไปหยิบลูกโป่งลงมา

เขาส่งลูกโป่งให้เธออย่างที่อัยเข้าใจความหมายแบบไม่ต้องตีความ

หางตาเธอเห็นเต้กำลังเป่าลูกโป่งอย่างรวดเร็วด้วยปอดของผู้ชาย

แต่ขนาดว่ากรยอมกินของที่เกลียดได้ เธอก็คงต้องพยายามหน่อย

เด็กสาวออกแรงเป่าจนหน้าแดง สุดท้ายเมื่อลูกโป่งพองได้ครึ่งลูก

เสียงลูกโป่งแตกตามมาด้วยการประกาศผลที่ว่า!

?คู่กรกับอัยชนะค่ะทุกคน~? มายด์ว่าผ่านโทรโข่งหลังจากที่เธอเอาเล็บจิกลูกโป่งที่ยังพองไม่เต็มที่จนแตก

และก่อนที่แม่พิธีกรทั้งสองจะทันได้ถามอะไรมือหนาของกรลากเธอไปทางห้องน้ำอย่างที่ทุกคนได้แต่มองตามอย่างสงสัย

?เฮ้ยๆ อัยๆ...?

?เดี๋ยวมาๆ ปวดท้อง? เธอขัดคำถามของแก้วแล้วเดินไปกับคู่หูอย่างพอจะรับรู้อาการของเขา

(มีต่อค่ะ)

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 10: เข้าค่าย (4) --ต่อ--

« แต่งต่อ #18 เมื่อ: มีนาคม 29, 2010, 03:19:07 pm »

?แหวะ...?

มือเรียวลูบหลังคนที่โก่งคออาเจียนจนตัวงอหมดสภาพอย่างสงสารในที

?ก็บอกให้ยอมแพ้ก็ไม่เชื่อ? เธอว่าเบาๆแล้วลูบหลังเขาไปเรื่อยๆแม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรมาก

เธอออกจะแปลกใจหน่อยๆที่เขาลากเธอมาด้วย แต่ก็ไม่เป็นไรตราบเท่าที่เขามาอาเจียนที่ห้องน้ำหญิง

...มันคงเป็นความรู้สึกแปลกๆถ้าต้องไปเดินเฉียดห้องน้ำชาย ไม่รู้สิ เธอรู้สึกอย่างนั้นตั้งแต่มาเรียนที่โรงเรียนนี้แล้ว

กรค่อยหยัดตัวตรงเมื่อในท้องของเขาเหมือนจะโหวงเหวงไปหมดแล้ว

?ไหวไหมเนี่ย? อัยพยุงเขาไปที่อ้างล้างมือซึ่งเขาก็วักน้ำล้างหน้าล้างตาและบ้วนปากในทันที ?ไม่ชอบกินกล้วยขนาดนั้น?

?เมื่อก่อนก็ชอบอยู่หรอก? เสียงเข้มนั้นแหบเครือหลังสำรอกของเก่าอยู่นาน ?แต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว...เห็นแล้วคอยจะนึกถึงพี่?

?นึกถึงพี่แล้วไม่ดีหรือไง?

?ไม่ใช่ไม่ดี? เขาหันมายิ้มให้หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ ?แต่มันเหงา?

?หรอ? อัยโคลงศีรษะแล้วยักไหล่ ?ไม่รู้สิ อัยก็ไม่เคยมีพี่ ก็เลยไม่รู้ว่าเป็นยังไง?

เด็กหนุ่มยิ้มแจ่มใสขึ้นเมื่อเธอยังติดปากกับการพูดตามกฎค่าย

?ไม่มีญาติรุ่นเดียวกันบ้างหรอ?

?ก็มี...แต่ไม่ค่อยได้เจอ ...ปู่ท่านไม่ค่อยชอบให้อัยไปเยี่ยม ...ท่านมีแต่หลานชายมีอัยเป็นหลานสาวคนเดียว?

?แล้วกัน...? ดวงตานั้นฉายรอยฉงน ?ถ้ามีหลานสาวคนเดียวก็น่าจะยิ่งรักนี่?

?ก็รักนั่นล่ะ? เธอกอดอกแล้วหมุนตัวเดินกลับไปทางห้องสมุดพลางพูดต่อ ?ท่านออกจะหวงหลานมากไปหน่อยเท่านั้นเอง?

?ดุหรอ?

?ก็ประมาณนั้น?

?อย่างที่อัยไม่มีแฟนนี่เพราะปู่สั่งมาหรือเปล่า?

เด็กสาวช้อนตามองคนตัวสูงกว่าอย่างประหลาดใจ

?รู้ได้ไง?? เธอยิ้มนิดๆ ?แต่ก็ดีนะ ดีกว่าท่านไม่ห่วงเอาซะเลย?

?แล้วอัยไม่เคยชอบใครบ้างหรอ?

?เคยสิทำไมจะไม่เคย? ใบหน้านวลมีกระแสใคร่ครวญอยู่พักหนึ่ง ?อย่างตอน ม.สองก็คนหนึ่ง เมื่อตอนขึ้น ม.สี่ใหม่ๆก็เคย โอย...เยอะออกนะ?

?แล้วพี่นิคล่ะ?

?ไม่อะ...รายนั้นกิตติศัพท์เยอะเกิน...ไม่ไหว?

?แล้ว...เต้ล่ะ?

?เต้หรอ...เต้น่ารักนะ จำได้ว่าเมื่อก่อนก็คุยกันบ้าง แต่เต้ก็เงียบๆออกจะเก็บตัวไม่ค่อยมีอะไรให้ประทับใจ?

?แล้ว...? เสียงทุ่มนั้นเบาลงอีกเมื่อยกมุมปากเป็นรอยยิ้ม ?แล้วกรล่ะ?

?กร?? อัยยาขมวดคิ้วเมื่อเขาเอ่ยถามมา ?ก็โอเคนะ ทำไมล่ะ?

?หือ?? เขาทำเสียงในลำคอแล้วหัวเราะ ?ตอนแรกเราว่าอัยขี้อายนะ...หรือเพราะตอนนี้คุ้นเคยกันแล้วถึงได้คุยกับเราได้เนี่ย?

?แหนะ...กฎค่ายล่ะกร?

?โดนไปแล้ว...ทั้งเราทั้งเต้เลย?

?แต่อัยยังไม่โดนนะ?

?ยังไงอัยก็ต้องมานั่งเฝ้า...พี่นนท์ว่างั้น?

เด็กสาวเบิกตาโตแล้วถอนใจ

?เอาเถอะ...อย่างนั้นดาก็ด้วย?

?นี่อัย...ปู่บอกห้ามมีแฟน แล้วถ้ามีคนมาจีบอัย อัยทำไง?

หัวสมองของเธอพยายามจะปัดความหมายแฝงในน้ำเสียงนั้นไปอย่างถนัดถนี่

?ถ้าไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ ไม่อยากคบ?

?แล้วถ้าชอบก็บอกว่าชอบแต่คบไม่ได้น่ะหรอ?

?เปล่า? เธอว่าแล้วเบะปาก ?อัยไม่กล้าไปบอกใครเขาหรอกว่าชอบ...เคยพยายามแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ ก็เลย...รู้สึกว่าถ้ามีคนมาชอบ ก็ทำเป็นไม่รู้ไปจะดีซะกว่า?

สุดท้ายปากบางสวยก็เอ่ยสิ่งที่ติดแน่นอยู่ในใจตนออกไป...เพราะเพื่อนคนใหม่ที่กำลังพยายามจะแง้มหัวใจของเธอ

?อัยถึงบอกเราว่าไม่เคยมีคนจีบน่ะหรอ? เขารับฟังแล้วก็ได้แต่โคลงศีรษะ ?อยากเห็นจังนะ...อัยที่เต้พูดถึง ว่าร่าเริงได้แค่ไหน ขี้เล่นได้แค่ไหน ...แล้วจะช่างคุยได้แค่ไหน?

อัยยาหรี่ตามองคนข้างตัวที่แอบไปนินทาเธอลับหลังมากับเพื่อนร่วมห้องสมัยก่อน

?แค่อดีตเท่านั้นล่ะ...เชื่อไหมล่ะว่าคนดัดจริตนานๆ สิ่งที่แสร้งทำมันก็กลายเป็นนิสัยได้?

?งั้นแสดงว่าที่ตีหน้าซื่อ ทำหน้าตายแล้วก็ขี้อายม้วนต้วนเรื่อยๆนี่คืออัยดัดจริตอยู่หรอ?

?ก็แล้วไอ้รอยยิ้มที่ยิ้มตลอดเหมือนคนบ้ากับท่าทางเข้ากับคนอื่นเขาได้หมดเนี่ย...กรดัดจริตอยู่หรือเปล่าล่ะ?

