รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => งานประพันธ์กาพย์,โคลง,ฉันท์ => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ ตุลาคม 30, 2008, 09:33:56 pm

หัวข้อ: รวมกาพย์เห่-เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ ตุลาคม 30, 2008, 09:33:56 pm
เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์


                                     เห่ครวญ
   รอนรอนสุริยคล้อย                สายัณห์
เรื่อยเรื่อยเรื่อแสงจันทร์               ส่องฟ้า
รอนรอนจิตกระสัน                     เสียวสวาท   แม่เอย
เรื่อยเรี่อยเรียมคอยถ้า                 ที่นั้นห่อนเห็น ฯ  
 
    เรื่อยเรื่อยมารอนรอน              สุริยาจรเข้าสายัณห์
เรื่อรองส่องสีจันทร์                    ส่งแสงกล้าน่าพิศวง
    ลิ่วลิ่วจันทร์แจ่มฟ้า                เหมือนพักตราหน้านวลผจง
สูงสวยรวยรูปทรง                     ส่งสีเจ้าเท่าสีจันทร์
    เอวอ่อนชอ้อนองค์                โฉมอนงค์ทรงสาวสวรรค์
หาไหนไม่เทียมทัน                    ขวัญเนตรพี่นี้น่ารัก
    ขาวสุดพุดจีบจีน                    เจ้ามีสีนพี่มีศักดิ์
ทั้งวังเขาชังนัก                         แต่พี่รักเจ้าคนเดียว
    นอนนั่งตั้งอาลัย                    สายสุดใจไม่แลเหลียว
หวังชมสมกลมเกลียว                  ควรฤาน้องข้องใจเคือง
    ขาวสุดพุดซ้อนแซม                เนื้อแอร่มอร่ามเหลือง
โฉมอ่ากว่าทั้งเมือง                    หนแห่งใดไม่เหมือนเลย
    ได้น้องทองนพมาศ                 มาสังวาสพาดชมเชย
ร่วมเรือนเพื่อนพิงเขนย                 เคยวิงวอนอ่อนหวานคำ
    ฝนตกยกปีกป้อง                    ฟ้าร้องต้องเอาตนงำ
ชิดเชื้อเนื้อนวลขำ                      อ่อนลมุนอุ่นอกเรียม
    รักนุชสุดสายใจ                     ต้องฤทัยไม่เท่าเทียม
ขอต้องน้องอายเหนียม                 เกรียมจิตเจ้าเฝ้าทุกข์ทน
    ฝนตกฝนหากตก                     แก้วกับอกอย่าโกรธฝน
ลมพัดรับขวัญบน                        แก้วโกมลมานอนเนา
    ฝนตกไม่ทั่วฟ้า                       เยนแหล่งหล้าในภูเขา
ไม่เยนในอกเรา                          เพราะเพื่อนเคล้าเจ้าอยู่ไกล
    เรียมร่ำน้ำตาตก                      อกร้อนรุ่มดังสุมไฟ
แสนคนึงถึงสายใจ                       เจ้าไกลสวาทนิราศเรียม ฯ


     เสียงสรวลระรี่นี้             เสียงใด
เสียงนุชพี่ฤาใคร                 ใคร่รู้
เสียงสรวลเสียงทรามวัย        นุชพี่   มาแม่
เสียงบังอรสมรผู้                 อื่นนั้นฤามี   ฯ 
 
    เสียงสรวลระรี่นี้              เสียงแก้วพี่ฤาเสียงใคร
เสียงสรวลเสียงทรามวัย       สุดสายใจพี่ตามมา
    ลมชวยรวยกลิ่นน้อง        หอมเรื่อยต้องคลองนาสา
เคลือบเคล้นเหนคล้ายมา      เหลียวหาเจ้าเปล่าวังเวง
    ยามสองฆ้องยามย่ำ        ทุกคืนค่ำย่ำอกเอง
เสียงปี่มีครวญเครง             เหมือนเรียมคร่ำร่ำครวญนาน
    ล่วงสามยามปลายแล้ว    จนไก่แก้วแว่วขับขาน
ม่อยหลับกลับบันดาล          ฝันเห็นน้องต้องติดตา
    เพรางายวายเสพย์รส       แสนกำสรดอดโอชา
อิ่มทุกข์อิ่มชลนา                อิ่มโศกาหน้านองชล
    เวรามาทันแล้ว              จึ่งจำแคล้วแก้วโกมล
ให้แค้นแสนสุดทน              ทุกข์ถึงเจ้าเศร้าเสียดาย
    งามทรงวงดังวาด          งามมารยาทนาดกรกราย
งามพริ้มยิ้มแย้มพราย          งามคำหวานลานใจถวิล
    แต่เช้าเท่าถึงเยน          กล้ำกลืนเขญเปนอาจิณ
ชายใดในแผ่นดิน              ไม่เหมือนพี่ที่ตรอมใจ   ฯ 
 
     เรียมทนทุกข์แต่เช้า      ถึงเยน
มาสู่สมคืนเขญ                 หม่นไหม้
ชายใดจากสมรเปน            ทุกข์เท่า   เรียมเลย
จากคู่วันเดียวได้               ทุกข์ปิ้มปานปี   ฯ


เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์
ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk7.htm



หัวข้อ: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ เรื่อง เห่สังวาส
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ ตุลาคม 30, 2008, 09:38:51 pm
เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์


                             เห่สังวาส
    พี่ชมพี่เชยแล้ว          พลางถาม
เจ้ามิอืออำความ            ไป่พร้อง
เจ้าเอื้อนมิเออขาม          เขินพี่   อยู่ฤา
ผินพักตรมาอย่าข้อง         ขัดแค้นเคืองเลย   ฯ  
 
    พี่ชมพี่เชยพลาง          พี่ถามนางเจ้าไม่อือ
เจ้าเอื้อนอายพี่ฤา            พี่ขอถามความจริงนาง
    พิศวงทรงรวยรูป         พลางกอดจูบลูบคอนาง
ฉุดชักสไบบาง               พลางคลึงเคล้าเย้ายวนสม
    พิศรูปก็น่ารัก              พิศพักตรก็น่าชม
อ้อนแอ้นอรเอวกลม          ชมชวัญน้องต้องตามชาย
    ใครเห็นเป็นขวัญเนตร    ลืมทุกข์เทวษเจตน์จงหมาย
มาดนุชสุดเสมอกาย          บ่วายรักสักนาที   ฯ
    โหยหวนครวญใคร่นาง   อกเพียงพ่างล้างชีวี
นั่งนอนห่อนฤามี               สิ่งซึ่งสุขทุกเวลา
    คิดเคยเชยชมน้อง        ไม่ห่างห้องสองเสน่หา             
เป็นสุขทุกเวลา                มาจากได้ให้อาวรณ์
    อกเอ๋ยเคยสังวาส         กรรมบำราศคลาศคลาสมร
นับเดือนเลื่อนปีจร            ห่อนเห็นแล้วแก้วตาเรียม
    พุ่มพวงดวงดอกฟ้า        ในใต้หล้าหาไหนเทียม
โฉมงามทรามเสงี่ยม         เรียมรักเจ้าเท่าดวงใจ   ฯ



เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์
ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk6.htm


หัวข้อ: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ เรื่อง เห่กากี
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ ตุลาคม 30, 2008, 10:12:09 pm
เห่กากี
    สุบรรณแผลงเดชล้ำ          บินบน
กางปีกบังสุริยน                   มืดฟ้า
ร่อนลงสู่ไพชยนต์                 ปรางค์มาศ
เข้านั่งแอบนุชเคล้า               แนบเนื้อนวลสมร   ฯ   
 
    สุบรรณสำแดงฤทธิ์          ให้มืดมิดปิดอัมพร
ร่อนลงตรงบัญชร                 จรสู่น้องแก้วกากี
    กล่าวรสพจนาท               สายสุดสวาทเจริญศรี
ผินหน้ามาพาที                    พี่คือชายชาญสกา  
    ประสงค์จำนงรัก               จึงลอบลักเข้ามาหา
หวังเชิญแก้วกานดา              ไปสู่ฟ้าพิมานจันทร์
    เสวยรมย์สมบัติพี่               ในสิมพลีเกษมสันต์
แล้วจะพาเจ้าจรจรัล               เที่ยวชมชั้นพระเมรุธร
     พี่จะชี้ชมทรายแก้ว            งามพรายแพร้วเชิงสิงขร
แม่น้ำสีทันดร                       สิงขรกั้นเป็นกันกง
    จะพาชมพิทยาธร               ฝูงกินนรแลเหมหงส์
เหล่าสัตว์ตระกูลวงศ์               อยู่ในดงเขาสัตตภัณฑ์
     จะได้ชมนารีผล                 งามสกลดังแสร้งสรรค์
อยู่ยอดเขาอัสสกรรณ              ฝูงคนธรรพ์มาชมเชย
    จะพาไปไกรลาส                เฝ้าเบื้องบาทพระสยม
ดูเทพมาบังคม                      จับระบำรำผาลา
    เทพบุตรตีวงซ้าย                สาวสวรรค์ย้ายมาฝ่ายขวา
แทรกเปลี่ยนเวียนไปมา           กรคว้าไขว่ไล่พัลวัน
    อย่าอาไลยมนุษย์เลย          ไปชมเชยพิมานสวรรค์
ว่าพลางทางติดพัน                  ผันจุมพิตชิดชมนาง   ฯ  
 
     กากีกรป้องปัด                  กรครุฑ
ไยจึงมายื้อยุด                       เหนี่ยวน้อง
ไม่เกรงพระปิ่นมกุฏ                  จอมราช   เลยนา
มาอาจออกคำพร้อง                 ล่อเลี้ยวเจรจา   ฯ   

    กากีกรป้องปัด                   ต้องสัมผัสด้วยปักษา
เสียวซ่านดาลกรีฑา                 มานะใจให้อัปมาน
    ตอบรสพจน์วาที                 ต้องเจ้านี้โอหังการ
ไม่เกรงพระภูบาล                    ทั้งไภยพาลในอบาย  
    ถึงเป็นชายชาญสกา           ไม่เจตนาอย่างพักหมาย
ฝ่ายเจ้าก็เลิศชาย                   สายสุริย์วงศ์พงศ์เทวัญ
    เสวยทิพย์พิมานทอง            ฝูงนางน้องล้วนสาวสวรรค์
ไม่ควรมาผูกพัน                      จะพากันตกนรกานต์
     ซึ่งว่าจะพาชม                    บรมสุขสนุกสนาน
ขอบรสพจมาน                       ไม่ควรการอย่าเจรจา
    ครุฑฟังสายสุดสวาท            ปรามาสกนิษฐา
เจ้าดวงทิพย์มณฑา                 วาจาจัดสารพัดงอน
     พี่ประมาทอาจหาญนัก          เพราะจงรักเจ้าสายสมร
เท่าฟ้าแผ่นดินดอน                  ห่อนกลัวเวรเพราะหวังใจ
    ขอฝากไมตรีจิต                  กว่าชีวิตจะตักไษย
ว่าพลางทางคว้าไขว่                 สัพยอกเย้าหยอกนาง   ฯ
 
    กางกรอุ้มโอบแก้ว               กากี
ปีกกระพือพาศรี                       สู่งิ้ว
ฉวยฉาบคาบนาคี                    เป็นเหยื่อ
หางกระหวัดรัดหิ้ว                    สู่ไม้รังเรียง   ฯ  
 
    กางกรอุ้มโอบแก้ว               เจ้างามแพร้วสบสรรพางค์
ปีกปกอกเอวนาง                     พลางคลึงเคล้าเต้าจรจรัล
    ฉวบฉาบคาบนาคา               เป็นภักษาพาผกผัน
หางกระหวัดรึงรัดพัน                 ดั้นเมฆามาสิมพลี
    ดลสถานพิมานมาศ               เกลียวกลมสวาทนาฎกากี
เหิมหวลยวลกามี                     ปรีดาแนบแอบอิงองค์
    เริงรื่นชื่นเชยปราง                พลางคลึงเคล้าเต้าบุษบง
กอดเกื้อเนื้อนวลหง                   ปลงสวาทชมสมเสพย์สมร
     กากีแน่งน้อยนาฎ                 อภิวาทประนมกร
ก้มเกล้ากล่าวชอ้อน                  ซอนซบหน้าตาเมียงมัน
    ปักษีกรีฑาชม                     ภิรมย์เปรมเกษมสันต์
กลมเกลียวเกี่ยวกรพัน                ผันยั่วเย้าเคล้าคลึงชม  
    สองสุขสองสังวาส                แสนสุดสวาทสองสู่สม
สองสนิทนิทรารมณ์                   กลมเกลียวชู้สู่สมสอง
    แย้มยิ้มพริ้มพรักตรา               สาภิรมย์สมจิตปอง
แสนสนุกสุขสมพอง                   ในห้องแก้วแพรวพรรณราย  
    ลมพัดกลัดเมฆเกลื่อน             ฟ้าลั่นเลื่อนแลบแสงพราย
วลาหกตกโปรยปราย                 สายสินธุ์นองท้องธารา
    เหราร่าเริงรื่น                       ว่ายเคล้าคลื่นหื่นหรรษา
สองสมกลมกรีฑา                      เปนผาสุขทุกนิรันดร์   ฯ


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk5.htm
หัวข้อ: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ เรื่อง เห่ชมเรือกระบวร
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 01, 2008, 10:48:02 pm
เห่ชมเรือกระบวร

