ผู้เขียน หัวข้อ: รวมกาพย์เห่-เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์  (อ่าน 48599 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 110 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
รวมกาพย์เห่-เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์
« เมื่อ: ตุลาคม 30, 2008, 09:33:56 pm »

เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์


                                     เห่ครวญ
   รอนรอนสุริยคล้อย                สายัณห์
เรื่อยเรื่อยเรื่อแสงจันทร์               ส่องฟ้า
รอนรอนจิตกระสัน                     เสียวสวาท   แม่เอย
เรื่อยเรี่อยเรียมคอยถ้า                 ที่นั้นห่อนเห็น ฯ

 
    เรื่อยเรื่อยมารอนรอน              สุริยาจรเข้าสายัณห์
เรื่อรองส่องสีจันทร์                    ส่งแสงกล้าน่าพิศวง
    ลิ่วลิ่วจันทร์แจ่มฟ้า                เหมือนพักตราหน้านวลผจง
สูงสวยรวยรูปทรง                     ส่งสีเจ้าเท่าสีจันทร์

    เอวอ่อนชอ้อนองค์                โฉมอนงค์ทรงสาวสวรรค์
หาไหนไม่เทียมทัน                    ขวัญเนตรพี่นี้น่ารัก
    ขาวสุดพุดจีบจีน                    เจ้ามีสีนพี่มีศักดิ์
ทั้งวังเขาชังนัก                         แต่พี่รักเจ้าคนเดียว

    นอนนั่งตั้งอาลัย                    สายสุดใจไม่แลเหลียว
หวังชมสมกลมเกลียว                  ควรฤาน้องข้องใจเคือง
    ขาวสุดพุดซ้อนแซม                เนื้อแอร่มอร่ามเหลือง
โฉมอ่ากว่าทั้งเมือง                    หนแห่งใดไม่เหมือนเลย

    ได้น้องทองนพมาศ                 มาสังวาสพาดชมเชย
ร่วมเรือนเพื่อนพิงเขนย                 เคยวิงวอนอ่อนหวานคำ
    ฝนตกยกปีกป้อง                    ฟ้าร้องต้องเอาตนงำ
ชิดเชื้อเนื้อนวลขำ                      อ่อนลมุนอุ่นอกเรียม

    รักนุชสุดสายใจ                     ต้องฤทัยไม่เท่าเทียม
ขอต้องน้องอายเหนียม                 เกรียมจิตเจ้าเฝ้าทุกข์ทน
    ฝนตกฝนหากตก                     แก้วกับอกอย่าโกรธฝน
ลมพัดรับขวัญบน                        แก้วโกมลมานอนเนา

    ฝนตกไม่ทั่วฟ้า                       เยนแหล่งหล้าในภูเขา
ไม่เยนในอกเรา                          เพราะเพื่อนเคล้าเจ้าอยู่ไกล
    เรียมร่ำน้ำตาตก                      อกร้อนรุ่มดังสุมไฟ
แสนคนึงถึงสายใจ                       เจ้าไกลสวาทนิราศเรียม ฯ


     เสียงสรวลระรี่นี้             เสียงใด
เสียงนุชพี่ฤาใคร                 ใคร่รู้
เสียงสรวลเสียงทรามวัย        นุชพี่   มาแม่
เสียงบังอรสมรผู้                 อื่นนั้นฤามี   ฯ 

 
    เสียงสรวลระรี่นี้              เสียงแก้วพี่ฤาเสียงใคร
เสียงสรวลเสียงทรามวัย       สุดสายใจพี่ตามมา
    ลมชวยรวยกลิ่นน้อง        หอมเรื่อยต้องคลองนาสา
เคลือบเคล้นเหนคล้ายมา      เหลียวหาเจ้าเปล่าวังเวง

    ยามสองฆ้องยามย่ำ        ทุกคืนค่ำย่ำอกเอง
เสียงปี่มีครวญเครง             เหมือนเรียมคร่ำร่ำครวญนาน
    ล่วงสามยามปลายแล้ว    จนไก่แก้วแว่วขับขาน
ม่อยหลับกลับบันดาล          ฝันเห็นน้องต้องติดตา

    เพรางายวายเสพย์รส       แสนกำสรดอดโอชา
อิ่มทุกข์อิ่มชลนา                อิ่มโศกาหน้านองชล
    เวรามาทันแล้ว              จึ่งจำแคล้วแก้วโกมล
ให้แค้นแสนสุดทน              ทุกข์ถึงเจ้าเศร้าเสียดาย