ร่างสูงชะงักกับคำว่านั้น สบมองดวงตารีกว้างด้วยความหมายบางอย่างก่อนจะยิ้มนิดๆแล้วเมินไปง่ายๆ

?เดี๋ยวตอนค่ำอัยกับดาเป็นพิธีกรรอบดึกใช่ไหม?

?ก็...ประมาณนั้น?

?ใส่ชุดแดงนั่นให้ดูอีกทีสิ...น่ารักดี?

?อ้อ? อัยยายิ้มขำ ?แล้วกรจะใส่สูทแดงนั่นเป็นเพื่อนอัยไหมล่ะ?

?ได้สิ? เด็กหนุ่มทำหน้าระรื่น ?ถ้าใส่แค่สูทแดงไม่นับเน็คไท กางเกงกับรองเท้านะ สบาย?

(มีต่ออีกนิดค่ะ)

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 1 สมาชิก ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

บทที่ 10: เข้าค่าย (4) --จบตอน--

« แต่งต่อ #19 เมื่อ: มีนาคม 29, 2010, 03:23:25 pm »

?เฮ้ยกร...การบ้านเสร็จยัง ไปเล่นบอลกันไป?

?เสร็จแล้วพี่ก้อง...รอด้วย? รอยยิ้มใสของเด็กชายหันไปหาพี่ชายที่อายุมากกว่าราวห้าปีอย่างไม่ใส่ใจว่าตามจริงแล้วการบ้านเขายังไม่เสร็จ

?เดี๋ยวสิก้อง...เดี๋ยวลูกจะมีสอบไม่ใช่เหรอ มัวไปเล่นบอลแล้วจะสอบติดไหม?

?โธ่แม่ครับ...แค่ครู่เดียวเอง พอผมไม่อยู่เจ้ากรมันก็ไม่มีเพื่อนเล่นอีก?

?จะเล่นทำไมล่ะ หน้าที่ลูกคือเรียนไม่ใช่หรือไงกัน ...กรด้วย เมื่อกี๊แม่เห็นนะว่าลูกยังทำการบ้านไม่เสร็จ? เสียงมารดาว่าอย่างเคร่งครัดก่อนจะจัดแจงจับลูกชายทั้งสองแยกออกจากกันด้วยคำสั่ง ?ไปเลยก้อง...ขึ้นห้องไปอ่านหนังสือได้แล้ว แล้วนี่กร การบ้านตั้งค้างไว้มันก็ไม่เสร็จหรอกนะลูก เดี๋ยวพ่อกลับมาได้โดนดุอีกหรอก?

?แต่แม่ครับ...กรทำไม่เป็นจริงๆนี่นา?

?มาๆกร...พี่สอน...?

?ไม่ต้องตาก้อง...ไปอ่านหนังสือ การบ้านเขาสั่งมาแสดงว่าอาจารย์ท่านสอนมาแล้ว จะมาอ้อนทำไม่เป็นได้ไง ...เร็วสิลูก ทำให้เสร็จนะ?

?ครับ? สองหนุ่มได้แต่ตอบรับไปอย่างนั้นเพราะพอลับหลังมารดาผู้เป็นพี่ชายก็กวาดการบ้านของน้องไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินนำขึ้นชั้นสองอย่างที่กรยิ้มแจ่มใสวิ่งตามไปในทันที

?โตไปอยากเรียนอะไรหรอกร?

?กรจะเรียนหมอ...เหมือนพี่ก้องไง?

?แน่ใจหรอ?? รอยยิ้มอย่างผู้ใหญ่ของพี่ชายจะทำให้น้องมองอย่างสงสัยเสมอ ?คิดดีๆนะกร ยังมีเวลาอีกหลายปี อย่างน้อยๆก็จนเลือกสายตอน ม.สี่ ...คิดดีๆนะ?

?แต่พี่ก้องก็จะสอบหมอนี่นา...กรอยากเรียนเหมือนพี่จะได้มีคนสอนการบ้าน?

?เราน่ะหัวดีกว่าพี่อีกแต่ขี้เกียจตัวเป็นขน? นิ้วแข็งๆของพี่ชายดีดหน้าผากน้องเล่นอย่างที่เรียกเสียงโอดโอยได้เป็นอย่างดี ?พี่เชื่อนะว่าถ้ากรอยากทำอะไรกรจะทำได้?

?พี่ก้องก็ทำได้?

?ทำได้สิ...ถึงจะไม่อยากก็เถอะ? เสียงท้ายประโยคนั้นเบาแผ่วชวนให้น้องมองอย่างงุนงงแต่แล้วรอยยิ้มจากพี่ชายก็กลบเกลื่อนอย่างทุกครั้ง ?ไหนดูซิ...เรียนเรื่องอะไรอยู่ ไม่น่าเชื่อนะว่าทำการบ้านคณิตไม่เสร็จ เห็นอาจารย์ท่านก็บอกนี่ว่ากรเรียนคณิตเก่งอย่าบอกใคร เก่งกว่าพี่อีก?

?ก็กรทำไม่เป็นนี่นา? น้องชายตัวดียิ้มแหยแม้ที่พูดไปจะเป็นคำโกหก

?ตุ๊ดหรือเปล่าเนี่ยเรา...ชอบมาทำตาอ้อนใส่พี่แบบนี้ นี่พี่ในไส้นะโว้ยไอ้กร ไม่ต้องมาทำฟอร์มทำไม่เป็นให้พี่สอนเลย ไหนๆ...จำสูตรได้ไหมล่ะ?

เสียงหัวเราะของสองพี่น้องดังอยู่เพียงในห้องด้วยกลัวว่ามารดาที่ชั้นล่างจะได้ยินและตามมาจับแยกอีก

ด้วยความที่ว่าตั้งแต่จำความได้ก็มีพี่ชายคอยดูแลมาตลอดทำให้กรติดพี่อย่างที่แยกออกจากกันได้ยาก...เพราะทั้งพ่อและแม่ต่างต้องทำงาน ก้องจึงต้องดูแลน้องเพื่อแบ่งเบาเพราะตอนที่กรเกิดมาก้องก็พอจะรู้ความบ้างแล้ว

สองพี่น้องทะเลาะกันประปรายแต่ไม่เคยรุนแรงเกินเขกหัวกันคนละที

และพอถึงคราวแยกจาก...ทุกอย่างจึงดูลำบากไปหมด

?พี่ก้อง...พี่ชายของผมโดนรถชนตายวันประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยครับ?

เสียงเล่าเรื่องด้วยรอยยิ้มเรียบๆของนายกรวิกเรียกเสียงฮือฮาของคนในค่ายในช่วงเวลาของการตั้งวงรอบดึกอันเป็นกิจกรรมสุดท้ายของวันได้เป็นอย่างดี

กิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมระบายความอัดอั้นเพราะคนที่มาเข้าค่ายอาจรวมทั้งทุกคนที่อยู่ในชุมนุมนี้ก็ล้วนแต่มีปัญหาครอบครัวมากน้อยต่างกันไป

...แม้จะเล่ากันไปสองสามคนแล้ว

แต่สีหน้าและน้ำเสียงของกร ทำให้พิธีกรจำเป็นอย่างอัยยาไม่สามารถละสายตาและความสนใจทั้งหมดจากเขาได้เลย...

?มันจะไปตายที่ไหนก็ไป!? เสียงตวาดลั่นคล้ายจะสนั่นไปทั่วทั้งบ้าน

ราวกับว่าบ้านทั้งหลังจะทรุดลงมาเมื่อเสียงกัมปนาทของพ่อส่งตรงมาที่ลูกชายคนโตซึ่งกำลังยื่นเอกสารการเรียนต่อให้ดู

?พ่อครับ...ก้องแค่อยากจะเรียนอย่างที่ก้องชอบ?

?ฉันอุตส่าห์ส่งแกเรียนมาหลายปี...แล้วแกที่บอกว่าจะเป็นหมอกลับมาเรียนเป็นช่างศิลป์วาดรูปขอทานตามถนนอย่างนี้เนี่ยนะ!? ดวงตาลุกวาวของบิดานั้นทำเอาลูกชายคนเล็กหลบไปยืนหลังพี่อย่างเกรงกลัว

?พ่อครับ? ก้องสบตาบิดาแห่งตนไม่มีหลบ ?ก้องขอโทษ แต่ก้องสอบไม่ได้...แล้วก้องก็พยายามจะบอกพ่อหลายครั้งแล้วว่าก้องไม่ได้อยากเป็นหมอ?

?แกจะทำให้ฉันขายขี้หน้าไปถึงไหน คนอื่นเขารู้กันหมดว่าแกจะไปเป็นหมอ แล้วนี่อะไร สอบหมอไม่ติดแล้วยังไปเรียนไอ้คณะไม่มีอนาคตอย่างนั้นอีก?