     ปางเสด็จประเวศด้าว                   ชลาไลย
ทรงรัตนพิมานไชย                           กิ่งแก้ว
พรั่งพร้อมพวกพลไกร                         แหนแห่
เรือกระบวรต้นแพร้ว                          เพริศพริ้งพายทอง ฯ  
 
      ช้าลวะเห่่่พระเสด็จโดยแดนชล       ทรงเรือต้นงามเฉิดฉาย
กิ่งแก้วแพร้วพรรณราย                       พายอ่อนหยับจับงามงอน
    นาวาแน่นเป็นขนัด                       ล้วนรูปสัตว์แสนยากร
เรือริ้วทิวธงสลอน                            สาครลั่นครั่นครื้นฟอง  
    เรือครุฑยุดนาคหิ้ว                       ลิ่วลอยมาพาผันผยอง
พลพายกรายพายทอง                       ร้องโห่เห่โอ้เห่มา
    สรมุขมุขสี่ด้าน                           เพียงพิมานผ่านเมฆา
ม่านกรองทองรจนา                         หลังคาแดงแย่งมังกร  
    สมรรถไชยไกรกาบแก้ว                แสงแวววับจับสาคร
เรียบเรียงเคียงคู่จร                          ดังร่อนฟ้ามาแดนดิน
    สุวรรณหงส์ทรงภู่ห้อย                  งอนชดช้อยลอยหลังสินธุ์
เพียงหงส์ทรงพรหมินทร์                    ลินลาศเลื่อนเตือนตาชม  
    เรือไชยไวว่องวิ่ง                        รวดเร็วจริงยิ่งอย่างลม
เสียงเส้าเร้าระดม                            ห่มท้ายเยิ่นเดิรคู่กัน

    มูลเห่่่่ คชสีห์ที่ผาดแผ่น                ดูดังเปนเห็นขบขัน
ราชสีห์ที่ยืนยัน                              คั่นสองคู่ดูยิ่งยง  
    เรือม้าหน้ามุ่งน้ำ                         แล่นเฉื่อยฉ่ำลำระหง
เพียงม้าอาชาทรง                           องค์พระพายผายผันผยอง
    เรือสิงห์วิ่งเผ่นโผน                      โจนตามคลื่นฝืนฝ่าฟอง
ดูยิ่งสิงห์ลำพอง                              เปนแถวท่องล่องตามกัน
     นาคาหน้าดังเปน                        ดูขะเม่นเห็นขบขัน
มังกรถอนพายพัน                            ทันแข่งหน้าวาสุกรี
    เลียงผาง่าเท้าโผน                      เพียงโจนไปในวารี
นาวาหน้าอินทรีย์                            มีปีกเหมือนเลื่อนลอยโพยม  
    ดนตรีมี่อึงอล                             ก้องกาหลพลแห่โหม
โห่ฮึกครึกครื้นโครม                         โสมนัสชื่นรื่นเริงพล
    กรีฑาหมู่นาเวศ                          จากนคเรศโดยสาชล
เหิมหื่นชื่นกมล                               ยลมัจฉาสารพันมี   ฯ  


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk1.htm
หัวข้อ: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ เรื่อง เห่ชมปลา
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 01, 2008, 10:57:25 pm
เห่ชมปลา  

      พิศพรรณปลาว่ายเคล้า               คลึงกัน
ถวิลสุดาดวงจันทร์                         แจ่มหน้า
มัตสยาย่อมพัวพัน                          พิศวาส
ควรฤพรากน้องช้า                          ชวดเคล้าคลึงชม ฯ   
 
    ช้าลวะเห่พิศพรรณปลาว่ายเคล้า     คิดถึงเจ้าเศร้าอารมณ์
มัตสยายังรู้ชม                             สมสาใจไม่พามา
    นวลจันทร์เปนนวลจริง               เจ้างามพริ้งยิ่งนวลปลา
คางเบือนเบือนหน้ามา                   ไม่งามเท่าเจ้าเบือนชาย      
    เพียนทองงามดั่งทอง                ไม่เหมือนน้องห่มตาดพราย
กระแหแหห่างชาย                        ดั่งสายสวาทคลาศจากสม
    แก้มช้ำช้ำใครต้อง                    อันแก้มน้องช้ำเพราะชม
ปลาทุกทุกข์อกตรม                      เหมือนทุกข์พี่ที่จากน้อง  

     ููููููมูลเห่่น้ำเงินคือเงินยวง              ขาวพรายช่วงสีสำอาง
ไม่เทียบเปรียบโฉมนาง                 งามเรืองเรื่อเนื้อสองสี
    ปลากรายว่ายเคียงคู่                 เคล้ากันอยู่ดูงามดี
แต่นางห่างเหิรพี่                          เห็นปลาเคล้าเศร้าใจจร  
    หางไก่ว่ายแหวกว่าย                 หางไก่คล้ายไม่มีหงอน
คิดอนงค์องค์เอวอร                       ผมประบ่าอ่าเอี่ยมไร
    ปลาสร้อยลอยล่องชล               ว่ายเวียนวนปนกันไป
เหมือนสร้อยทรงทรามไวย              ไม่เห็นเจ้าเศร้าบ่วาย  
    เนื้ออ่อนอ่อนแต่ชื่อ                   เนื้อน้องหรืออ่อนทั้งกาย
ใครต้องข้องจิตชาย                      ไม่วายนึกตรึกตรึงทรวง
    ปลาเสือเหลือที่ตา                   เลื่อมแหลมกว่าปลาทั้งปวง
เหมือนตาสุดาดวง                        ดูแหลมล้ำขำเพราคม  
    แมลงภู่คู่เคียงว่าย                    เห็นคล้ายคล้ายน่าเชยชม
คิดความยามเมื่อสม                      สนิทเคล้าเจ้าเอวบาง
    หวีเกศเพศชื่อปลา                    คิดสุดาอ่าองค์นาง
หวีเกล้าเจ้าสระสาง                       เส้นเกศสลวยรวยกลิ่นหอม  
    ชะแวงแฝงฝั่งแนบ                    ชะวาดแอบแปบปนปลอม
เหมือนพี่แอบแนบถนอม                  จอมสวาทนาฎบังอร
    พิศดูหมู่มัจฉา                          ว่ายแหวกมาในสาคร
คนึงนุชสุดสายสมร                        มาด้วยพี่จะดีใจ   ฯ  


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk2.htm
หัวข้อ: Re: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ เรื่อง เห่ชมไม้
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 07, 2008, 09:37:51 pm
                  เห่ชมไม้

      เรือชายชมมิ่งไม้               มีพรรณ
ริมท่าสาครคันธ์                      กลิ่นเกลี้ยง
เพล็ดดอกออกแกมกัน               ชูช่อ
หอมหื่นรื่นรสเพี้ยง                   กลิ่นเนื้อนวลนาง ฯ   
 
 
     ช้าลวะเห่ เรือชายชมมิ่งไม้    ริมท่าไสวหลากหลายพรรณ
เพล็ดดอกออกแกมกัน               ส่งกลิ่นเกลี้ยงเพียงกลิ่นสมร  
    ชมดวงพวงนางแย้ม              บานแสล้มแย้มเกสร
คิดความยามบังอร                   แย้มโอฐยิ้มพริ้มพรายงาม
    จำปาหนาแน่นเนือง             คลี่กลีบเหลืองเรืองอร่าม
คิดคนึงถึงนงราม                     ผิวเหลืองกว่าจำปาทอง  
    ประยงค์ทรงพวกห้อย            ระย้าย้อยห้อยพวกกรอง
เหมือนอุบะนวลลออง                เจ้าแขวนไว้ให้เรียมชม
    พุดจีบกลีบแสล้ม                 พิกุลแกมแซมสุกรม
หอมชวยรวยตามลม                 เหมือนกลิ่นน้องต้องติดใจ  
    สาวหยุดพุทธชาด                บานเกลื่อนกลาดดาษดาไป
นึกน้องกรองมาไลย                  วางให้พี่ข้างที่นอน

    มูลเห่ พิกุลบุนนาคบาน          กลิ่นหอมหวานซ่านขจร
แม้นนุชสุดสายสมร                   เห็นจะวอนอ้อนพี่ชาย  
    เต้งแต้วแก้วกาหลง               บานบุษบงส่งกลิ่นอาย
หอมอยู่ไม่รู้หาย                       คล้ายกลิ่นผ้าเจ้าตราตรู
    มลิวันพันจิกจวง                   ดอกเปนพวงร่วงเรณู
หอมมาน่าเอนดู                       ชูชื่นจิตคิดวนิดา  
    ลำดวนหวลหอมตระหลบ        กลิ่นอายอบสบนาสา
นึกถวิลกลิ่นบุหงา-                   รำไปเจ้าเศร้าถึงนาง
    รวยรินกลิ่นรำเพย                 คิดพี่เคยเชยกลิ่นปราง
นั่งแนบแอบเอวบาง                  ห่อนแหห่างว่างเว้นวัน  
    ชมดวงพวงมาลี                   ศรีเสาวภาคหลากหลายพรรณ
วนิดามาด้วยกัน                       จะอ้อนพี่ชี้ชมเชย   ฯ  


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk3.htm
หัวข้อ: Re: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ เรื่อง เห่ชมนก
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 07, 2008, 09:45:29 pm
                   เห่ชมนก

     รอนรอนสุริยโอ้                          อัสดงค์
เรื่อยเรื่อยลับเมรุลง                          ค่ำแล้ว
รอนรอนจิตจำนง                             นุชพี่   เพียงแม่
เรื่อยเรื่อยเรียมคอยแก้ว                     คลับคล้ายเรียมเหลียว   ฯ   
 
      ช้าลวะเห่ เรื่อยเรื่อยมารอนรอน      ทิพากรจะตกต่ำ
สนธยาจะใกล้ค่ำ                             คำนึงหน้าเจ้าตราตรู
    เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง                  นกบินเฉียงไปทั้งหมู่
ตัวเดียวมาพลัดคู่                             เหมือนพี่อยู่ผู้เดียวดาย  
   เห็นฝูงยูงรำฟ้อน                          คิดบังอรร่อนรำกราย
สร้อยทองย่องเยื้องชาย                    เหมือนสายสวาทนาดนวยจร
    สาริกามาตามคู่                           ชมกันอยู่สู่สมสมร
แต่พี่นี้อาวรณ์                                  ห่อนเห็นเจ้าเศร้าใจครวญ  
    นางนวลนวลน่ารัก                        ไม่นวลพักตร์เหมือนทรามสงวน
แก้วพี่นี้สุดนวล                                ดั่งนางฟ้าหน้าใยยอง
    นกแก้วแจ้วแจ่มเสียง                    จับไม้เรียงเคียงคู่สอง
เหมือนพี่น้องประคอง                         รับขวัญน้องต้องมือเรา  

     มูละเห่ไก่ฟ้ามาตัวเดียว                  เดินท่องเที่ยวเลี้ยวเหลี่ยมเขา
เหมือนพรากจากนงเยาว์                     เปล่าใจเปลี่ยวเหลียวหานาง
    แขกเต้าเคล้าคู่เคียง                      เรียงจับไม้ไซ้ปีกหาง
เรียมคนึงถึงเอวบาง                          เคยแนบข้างร้างแรมนาน  
    ดุเหว่าเจ่าจับร้อง                         สนั่นก้องซ้องเสียงหวาน
ไพเราะเพราะกังวาน                           ปานเสียงน้องร้องสั่งชาย
    โนรีสีปานชาด                             เหมือนช่างฉลาดวาดแต้มลาย
ไม่เท่าเจ้าโฉมฉาย                            ห่มตาดพรายกรายกรมา  
    สัตวาน่าเอนดู                              คอยหาคู่อยู่เอกา
เหมือนพี่ที่จากมา                             ครวญหาเจ้าเศร้าเสียใจ
    ปักษีมีหลายพรรณ                        บ้างชมกันขันเพรียกไพร
ยิ่งฟังวังเวงใจ                                 ล้วนหลายหลากมากภาษา   ฯ  


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/jfk4.htm
หัวข้อ: Re: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ - กาพย์ห่อโคลง นิราศธารโศก ตอน บทนำและชมโฉม
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 07, 2008, 10:07:58 pm
        กาพย์ห่อโคลง  นิราศธารโศก  

บทนำและชมโฉม  

       เจ้าฟ้า ธรรมท่านแท้     พยายาม 
ธิเบศร์ กุมารนาม                บอกแจ้ง 
ไชยเชษฐ ปัฐาคม              ภิรภาพ 
สุริยวงศ์ ทรงกาพย์แกล้ง       กล่าวเกลี้ยงโคลงการ ฯ   
 
       กาพย์โคลงชมเถื่อนถ้ำ  ไพรพง 
เจ้าฟ้าธิเบศร์ทรง                แต่งไว้ 
อักษรบวรผจง                   พจนาดถ์ 
ใครอ่านวานว่าให้                เรื่อยต้องกลโคลง ฯ   
 
๑ สองชมสองสมพาส           สองสุดสวาทสองเรียงสอง 
สองกรสองตระกอง              สองคลึงเคล้าเฝ้าชมกัน ฯ 
  สองชมสมพาสสร้อย          ศรีสมร 
สองสมพาสสองเสมอนอน      ครุ่นเคล้า 
สองกรก่ายสองกร               รีบรอบ 
สองนิทร์สองเสน่ห์เหน้า        แนบน้องชมเชย ฯ   
 
๒ ชมเผ้าเจ้าดำขลับ     แสงยับยับกลิ่นหอมรวย 
ประบ่าอ่าสละสลวย      คือมณีสีแสงนิล ฯ 
  ชมเกศดำขลับเจ้า      สาวสลวย 
แสงระยับหอมรวย        กลิ่นแก้ว 
ละเอียดเสียดเส้นสวย     ประบ่า
คือมณีเนื้อแล้ว             คลับคล้ำแสงนิล ฯ 
 
๓ ไรน้อยรอยระเบียบ     เปนระเบียบเทียบตามแนว
ริมเกล้าเพราสองแถว      ปีกผมมวยรวยไรนาง ฯ 
  ไรน้อยรอยแหนบทึ้ง     ถอนแถว 
เป็นระเบียบตามแนว       รอบเกล้า 
ริมเผ้าเพราพริ้งแวว         แลเลิศ
ผมมวยรวยปีกเจ้า          เรียบร้อยไรงาม ฯ   
 
๔ พิศงามตามนะลาต      สายสุดสวาทผาดผายขึง
ราบผ่องดวงพอพึง         ฤดีกลุ้มคลุ้มดวงแด ฯ
  พิศพรรณนะลาตเจ้า     ใครถึง
สุดสวาทผาดผายขึง      อ่าหน้า
ราบผ่องดวงพอพึง         ใจโลก
ยวลฤดีในหล้า              คลั่งคลุ้มใฝ่ฝัน ฯ 
 
๕ ชมขนงก่งเกาทัณฑ์     ดำเป็นมันกันเฉิดปลาย
เป็นระเบียบเรียบรอยราย  ชายชำเลืองเยื้องยวลงาม ฯ
  ภมูธนูหน่วงน้าว           เหมือนหมาย
ดำมีมันกันปลาย             เฉิดช้อย
ระเบียบเรียบงามชาย       ชมชื่น
เหลือบแลแต่สักน้อย        เพริศพริ้งเพราคม ฯ   
 
๖ ชมน้องสองไนยนา        แลมาชายละลายอารมณ์
เพราพริ้มยิ้มตาคม            เป็นมันเคลือบเหลือบแลงาม ฯ
  พิศน้องสองเนตรพริ้ม       เพราคม
ขนเนตรงามสวยสม          สั่งด้วย
เมียงม่ายชายเชยชม        แสนลาภ
เป็นโทษหรือเกรงม้วย       เษกซร้องมองดู ฯ
   
๗ นาสาอ่าแลเลิศ            งามประเสริฐเกิดด้วยบุญ
เหมือนของามลมุน            ลม่อมเจ้าเพราเพริศจริง ฯ 
  นาสิกแลเลิศล้ำ              ใครปูน 
งามแง่แท้เที่ยงบุญ           เลื่องหล้า 
คือของอสวยสุน               ทเรศ 
เพราเพริศพริ้งจริงเจ้า         อ่าพ้นฝูงหญิง ฯ   
 
๘ โอฐงามยามยิ้มแย้ม       คางแสล้มแก้มเปรียบปราง 
ทองแท่งแกล้งขัดกลาง      ทาผิวเนื้อเยื่อใยนวล ฯ 
  โอฐงามยามยั่วยิ้ม           แดงสอง 
แฉล้มคางปรางเปรียบทอง   ก่องแก้ม 
ผิวพรรณสุวรรณปอง           เทียบทาบ 
นิ่มเนื้อเมื่อสรวลแย้ม           ยิ่งเย้าใจชาย ฯ   
 
๙ พิศฟันรันเรียบเรียบ         เป็นระเบียบเปรียบแสงนิล 
พาทีพี่ได้ยิน                    ลิ้นกระด้างช่างเจรจา ฯ 
  ชมทันต์รันเรียบริ้ว           เรียมถวิล 
ระเบียบเรียบแสงนิล           ย่องย้อย 
พาทีพี่ฟังยิน                     พจนาดถ์ 
ลิ้นเล่ห์เสนาะเพราะถ้อย       กล่าวเกลี้ยงเสียงใส ฯ   
 
๑๐ พิศกรรณอันนฤมล         กลีบอุบลยลเปรียบปลาย 
หูไงใจแม่นหมาย              คอยสั่งใดได้ยินเร็ว ฯ 
  กรรณาน้อยแน่งเนื้อ          นฤมล 
คือกลีบอุบลยล                 เลื่องหล้า 
หูไวใจแม่นผล                   บุญแต่ง 
เรียมคอยสั่งใดเจ้า              ด่วนได้ยินพลัน ฯ 
 
๑๑ พิศพักตร์ลักขณาน้อง     เป็นนวลผ่องก่องกลมหมาย 
แจ่มจันทร์วันเพ็ญฉาย         นวลงามนักพักตร์อรเหมือน ฯ 
  ชมพักตร์ลักษณ์อ่าอ้าง      โฉมฉาย 
นวลผ่องกล่องกลมหมาย      มุ่งต้อง 
แจ่มจันทร์วันเพ็ญคลาย        มูลเมฆ 
นวลพักตราแห่งน้อง             พี่นี้มีเหมือน ฯ       
 
๑๒ พิศพรรณกัณฐาน้อง        ริ้วตกปล้องนวลผจง
กล่อมเทียบเปรียบคอหงส์     ไม่ยาวยื่นชื่นชมงาม ฯ
  กัณฐาพิศเพ่งเจ้า               สมองค์
ริ้วปล่องผ่องนวลผจง            เปล่งปล้อง
กลมเทียบเปรียบคอหงส์        รวยรูป
สวยสมกลมคอน้อง              ห่อนหยื้นยาวงาม ฯ
 
๑๓ ชมบ่าอ่างามผาย           อกหมายราบปราบกดานทอง
นมเคร่งเต่งทั้งสอง              คือบงกชสดดอกขาว ฯ
  ชมกายผายบ่าเจ้า             ชายปอง
ทรวงราบปราบกดานทอง      เรียบร้อย
นมเคร่งเต่งเต้าสอง              เคียงคู่
คือบงกชสดน้อย                 เต่งตั้งดวงขาว ฯ  
   
๑๔ กรน้อยทั้งสองข้าง          เปรียบงวงช้างพระอินทรา
เปลากลมสมกายา                ยามเมื่อเจ้าเท้าแขนงาม ฯ
  กรน้อยเปรียบเช่นช้าง         ไอยรา-
วัณแต่งวงเอามา                  เทียบเจ้า
เปลากลมสมกายา                เรียวรูป
คราวเมื่อน้องนั่งเท้า              อ่อนล้ำแขนงาม ฯ 
 
๑๕ นิ้วนางพี่พิศเพี้ยน             เล็บย้อมเทียนแสงเฉิดฉัน
นิ้วแดงแสงมีพรรณ                กลมคือปั้นฟั่นเทียนกลึง ฯ
  นิ้วนางเรียวรูปต้อง              ตาเรียม
เล็บแดงทับทิมเทียม             ก่ำแก้ว
นิ้วแดงใคร่และเลียม              โลมลูบ
งามเปรียบเทียนฟั่นแล้ว          ช่างซ้ำเกลากลึง ฯ   
 
๑๖ เอวอรอ่อนรทวย              สะอาดสวยรวยรูปจริง 
น้องอ่ากว่าฝูงหญิง                งามแต่เจ้าเล่าฦาโฉม ฯ
   เอวอรอ่อนพี่หย้อม              แอบอิง
สมสอดสวยรวยจริง                จึ่งเหล้า
น้องอ่ากว่าฝูงหญิง                 ในโลก
รูปร่างงามแต่เจ่า                   เลื่องหล้าฤาโฉม ฯ 
 
๑๗ นาภีพี่นอนแนบ                บางระแทบแอบอิงองค์
ตระโพกรัดบขัดทรง                รวาดรวายชายพอใจ ฯ
  นาภีพี่แนบเน้น                    นวลผจง
บางระแทบแอบองค์               นิ่มน้อง
ตะโพกรัดบขัดทรง                  รวยรูป
สูงระวาดชายต้อง                   ชอบเนื้อพึงใจ ฯ  
 
๑๘ ชมเพลาเจ้าเรียวรวย          คือต้นกล้วยสวยสดเปลา
เข่าแข้งงามกว่าเพลา              หรือพรหมกลึงจึงนางงาม ฯ
   อุรูดูเรียบร้อย                    คือเหลา
ลำกล้วยกลมปลายเปลา          ห่อนแห้ง
ชังฆาธนูเหลา                       เฉลิมรูป
หรือว่าพรหมกลึงแกล้ง             แต่งให้นางงาม ฯ 
 
๑๙ บาทางค์นางทั้งคู่             ดูก็งามตามกายา
นิ้วน้อยสร้อยสมสา                 รูปของเจ้าเพลาครบครัน ฯ
   บาทางค์ทั้งคู่ต้อง               เตือนตา
ชมแต่บนเกศา                      ตราบเท้า
นิ้วกลมสมลักขณา                  นวลนิ่ม
ชมชื่นร่างของเจ้า                  เพริศพร้อมสมควร ฯ     
 
๒๐ ชมล้วนถ้วนสารพางค์          สุดแต่นางร่างเฉิดฉิน
นารีที่แดนดิน                        คนใดใดไม่เสมอสมร ฯ
   ชมล้วนถ้วนสิ่งสิ้น                สรรพางค์
งามแต่นางควรวาง                  แท่นไว้
นารีที่ดินทาง                        ภูวโลก
หาแห่งใดไม่ได้                     ดั่งน้องเสมอสมร ฯ
 
๒๑ กรรมใดให้จำจาก             เป็นวิบากพรากกันจร
ไกลข้างร้างแรมอร                 ให้พี่คร่ำร่ำโศกา ฯ
    กรรมใดจำจากเจ้า             สายสมร
ลำบากพรากเจียวจร               จากข้าง
ไกลข้างร้างแรมอร                 วรภาคย์
เรียมคร่ำครวญอ้างว้าง             แหบไห้โหยหา ฯ  


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/nrts1.htm
หัวข้อ: Re: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ - กาพย์ห่อโคลง นิราศธารโศก ตอน ครวญตามเวลา
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 08, 2008, 01:17:32 pm
ครวญตามเวลา

๒๒ ย่ำฆ้องเจ้าพี่เอ๋ย        พี่ย่อมเคยเชยพักตรา 
จุดไฟให้บูชา                 พระพุทธเจ้าเจ้าเคยเตือน ฯ 
      จตุรารุณเรื่องเรื้อง     เพลา 
เรียมย่อมชมพัตรา           นั่งน้อม 
จุดไฟให้บูชา                 นบนอบ 
พระพุทธเจ้าเจ้าหย้อม       นั่งเฝ้าคอยเตือน ฯ 
 
๒๓ โมงเช้าแล้วเจ้าพี่        เจ้าถ้วนถี่ดีการเรือน
หญิงใดไม่มีเหมือน           ใช้สอยดีพี่เคยชม ฯ 
      โมงหนึ่งคนึงเจ้าเร่ง     สติเฟือน 
เจ้าถ้วนถี่การเรือน             สั่งชี้ 
หญิงใดไม่มีเหมือน            นางเนตร 
รู้นพครบการผี้                  ช่วยต้องใจชม ฯ
   
๒๔ สองโมงเช้าหึ่งหึ่ง        พี่ตลึงกอดเข่าเหงา 
เวลามาทันเรา                  พี่กับเจ้าไม่เห็นเลย ฯ 
      สองโมงหุ่ยหุ่ยเข้า       เรียมคนึง 
พี่กอดเข่าเหงาตลึง            โศกเศร้า
เวลาเท่าทันถึง                 จำพราก
กรรมพี่กับกรรมเจ้า             หากให้เห็นกัน ฯ 
 
๒๕ เพลาสามโมงเช้า         เจ้าแต่งองค์ทรงน้อยงาม
พูดจาว่าถ้อยความ             ตามมีกิจนิตย์เนืองมา ฯ
      ไตรยานาฬิกาเช้า        โฉมยง
ตกแต่งอรองค์ทรง              แน่งน้อย
พูดจาว่าความจง                ภักดิ์เลิศ
มีกิจพิดทูลถ้อย                  แก่เรื้ยมเสมอมา ฯ
 
๒๖ เจ้าพี่สี่โมงเช้า              ดูกับเข้าแลของหวาน
เสร็จเจ้าเอามากราน            หมอบพัดวีพี่เกษมสันต์ ฯ
      สี่โมงเช้าเจ้าพี่หย้อม      ดูการ
เครื่องเข้าเล่าของหวาน         แต่งไว้
เสร็จเจ้าเข้ามากราน             กรายแซ่
โบกปัดพัดวีให้                   พี่นี้สำราญ ฯ   
 
๒๗ เพลาห้าโมงเช้า            เรียมกินเข้าเจ้ามาคัล
ว่องไวใช้สอยขยัน               หานางใดไม่เหมือนเลย ฯ
      ห้าโมงยามเมื่อเช้า         เชยอร
กินเข้าชมนวลสมร               หมอบเฝ้า
ว่องไวใช้สอยขยัน               นางอื่น
หาสตรีเปรียบเจ้า                ห่อนได้เหมือนเลย ฯ   
 
๒๘ ย่ำเที่ยงเข้าหึ่งหึ่ง          เคยเคล้าคลึงรึงกายา
เสน่ห์สนิทนิทรามา              บัดนี้พี่เห็นเลย ฯ
      ย่ำเที่ยงหึ่งหึ่งก้อง         นาฬิกา
เคยเกลือกคลึงกายา            ไขว่ข้าง
สมสนิทนิทราสา                  ทรภาพ
ไกลพี่เปลี่ยวอ้างว้าง              คลาศเคล้าฤาเห็น ฯ   
 
๒๙ บ่ายโมงพี่โกรงกลุ้ม         จิตคลั่งคลุ้มสุมดวงแด
เจ้าพี่พี่จะแปร                      หน้าไปต่อรอใครเลย
      บ่ายโมงทุกข์พี่กลุ้ม         คอยแล
จิตคลั่งทรวงดวงแด              สลัดหลิ้ม
แก้วพี่จะปรวนแปร                สมสู่
หญิงอื่นฤาจักยิ้ม                  ต่อด้วยใครเลย ฯ 
 
๓๐ ตีฆ้องสองโมงบ่าย           ทุกข์พี่ชายฟายน้ำต
ร้อนรนบ่นครวญหา                ไกลพี่แล้วแก้วกลอยใจ ฯ
      ตีสองโมงบ่ายก้อง          แครงมา
พี่ชายฟายน้ำตา                   ร่ำร้อง
ร้อนรนบ่นถามหา                  สายสวาท
พี่ห่างแก้วแล้วน้อง                แน่งน้อยนงคราญ ฯ   
 
๓๑ เพลาสามโมงเย็น             เพื่อนเรียมเห็นเป็นทุกข์ทน
เขาถามความกังวล                จะบอกไปไป่ได้เลย ฯ
      เพลาสุริยบ่ายเบื้อง          เวหน
เพื่อนเห็นเป็นทุกข์ทน             บ่นบ้า 
ถี่ถามความกังวล                   ทนเทวษ 
บอกบ่ได้เลยน่า                    เฝื่อนเลี้ยวเดินหนี ฯ      
   
๓๒ เจ้าพี่สี่โมงเย็น                 เร่งเป็นเข็ญเห็นสาวศรี 
อื่นมาหายินดี                        มิได้เลยเคยชมนาง ฯ 
      เพลาสุริยอ่อนเรื้อย            รังสี 
พิศเพ่งเลงสาวศรี                    เชื่องใช้ 
สาวอื่นพูดพาที                      นบนอบ 
ไม่ชื่นจริงยิ่งได้                     เดือดร้อนคลึงนาง ฯ   
 
๓๓ เพลาห้าโมงเย็น                เรียมลำเค็ญด้วยโฉมตรู 
นางเดียวเที่ยวแลดู                 แก้วพี่อยู่ห่างหนใด ฯ 
      บ่ายชายมาหึ่งซ้ำ             ตาฟู 
ทุกข์เพื่อเฉิดโฉมตรู                 โศกสร้อย 
นางเดียวเที่ยวทางดู                แดนโลก 
แก้วพี่นางสาวน้อย                   อยู่แคว้นแดนใด ฯ    
 
๓๔ ย่ำฆ้องค่ำแล้วเจ้า             เพลาเล่าเข้าสนธยา 
จุดเทียนเวียนส่องหา               เจ้าแห่งใดไม่เห็นเลย ฯ 
      ราตรีรวีเลื่อนเลี้ยว             ลับตา 
มัวมืดมนสนธยา                      ค่ำแล้ว 
ถือเทียนเวียนส่องหา                นางทั่ว 
อยู่แห่งใดน้องแก้ว                   ห่อนได้เห็นเลย ฯ   
 
๓๕ ทุ่มหนึ่งย่อมคลึงเคล้า          เนื้อพี่เจ้าเข้าแนบเนียน 
สาวลม่อมย่อมจุดเทียน              ถือเทียนไว้ให้สูบยา ฯ 
      ทุ่มหนึ่งพี่ยอมเคล้า             คลึงเศียร 
จูบกอดอรนอนเนียน                  แนบไว้ 
สาวลม่อมย่อมจุดเทียน              ยาวยื่น 
เจ้าจับเทียนไว้ให้                    พี่นี้สูบยา ฯ     
 
๓๖ สองทุ่มรุมอกพี่                   ฆ้องเขาตีพี่เจ็บตาง 
กลุ่มใดไห้ครวญคราง                โหยไห้พลางนางฤาเห็น ฯ 
      สองทุ่มค่อนอกเข้า             ผางผาง 
ฆ้องตีพี่เจ็บตาง                       ปุ่มฆ้อง 
กลุ้มใจไห้ครวญคราง                 หาอยู่ 
โหยไห้ช้างนางน้อง                  พี่นี้ฤาเห็น ฯ   
 
๓๗ ยามหนึ่งคนึงเคยเคล้า          จูบกอดเจ้าเฝ้าชมกัน 
เวรามาตามทัน                        ให้ไกลข้างร้างแรมสอง ฯ 
      ยามหนึ่งคลึงสวาทหน้า         นวลจันทร์ 
จูบกอดพลอดชมกัน                   เกลือกเคล้า 
เวราติดตามทัน                        ทำโทษ
ไกลค่างห่างชมเจ้า                   เริศร้างแรมสอง   
 
๓๘ ราตรีสี่ทุ่มแล้ว                    โอ้นางแก้วแคล้วคลาศไป 
หมอนกอดทอดฤทัย                  หายใจใหญ่ให้รำคาญ ฯ 
      ราตรีสี่ทุ่มแล้ว                   ลับไกล 
น้องแก้วแคล้วเรียมไป                ขาดพร้อง 
กอดหมอนทอดฤทัย                  ทบท่าว
ลมแล่นพัดขัดข้อง                     สวาทได้รำคาญ ฯ   
 
๓๙ เพลาห้าหึ่งทุ่ม                   คือเพลิงรุมสุมกลางใจ 
ร้อนเรียมเทียมร้อนไฟ                อีกหนามรุมกลุ้มเสียบทรวง ฯ 
     เพลาห้าทุ่มพี่                     คนึงใน 
เพลิงผ่าวเผาดวงใจ                  คลั่งคลุ้ม 
ร้อนเรียมเทียบร้อนไฟ               ลนล่าว 
อีกหนามหนามากลุ้ม                 เสียบไส้ในทรวง ฯ     
 
๔๐ ย่ำฆ้องสองยามเข้า             พี่ไกลเจ้าเหงาตลึง 
นิทราผ้าคลุมขึง                      หญิงใดวอนห่อนเจรจา ฯ
      สองยามย่ำฆ้องพี่              รำพึง
ไกลเจ้าเหงาเงียบตลึง              ยิ่งไข้
นิทราผ้าคลุมขึง                      ไสยาศน์
หญิงอื่นวอนห่อนได้                  กล่าวเกลี้ยงพาที ฯ   
 
๔๑ เจ็ดทุ่มรุมความทุกข์            ไม่เป็นสุขขุกคำนึง
ว้าวุ่นครุ่นคิดถึง                        แต่นวลเจ้าทุกเพรางายฯ
      เจ็ดทุ่มรุมรึงร้อน                 รำพึง
สุขบมีคำนึง                            ก่อนกี้
ว้าวุ่นครุ่นครวญถึง                     สังวาส
คิดแค้นวรนุชนี้                        ค่ำเช้าเพรางาย ฯ     
 
๔๒ แปดทุ่มกลุ้มทุกข์ชาย          ลเมอลมายคล้ายเหมือนมา
เรียมตื่นฟื้นกายา                      เที่ยวหาไหนไม่พบเลย ฯ
      แปดทุ่มกลุ้มเทวษสร้อย       โศกา
นอนลเมอเหมือนมา                   แนบใกล้
เรียมฟื้นตื่นกายา                       แลเปล่า
หาที่ไหนไป่ได้                        สบน้องเรียมเลย ฯ   
 
๔๓ สามยามความรักกัน              เร่งโศกศัลย์หวั่นใจถึง
ยามค่ำร่ำรำพึง                         ถึงสามยามตามกรุณา
      สามยามความเสน่ห์เคล้า       เคยคลึง
โศกศัลย์หวั่นใจถึง                    ทุ่มนี้
พลบค่ำร่ำรำพึง                        คนึงเนื่อง
ถึงสามยามแล้วถี้                      พี่เอื้อเอ็นดู ฯ
 
๔๔ สิบทุ่มเจ้าพี่เอ๋ย                  เมื่อไรเลยจะพบพาน
งามนักพักตร์เบิกบาน                 จะหาได้แต่ใดมา ฯ
      สิบทุ่มนางแน่งน้อย              นงคราญ 
กี่เมื่อจะพบพาน                         คู่เคล้า 
งามนักพักตร์เบิกบาน                  เรียมร่อ 
เรียมจักเที่ยวหาเจ้า                   ห่อนได้มาเลย ฯ     
 
๔๕ ตีสิบเอ็ดเสร็จครวญหา           แต่เช้ามาคุ้มราตรี 
จวบจนพระสุริย์ศรี                      เสร็จรถทองส่องสกล ฯ
      สิบเอ็ดเสร็จคร่ำไห้               หาศร 
ในทิวาราตรี                             แหล่งหล้า 
จวบจวนพระสุริย์ศรี                     ล่าเลื่อน
เสร็จรถทองท่องฟ้า                    ส่องแคว้นแดนดิน ฯ     
 
๔๖ แสงทองเรืองรองราง             ขึ้นกระจ่างสว่างเวหา
รุ่งแล้วแก้วกัลยา                        สุดเสน่หาไม่มาเลย 
      แสงเงินแสงนากผุ้ง               แสงทอง
แสงสว่างเรืองรังรอง                    อร่ามฟ้า 
รุ่งแล้วแคล้วเคยสอง                    สังวาส 
โอ้สายสุดสวาทข้า                      ห่อนได้เห็นเลย ฯ   


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/nrts2.htm
หัวข้อ: Re: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ - กาพย์ห่อโคลง นิราศธารโศก ตอน ครวญตาม วัน เดือน ฤดู
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 08, 2008, 01:45:10 pm
ครวญตาม วัน เดือน ฤดู ปี  

๔๗ วันอาทิตย์นิทร์นอนแนบ     เคยอิงแอบแทบอกชาย   
ทิพากรซ่อนนางสาย               สุดสวาทพี่นี้ฤาไฉน ฯ   
      อาทิตย์นิทร์แนบน้อง        โฉมฉาย 
อิงแอบแทบทรวงชาย             ริกรี้   
ทิพากรซ่อนนางสาย               สมรมิ่ง   
แสนสุดสวาทพี่นี้                    แนบเนื้อชมโฉม ฯ
 
๔๘ วันจันทร์พันกันอยู่             เจ้าโฉมตรูคู่เคียงหมอน   
ยามจันทร์เกลือกจันทร            พาซ่อนไว้ให้เรียมศัลย์ ฯ 
      จันทรกรพาดน้อง             แนบนอน   
เคยคู่เคียงเรียงหมอน              แนบข้าง   
ยามจันทร์เกลือกจันทร            โลมล่อ   
พาซ่อนไว้ให้ร้าง                    เริศน้องนานวัน ฯ    
 
๔๙ ครั้นถึงวันอังคาร               เรียมรำคาญพลางพลุ่งไป   
อังคารรำคาญใจ                    ฤาซ่อนไว้ให้เรียมตอม ฯ   
      วันอังคารเริศร้าง              อรไกล   
เรียมร่ำรำคาญไป                   เพื่อน้อง   
อังคารรำคาญใจ                    เรียมรอด   
ฤาซ่อนไว้ในห้อง                    ฟากฟ้าเมืองแมน ฯ     
 
๕๐ วันพุธเดินพุธคุ้ม                 นางอุ่นอุ้มคลุมนอนใน   
พระพุธยุดนางไป                    ลักลอบชมสมพาสฤา ฯ   
      วันพุธพุธพร่ำคุ้ม                ฤาไกล   
นางย่อมคลุมนอนใน                อุ่นอุ้ม   
พระพุธยุดนางไป                     สมพาส   
เกรงเกลือกอายคนกลุ้ม             ซ่อนน้องโฉมฉาย ฯ     
 
๕๑ วันพระหัสกำหนัดนาง           บห่างครึ่งกึ่งนิ้วมือ   
พระหัตถ์ยื่นมือถือ                     ข้อมืออรช้อนชมไฉน ฯ   
      วันพระหัสกำหนัดน้อง          คราวครือ   
บ่ห่างหว่างนิ้วมือ                     กิ่งก้อย   
พระหัตถ์ยื่นมือถือ                     เมียมิ่ง   
ชมชื่นอื่นอรสร้อย                     นิ่มเนื้อไปไฉน ฯ   
 
๕๒ วันศุกร์รสสมพาส                 เจ้าสุดสวาทอาจเสมอใจ   
วันศุกร์จะสุขไฉน                      ด้วยไกลข้างร้างแรมสมร ฯ   
      วันศุกร์สมพาสน้อง              นอนใน   
สุดสวาทขาดกลางใจ                 แอบอ้าง   
วันศุกร์จะสุขไฉน                      ทนเทวษ   
ด้วยมีใจเริศร้าง                       ห่างน้องแรมศรี ฯ    
 
๕๓ วันเสาร์เดือนคุมรอด            เจ้างามสอดกอดถนัดมือ   
เสาร์พักตร์รักนางฤา                  เสาร์ซ่อนไว้ในเรือนเสาร์ ฯ   
      วันเสาร์กุมเจ้ารอด              คลึงครือ   
งามสอดกอดถนัดมือ                 กลิ่นใกล้   
เสาร์พักตร์รักนางฤา                  เสาร์ซ่อน   
เมียมิ่งพี่นี้ไว้                           แห่งห้องพิมานเสาร์ ฯ   
 
๕๔ สงสารร่ำรักกัน                  ถ้วนเจ็ดวันอันใจชาย   
รักเมียเสียตัวตาย                     สายสุดใจไม่เห็นเลย ฯ   
      สงสารร่ำรักเจ้า                 โฉมฉาย   
ถ้วนเจ็ดวันใจชาย                    ชื่นชี้   
รักเมียเสียตัวตาย                     ดีกว่า   
สายสุดสวาทที่นี้                      ห่อนได้เห็นเลย ฯ      
 
๕๕ เดือนห้าอ่าโฉมงาม             การออกสนามตามพี่ไคล   
สงกรานต์การบุญไป                 ไหว้พระเจ้าเข้าบิณฑ์ถวาย ฯ   
      เดือนห้าอ่ารูปล้ำ                โฉมฉาย   
การออกสนามเหลือหลาย            หลากเหล้น   
สงกรานต์การบุญผาย                 ตามพี่   
พระพุทธรูปฤาเว้น                     แต่งเข้าบิณฑ์ถวาย ฯ   
 
๕๖ เดือนหกสรกฝนสวรรค์          จรดนังคัลตามพิธี   
แรกนาเข้าธรณี                        พี่ดูเจ้าเปล่าใจหาย ฯ   
      เดือนหกตกครั่นครื้น            ฝนสวรรค์   
พิธีจรดนังคัล                          ก่อเกล้า   
แรกนาจอมไอศวรรย์                 กรุงเทพ   
พี่แลบเห็นเจ้า                         เปล่าแล้วใจหาย ฯ     
 
๕๗ เดือนเชฐเจ็ดค่ำแล้ว            พี่ยิ่งแคล้วแก้วกัลยา   
ร่างระทวยสวยโสภา                 พี่ว้าวุ่นขุ่นอารมณ์ ฯ   
      เดือนเชฐเจ็ดค่ำแล้ว           อกอา   
เรียมเร่งไกลกัลยา                    ขาดพร้อง   
รูปน้อยสร้อยโสภา                    วรภาคย์   
ใจพี่วุ่นขุ่นข้อง                         ขัดแค้นอารมณ์ ฯ   
 
๕๘ เดือนแปดเจ้าพี่คลา              เข้าพระวษาสังฆาราม   
พรั่งพร้อมเจ้าย่อมตาม                 ไปด้วยพี่สีฟันถวาย ฯ   
         เดือนแปดพุทธบุตรเข้า        พระวษา   
ทายกมีศรัทธา                         ต่างเต้า   
โฉมงามตามเรียมคลา                 นบนอบ   
เมี่ยงหมี่สีฟันเข้า                       ธูปน้อมเทียนถวาย ฯ     
 
๕๙ เดือนเก้าเข้าค่ำหนึ่ง              พี่รำพึงถึงเทวี   
หลับนอนบห่อนมี                      สิ่งซึ่งสุขทุกข์คอยนาง ฯ   
      สาวนดลมาศร้อน                 รนหา   
เรียมรำพึงชายา                        แหบไห้   
หลับนอนห่อนสบายอา                รมณ์รอด   
สุขบ่มีแต่ได้                             โศกสร้อยคอยศรี ฯ   
 
๖๐ เดือนสิบเจ้าสร้อยสวาท           พิธีราชตามโบราณ   
ช้างม้าอ่าสระสนาน                    ผัดพานไล่ไม่เห็นอรฯ   
      ภัทรบทดลมาศแล้ว              สงสาร   
สารทพิธีโบราณ                         ห่อนเว้น   
ช้างม้าอ่าสระสนาน                     วรรูป   
เขาผัดพานไล่เหล้น                     ไป่ได้เห็นอร  ฯ     
 
๖๑ เดือนสิบเบ็ดเสร็จสำแดง          เรือกิ่งแข่งตามพิธี   
พายงามตามชลธี                        พี่แลเจ้าเปล่าเป็นดาย ฯ   
      อาสุชดลมาศแคว้น                กรุงไกร   
เรือกิ่งกระพรหมไชย                    ชื่นสู้   
กิ่งไกรสรจักรไคล                       เทียบเท่า   
ทองอร่ามงามแข่งชู้                    พี่นี้คนเดียว ฯ   
 
๖๒ เดือนสิบสองถ่องแถวโคม         แสงสว่างโพยมโสมนัสา   
เรืองรุ่งกรุงอยุธยา                       วันทาแล้วแก้วไป่เห็น ฯ   
      กติกมาศก้อง                       แถวโคม   
แสงสว่างแลลอยโพยม                 ผ่องแผ้ว   
อยุธยาเปรียบแสงโสม                  ใสส่อง   
ชมชื่นวันทาแล้ว                        นิ่มน้องฤาเห็น ฯ    
 
๖๓ เดือนอ้ายผายกรุงท้าว             พิธีว่าวกล่าวกลแสดง   
เดือนนี้พิธีแคลง                          กลุ้มท้องฟ้าคลาอรไกล ฯ   
      มฤคเศียรดลมาศเกล้า             ลมแรง 
ว่าวง่าวพิธีแสดง                          แหล่งหล้า 
เรียกชื่อพิธีแขลง                         โดยที่   
สาวส่งขึ้นลอยฟ้า                         ร่ายร้องคนึงสาว ฯ   
 
๖๔ เดือนยี่เจ้าพี่เอ๋ย                      เจ้าย่อมเคยตามพี่ชาย   
ดูรำยัมพวาย                               พิธีท่านผ่านอยุธยา ฯ   
      บุศมาศตามพี่ด้วย                   เดือนฉาย   
อรอ่าพี่รัมพรายกาย                       ดวงหน้า   
ดิรำปาวายสบาย                          ดูเลิศ   
พิธีท่านผ่านฟ้า                             ครอบแคว้นแดนดิน ฯ     
 
๖๕ เดือนสามเคยตามพี่                 ดูพิธีธานย์เทาะห์แสดง   
เผาเข้าเจ้างามแฝง                       พงศ์พวกพ้องน้องคอยดู ฯ   
      มาฆมาศอาจเปล่งถ้อย             เรียมแคลง   
ธานย์เทาะห์พิธีแสดง                     บอกเบื้อง   
เผาเข้าเจ้าเคยแฝง                       พงศ์พวก   
โนนาดยุรยาตรเยื้อง                     ย่างหน้าเอ็นดู ฯ   
 
๖๖ เดือนสี่พิธีตรุษ                        เจ้างามสุดผุดผาดดี   
ชำระพระชินศรี                             หมดผงเผ่าเข้าบิณฑ์ถวาย ฯ   
      การบุญผคุณมาศน้อง               นารี   
ขาวสุดผุดผาดดี                            ส่องแก้ว   
ชำระสระสรงสี                              พุทธรูป   
ผงเผ่าเท่าหมดแล้ว                        แต่งเข้าบิณฑ์ถวาย ฯ     
 
๖๗ สงสารเรียมคลาศน้อง                 สิบสองเดือนเลื่อนครบปี   
รัญจวนครวญหาศรี                          สุดสวาทพี่นี้อยู่ไหน ฯ   
      สงสารเรียมคลาศแคล้ว               สตรี 
สิบสองเดือนเลื่อนครบปี                    ขวบเข้า 
รัญจวนครวญหาศรี                          แสนสวาท 
โออกว่านวลเจ้า                             พี่นี้เป็นไฉน ฯ   
 
๖๘ ฤดูรูคิมหันต์                              สาวโฉมสวรรค์พี่สูญหาย 
ร้อนรนสกนธ์กาย                              ชายนั่งนอนห่อนฤาเย็น ฯ   
      ฤดูสุริยเดชร้อน                         โลกา   
โฉมสวรรค์พรรณโสภา                       พี่แคล้ว   
เรียมร้อนอรกายา                             ชลแช่   
นอนนั่งคลั่งคลึงแก้ว                          ก่ายรื้อฤาเย็น ฯ     
 
๖๙ ฤดูรูวัสสันต์                               เนื้อนวลจันทร์พัญเอิญสูญ   
ไม่สุขทุกอาดูร                                 พูลเพิ่มคร่ำน้ำตาฝน ฯ   
      ฤดูสารทพร้อม                           พรรสันต์   
นึกเนื่องเนื้อนวลจันทร์                        พี่เหล้า   
ไม่สุขทุกข์เนืองนันต์                          นองเนตร   
พูลเพิ่มเติมทุกข์เร้า                            คร่ำน้ำตาฝน ฯ   
 
๗๐ ฤดูรูเหมันต์                               เนื้อกลิ่นจันทน์อันหอมรวย   
น้ำค้างว่างลมชวย                            ด้วยไกลสมรที่นอนเย็น ฯ   
      ฤดูวู้ว่าวห้อง                             หาวบน   
เกรี้ยงกลิ่นจันทน์นฤมล                      เฟื่องฟุ้ง   
น้ำค้างว่างลมทน                              ฤารอด   
ใครจะกอดค่ำหรุ้ง                             อุ่นเนื้อเสมอสมร ฯ
 
๗๑ สงสารรักนางงาม                        สามฤดูอยู่โหยหา   
รูปเอี่ยมของเรียมอา                          คลาคลาศเจ้าเศร้าอกกรม ฯ   
      สงสารการพรากแก้ว                    หัทยา   
สามฤดูโหยหา                                คู่เคล้า   
สนิทเรียมเอี่ยมเอกา                          ยายิ่ง   
สุดสวาทคลาศคลาเจ้า                       อกว้างเกรียมกรม ฯ   
 
๗๒ ปีชวดชวดเชยชา                       โฉมหลากหล้าน่าเอ็นดู   
ปีชวดเป็นชื่อหนู                             เพื่อเรียมร้างอ้างกาลปี ฯ   
      อุนทรงทรงเทวษด้วย                 ตราตรู   
โฉมชื่นน่าเอ็นดู                              ด่วนร้าง   
ปีชวดชื่อแห่งหนู                            โดยคลา ?   
เพื่อเจ้าไคลเรียมอ้าง                        ถี่ถ้วนกาลปี ฯ     
 
๗๓ ปีฉลูรู้ชื่อโค                             เจ้าโฉมโอ่โสภาพร   
ใจพี่นี้อักอร                                   เจ้าเพื่อนนอนห่อนเห็นเลย ฯ   
      พฤศภำจำเรียกรู้                        ทังมวล   
โฉมโอ่โสภาควร                             คู่เคล้า   
ใจพี่เร่งอักอ่วน                               ทรงเทวษ   
พรากเพื่อนนอนสมรเจ้า                      ห่อนได้เห็นเรียม ฯ   
 
๗๔ ปีขาลว่าชื่อเสือ                        นางอุ่นเนื้อเรื่อขาวเหลือง   
คนระบือฦาทั่วเมือง                         โฉมเจ้างามทรามเชยหาย ฯ   
       พยัคเฆนทรชื่อถั้ว                    ทังเมือง   
สมรรูปเรื่อขาวเหลือง                       หลากเหล้า   
ฝูงคนเล่าฦาเนือง                           ในโลก   
เขาว่างามนักเจ้า                            พี่นี้มาหาย ฯ    
 
๗๕ ปีเถาะจำเพาะกระต่าย                 เคราะห์พี่ร้ายเจ้าหายไป 
เทียวหาลาแห่งใด                          ใจเรียมฝ่อบเห็นนาง ฯ 
      สสานาเมศอ้าง                        อรไคล   
เคราะห์พี่ร้ายนางไกล                      โศกสร้อย   
เรียมเดียวเที่ยวแดนใด                     ดูทั่ว   
ใจพี่เท่าหิ่งห้อย                             ฝ่อแล้วอรเอย ฯ   
 
๗๖ ปีมะโรงชื่อนาคราช                   สายสุดสวาทคลาศไกลตา   
เร่งคิดอนิจจา                               โอ้น้องรักจักเป็นไฉน ฯ   
      พรรสันต์ผันเนตรน้อง                 ไกลตา   
ชลเนตรนองไนยนา                        หยดย้อย   
เร่งคิดอนิจจา                               ในโลก   
โอ้นุชคลาศคล้อย                          ป่านฉนี้เป็นไฉน ฯ     
 
๗๗ ปีมะเสงเลงชื่องู                      เจ้าตาตรูอยู่ทิศใด   
เทพาพาน้องไป                            ชมสู่สองห้องฟ้าฤา ฯ   
      วัสสนะนาเมศเจ้า                    มาไกล   
ตาตรูอยู่ทิศใด                             นิ่มน้อง   
เทวาพานางไป                            นิทร์แนบ   
สมสู่ชมในห้อง                             ฟากฟ้าสวรรค์ฤา ฯ   
 
๗๘ ปีมะเมียเสียเมียรัก                   พี่รักน้องจักษุเทียม 
กรรมใดไล่ทันเรียม                        หรือปีมาพานางเหิร ฯ 
      มะเมียเมียมิ่งแคล้ว                  อกเรียม 
พี่รักจักษุเทียม                             เท่าแท้ 
กรรมใดไล่ทันเรียม                        ลักลอบ 
ปีมิ่งม้าพาแว้                               วากเว้หาหาย ฯ     
 
๗๙ ปีมะแมแต่จากเจ้า                   บกินเข้าเช้าราตรี   
สัมกินไม่ยินดี                               ครองชีพไว้ใคร่เห็นนาง ฯ   
      ปีอัชพลัดหนุ่มน้อย                  สาวศรี   
โภชน์บ่กินเป็นปี                          เนิ่นช้า   
สัมกินบ่ยินดี                               ปานโภชน์   
ครองชีพเรียมไว้ถ้า                       ใคร่ได้เห็นนาง ฯ   
 
๘๐ ปีวอกออกใหม่แล้ว                  พี่เร่งแคล้วดวงสมร   
ปีวอกชื่อวานร                             เจ้าเพื่อนร้อนเรียมหายไป ฯ   
      พรรษาพาลิศเจ้า                    จำจร 
เรียมเร่งไกลดวงสมร                     ขาดเคล้า 
ปีวอกชื่อพานร                            นับเนื่อง 
นางเพื่อนร้อนเรียมเจ้า                   พี่นี้หายไปฯ     
 
๘๑ ปีระกาคลาคลาศเจ้า                พี่สร้อยเศร้าแหบโหยหา 
โฉมเฉลาเจ้าพี่อา                         อ่อนอาไลยใคร่ตรอมตาย ฯ 
      กุกกุฏสุดเสน่ห์เจ้า                  ไกลตา 
เศร้าสร้อยหิวโหยหา                     ร่ำร้อง 
โฉมเฉลาเจ้าพี่อา                         อรเอี่ยม 
อ่อนฤไทยแล้วน้อง                       ใคร่กลั้นใจตาย ฯ   
 
๘๒ ปีจอร่อแร่นัก                         อกหอกสลักจักจำตาย 
ครวญนักรักโฉมฉาย                      พี่ชายห่างร้างแรมศรี ฯ 
      คิดทุกข์กุกกุระได้                   ปีปลาย 
ทรงหอกสลักจำตาย                    เกือบใกล้ 
ครวญนักรักโฉมฉาย                    เฉลิมรูป 
กรรมก่อนตามทันให้                    เริศร้างแรมสมร ฯ    
 
๘๓ ปีกุญครุ่นอ้างว้าง                  เรียมไกลข้างห่างเทพี   
ศรีสวัสดิ์ไปจงดี                         อย่ามีไข้ให้สำราญ ฯ 
      ปีกุญสุกเรศแคล้ว                 คลาศรี 
เรียมห่างร้างเทพี                        ค่ำเช้า 
ศรีสวัสดิ์อยู่จงดี                          สุขภาพ 
หายโรคโพยไภยเจ้า                    สุขล้ำสำราญ ฯ   
 
๘๔ สงสารการโหยไห้                  นางไกลจรอรนาร 
ร่ำร้องสิบสองปี                           พี่เร่งแคล้วแก้วกัลยา ฯ 
      สงสารการแหบไห้                 แสนทวี 
หายห่างอรนารี                          ฝ่ายเฝ้า 
ร่ำร้องสิบสองปี                          ฤาเหนื่อย 
กรรมพี่เร่งแคล้วเจ้า                     แก่นแก้วกัลยา ฯ     


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/nrts3.htm
หัวข้อ: Re: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ - กาพย์ห่อโคลง นิราศธารโศก ตอน ชมไม้ ชมอาภรณ์
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 08, 2008, 02:14:03 pm
ชมไม้ ชมอาภรณ์

๘๕ พระเจ้าเกล้านรนาถ     เสด็จยุรยาตรคลาศคลาไคล   
ธารโศกเรียมโศกใจ          ด้วยไกลน้องหมองอารมณ์ ฯ   
      พระบาทนรนาถเจ้า     กรุงไกร   
เสด็จพยุหบาตรไป           เถื่อนถ้อง   
ธารโศกช่วยโศกใจ           จักขาด   
ด้วยพี่ไกลพักตรน้อง          ขุ่นคล้ำอกกรม ฯ 
 
๘๖ พรึบพร้อมหมู่เสนา       พลช้างม้าดากันไป   
ทรงช้างระวางใน              เทพลิลาหลังคาทอง ฯ   
      พรั่งพรูหมู่มากซร้อง     เสนา   
แตรแขกแตรลันดา            แหร่แหร้   
ทรงช้างระวางขวา            สูงใหญ่   
เทพลิลาหลังคาแหน้          ธินั่งไล้เลือนทอง ฯ   
 
๘๗ เครื่องสูงเคียงคู่กัน       กลิ้งกลดคันเพียงขวัญตา 
บังแสงพระสุริยา                อีกโบกปัดพัชนีกาย ฯ 
      เครื่องสูงเคียงขู้เรียบ     เรียงไสว 
เขนพระขรรค์เดินใน             รวางเขรื้อง 
ง้าวงอนโตมรไชย              เชิญแห่ 
โบกปัดพัชนีเยื้อง              ยาบเลื้องทองวาว ฯ 
 
๘๘ เขาเจ้าเหล่าเขาแม่       นุ่งห่มแพรแลริ้วทอง 
ขี่กูบขี่จำลอง                   ผ่องผิวหน้าอ่าองค์อร ฯ 
      สาวสนมกรมฝ่ายห้าม    ทังผอง 
นุ่งห่มเรืองริ้วทอง              ก่องแก้ม 
ขึ้นกูบขี่จำลอง                  ลายเลิศ 
ผิวผ่องย่องยิ้มแย้ม             เพริศหน้าตาเพรา ฯ   
 
๘๙ เรียมเห็นแต่นางอื่น       ไม่ชูชื่นเหมือนสายใจ 
คิดถึงคำนึงไป                  โหยละห้อยคอยเล็งแล ฯ 
      สาวฉกรรจ์สะพรั่งพร้อม   นางใน 
เห็นบ่เหมือนสายใจ            ละห้อย 
รำพึงตลึงไป                     เนืองเทวษ 
พรากพรากน้ำเนตรย้อย         มุ่งม้องคองแล ฯ
 
๙๐ สุขรมย์ชมหมู่ไม้            ชมนกในไพรพงสถาน 
เขาแดงแหล่งห้วยธาร           ร่มรื่นสนุกขุกคำนึง ฯ 
      สุขรมย์ชมหมู่ไม้           เลือนลาน 
ชมนกไพรพงสถาน              หลากเหล้น 
เขาเชียวทุ่งห้วยธาร            รื่นรี่ 
ร่มรื่นลำน้ำเต้น                   แก่งก้องคนึงนาง ฯ     
 
๙๑ ไม้แก้วกลิ่นแก้วกราย     หอมบวายวังเวงใจ 
ทุกข์ลืมปลื้มอาไลย            ว่ากลิ่นแก้วแล้วเรียมหา ฯ 
      ไม้แก้วแก้วพี่เยื้อง        หอมสไบ 
หอมกลิ่นหอมชวยไป          ทั่วแคว้น 
ทุกข์ลืมปลื้มอาไลย            ลานกลิ่น 
กลกลิ่นนางน้องแหม้น         แต่เที่ยวแลหา ฯ 
 
๙๒ ไม้เกดคิดเกศนาง         เมื่อสะสางเกล้าผมมวย 
กลิ่นรื่นชื่นหอมรวย            ว่ากลิ่นเจ้าเปล่าใจหาย ฯ 
      ไม้เกดคนึงเกศเจ้า       สดสลวย 
ถือเสนียดสางผมมวย          เกศแก้ 
กลิ่นรื่นชื่นหอมรวย            ดีหลาก 
ว่ากลิ่นเจ้าเปล่าแท้            รุ่มร้อนใจหาย ฯ   
 
๙๓ มะกรูดสองแถวทาง        คิดมะกรูดนางสางสะผม 
แก้เกล้าเจ้าผึ่งลม                กลิ่นขจรจายเรียมสบายใจ ฯ 
      ต้นมะกรูดสองเถื่อนถ้อง  แถวพนม 
มะกรูดเหมือนนางสะผม        พ่างเพี้ยง 
แก้เกล้าเจ้าผึ่งลม               รวยระรื่น 
ขจรสุคนธ์กลิ่นเกลี้ยง           รื่นล้ำเรียมสบาย ฯ 
 
๙๔ ต้นน้ำดอกไม้เทศ          กลิ่นวิเศษนึกเหมือนน้ำ 
ดอกไม้ย้อมดอกคำ             รำชมภูดูห่มงาม ฯ 
      น้ำดอกไม้เทศแท้         เปรียบปาน 
น้ำกลิ่นเมืองเทศปาน           กลิ่นเกล้า 
สมรอดดอกคำจาน              ขันคู่ 
รื่นร่ำชมภูผ้า                      ห่มเจ้าหอมงาม ฯ   
 
๙๕ การเกดเพศผิวเนื้อ        ดูเหลืองเรื่อเยื่อใยทอง 
หอมกล้าการเกดปอง          เปรียบกลิ่นเจ้าเศร้าอับอาย ฯ 
      การเกดผิวผ่องเนื้อ       รังรอง 
เหลืองเนื้อเยื่อใยทอง         ห่อนเศร้า 
หอมกล้าการเกดปอง          ปูนเปรียบ 
กรายรอต่อตมูกเจ้า             พ่ายแพ้อับอาย ฯ   
 
๙๖ ต้นกรายเหมือนนางกราย     เดินหิ้วชายหมายตาคม 
น้องนาฏผาดผายสม                พี่รักเจ้าเท่าตัวเรียม ฯ 
      ต้นกรายคิดย่างเยื้อง          เอวกลม 
เดินหิ้วชายตาคม                   เลื่องหล้า 
น้อยนาฏผาดผายสม                ทิพรูป 
พี่นี่รักแต่เจ้า                          เท่าด้วยตัวเรียม ฯ   
 
๙๗ อัญชันคิดอัญชัน               ทาคิ้วมันกันเฉิดปลาย 
ชำเลืองเยื้องตาชาย                ชายชมนักมักแลตาม ฯ 
      อัญชันคนึงอ่าเจ้า             โฉมฉาย 
คิ้วเคลือบมันกันปลาย               เฉิดช้อย 
ชำเลืองเยื้องตาชาย                เนืองนั่ง 
ชมเพลินเดินคล้ายคล้อย            บ่ายหน้าแลตาม ฯ     
 
๙๘ เรียมคนึงถึงนวลนาง           หมู่ไม้สล้างชื่อช้างเช้า 
คิดช่างนางชาญเฉลา               ทำสิ่งใดได้งามดี ฯ 
      เรียมคนึงนวลแน่งเนื้อ         นงเยาว์ 
ไม้ชื่อช้างเช้าเรา                    ว่าไว้ 
คิดนางช่างชาญเฉลา               ฉลักภาพ 
ทำสิ่งใดย่อมได้                      รูปล้ำทรงดี ฯ   
 
๙๙ กุหลาบบานกลีบช้อย         คิดกะทงน้อยวางพานทอง 
หอมรื่นชื่นชมสอง                   หยิบดอกไม้ให้นางดม ฯ 
      กุหลาบกลิ่นเฟื่องฟุ้ง          เนืองนอง 
นึกกะทงใส่พานทอง               ก่ำก้าว 
หอมรื่นชื่นชมสอง                  สังวาส 
หยิบรอจมูกเจ้า                     บ่ายหน้าเบือนเสีย ฯ 
 
๑๐๐ จำปาป่าบานบน             คิดสร้อยสนเจ้าเคยกรอง 
นอนแนบแอบอิงสอง              เจ้าถวายพี่ที่บรรทมฯ 
       จำปาบานชื่นช้อย          เนืองนอง 
คนึงสร้อยสนนางกรอง             เกี่ยวแหน้น 
นอนแนบแอบองค์สอง            ไสเยศ 
ถวายพี่วางบนแถ้น                 แว่นฟ้าบรรทม ฯ   
 
๑๐๑ พุทธชาตดวงน้อยน้อย      คิดเจ้าร้อยพวงมาไลย 
จำปาสายสุดใจ                    แซมเกศเกล้าเจ้าถอดถวาย ฯ 
       พุทธชาตดวงน้อยกลิ่น     เปรมใจ 
เจ้าช่างกรองมาไลย               เลิศแล้ว 
จำปาเสียบแซมใน                  มวยมุ่น 
หอมพี่ชมน้องแก้ว                  ถอหยื้นทูลถวาย ฯ 
 
๑๐๒ ลำดวนเจ้าเคยร้อย          กรองเปนสร้อยลำดวนถวาย 
เรียมชมดมสบาย                   พี่เอาสร้อยห้อยคอนาง ฯ 
       ลำดวนปลิดกิ่งก้าน          สนสาย 
กรองสร้อยลำดวนถวาย            ค่ำเช้า 
ชูชมดมกลิ่นสบาย                 ใจพี่ 
เอาสร้อยห้อยคอเจ้า               แนบหน้าชมโฉม ฯ   
 
๑๐๓ มาลุดีดอกน้อยน้อย          คิดเจ้าร้อยพวงมาไลย 
เวลามานอนใน                      สวมมือพี่ที่ไสยา ฯ   
       มาลุดีกลกลิ่นเกลี้ยง         เอาใจ 
เจ้าย่อมร้อยมาไลย                 แต่งตั้ง 
เพลาเข้านอนใน                     ไสยาสน์ 
สวมข้อมือพี่ทั้ง                      คู่ให้หอมรวย ฯ 
 
๑๐๔ นางนวลคิดนวลนาง         ผลหมากปรางคิดปรางทอง 
ช้างน้าวน้าวคอสอง                ยามพี่น้าวเคล้าคลึงกัน ฯ 
       นางนวลนึกนิ่มเนื้อ           นวลลออง 
ปรางพี่นึกปรางทอง                ก่องแก้ม 
ข้างน้าวน้าวสอสอง                 จุมพิต 
พี่น้าวเคล้าคลึงแย้ม                 ยั่วยิ้มชมกันฯ   
 
๑๐๕ เห็นไม้ชื่อเทพี                คิดเทวีพี่ย่อมเคย 
ภิรมย์ชมชวนเชย                   เมื่อไรเลยจะเห็นนาง ฯ 
       เทพีเป็นชื่อไม้                ฤาเสบย 
คิดเมื่อเทวีเคย                      ครุ่นเคล้า 
ภิรมย์ชมชวนเชย                   นอนแนบ 
ไฉนจักเห็นหน้าเจ้า                 หนุ่มน้อยโฉมสมรฯ 
 
๑๐๖ เห็นไม้ชื่อนางแย้ม          คิดนางแย้มโอฐพริ้มพราย 
สาวหยุดยุดมือชาย                พี่ย่อมยุดสุดเสน่ห์ชม ฯ 
       นางแย้มเป็นชื่อไม้          สูงเสลา 
ตรึกเมื่อแย้มโอฐเพรา              เพริศหน้า 
สาวหยุดยุดมือเรา                  ชมชื่น 
พี่ยุดสุดเสน่ห์เกล้า                  กอดน้องชมเชย ฯ   
 
๑๐๗ ไม้ขนานเคยขนานหน้า      หัวร่อร่าตาเมียงมัน 
พุมเรียงเรียงหน้ากัน                 ยามเมื่อก่อนบ่ห่อนไกล ฯ 
       ไม้ขนานขนานแนบหน้า     นวลจันทร์ 
หัวร่าตาเมียงมัน                    ต่อต้อง 
พุมเรียงรื่นเรียงกัน                  พักตรแนบ 
ยามเมื่อก่อนฤาน้อง                ห่างผ้างเจียรไกล ฯ 
 
๑๐๘ จิงจ้อคราวพูดจ้อ            ย่อมหริกร่อต่เย้ายวน 
ไม่เรอเหมือนเรอสรวล              หัวร่อรื่นชื่นชมศรี ฯ 
       จิงจ้อคราวพูดจ้อ            เรียมกวน 
หริกร่อก่อยียวน                     ยั่วยิ้ม 
ไม้เรออย่างเรอสรวล               พลางพลอด 
หัวร่ารื่นชื่นพริ้ม                     ต่อต้องตาสมร ฯ   
 
๑๐๙ ต้นปริกคิดปริกตลับ         เจ้าประดับพลอยแหวนราย 
หีบแป้งแต่งก่องกาย              อาบน้ำพัดผัดเป็นนวล ฯ 
       ปริกคิดปริกตลับเจ้า        โฉมฉาย 
นางประดับพลอยแหวนราย       ร่วงรุ้ง 
หีบแป้งแต่งสกนธ์กาย             แลเลิศ 
ทาแป้งพัดกลิ่นฟุ้ง                  ผองหน้านวลงาม ฯ 
 
๑๑๐ กลำพ้อจำเพาะนัก           ไม่รังรักคิดรักอร 
สีเสียดเสียดนางนอน               หว้าวานว่าให้นางคืน ฯ 
       กลำพ้อจำเพาะแต่ด้วย      สายสมร 
รังรักนึกรักอร                        แนบข้าง 
สีเสียดเสียดนางนอน               นุชแนบ 
วานว่าว่ามาบ้าง                    เร่งให้นางคืน ฯ   
 
๑๑๑ ไม้เลียบเลียบมาหมด       ต้นสรรพะรศรสคำสมร 
เชิงจำจำคำสอน                    ต้นส้มเช้าเช้าเคยฝาน ฯ 
       ต้นเลียบเลียบแล้วห่อน     เห็นอร 
สรรพะรศรสคำสมร                  สว่างไข้ 
เชิงจำจำคำสอน                    เรียมสั่ง 
ต้นซ่มเช้าเช้าได้                    ปอกเจ้าถวายยา ฯ 
 
๑๑๒ กลุมพอพอเรียมคิด           เรียมฝ่อจิตมะฝ่อชุม 
มะรุมทุกข์รึงรุม                      ต้นมังเรเรียมเร่หา ฯ 
       กลุมพอพอตรึกร้อน           เพลิงสุม 
ใจฝ่อมะฝ่อชุม                       หลีกเลี้ยว 
มะรุมทุกข์รึงรุม                      อกอยู่ 
ต้นมังเร่เรียมเถี้ยว                   ร่ำร้องเร่หา ฯ   
 
๑๑๓ สรลสร้อยสร้อยหาน้อง      ต้นมะต้องต้องตาไฉน 
สบ้าบ้าจิตใจ                        ต้นไก่ไห้ไห้หานางฯ 
       สรลสร้อยสร้อยโศกด้วย     นางไกล 
หมากต้องต้องตาไฉน               ห่างแก้ว 
สบ้าบ้าจิตใจ                        จักขาด 
ต้นไก่ไห้ไห้แล้ว                     ครุ่นให้คนึงนางฯ 
 
๑๑๔ กำจัดกำจัดพี่                 มะตูมตีที่องค์อูร 
หิ่งหายนางหายสูญ                 ต้นเต่าร้างร้างแรมปี ฯ 
       กำจัดจัดแล้วห่อน            สมบูรณ์ 
มะตูมตีทรวงอูร                      ขัดข้าง 
หิ่งหายเจ้าหายสูญ                  แลเปล่า 
ต้นเต่าร้างเรียมร้าง                  อ่อนน้อยแรมปี ฯ
 
๑๑๕ ไม้โรคคิดโรคา               พังอาดยาชะโลมให้ 
มะไฟร้อนคือไฟ                      ต้นประเจ้าเคยประยา ฯ 
       ไม้โรคคนึงโรคร้อน          ภายใน 
พังอาดยาเย็นใส                    ลูบไล้ 
มะไฟเผ่าเพียงไฟ                   ลนลวก 
ต้นประประยาให้                    พี่เจ้าชะโลมเนือง ฯ
 
๑๑๖ ชมพู่ชมพูนาง                ช่างย้อมร่ำก่ำสีใส 
แปลบปลาบทราบอกใจ           ติดขลิบตาดประหลาทดี ฯ 
       ชมพู่กลิ่นพ่าเจ้า              ตาตรู 
สดชื่นชมพูดู                         ยอดย้อม 
แปลบปลาบทราบในอู             ระเรียม ไซ้นา 
ติดขลิบตาดงามพร้อม              เพริศหน้าสมสวย ฯ   
 
๑๑๗ ระกำลำลูกสล้าง            คิดผ้านางตาระกำโฉม 
สมรพี่มีขลิบโลม                   ใจทั่วโลกโศกศัลย์หาย ฯ 
       ระกำลำลูกขึ้น               สองทาง 
คนึงผ้าตาระกำบาง                นิ่มน้อง 
มีขลิบหยิบทรงพลาง              โลมโลก แลนา 
มีโรคโศกศัลย์ข้อง                  ขัดแค้นเห็นหาย ฯ 
 
๑๑๘ หงอนไก่คิดเหนือเศษ      ชมพูเทศมีขลิบรอย 
หน้าทองก่องสายสร้อย           ห่มยางเยื้องชำเลืองแลฯ 
       หงอนไก่คนึงผ้ากำ         สาวสร้อย 
ชมพูเทศมีขลิบช้อย               กลิ่นเฝื้อง 
หน้าทองน้องห่มลอย             รางร่าง 
เดินสำอางย่างเยื้อง               แช่มช้าเหลือบแลฯ  
 
๑๑๙ ทัมทิมตรึกผ้าสี                 น้องห่มมีสีทับทิม 
ขลิบทองทั้งสี่ริม                       หน้ากระจายพรายพรุยทอง ฯ 
       ดอกแดงแสงก่ำไม้ คือพิมพ์    เดียวนา 
นึกห่มสีทับทิม                          ก่ำผ้า 
 ขลิบมีสีด้านริม                         รึงรอบ 
เส้นกระจายพรายหน้า                  อ่าพริ้งพรุยทอง ฯ
 
๑๒๐ ไม้มะต้องต้องตาพี่               ตรีผ้าสีหมากสุกนาง 
ติดขลิบหยิบห่มบาง                    เห็นรางรางพอยียวลฯ 
       หมากต้องต้องเนตรเถี้ยว       พลางพลาง นึกนา 
ผ้าผ้าหมากสุกนาง                     หยุดยั้ง 
ปลิวปลิวไสบบางบาง                 ยองย่อง 
รางรางคู่คู่ตั้ง                           ใคร่เห็นยอนยอนฯ   
 
๑๒๑ กรรณิกาก้านสีแสด             คิดผ้าแสดติดขลิบนาง 
เห็นเนื้อเรื่อโรงราง                    ห่มสองบ่าอ่าโนเน ฯ 
       ผ้าสีมีขลิบเนื้อ                  บางดี 
ก้านกรรณิกาสี                         แสดเถ้า 
โนเนนาดน้องลี                        ลาเลิศ 
เมียมิ่งเรียมดูเจ้า                      ห่อนได้วางตาฯ 
 
๑๒๒ ฟ่ายแดงพอสบตา              พี่นึกผ้าสีแดงเอง 
หอมกลิ่นฟุ้งวังเวง                    ติดขลิบใหญ่ไหมแกมทอง ฯ 
       เห็นฟ่ายแดงดอกต้น          โกงเกง 
คนึงผ้าสีแดงเอง                      อีกเหล้า 
น้องห่มอ่าโถงเถง                    นวยนาด 
ติดขลิบใหญ่ไหมเจ้า                 คั่นผุ้งแกมทอง ฯ   
 
๑๒๓ เห็นห่านในชลธี                ถวิลผ้าสีลูกห่านสาย- 
สมรพี่ติดขลิบพราย                    ทองช่องไหมในริ้วเรืองฯ 
       เห็นห่านลงท่องท้อง          ชลหลาย 
สีลูกห่านผ้าสาย                       สวาทข้า 
นึกนางห่มกรุยกราย                   โนนาด 
ขลิบทองช่องไหมหน้า                อร่ามล้วนทองทราย ฯ
 
๑๒๔ บัวบานในคงคา                 นึกผ้าสีบัวโรยบาง 
นวลลอองอ่องขลิบนาง                น้องเราห่มลอยชายงาม ฯ 
       บัวบานงามพี่ดิ้น                 แดโดย 
นึกผ้าสีบัวโรย                          กลิ่นเฝื้อง 
ทรงขลิบอ่องชายโชย                 ยวลผาด 
เห็นห่มสมบนเบื้อง                     บ่าเจ้าลอยชาย ฯ   
 
๑๒๕ ต้นครามพี่คิดผ้า                  สีฟ้าอ่อนอรเคยทรง 
เรียมคิดติดขลิบวง                       เวียนรอบหน้าอ่าครุยทอง ฯ 
       ต้นครามนึกผ้าเจ้า                บรรจง 
สีฟ้าอ่อนอรทรง                          เลิศฟ้า 
เรียมพิศติดขลิบวง                       เวียนรอบ 
นางประดิษฐ์ติดหน้า                    อ่าฝั้นครุยทอง ฯ 
 
๑๒๖ ไม้มะพูดผ้าสาวสวัสดิ์            หน้าสีรัดติดครุยทอง ฯ 
สดชื่นพื้นใบตอง                         พี่ชมสมเจ้าห่มรวย ฯ 
       มะพูดถวิลพ่าเจ้า                 นวลลออง 
หน้าสีรัดครุยทอง                       ก่ำเนื้อ 
สดชื่นพื้นใบตอง                        ขลิบมาศ 
เรียมย่อมเชยชมเหมื้อ                 ห่มเหล้นตามวัน ฯ   
 
๑๒๗ มะม่วงไพรใบอ่อนมี             คิดผ้าสีม่วงอ่อนแทน 
ขลิบอ่าตาตักแตน                      หน้าทอทองกรองข่ายทรง ฯ 
       มะม่วงใบอ่อนเจ้า               เรียมแหงน ดูนา 
คิดมะม่วงอ่อนอรแทน                 ผิดผ้า 
รึงขลิบตาตักแตน                      ริมเรื่อง 
ถักทองกรองข่ายหน้า                 ประหลาทเจ้าเคยทรง ฯ 
 
๑๒๘ เรียมเห็นดวงอัคคี               ถวิลผ้าสีควันเพลิงสมร 
ขาวเหลืองห่มอรชร                    เห็นรักร่อนอย่างโชยชาย ฯ 
       หุงโภชน์ควันคื่นกลุ้ม            อัคคี 
ผ้าห่มควันไฟสี                          สวาทข้า 
มีขลิบหยิบทรงสี                       ลาเลื่อน 
เห็นรักร่อนอ่อนหน้า                    ย่างเยื้องโชยชาย ฯ   
 
๑๒๙ เห็นเมฆเบื้องบนฟ้า              เรียมคิดผ้าโกหร่านาง 
ขลิบทองย่องยงบาง                    เจ้าสบัดชายกรีดกรายงาม ฯ 
       เห็นเมฆลิ่วล่องฟ้า                ชมพลาง 
นึกพ่าโกหร่านาง                         ร่างน้อย 
ขลิบทองย่องยงบาง                    ลนเลื่อน แววนา 
เจ้าสบัดชายพ่าช้อย                    กรีดนิ้วกรายโฉมฯ 
 