    งามทรงวงดังวาด          งามมารยาทนาดกรกราย
งามพริ้มยิ้มแย้มพราย          งามคำหวานลานใจถวิล
    แต่เช้าเท่าถึงเยน          กล้ำกลืนเขญเปนอาจิณ
ชายใดในแผ่นดิน              ไม่เหมือนพี่ที่ตรอมใจ   ฯ
 
 
     เรียมทนทุกข์แต่เช้า      ถึงเยน
มาสู่สมคืนเขญ                 หม่นไหม้
ชายใดจากสมรเปน            ทุกข์เท่า   เรียมเลย
จากคู่วันเดียวได้               ทุกข์ปิ้มปานปี   ฯ



เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์

ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk7.htm




ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 110 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ เรื่อง เห่สังวาส
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: ตุลาคม 30, 2008, 09:38:51 pm »
เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์


                             เห่สังวาส
    พี่ชมพี่เชยแล้ว          พลางถาม
เจ้ามิอืออำความ            ไป่พร้อง
เจ้าเอื้อนมิเออขาม          เขินพี่   อยู่ฤา
ผินพักตรมาอย่าข้อง         ขัดแค้นเคืองเลย   ฯ

 
    พี่ชมพี่เชยพลาง          พี่ถามนางเจ้าไม่อือ
เจ้าเอื้อนอายพี่ฤา            พี่ขอถามความจริงนาง
    พิศวงทรงรวยรูป         พลางกอดจูบลูบคอนาง
ฉุดชักสไบบาง               พลางคลึงเคล้าเย้ายวนสม

    พิศรูปก็น่ารัก              พิศพักตรก็น่าชม
อ้อนแอ้นอรเอวกลม          ชมชวัญน้องต้องตามชาย
    ใครเห็นเป็นขวัญเนตร    ลืมทุกข์เทวษเจตน์จงหมาย
มาดนุชสุดเสมอกาย          บ่วายรักสักนาที   ฯ

    โหยหวนครวญใคร่นาง   อกเพียงพ่างล้างชีวี
นั่งนอนห่อนฤามี               สิ่งซึ่งสุขทุกเวลา
    คิดเคยเชยชมน้อง        ไม่ห่างห้องสองเสน่หา             
เป็นสุขทุกเวลา                มาจากได้ให้อาวรณ์

    อกเอ๋ยเคยสังวาส         กรรมบำราศคลาศคลาสมร
นับเดือนเลื่อนปีจร            ห่อนเห็นแล้วแก้วตาเรียม
    พุ่มพวงดวงดอกฟ้า        ในใต้หล้าหาไหนเทียม
โฉมงามทรามเสงี่ยม         เรียมรักเจ้าเท่าดวงใจ   ฯ




เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์
ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk6.htm



ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 110 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ เรื่อง เห่กากี
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: ตุลาคม 30, 2008, 10:12:09 pm »
เห่กากี
    สุบรรณแผลงเดชล้ำ          บินบน
กางปีกบังสุริยน                   มืดฟ้า
ร่อนลงสู่ไพชยนต์                 ปรางค์มาศ
เข้านั่งแอบนุชเคล้า               แนบเนื้อนวลสมร   ฯ   

 
    สุบรรณสำแดงฤทธิ์          ให้มืดมิดปิดอัมพร
ร่อนลงตรงบัญชร                 จรสู่น้องแก้วกากี
    กล่าวรสพจนาท               สายสุดสวาทเจริญศรี
ผินหน้ามาพาที                    พี่คือชายชาญสกา

    ประสงค์จำนงรัก               จึงลอบลักเข้ามาหา
หวังเชิญแก้วกานดา              ไปสู่ฟ้าพิมานจันทร์
    เสวยรมย์สมบัติพี่               ในสิมพลีเกษมสันต์
แล้วจะพาเจ้าจรจรัล               เที่ยวชมชั้นพระเมรุธร

     พี่จะชี้ชมทรายแก้ว            งามพรายแพร้วเชิงสิงขร
แม่น้ำสีทันดร                       สิงขรกั้นเป็นกันกง
    จะพาชมพิทยาธร               ฝูงกินนรแลเหมหงส์
เหล่าสัตว์ตระกูลวงศ์               อยู่ในดงเขาสัตตภัณฑ์

     จะได้ชมนารีผล                 งามสกลดังแสร้งสรรค์
อยู่ยอดเขาอัสสกรรณ              ฝูงคนธรรพ์มาชมเชย
    จะพาไปไกรลาส                เฝ้าเบื้องบาทพระสยม
ดูเทพมาบังคม                      จับระบำรำผาลา