?ถ้าคณะที่พ่อว่าไม่มีอนาคตเพราะมันไม่มีหน้ามีตาล่ะก็ก้องก็ยอมรับครับ ...แต่ว่าก้อง...?

?ไป!? เสียงตวาดไล่ดังซ้ำไม่รู้กี่ครั้ง ?จะไปไหนก็ไป ไปให้พ้นหน้า ไปตายที่ไหนก็ไป ไอ้ลูกเวร?

รอบนี้ลูกชายผู้เป็นดั่งความหวังของคนในบ้านถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ ร่างสูงค่อยก้มลงกราบพ่อและแม่ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างที่น้องชายคนเดียวถลาตามอย่างห่วงใย

?พี่ก้อง...?

?เข้าบ้านไปกร...เดี๋ยวโดนพ่อดุ?

?กรไม่กลัวหรอก...พี่ก้องจะไปไหน?

?ไปข้างนอก? พี่ชายว่าแล้วยิ้ม ?รอให้พ่อใจเย็นกว่านี้ก่อน?

?แต่พี่ก้อง...?

?เอาน่า...อย่าห่วงเลย ไปทำการบ้านไป เรียนดีๆนะ?

?...ทำไมพี่ไม่เอาใบอันนั้นให้พ่อดู...พี่ก็ติดแพทย์เหมือนกัน แต่พี่ไม่เลือก...?

?ไม่ต่างกันหรอกกร...ยังไงพี่ก็ไม่เรียนแพทย์... คุณสมบัติพี่ไม่พอกรก็รู้ เมื่อก่อนพี่อยากเป็นเพราะเห็นว่าเงินมันดี ไม่ใช่เพราะอยากช่วยคนหรืออะไร พี่ว่าคงไม่ดีถ้าพี่จะเป็นหมอเพราะอยากได้เงินมากกว่าต้องการจะรักษาชีวิตคนไข้?

?แต่พ่อ...?

?พ่อจะเข้าใจ...แค่อาจจะนานหน่อยเท่านั้นเอง?

?ไม่นานเลยครับ...หลังจากนั้น...?

ปิ๊นนน~

โครม!

?พี่ก้อง!? เด็กชายที่พึ่งจะหันหลังกลับเข้าบ้านมองไปทางที่พี่ชายเดินไปในทันทีที่ได้ยินเสียงแตรรถกระบะบรรทุกสินค้า

ร่างสูงลอยคว้างเมื่อโดนกระแทกอย่างรุนแรงก่อนที่จะแน่นิ่งลงกับพื้นถนนห่างไปเกือบห้าเมตร ลำคอที่เคยตั้งตรงบิดผิดทางพร้อมเลือดที่ไหลซึมออกมาจนแดงฉานทั่วพื้นยางมะตอย

?ไม่มีทั้งแพทย์ ไม่มีทั้งนักวาดรูปฝีมือเยี่ยม ...ไม่มีทั้งลูกชายคนโตแล้วก็ไม่มีพี่ชายคนเก่งของผมอีกแล้ว? ดวงตานั้นยังนิ่งไม่มีแม้แต่รอยเศร้า...แม้ว่าความสดใสที่เคยกระจ่างชัดจะเลือนรางไปบ้างแต่ก็ไม่มีอาการของคนที่เศร้าเสียใจสักนิด

อัยมองภาพคนๆนั้นที่พยายามเหยียดตัวตรงพูดผ่านไมค์อย่างชื่นชมไม่น้อย

ท่าทางที่แสดงออกนั่นกระมัง...ที่เขากำลังดัดจริตจนติดนิสัย

แสดงออกแต่สิ่งที่ทำให้คนอื่นหมดห่วง

...เหมือนว่าเขากำลังกลัวว่าถ้าพี่ชายเขามาแอบฟังอยู่แถวๆนี้ พี่ชายเขาจะไม่ได้หลับตาอย่างเป็นสุข...

(จบตอน)

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

ระบบปฏิบัติการ:

Windows XP
Browser:

MS Internet Explorer 6.0

บทที่ 11: เข้าค่าย (5)

« แต่งต่อ #20 เมื่อ: เมษายน 28, 2010, 02:26:35 pm »

บทที่ 11: เข้าค่าย (5)

++++++++++++++++++++++
อยากรู้ไหมอะไรที่ฉันคิด
อะไรที่ติดอยู่ข้างในไม่เลือนหาย
อะไรที่ไม่อาจบอกออกทางกาย
มิอาจระบายออกไปให้ใครฟัง
++++++++++++++++++++++

เวลาประมาณสี่ทุ่มทุกคนในค่ายก็ได้เล่าความอัดอั้นของตนจนครบ

บางคนก็เล่าได้ไม่มีติดขัดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ...แต่บางคราก็มีบ้างสำหรับคนที่ยังไม่เข้มแข็งพอจะพูดมันออกมาได้อย่างปกติ

...เรื่องบางเรื่อง ถ้าตัวเองยังยอมรับไม่ได้ก็คงยากเกินกว่าจะถ่ายทอด

?อัย...? ดากระซิบ ?แก้วกับมายด์รับคำสั่งพี่นนท์มา?

?อะไรอีกล่ะ?

?คืองี้...จะมีการวัดใจอย่างสุดท้าย ...พี่แกจะหาคนขัดห้องน้ำเพิ่มเพราะสามคนขัดไม่ไหว?

?รู้ได้ไงว่าขัดไม่ไหว? อัยยาเบะปาก ?พี่แกไม่อยากขัดซะมากกว่า?

?ก็นั่นล่ะ...แล้วทีนี้ถ้าคนอื่นทำเดี๋ยวเขาไม่เชื่อ?

?แล้ว...?

?อัยคงต้องรับบทหนักล่ะ...แล้วนี่...? ดาเงียบไปพัก ?ได้เอาพระหรือของขลังศักดิ์สิทธิ์ติดตัวมาบ้างไหมฮึ?

?อ้อ...พ่อให้มายกกรุเลย...ทำไมล่ะ ถ้าหายนี่ยุ่งเลยนะ ของรุ่นปู่ทวดตาทวดทั้งนั้น?

?ไม่ๆ...เก็บติดตัวไว้นั่นล่ะ เดี๋ยวให้แก้วกับมายด์มาเป็นพิธีกรอ่านอะไรๆไปก่อน ...อัยไปขอขมากับดาแล้วเดี๋ยว...?

?ขอขมา?? อัยยาเริ่มรู้สึกตัวว่า...ภารกิจนี้ชักแปลกๆ ?ขอขมาอะไร?

?มาน่า...เดี๋ยวยิ่งดึก? ดาตัดบทในทันทีอย่างที่คนต้องเล่นบทหนักจะซักอะไรก็ไม่ทัน



กรวิกลอบมองบรรยากาศรอบๆตัวอย่างเรียบเรื่อย

ตอนแรกเขาก็ไม่คิดหรอกว่าเขาจะพูดออกไปได้มากขนาดนั้น

...เพราะเจ้ากล้วยนั่นแท้ๆ

แต่ก็ดีนะ...พอพูดออกไป ก็ได้รับฟังอะไรๆจากคนอื่นๆที่ขึ้นพูดต่อจากเขา ทุกคนล้วนมีความสูญเสียและปัญหาที่ต่างกันออกไป ซึ่งจะมาเปรียบเทียบความเศร้าเสียใจกันก็คงเป็นไปได้ยาก

อย่างเพื่อนบ้านนามนายเต้นี่ก็เสียแม่ไปตั้งแต่ตอนเข้าเรียน ม.หนึ่งใหม่ๆ ซึ่งเต้เองก็นอนเฝ้าอยู่ข้างแม่จนวินาทีสุดท้ายที่ท่านมีลมหายใจ

...เต้รักแม่ไม่ต่างจากที่เขารักพี่

ดวงตาหลังกรอบแว่นนั้นเหม่อลอยหากมีความสุขยามเอ่ยถึงแม่ ...บางอย่างในน้ำเสียงนั้นเจือความเศร้ายามที่พูดถึงตอนที่ตนเผลอหลับและตื่นขึ้นมาพบว่าแม่มีอาการชัก เจ้าตัวก็รีบกดเรียกพยาบาลเป็นการใหญ่ จนมือมารดาปัดเอาเครื่องช่วยหายใจหลุดจากตัว

?ถ้าตอนนั้นผมตัวสูงเหมือนตอนนี้ หรือมือยาวพอที่จะหยิบเครื่องนั่นจากใต้เตียงได้...ไม่แน่ว่าแม่ผมอาจจะมีชีวิตต่อไป ...สักห้านาทีก็ยังดี?

เมื่อคนที่รักจากไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้...แม้ใครจะบอกว่าไม่ใช่ความผิดของเรา ...แต่สุดท้ายใจก็มักจะรู้สึกผิดเสมอ

เหมือนกับพ่อของเขา...ก่อนที่พี่ก้องจะโดนรถชนท่านก็ดุด่าอย่างรุนแรงทั้งยังแช่งออกไปด้วยอารมณ์โมโห

...คำด่านั้นกรีดลึกในใจของทั้งบิดาและพี่ชาย ...พี่ก้องรู้ว่าพ่อพูดไปเพราะแรงอารมณ์ เจ้าตัวกราบขอขมาในทันทีเพราะรู้ซึ้งในอารมณ์ของผู้เป็นพ่อ แต่พ่อล่ะ...

บาดแผลในใจกลายเป็นรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันลบเลือนเมื่อไม่อาจถอนคำพูดต่อหน้าลูกชายที่ยังมีชีวิตได้ ท่านร้องไห้อย่างไม่อายใครเมื่อเห็นศพของพี่ก้อง ...ท่านคิดเสมอว่าพี่ก้องตายเพราะท่าน...ปกติท่านดื่มเหล้าอยู่แล้ว หลังจากพี่ก้องเสียก็ยิ่งดื่มหนัก จนตอนนี้ที่พยายามจะเลิกโดยที่แม่เขาก็ดูแลไม่ห่างเพราะพ่อมีอาการของโรคตับแข็งรวมทั้งโรคที่ตามมาตามวัย

ลุงของเขาถึงได้รับเขามาดูแลเพราะแม่ก็ไม่ว่างเลย ระยะทางจากบ้านถึงโรงเรียนต้องนั่งรถสองต่อและใช้เวลาเกือบๆชั่วโมง การมาพักบ้านลุงจึงเป็นทางเลือกที่ดีเพราะเขากับลุงก็พอจะคุ้นเคยกันบ้าง

...การอยู่ห่างจากพ่อแม่ ...และไม่มีพี่ชายให้เดินตามทำให้เขาเริ่มทำความรู้จักกับตัวเองมากขึ้น ...แต่ถึงยังไง ตอนนี้เขาก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดีว่าเขาอยากจะเรียนอะไร

รู้แค่ว่า...อะไรก็ได้ที่เขาจะเลี้ยงดูพ่อแม่ได้ในอนาคต

แต่ก็นั่นล่ะ...หมอต้องตัดทิ้งไป เขาเองก็ไม่มีคุณสมบัติพอๆกับพี่ก้อง โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า...

?อัยเป็นอะไร...ทำไม...ตรงนั้นมีอะไรหรอ? เสียงกระซิบแว่วๆจากบนเวทีดังขึ้นมาหลังจากที่พิธีกรสาวทั้งสี่รวมตัวกันอยู่บนนั้น

อัยยาดูซีดลงเมื่อมีไฟรอบข้างสาดส่อง...ดวงตานั้นเบิกกว้างมองอะไรสักอย่างนิ่งนาน

...ท่าทางนั้นทำให้คนอื่นๆหันมองตาม...แต่ทางด้านนั้นก็มีเพียงต้นไม้ต้นใหญ่และความว่างเปล่าเท่านั้น

อัยยาเดินถอยหลังด้วยดวงหน้าตื่นตะลึงกว่าเดิม ท่าทางหวาดกลัวค่อยฉายชัดขึ้นในดวงตานั้น ก่อนที่สีหน้าเธอจะซีดเซียวลงไปอีกเมื่อขาอ่อนยวบลงไปนั่งกับพื้นพร้อมมือเรียวที่ยกขึ้นไปบีบคอตัวเองด้วยท่าทางทรมาน

ร่างบางนั้นลงไปชักกับพื้นอย่างที่เขาขนลุกซู่เมื่อเสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกผู้หญิงดังสำทับ

?อัย...? ความหนาวเยือกทาบอยู่ที่ไขสันหลังแต่เขาก็วิ่งขึ้นไปหาคู่หูบนเวทีอย่างเป็นห่วง

?ไม่ๆ...ปล่อยนะ? เสียงกรีดร้องของอัยยาดังก้องไปทั่วเมื่อมีไมโครโฟนกลิ้งตกอยู่ใกล้เคียง

ทั่วทั้งสถานที่พานสับสนไปหมดเมื่อร่างบางดิ้นทุรนทุรายจนเหงื่อโทรม ปากนั้นเริ่มซีดอย่างที่เขาพยายามจะดึงมือเธอออกจากคอ ...รู้สึกถึงความเกร็งและเส้นเลือดที่ปูดขึ้นมา

?อัย...อัย...? เพื่อนๆของเธอถอยห่างกันไปคนละก้าวสองก้าว เขาได้ยินเสียงร้องไห้พร้อมเสียงสวดมนตร์ดังอยู่รอบตัวอย่างที่เขาก็นึกอยากสวดมนตร์ขึ้นมาบ้างแต่นึกไม่ออกสักบท

?อัย? เสียงดาดังขึ้นมาเหมือนกำลังอึ้งจัด ?พอๆ...คัทๆๆ?

อัยยาหยุดนิ่งในทันที ดวงตาแป๋วๆนั้นมองเขาด้วยอาการปกติสุขก่อนจะพูดออกมาเบาๆ

?พอแล้วหรอ?

?พอแล้วโว้ย...ยัยบ้า เล่นเหมือนเกินแล้ว!? ดาแหวออกมาแล้วปาดน้ำที่หัวตา

ร่างบางของอัยถึงได้เด้งขึ้นมานั่งแล้วจับไมค์พูด

?ขอโทษในกิจกรรมพิเรนทร์ของพี่นนท์นะคะ เชิญทุกท่านกลับมานั่งเป็นคู่เหมือนก่อนหน้านี้ได้แล้วนะคะ ...ถ้าใครนั่งช้าสุดเป็นคู่สุดท้ายต้องไปขัดห้องน้ำคืนนี้ทั้งคู่เลยนะคะ?

เพียงชั่วอึดใจความสงบก็กลับมาอีกครั้ง

?ให้ตาย...ฉี่จะราด? มายด์สบถแล้วตบหัวอัยไปทีหนึ่ง ?บ้าเอ๊ย...ไม่น่าให้อัยเล่นจริงๆ?

?อ้าว...ก็ไหนพี่นนท์ว่าคนอื่นเล่นเดี๋ยวเขาไม่เชื่อ? อัยว่านิ่งๆแล้วเบะปาก ?หมดแล้วล่ะเครดิตอัย...ไม่ต้องไปขอความเชื่อถือจากใครเขาแล้วงานนี้?

?อัย...? กรเรียกชื่อเด็กสาวที่ชอบทำเรื่องน่าเหลือเชื่ออย่างแผ่วเบาก่อนจะทรุดลงไปนั่งบนพื้นอย่างเต็มก้น ?ตกใจหมดเลย?

มีต่อค่ะ

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: เมษายน 28, 2010, 02:28:11 pm โดย: ดาราอรุณ »

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

ระบบปฏิบัติการ:

Windows XP
Browser:

MS Internet Explorer 6.0

บทที่ 11: เข้าค่าย (5) --ต่อ--

« แต่งต่อ #21 เมื่อ: เมษายน 28, 2010, 02:29:24 pm »

?ตัวก็ใหญ่...กลัวผีด้วยหรือไง? เด็กสาวยิ้มอย่างชอบใจเมื่อเห็นหน้าซีดๆของคู่หู ?พี่นนท์...มาอภิปรายได้แล้วค่ะ?

?มาๆ? พี่นนท์วิ่งเหยาะๆมาขึ้นเวทีด้วยรอยยิ้มกริ่ม ?สาวๆครับ...เมื่อครู่ที่ทุกคนนึกว่ามีจุดๆๆ ...คู่หูคนหนุ่มคนใดมันวิ่งหนีแล้วทิ้งน้องไว้ข้างหลังบ้างไหมครับ?

เสียงตอบรับดังระงมขึ้นมาอย่างไม่ต้องถามซ้ำเป็นครั้งที่สอง

?เอาล่ะ...ใครที่ทิ้งคู่ชีวิตของตัวเองถือว่าเป็นพวกเอาตัวรอดไม่สนใจจะดูแลคู่ของตน ...ชายใดทิ้งคู่ มันผู้นั้นต้องขัดห้องน้ำคืนนี้!? พี่นนท์ยิ้มชอบใจ ?ถ้ามากพอล่ะก็...คนที่ผิดกฎพูดสรรพนามต้องห้ามก็ไม่ต้องทำครับผม?

?พี่นนท์ขี้โกงนี่นา? ดาว่าอย่างไม่ติดใจอะไรมาก

?ตกลงกฎสรรพนามต้องห้ามไม่ศักดิ์สิทธิ์แล้วใช่ไหม? เสียงเครือๆจากพี่เดียดังแทรกขึ้นมาเมื่อดวงหน้าสวยๆนั้นพราวน้ำตาไปหมด

?พี่เดีย...? อัยกระซิบเสียงเบาเมื่อเห็นท่านรองแห่งชุมนุมชูใจวัยโจ๋หน้าซีดเผือดและยังตัวสั่นอยู่หน่อยๆ

?ไอ้นนท์!? เสียงตวาดลั่นอย่างโกรธเกรี้ยวนั้นเล่นเอาเจ้าของชื่อหัวหด ?คิดบ้าอะไรให้น้องอัยเขาเล่นไม่เข้าท่า ถ้าเกิดมันมีอะไรจริงๆขึ้นมาจะเป็นยังไง ไอ้ประธานไม่มีหัวคิด ไอ้ประธานไม่มีความรับผิดชอบ ไอ้เพื่อนเวร ไอ้...ฮึก? พี่เดียสะอึกรุนแรงและเสียงสะอื้นนั้นก็ยิ่งฟังยากเข้าไปทุกที

?เดียๆ...เฮ้ยใจเย็น ไม่คิดว่าแกจะกลัวขนาดนี้?

?พี่เดีย...? อัยยาพูดเสียงเศร้า ดวงตาฉายรอยสำนึกอย่างจริงจัง ?อัยขอโทษ...อัยไม่ตั้งใจ อัยไม่เป็นอะไรจริงๆ อัยไปขอขมาเขามาแล้ว แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจจะลบหลู่...?

?น้องอัยไม่รู้อะไร? พี่เดียสะอื้นหนักขึ้นไปอีก เสียงที่เริ่มแหบเครือนั้นยังฟังชัดท่ามกลางความเงียบสงัดด้วยความอึ้งของแต่ละคน ?เมื่อก่อนที่ของโรงเรียนตรงนี้มันเป็นป่าช้า สมัยก่อนเขาฝังศพกันที่นี่ ...แล้ว...แล้วเมื่อก่อนเขาจะฆ่ากันตายเขาก็มาฆ่ากันในนี้ ...เคยมีเด็กผู้หญิงถูกพามาฆ่าข่มขื่น ...อาจารย์ส้มเคยเล่าให้ฟังว่าเด็กคนนั้นถูกบีบคอจนตาย ...ตายตรงนี้...ฝังอยู่ที่เดียวกับต้นไม้นั่น...แล้วก็...?

เสียงที่เริ่มเย็นเยียบลงไปอีกสะดุดหายไปเมื่อสปอร์ตไลท์ที่ใช้ในการส่องแสงให้พื้นที่จำนวนกว่าสิบตัวพากันดับพรึบ

?กรี๊ดดดด~!? เสียงกรีดร้องสนั่นหวั่นไหวไปทั่วพร้อมเสียงจากไมโครโฟนที่ตามมาในภายหลังว่า...

?เปิดไฟ?

เสียงสั่งนั้นไม่ใช่เสียงใคร

...เสียงพี่เดียที่กำลังปาดน้ำตาลวกๆ ...รอยยิ้มสะใจระบายทั่วใบหน้าเมื่อมองไปทางที่ประธานนนท์เคยอยู่

?ไอ้นนท์? เสียงพี่แกฟังเหมือนกำลังดูหนังตลกสักเรื่อง ?ยังไงแกก็ต้องไปขัดห้องน้ำ ...ปล่อยน้องดิวนั่งคนเดียวได้ไง?

โห...เล่นกันอย่างนี้

...จะมีใครออกมาแต่งตัวหลอกผีอีกไหมเนี่ย

เด็กหนุ่มได้แต่ถอนใจออกมาด้วยว่ายังขนลุกไม่หาย

?กร...? เสียงหวานว่าแผ่วๆพร้อมอาการดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเขา

...อ้อมแขน...แล้ว

?กร? อัยเรียกเขาอีกทีพร้อมด้วยการทุบอกเขาเต็มแรง

เด็กหนุ่มสะดุ้งถอยห่าง ดวงหน้าคมคายระบายสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู

?ขอโทษๆ...ขอโทษนะอัยเราแค่...?

?แหนะ...? รอยยิ้มแหย่ที่เขาพึ่งจะเคยเห็นแย้มออกพร้อมนิ้วเรียวที่ยกขึ้นมาชี้หน้าเขา ?กลัวผีล่ะสิท่า?

?เปล่า!? กรว่าเสียงสูงอย่างลืมตัว

?งั้นแสดงว่าหลอกแต๊ะอั๋งเราใช่ไหมเนี่ย?

?เฮ้ยไม่ใช่? เขาโบกมือเป็นพัลวัน

?งั้นแสดงว่ากลัวผี?

?ไม่ใช่?

?จริง~ หรอ~? เสียงยานคางที่ข้างหูทั้งสองข้างเล่นเอาเด็กหนุ่มสะดุ้งผวาไปกอดเอาร่างบางของคนด้านหน้าไว้เป็นที่พำนักพักใจเสียอีกที

?กร...? อัยว่าเสียงยานแล้วผลักเขาแรงๆ ?นั่นมันมายด์กับดา...แค่ไฟฉายจะกลัวอะไรนักหนา แล้วก็ปล่อย? เพี้ยะ! เรียวมือตีแรงๆเข้าต้นแขนแข็ง เล่นเอาคนกลัวจนลืมตัวผละออกห่างแทบจะทันที ?กลัวผีก็บอกมาเถอะ...แค่นี้เอง?

เสียงกลั้วหัวเราะของเด็กสาวเล่นเอาคนกลัวผีอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

จะบอกว่าไม่กลัวก็เดี๋ยวโดนหาว่าหลอกแต๊ะอั๋ง ...เฮ้อ

ถ้าอัยยาเอาไปฟ้องพ่อขึ้นมาล่ะ...ไม่เหลือ

...คุณลุงบังเกิดเกล้าของเขาต้องรับรู้ไปด้วยแน่ๆ

?กรวิกกลัวผี~? แก้วกับมายด์ประสานเสียงผ่านไมค์แล้วหัวเราะสนั่นอย่างที่คนโดนแฉหน้าแดงจัดแทบจะสู้หน้าใครเขาไม่ได้ ?ฮิ้ว~ อัยปลอบหน่อยเร็ว~?

?แหนะ...พวกนี้นี่ กลัวผี กลัวจิ้งจก กลัวแมงมุมมันก็ไม่ต่างกันหรอก? อัยว่าแล้วส่ายหน้า ?เอาไหมล่ะ...จิ้งจกตัวเป็นๆกับแมงมุมตัวโตๆ หาให้ตอนนี้ก็ยังได้?

?พอเลยอัยยา...ไม่เล่นก็ได้ย่ะ? แก้วว่าแล้วหัวเราะอย่างขบขัน ?แต่ไม่อยากเชื่ออะ...แทนที่แกจะเป็นคนกลัวแล้วโผไปกอดมันกลายเป็นว่าโดนมันกระโดดมาเกาะซะงั้น?

?พอน่า? อัยเองก็อายเหมือนกัน จู่ๆผู้ชายตัวเป็นๆ (ที่ไม่ใช่พ่อ) ก็มากอดเธอเสียงแน่น ไอ้ท่าทางกลัวจนหลับตาปี๋นั่นก็ตลกดี แต่ลมหายใจที่มันใกล้กันแค่ปลายจมูกนี่เล่นเอาแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาเหมือนกัน

?เอาล่ะค่ะทุกคน...ใครที่เมื่อกี๊ทิ้งคู่ตัวเองยอมรับแล้วเดินตามพี่นนท์คนเก่งไปรับอุปกรณ์ขัดห้องน้ำได้เลยนะคะ ช่วยๆกันทำจะได้นอนไวขึ้น หรือถ้าใครไม่รับอุปกรณ์ ยินดีจะขัดมือเปล่าก็ได้เหมือนกัน? พี่เดียยึดไมค์ไปดำเนินรายการด้วยทีท่าอิ่มเอม ?เรื่องเด็กโดนฆ่าข่มขืนเมื่อครู่ล้อเล่นนะคะ ทำใจดีๆไว้ค่ะ ไปขัดห้องน้ำให้สบายใจน้า?

?เย้...ไปนอนกันเถอะ? ดาดึงเพื่อนสาวออกห่างแฟนเก่าแทบจะทันที ?ไปเร็วที่รัก...ดาไม่อยากให้กลิ่นตัวผู้ชายมันกลบกลิ่นหอมๆของอัยเลยน้า...คืนนี้นอนข้างกันใช่ไหมจ๊ะ?

?ไปนอนกับแก้วดีกว่า?

?ไม่เอาเว้ย? แก้วบอกปัดทันทีเมื่อดาแกล้งมองตาเขียว ?เดี๋ยวเผลอไปปล้ำแกขึ้นมาไอ้ดามันจะจับฉันเชือด ...ดาก็เบาๆมือหน่อยนะ อัยมันก็ตัวแค่นี้?

?พอเลย? อัยกลอกตากับคำพูดสองแง่สามง่ามของเหล่าเพื่อน ?คนเขาเชื่อกันทั้งโรงเรียนแล้วนะว่ากลุ่มเราไม่มีใครเป็นหญิงจริงสักคน?

?ไม่ดีหรอ? ดาว่าแล้วหัวเราะ ?จะได้ไม่มีผู้ชายมันมาเกาะแกะไง?

?พ่อเราสั่งมาหรอ? เธอถามเรียบๆอย่างที่เพื่อนสาวทั้งสามชูสามนิ้วให้ดูอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะประสานเสียงด้วยคำตอบที่ว่า

?รับงวดแรกมาคนละสามร้อยแหนะ!? อาการยิ้มหน้าบานนั้นทำให้ยิ้มตามได้ไม่ยาก

?เอาล่ะจ้ะ...ใครไม่ต้องไปขัดห้องน้ำแยกย้ายไปเข้านอนได้แล้วนะ...สวดมนต์หาพระคล้องคอไว้ดีๆล่ะทุกคน?

?พอเหอะเดีย...หลอกเด็กอยู่ได้? พี่นนท์ตะโกนอย่างหัวเสียเมื่อสุดท้ายก็ต้องไปขัดห้องน้ำ

?เรื่องผู้หญิงโดนข่มขืนน่ะหลอก? พี่เดียยิ้มหวาน ?แต่ไอ้รายการป่าช้าเก่าน่ะ...เรื่องจริงนะ?

ไม่ทันขาดคำไฟรอบทิศก็ดับพรึบ

...ก่อนที่จะ...

?กรี๊ดดดดดด~!? เสียงสนั่นจนโรงเรียนสะเทือนจะตามมาเป็นเงา

จบตอน

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

ระบบปฏิบัติการ:

Windows XP
Browser:

MS Internet Explorer 6.0

บทที่ 12: วิวาท

« แต่งต่อ #22 เมื่อ: พฤษภาคม 08, 2010, 10:26:09 pm »

บทที่ 12: วิวาท

+++++++++++++++++++++++++
ทะเลาะตบตี
ไม่มีในหัว
ถอดเล็บเก็บตัว
อย่ามั่วมาลอง
+++++++++++++++++++++++++

?เย้...จบค่ายแล้ว ...ไปกินไอติมกันก่อนไหมแล้วค่อยส่งอัยกลับบ้าน?

ดาปรึกษากับแก้วและมายด์ในขณะที่คนจะโดนส่งกลับบ้านนั่งฟังเงียบๆระหว่างรอกำหนดการจากท่านประธานชมรมว่าต้องทำอะไรกันอีกไหม

?วันนี้ไม่ต้องก็ได้มั้ง...ยังไงพวกนักบอลก็ต้องอยู่โรงเรียนซ้อมต่อ จะกรจะเฮียนิคก็คงแวบมาตามกวนใจอัยมันไม่ได้หรอก? แก้วออกความเห็น

?เอาน่า...ยังไงก็ไปกินไอติมเหอะ...ร้อนๆอย่างนี้ล่ะบ้าได้เลยนะเว้ย? มายด์ว่าแล้วหัวเราะ ?เดินด้วยกันดีกว่านะ เดี๋ยวเกิดมีใครตกมันมาหาเรื่องจะได้พอช่วยกันได้บ้าง?

ไม่นานพี่เดียก็เดินเข้ามาหา

?นี่จ้ะสาวๆ...บันทึกการปฏิบัติงานแล้วก็แบบประเมินสำหรับผู้ควบคุมกิจกรรม...วันอังคารค่อยส่งในที่ประชุม อาจารย์ส้มนัดประชุมด้วย จะได้สรุปรายงานให้ท่านรับรู้?

?ขอบคุณค่ะพี่เดีย? ดารับมาทั้งสี่ใบแล้วยักคิ้วหยอกรุ่นพี่ ?เมื่อคืนก็เหลือเกินนะคะพี่ บทนางเอกเจ้าน้ำตานี่แตกกระจาย?

?โอ๊ย ละครชีวิตน่ะน้อง หัดใช้กันบ้างก็ดี บางทีน้ำตามันก็แก้ปัญหาอะไรๆได้เยอะ? พี่เดียยิ้มขบขัน ?อย่างเช่นนายนนท์เป็นต้น ตานี่เห็นน้ำตาผู้หญิงเป็นไม่ได้ ...สักวันมันจะเสียท่าเพราะน้ำตาสาวๆเนี่ยล่ะ?

?เสียไปแล้วทีหนึ่งนี่ไง...ขัดไปตั้งห้าห้องนี่ได้ข่าว? มายด์หัวเราะยามพูด ?เจอกันพรุ่งนี้นะพี่...ถ้าเสร็จนี่ส่งพรุ่งนี้เลยได้ไหม?

?อย่าเลย...ส่งวันอังคารนั่นล่ะ เดี๋ยวหายเอา ห้องชุมนุมยิ่งรกๆอยู่นะ? รองประธานส่ายหน้าก่อนว่า ?กลับบ้านกันดีๆล่ะ วันจันทร์อย่างมาสายนะรู้ไหม?

?ค่ะ? สี่สาวตอบรับแล้วจึงพากันเดินออกมาหน้าโรงเรียนอย่างสบายอกสบายใจ

?โอย...นี่ต้องกลับไปนั่งปั่นงานใช่ไหมเนี่ย ฮื้อ ตายแน่ๆเลย คณิตก็ยังไม่เสร็จ? แก้วเริ่มรายการบ่นอย่างเคย ?ลอกตอนเช้าที่โรงเรียนจะทันไหมเนี่ย?

?ลองไปนั่งทำดูก่อนน่า รอบนี้ง่ายออก กดเครื่องคิดเลขเอาก็ได้? อัยว่าแล้วชะงักไปหน่อยเมื่อเห็นดามองรอบตัวจนผิดสังเกต ?มีอะไรหรอ?

?รู้สึกเหมือนมีคนจ้องเลย? ลดากดหัวคิ้วลงอย่างไม่ชอบใจ ?ไอ้แก้ว...นั่นพี่อ้อมหรือเปล่า?

?เฮ้ย...? แก้วมองตามแล้วเบะปาก ?นั่นเพื่อนแกหรอนั่น...เปรี้ยวชะมัด?

?คงมาเที่ยวกันมั้ง...กลับบ้านเหอะ? อัยเอ่ยเรื่อยๆอย่างไม่ติดใจอะไร

?รู้สึกเหมือนพี่แกมองเลยว่ะ? มายด์ว่าแม้ทั้งสี่จะไม่ได้หยุดเดินให้ผิดสังเกต

?คิดไปเองหรือเปล่า?

?แกนั่นแหละมองโลกในแง่ดีเกิน อย่าลืมสิวะว่าพี่แกเป็นยังไง...แล้วแฟนพี่แกก็กำลังหาทางจีบแกอยู่นะเว้ย?

?ไม่หรอกมั้ง...เดี๋ยวก็กลายเป็นเรื่องใหญ่พอดี?

?สมัยนี้เรื่องใหญ่เขาไม่กลัวกันหรอก? แก้วพยายามไม่สบตาพวกผู้หญิงในชุดเสื้อรัดรูปเกินเหตุที่พากันเดินเข้ามาหาโดยมีพี่อ้อมเดินตามหลังมา ?แต่เรื่องเสีย...แฟนให้คนอื่นน่ะ มันเจ็บใจกว่า?

อัยพอจะรู้ว่าแก้วกลืนคำบางอย่างลงคอไปก่อนจะใส่คำว่า ?แฟน? มาแทนที่

...แล้วลางมันก็ไม่ดีเสียแล้ว...

?ใครชื่ออัยยา? เสียงไม่เป็นมิตรของกองทัพหน้าเสื้อรัดติ้วถามกับพวกเธอพร้อมแววตามองจิกจนน่าเกลียด

?มีอะไรหรือคะ? อัยตอบไปเรียบๆ

?อ้อ นังนี่เองหรอ? อาการแย้มปากยิ้มออกอาการข่มเหงชัดอย่างที่แก้วกับมายด์ดึงเพื่อนผู้ไม่ประสีประสาไปด้านหลังเอาไว้ก่อน

?มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? มายด์ว่าด้วยหน้าตาเรียบๆแต่แฝงอาการเหยียดไว้ลึกๆ

?ถ้าไม่แน่จริงก็อย่าคิดจะมาแย่งผัวชาวบ้านเขา ไม่งั้นเจอแน่? พี่อ้อมแทรกคำขึ้นมาหลังแหวกตัวมาออกหน้าโดยมีเพื่อนร่วมขบวนการขนาบข้าง

อัยนิ่งพูดไม่ออก ...เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่กำลังจะเรียนจบ ม.หก ในเวลาไม่ถึงเดือนจะพูดออกมาได้ชัดถ้อยชัดคำขนาดนั้น

แค่คำว่าแฟน...ก็รู้แล้วว่าคบกัน

แต่สถานะผัวๆเมียๆนี่คือต้องมีอะไรกันแล้วไม่ใช่เหรอ?

นี่ตกลงพี่อ้อมหน้าด้านหรือเธอหน้าบางกันแน่...เธอถึงได้ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่แกพูดออกมาได้หน้าตาเฉย ...ว่าพี่แกมีผัวแล้ว

?พี่คงเข้าใจผิดแล้ว? เด็กสาวว่าออกไปด้วยต้องการให้เรื่องมันจบ ?อัยไม่...?

?ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ!? มือเรียวนั้นหมายจะแตะตัวเธอแต่แก้วที่บังอยู่ด้านหน้าก็ปัดทิ้งให้ในทันที

?อย่ามาแตะอัย...อัยไม่ได้ทำอะไรผิด ก็พี่นอกใจผัวพี่ก่อนไม่ใช่หรือไง พอพี่นิคเขาจับได้เขาถึงได้บอกเลิกเอา?

?นังนี่!? เสียงแว้ดสูงปริ๊ดนั้นปรี่มาพร้อมมือที่ตบเข้าหน้าแก้วอย่างที่เพื่อนสาวคนดีก็ไม่ปล่อยให้ตนโดนตบอยู่ฝ่ายเดียว

เพี้ยะ!

แก้วตบเข้าไปทีหนึ่งแล้วผลักอีกฝ่ายจนลงไปกองกับพื้นในขณะที่มายด์ยันเอาเพื่อนพี่แกอีกคนลงไปบ้าง

?ไอ้อัยกลับบ้าน!? แก้วตะโกนขณะที่โดนพี่อ้อมข่วนหน้าจนเป็นรอย

?ไปอัย? ดาจับมือเธอแน่นแล้ววิ่งไปทางบ้านของเธออย่างไม่ลังเล

ด้วยรู้ว่ามายด์กับแก้วก็พอจะเคยผ่านศึกมาก่อน...โดยเฉพาะมายด์ที่แม้แต่กับผู้ชายก็ต่อยชนะมาแล้วทำให้เธอไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่

อย่างน้อยๆก็ไปตามพ่อ ไม่ก็คุณตำรวจ

?ว้าย!? ดาโดนดึงไปด้านหลังด้วยมือของสาวปากแดงอย่างที่อัยก็เสียหลักไปด้วยเมื่อมือยังจับกันไว้ ?ไปสิอัย?

?หนอยแน่!? ดาโดนเข้าไปฝ่ามือเดียวก็ถึงกับหน้าหันไปกองกับฟุตบาท

?อัยไป!? เสียงว่าของเพื่อนสาวนั้นทำคนโดนสั่งให้หนีเบนทิศทางไปกระชากหัวผู้หญิงที่กำลังขึ้นคร่อมเพื่อนเธออยู่

เสียงกรี๊ดดังๆนั้นน่ารำคาญจนมือเธอเผลอดึงหัวนั้นไปกระแทกกับเสาไฟใกล้ๆ

ร่างเพรียวโดนมือนั้นจับเข้าที่ท่อนแขนก่อนที่มืออีกข้างจะฉีกเสื้อเธอจนขาดแลเห็นสปอร์ตบาร์สีขาวด้านในอย่างที่อัยก็ไม่ได้สนใจ

ต่อให้ตอนนี้เธอใส่ชั้นในลูกไม้ซีทรูสีแดงแจ๊ดเธอก็ไม่สนหรอก ในเมื่อยายนี่ตั้งใจจะมาทำร้ายเธอ และยังไปหาเรื่องเพื่อนของเธอ

เรียวมือจัดการโขกหัวนั้นกับพื้นฟุตบาทจนร่างนั้นลงไปแผ่กับพื้นเธอถึงได้ขึ้นคร่อมแล้วเอาเข่าทั้งสองข้างทับลำแขนนั้นไว้เพื่อให้ตนเป็นต่อ ก่อนที่เธอจะง้างหมัดเตรียมต่อยให้จังๆสักทีแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อใครสักคนกระชากเธอออกจากท่านั้นพร้อมเสื้อตัวใหญ่ที่คลุมปิดเธอไว้ทั้งตัว

?อัย...? อัยที่ยังอยู่ในอาการเลือดขึ้นหน้ามองเพื่อนสนิทที่กำลังร้องไห้แล้วจึงยื่นนิ้วไปแตะรอยช้ำบนแก้มนั้น

?ดาเป็นไงบ้าง...เจ็บไหม?

?อัยนั่นแหละ...ก็บอกให้วิ่งทำไมไม่วิ่ง?

?จะบ้าหรือไง...แกก็ใช่จะตบกับเขาเป็น?

?แต่ว่า...?

?แล้วจะให้ฉันทิ้งแกหนีกลับบ้านหน้าตาเฉยได้ไง ในเมื่อพี่อ้อมตั้งใจจะหาเรื่องฉัน? อัยยาถอนใจกับเพื่อนสาวที่เริ่มสะอึก ?หยุดร้องได้แล้ว...แล้วแก้วกันมายด์...?

?อยู่นี่? มายด์โผล่มาพร้อมหน้าที่โดนข่วนเป็นรอยไปซีกหนึ่ง ?ทันเห็นแกจะต่อยเขาพอดี...ดีที่พวกนักบอลเข้าวิ่งวอร์มรอบโรงเรียนนะเนี่ย ไม่งั้นคงเละกว่านี้?

นักบอล...

อัยกะพริบตาปริบแล้วมองดูเสื้อที่คลุมตัวเธอไว้ ...เสื้อทีมฟุตบอลโรงเรียน

แล้วมือที่แตะบ่าเธอไว้เบาๆนี่ก็...

เด็กสาวสะบัดตัวออกห่างทันทีเมื่อแลเห็นหัวหน้าทีมฟุตบอลในสภาพเปลือยท่อนบนกำลังประคองเธออยู่

?พี่นิค...?

?ไม่เป็นไรแล้วนะ? เสียงเข้มนั้นว่าแล้วยิ้มส่งให้ ?ขอโทษด้วยนะ...ที่เรื่องมันเป็นอย่างนี้?

?ช่างมันเถอะค่ะ? อัยว่าเรียบๆ ?ไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนี้หรอก...ขอบคุณนะคะ?

?ก็...? นิคยิ้มออกมา ?ไม่เป็นไรหรอกน้อง...ยังไงต้นเหตุก็คือพี่อยู่แล้ว?

?ดา...? อัยยิ้มตอบแวบเดียวแล้วหันไปพูดกับเพื่อน ?ฉันว่ากลับโรงเรียนก่อนดีไหม...ยังไงฉันก็เข้าบ้านสภาพนี้ไม่ได้ เสื้อนี่พึ่งใส่ครั้งเดียวเองนะ?

?ถูกของอัย? มายด์ออกเสียงสนับสนุน ?ใส่ยาให้เราหน่อยก็ดี...นี่ถ้าเป็นแผลเป็นนะ?

?เราก็ว่าดีเหมือนกัน? ดาว่าแล้วลูบแก้มตนเบาๆด้วยดวงตาวาววับ ?ไปออกหน้าฟ้องครูไว้ก่อนก็ไม่เลว ...เพราะไงงานนี่เจ๊อ้อมก็ผิดเต็มประตู?

?เอางั้นหรอ? อัยมุ่นคิ้วนิดๆ ?ยังไงเจ๊แกก็จะจบอยู่แล้ว?

?ไม่จบหรอกอัย...ติดศูนย์แล้วยังขาดเรียนขนาดนั้น? ดาว่าเสียงเขียว ?ไม่ต้องไปสงสาร...คนอย่างนั้นต้องโดนซะบ้าง ทำตัวเหลวไหล ต่อให้ฉันโดนแม่ด่าเรื่องไปตบตีกับเขาฉันก็จะฟ้องให้มันดังไปทั้งโรงเรียน ...ยังไงเรื่องอย่างนี้พวกเราก็เป็นต่อ โดยเฉพาะแกไม่เคยมีประวัติไปหาเรื่องชาวบ้านเขาอยู่แล้ว...ชู้สาวก็ไม่มี จริงไหมล่ะ?

อัยยักไหล่ไม่เรื่องมาก

?เอางั้นก็ได้...นี่ฉันต้องบีบน้ำตาด้วยไหมฮึ?

?แหนะ...? ดายิ้มขำอย่างชอบใจ ?เอาให้เหมือนพี่เดียเลยนะ สะใจดี?

(มีต่อค่ะ)

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

ดาราอรุณ

นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...

อัปสรสีหกวี

คะแนนกลอน 133

ออฟไลน์
เพศ: หญิง

กระทู้: 1500

เพียงรอยยิ้มเธอ...

Level 31 : Exp 47%

HP: 2.6%

คะแนนชื่นชม
ชื่นชมคนอื่น: 6181
ได้รับคำชม: 2751

ระบบปฏิบัติการ:

Windows XP
Browser:

MS Internet Explorer 6.0

บทที่ 12: วิวาท --ต่อ--

« แต่งต่อ #23 เมื่อ: พฤษภาคม 08, 2010, 10:28:17 pm »

?ดูท่าว่าจะเรียบร้อยแล้วนะ?

?อืม? กรตอบรับเรียบๆเมื่อเห็นร่างสาวๆพากันเดินย้อนกลับไปทางโรงเรียนโดยที่เขากำลังยืนมองอยู่ทางถนนฝั่งตรงข้ามซึ่งเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ

ตามจริงเขาต้องอยู่ซ้อมบอลต่อเลย แต่พี่นิคบอกให้เอากระเป๋าไปเก็บก่อนก็ได้เพราะนี่ก็ยังเวลาพักเที่ยงอยู่

ในช่วงที่เขากับพวกนักฟุตบอลคนอื่นๆกำลังออกมาร้านข้าวเจ้าประจำ พี่นิคก็เห็นสี่สาวกำลังพากันเดินกลับบ้าน (บ้านอัย) พี่แกก็เลยกะจะเข้าไปทักสักหน่อยแต่ตอนนั้นพวกพี่อ้อมก็ปรี่เข้าไปก่อนแล้ว

?ไอ้กรเฝ้าของ? เสียงเข้มนั้นว่าพร้อมทั้งให้พวกนักฟุตบอลทุกคนโยนของทุกอย่างมาให้เขาและเต้ (กำลังจะไปร้านเกม) ก่อนที่เขาจะทันกระโดดข้ามถนนไปเสียอีก

อยู่ตรงนี้เขาเห็นชัดแจ๋วว่าอัยเล่นบทบู๊กับเขาเป็นเหมือนกัน

...ก็ไม่คิดว่าตัวเบาๆอย่างนั้นจะมีปัญญาไปสู้กับใคร

?พี่นิคนี่หวงก้างใช้ได้นะ? เต้ว่าเรียบๆตอนที่มองหัวหน้าทีมฟุตบอลเดินไปส่งสี่สาว ?ถ้าให้แกไปด้วยจะช่วยได้เยอะกว่านี้แท้ๆ?

?ช่างเถอะ...สี่คนนั้นไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ...อย่างน้อยพวกพี่อ้อมก็ไม่ได้พกอาวุธมา?

?นั่นสิ?

เขามองดูร่างบางที่เอาเสื้อกีฬาคลุมตัวเองไว้แล้วก็ยังนึกทึ่งไม่หาย

ปกติแล้วเวลาผู้หญิงตบกันจะชอบฉีกเสื้ออีกฝ่าย เขาก็พึ่งจะรู้มาจากเพื่อนผู้หญิงในห้องว่าทำแบบนั้นจะทำให้อีกฝ่ายพะวง ...แต่ดูว่าเรื่องนี้จะใช้กับอัยยาไม่ได้

?อัยเคยเล่าให้เราฟังด้วยนะ? เต้เอ่ยขึ้นมาหลังเงียบไปนาน

?อะไร?

?อัยเล่าให้ฟัง...ว่าเมื่อก่อนน่ะอัยเตะเด็กผู้ชายบ่อย? ว่าแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ ?อัยบอกว่าตอนประถมน่ะ เด็กผู้ชายยังตัวเล็กกว่าเด็กผู้หญิง อัยก็เลยพอสู้ได้บ้าง เห็นว่าแม่สอนให้สู้หรืออะไรนี่ล่ะ?

?อัยเนี่ยนะ?

?อืม? เต้พยักหน้า ?เมื่อก่อนอัยโม้เก่งจะตาย...แล้วเราก็ดันความจำดี เห็นว่า...แต่ก่อนโดนผู้ชายแกล้งบ่อย ชอบมาดึงผมเปียไม่ก็ขโมยของ บางทีก็โดนผลักล้มตอนเข้าแถว พออัยมีแผลกลับบ้านแม่ของอัยก็คงเห็นนั่นล่ะ ถึงได้สอนให้สู้บ้าง?

?มัดผมเปียด้วยหรอ? กรหัวเราะหน่อยๆ ?แกเคยเจอแม่ของอัยไหม?

?เคย...ครั้งเดียวตอนประชุมผู้ปกครอง?

?เห็นคุณวีบอกว่าสวยมาก?

?อืม...มาดดีสุดๆ ก็สมแล้วที่สอบอัยการจนได้? เต้ส่ายหัวหน่อยๆแล้วยิ้ม ?ทำไม...จะลองเข้าทางแม่ยายหรือไง?

?ไอ้...? เขาเตะหยอกไปทีหนึ่งแล้วเปลี่ยนเรื่อง ?ตกลงว่าไง...จะเข้าทีมฟุตบอลไหม?

?ไม่...กะจะเข้ากรีฑา? เต้ยิ้มขำ

?ทำไมล่ะ...เล่นบอลสนุกกว่าตั้งเยอะ?

?เหม็นหน้าหัวหน้าทีม?

?อะไรวะ...ไม่ถึงเดือนพี่แกก็จะไปอยู่แล้ว?

?เหม็นหน้าแกว่ะ...เจอกันตลอดก็ไม่ไหว? ว่าแล้วก็ขยับแว่นหน่อยๆ ?ฟุตบอลคนเข้าเยอะแล้ว...กรีฑานี่แทบต้องเฉลี่ยมาจากนักกีฬาประเภทอื่นๆเพื่อไปแข่งแบบเร่งรัดทั้งปี...ถ้าทำให้มันดีๆได้ก็น่าทำ?

?คิดจะเป็นเด็กดีช่วยเหลือกิจการโรงเรียนหรือนี่?

?แต่วันนี้ไปเล่นเกมก่อน? เต้ยิ้มแล้วโบกมือลา ?อย่าพึ่งอกช้ำจนเล่นเกมไม่ได้ล่ะ ไปช่วยกันเก็บเวลก่อนเข้าใจไหม?

?ยังจีบไม่ทันติดจะอกหักได้ไง?

?ยอมรับแล้วล่ะสิว่าจะจีบ? รอยยิ้มส่งท้ายนั้นทำกรกลอกตาขึ้นฟ้าแก้เก้อ ?ถ้าคนอื่นแกคุยด้วยสองสามทีแล้วติด...ก็คิดไว้ว่าคนนี้ต้องพยายามหน่อย?

กรส่ายหัวแล้วไม่ตอบอะไร

เขาก็บอกไม่ถูกว่าเขาตั้งใจจะจีบตั้งแต่แรกหรือเปล่า... หรือแค่เห็นว่าเป็นลูกของคุณวีที่เขาเคารพเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งเขาก็เลยตั้งใจจะดูแลเท่าที่ทำได้

...แต่ก็นะ

เห็นตอนที่พี่นิคโอบร่างเล็กนั้นแล้วก็สะกิดใจขึ้นมา

...ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนี้ด้วยนะ

(จบตอน)

มีเพื่อนชาวกวีโหวตกระทู้ของคุณ

รอยทราย, ผู้ชายฯ รักในหลวง

สำหรับกระทู้นี้มี, 2 สมาชิกกลุ่มนี้ ที่ชื่นชม!

บันทึกการเข้า

	[url=http://www.kaweeclub.com/index.php?topic=5581.0]ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน[/url]
	<a href="http://www.kaweeclub.com/b31/t5581/">ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน</a>

ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน

เพิ่มแท๊ก:

แสดงความเห็นโดยรวมเกี่ยวกับกวีคลับได้ที่นี่จ้า

เพิ่มแท๊ก:

หน้า: 1 [2] ขึ้นบน

กวีคลับดอทคอม : สังคมดีๆของคนรักกลอน | ห้องรับรอง-ต้อนรับเพื่อนกลอนชาวกวี | เรื่องสั้น,บทความ | เรื่องยาว หลายตอนจบ | หัวข้อ: ลุ้นหัวใจ...คนไร้ตัวตน

« หน้าที่แล้ว ต่อไป »