๑๓๐ บัวขาวคิดผ้าขาว                 งามเลิศล้ำส่ำน้ำดี 
เจ้าห่มการพิธี                            หน้าเจ็ดชั้นคั่นทองรวย ฯ 
       บัวขาวคิดพ่าน้อง                 สาวศรี 
ขาวฉ่ำน้ำเนื้อดี                           เอกนั้น 
คราวสงฆ์พิธีมี                            โดยขนาด 
เจ้าห่มหน้าเจ็ดชั้น                       เนื่องริ้วทองพราย ฯ     
 
๑๓๑ ผึ้งร้างพี่นึกปอง                    ผ้าขาวกรองลายดอกงาม 
ย่อมห่มเข้าอาราม                        หน้าเจียรบาดประหลาทตา ฯ 
       ผึ้งหลวงรวงเก่าร้าง               เรียมปอง 
ผ้าห่มขาวผูกกรอง                       ลูกไม้ 
สำหรับพับเฉียงทอง                     ลอยดอก 
หน้าเจียรบาดประหลาทให้              แซ่ซ้องชมโฉม ฯ   


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/nrts4.htm
หัวข้อ: Re: เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์ - กาพย์ห่อโคลง นิราศธารโศก ตอน ชมสัตว์ บทส่งท้าย
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 08, 2008, 02:37:16 pm
ชมสัตว์ บทส่งท้าย

๑๓๒ ดูนกผกโผผาด                บนอากาศดาษเหลือหลาย 
ร่างไม้ไล่เรียงราย                   ย่อมเคล้าคู่พี่อยู่เดียว ฯ 
       สกุณินบินร่อนร้อง            โผผาย 
อากาศดาษเหลือหลาย             ม่ายขู้ 
ร่ายไม้ไล่เรียงราย                   พลางพลอด 
เมียเกลือกคลึงตัวผู้                  พี่นี้เดินเดียว ฯ 
 
๑๓๓ กระเหว่าคิดเสียงนาง         นางนวลพลางนึกนวลสมร 
ชายชมพูคิดผ้าอร                    โนรีผ้าตาระกำเหมือน ฯ 
       เสียงกระเหว่าคิดนิ่มเนื้อ      สรวลสอน 
นางนวลครวญถึงสมร                ขุ่นข้อง 
ชายชมพูสีอ่อน                       แสงก่ำ 
โนรีศตาระกำน้อง                    หมู่นั้นมีเหมือน ฯ   
 
๑๓๔ นกขมิ้นเหลืองขมิ้นเจ้า       นกนอนเคล้าเคล้านงพงา 
กวักกว่ากว่าจะมา                   เห็นยางเจ่าพี่เจ่าคอย ฯ 
       นกขมิ้นคิดขมิ้นเจ้า           ลลายทา 
แอ่นเคล้าพี่เคล้าพงา                พี่เคล้า 
กวักกว่ากว่าจะมา                   สมสู่ 
เห็นนกยางเจ่าเจ้า                   เจ่าแล้วเรียมคอย ฯ 
 
๑๓๕ ลับแลเร่งแลลับ               นกหว้าขับไปว่าวอน 
ชายใดได้ดวงสมร                   วานนกหว้าว่าขอคืน ฯ 
       นกลับแลเร่งแคล้ว           ลับจร 
นกว่าวอนว่าวอน                    ด่วนได้ 
ชายใดได้ดวงสมร                  เสมอชีพ 
นกว่าวอนว่าให้                     ส่งน้องขอคืน ฯ   
 
๑๓๖ นกอุกใครอุกนัก              มาลอบลักอรรคชายา 
นกกระเวนวานกระเวนหา          วานนกออกออกชื่อเร็ว ฯ 
       นกอุกใครอุกพ้น              ควรมา 
ลอบลักอัคชายา                   ซ่อนไว้ 
นกกระเวนกระเวนหา               จงทั่ว 
นกออกออกชื่อให้                  ด่วนด้วยการเร็ว ฯ 
 
๑๓๗ ตบยุงเคยโบกยุง            กรานในมุ้งถือแส้วี 
ยุงขบพี่ฤามี                         เพราะเพื่อเจ้าเฝ้าพยาบาล ฯ 
       นกตบยุงนึกน้อง             เทพี 
ถือแส้หมอบพัดวี                    ค่ำเช้า 
ยุงขบพี่ฤามี                          สักหยาด 
เพราะเพื่อนวลของเจ้า              เฟ่าเฟื้ยมพยาบาล ฯ    
 
๑๓๘ ชมดเชียงตรึกกลิ่นเจ้า       ทากระแจะเช้าเย็นวังเวง 
กลิ่นน้องของเรียมเอง              พี่รู้อยู่แดนใน ฯ 
       ชมดเชียงกลกลิ่นเจ้า        กลเพรง 
ทากระแจะวังเวง                    กลิ่นเกล้า 
กลิ่นน้องของเรียมเอง               หายห่าง 
เรียมบ่รู้ว่าเจ้า                        อยู่ด้าวแดนใด ฯ   
 
๑๓๙ เห็นช้างที่งอนงา            คนึงขนตาเจ้างอนงาม 
ครวญใคร่ใจว้ำหวาม               เจ้าสาวสวัสดิ์สารพัดงอน ฯ 
       งาคชงอนเฉิดช้อย           ขึงขาม นึกหน้า 
ขนเนตรนางงอนงาม                ส่องเสื้อง 
ครวญใคร่ใจว้ำหวาม                หาอยู่ 
เรียมร่ำรำพึงเหนื้อง                  พรากน้องนานเห็น ฯ  
 
๑๔๐ เห็นทองรัดงาช้าง            เรียมคิดบ้างนางตาตรู 
แหวนประดับกับแหวนงู             เจ้าสอดใส่ในนิ้วน้อย ฯ 
       ทองสวมงาคชไฝ้             ตาตรู 
แหวนประดับแหวนงู                 รูปแก้ว 
ถมยาศิลาทองดู                      มีมาก 
สวมใส่นิ้วน้องแล้ว                    กรายช้อยชมงาม ฯ 
 
๑๔๑ เห็นสมุนเจ้าอุ่นเนื้อ          คิดสมุนเสื้อเมื่อซับทรง 
ขนกลับเข้ากับองค์                 เสื้อริ้วทองปล้องน้อยงาม ฯ 
       เห็นสมุนอุ่นแอบเนื้อ         แนบนอน 
คิดสมุนเสมอสมร                   ใส่เสื้อ 
ขนกลับเข้ากับอร                   องค์อ่า 
เสื้อริ้วทองน้อยเนื้อ                เอกปล้องขจิตงาม ฯ   
 
๑๔๒ น้ำธารสีเขียวเขียว         ปลาเป็นเกลียวว่ายพรูพัน 
รายเรียงเคียงคู่กัน                 แต่พี่อยู่ผู้เดียวดาย ฯ 
       ชลธินนิลเผื้อเฉก           นิลวรรณ 
ปลาว่ายพรูดูพัน                   แอบข้าง 
ฝูงปลาย่อมชมกัน                เคียงครุ่น 
แต่พี่อยู่อ้างว้าง                   บ่นบ้าคนเดียว ฯ 
 
๑๔๓ นวลจันทร์นึกนวลสมร     ปลาเนื้ออ่อนอ่อนเอวสาย 
สมรย่างปลาย่างกาย             นึกโชยชายกรายกรงาม ฯ 
       นวลจันทร์นึกผ่องหน้า     เดือนหมาย 
เนื้ออ่อนอ่อนเอวสาย             สวาทหยิ้ง 
สมรย่างปลานางกราย            คนึงเนื่อง 
ยูรย่างช่างเดิรพริ้ง                เพริศพร้อมกรงาม ฯ   
 
๑๔๔ ปลาทุกทุกข์โศกละห้อย     เห็นปลาสร้อยสร้อยอาไลย 
แก้มช้ำเรียมช้ำใจ                    ด้วยไม่พบสบสมศรี ฯ 
       ปลาทุกทุกข์โศกด้วย         อรไทย   
ปลาสร้อยสร้อยอาไลย              ขุ่นข้อง 
แก้มช้ำพี่ช้ำใจ                       ใจฝ่อ 
ด้วยไม่พบพานน้อง                  คลาศแคล้วสมศรี ฯ 
 
๑๔๕ กฤษดิยุคสุขสบายจริง       ทังชายหญิงสิ่งเกษมสรรพ์ 
นฤไภยไม่พรากกัน                   อยู่ชื่นชมสมสำราญ ฯ 
       กฤษดิยุคเป็นสุขแท้          ทรงธรรม์ 
บุรุษสัตรีเกษมสรรพ์                 สวัสดิ์ล้ำ 
นฤไภยไม่พลัดกัน                    รักร่วม 
สมสู่สนิทเสน่ห์ซ้ำ                  สิ่งสึ้งสำราญ ฯ   
 
๑๔๖ ไตรดายุคพระรามา          จากสีดาอ่าโฉมสมร 
พระผลาญยักษ์มารมรณ์           ได้สีดาอ่าองค์คืน ฯ 
      ไตรดาราเมศร้าง              แรมอร 
องค์สีดาดวงสมร                   หลากหล้า 
พระผลาญหมู่มารมรณ์             ลาญชีพ 
ได้สีดาสมรหน้า                    อ้าเคล้าคลึงองค์ ฯ
 
๑๔๗ ทวาบรยุคพระอนิรุทธ      จากนงนุชนางอุษา 
สองคร่ำร่ำโศกา                    นานมาไซ้ได้นางคืน ฯ 
       ทวาบรกลอนกล่าวอ้าง     อนิรุทธ 
จากอุษาสมรนุช                   แหบไห้ 
สองครวญป่วนโศกสุด            แสนเสน่ห์ 
ยามเมื่อนานมาได้                 แนบน้องครองคืน ฯ   
 
 
๑๒๘ กลียุคเรียมจากเจ้า        เมื่อใดเล่าจะกลับมา 
โอน้องของพี่อา                  ไกลพี่แล้วแกล้วกลอยใจ ฯ 
         กลียุคเรียมจากน้อง     นงพงา 
ไฉนจะกลับคืนมา                 เร่งแคล้ว 
โอ้น้องของเรียมอา               พลัดพราก 
ไกลพี่นางน้องแก้ว                สวาทกล้ำกลางใจ ฯ 
 
๑๔๙ ชมโฉมโลมสมพาส        บทนิราศจากชายา 
นักปราชญ์ย่อมแต่งมา           เล่ห์ท่าทางอย่างเรียมทำ ฯ 
       ชมโฉมสมพาสแก้ว       ไนยนา 
พลัดพรากจากชายา             ชื่นชี้ 
นักปราชญ์ย่อมแต่งมา          ในโลก 
เล่ห์ท่าทางอย่างนี้               ชอบด้วยเรียมทำ ฯ  
 
๑๕๐ จบเสร็จคร่ำครวญกาพย์        บทพิลาปถึงสาวศรี 
แต่งตามประเวณี                        ใช่เมียรักจักจากจริง ฯ 
       โคลงครวญกลอนกล่าวอ้าง     นารี 
โศรกสร้อยถึงสาวศรี                   เษกหว้า 
แต่งตามประเพณี                       ธิรภาคย์ 
เมียมิ่งพรั่งพร้อมหน้า                  ห่อนได้จากกัน ฯ
 
๑๕๑ เจ้าฟ้าธรรมธิเบศ                ไชยเชฐสุริย์วงศ์ทรง 
นางรักนักสนมองค์                     อ่าห้อมล้อมพร้อมบริบูรณ์ ฯ 
        เจ้าฟ้าธรรมธิเบศเชื้อ          รพิพงศ์ 
ไชยเชฐสุริย์วงศ์ทรง                 เลิศหล้า 
นางรักนักสนมองค์                    อภิชาติ 
คับคั่งนั่งเรียงหน้า                     เฟ่าพร้อมบริบูรณ์   
 
๑๕๒ นักปราชญ์หมู่เมธา            มีปัญญาอันฉับไว 
พินิจผิดบทใด                          วานช่วยแซมแต้มเขียนลง ฯ 
       กลกลอนบวรเกลี้ยง            คำแขง ก็ดี 
นักปราชญ์ฉลาดวานแปลง          เปลี่ยนให้ 
กลอนเกินเขินคำแคลง               ขัดข้อง 
วานเพิ่มเติมลงไว้                     อยู่ยื้นหญิงชาย ฯ 
 
       จบ จนจอมโลกเจ้า           คืนวัง 
บ พิตรสถิตบัลลังก์                   เลิศหล้า 
ริ  ร่างกาพย์โคลงหวัง               ชนโลก อ่านนา 
บูรณ์ พระโคลงเจ้าฟ้า                ธิเบศร์เจ้าจงสงวน ฯ   
 
        เจ้าฟ้า หนุ่มน้อยราช         กุมาร
ธรรม พงศ์ทรงกลอนการ             อยู่แย้ม 
ธิเบศร์ วราสถาน                     ไชยเชฐ 
สุริย์วงศ์  ทรงโคลงแต้ม             แต่งไว้อ่านสงวนฯ 
 
        เจ้าฟ้า เลิศล้ำโพธิ           สมภาร
กรมขุน หลวงพญากราน            กราบเกล้า   
เสนา นราบาล ใจชื่น                ชมนา 
พิทักษ์ รักษาเช้า                    ค่ำด้วยใจเกษม ฯ    


ที่มาจาก http://www.geocities.com/thailiterature/nrts5.htm
หัวข้อ: Re: รวมกาพย์เห่-เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบศร์
เริ่มหัวข้อโดย: servertoday ที่ พฤษภาคม 17, 2010, 06:24:05 pm
อ่านแล้วเพลินดีครับ