    เทพบุตรตีวงซ้าย                สาวสวรรค์ย้ายมาฝ่ายขวา
แทรกเปลี่ยนเวียนไปมา           กรคว้าไขว่ไล่พัลวัน
    อย่าอาไลยมนุษย์เลย          ไปชมเชยพิมานสวรรค์
ว่าพลางทางติดพัน                  ผันจุมพิตชิดชมนาง   ฯ
 
 
    กากีกรป้องปัด                  กรครุฑ
ไยจึงมายื้อยุด                       เหนี่ยวน้อง
ไม่เกรงพระปิ่นมกุฏ                  จอมราช   เลยนา
มาอาจออกคำพร้อง                 ล่อเลี้ยวเจรจา   ฯ
 

    กากีกรป้องปัด                   ต้องสัมผัสด้วยปักษา
เสียวซ่านดาลกรีฑา                 มานะใจให้อัปมาน
    ตอบรสพจน์วาที                 ต้องเจ้านี้โอหังการ
ไม่เกรงพระภูบาล                    ทั้งไภยพาลในอบาย

    ถึงเป็นชายชาญสกา           ไม่เจตนาอย่างพักหมาย
ฝ่ายเจ้าก็เลิศชาย                   สายสุริย์วงศ์พงศ์เทวัญ
    เสวยทิพย์พิมานทอง            ฝูงนางน้องล้วนสาวสวรรค์
ไม่ควรมาผูกพัน                      จะพากันตกนรกานต์

     ซึ่งว่าจะพาชม                    บรมสุขสนุกสนาน
ขอบรสพจมาน                       ไม่ควรการอย่าเจรจา
    ครุฑฟังสายสุดสวาท            ปรามาสกนิษฐา
เจ้าดวงทิพย์มณฑา                 วาจาจัดสารพัดงอน

     พี่ประมาทอาจหาญนัก          เพราะจงรักเจ้าสายสมร
เท่าฟ้าแผ่นดินดอน                  ห่อนกลัวเวรเพราะหวังใจ
    ขอฝากไมตรีจิต                  กว่าชีวิตจะตักไษย
ว่าพลางทางคว้าไขว่                 สัพยอกเย้าหยอกนาง   ฯ

 
    กางกรอุ้มโอบแก้ว               กากี
ปีกกระพือพาศรี                       สู่งิ้ว
ฉวยฉาบคาบนาคี                    เป็นเหยื่อ
หางกระหวัดรัดหิ้ว                    สู่ไม้รังเรียง   ฯ
 
 
    กางกรอุ้มโอบแก้ว               เจ้างามแพร้วสบสรรพางค์
ปีกปกอกเอวนาง                     พลางคลึงเคล้าเต้าจรจรัล
    ฉวบฉาบคาบนาคา               เป็นภักษาพาผกผัน
หางกระหวัดรึงรัดพัน                 ดั้นเมฆามาสิมพลี

    ดลสถานพิมานมาศ               เกลียวกลมสวาทนาฎกากี
เหิมหวลยวลกามี                     ปรีดาแนบแอบอิงองค์
    เริงรื่นชื่นเชยปราง                พลางคลึงเคล้าเต้าบุษบง
กอดเกื้อเนื้อนวลหง                   ปลงสวาทชมสมเสพย์สมร

     กากีแน่งน้อยนาฎ                 อภิวาทประนมกร
ก้มเกล้ากล่าวชอ้อน                  ซอนซบหน้าตาเมียงมัน
    ปักษีกรีฑาชม                     ภิรมย์เปรมเกษมสันต์
กลมเกลียวเกี่ยวกรพัน                ผันยั่วเย้าเคล้าคลึงชม

    สองสุขสองสังวาส                แสนสุดสวาทสองสู่สม
สองสนิทนิทรารมณ์                   กลมเกลียวชู้สู่สมสอง
    แย้มยิ้มพริ้มพรักตรา               สาภิรมย์สมจิตปอง
แสนสนุกสุขสมพอง                   ในห้องแก้วแพรวพรรณราย

    ลมพัดกลัดเมฆเกลื่อน             ฟ้าลั่นเลื่อนแลบแสงพราย
วลาหกตกโปรยปราย                 สายสินธุ์นองท้องธารา
    เหราร่าเริงรื่น                       ว่ายเคล้าคลื่นหื่นหรรษา
สองสมกลมกรีฑา                      เปนผาสุขทุกนิรันดร์   ฯ


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk5.htm

 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN