ผู้เขียน หัวข้อ: กลอนจากลิเก เรื่อง มนต์รักยูงทอง  (อ่าน 9557 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,726
  • กดถูกใจ: 109 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
กลอนจากลิเก เรื่อง มนต์รักยูงทอง
« เมื่อ: มิถุนายน 11, 2010, 11:07:18 pm »

บทกลอนจากลิเก
เรื่อง มนต์รักยูงทอง
แต่งโดย ดินหญ้ากาช้ำ

กลาหค...นกยักษ์...สำแดงเดช
เพราะมันไม่...สมเจต...ที่หมายมั่น
จตุรงค์...จอมกษัตริย์...ตัดสัมพันธ์
ไม่ยอมยก...จอมขวัญ...พรรณราย

จึงไล่เข่น...ไล่ฆ่า...ประชาราษฎร์
เพื่อแสดง...อำนาจ...ด้วยใจหมาย
เมื่อไม่ยก...จอมขวัญ...พรรณราย
ก็ต้องหาย...ตายลับ...ดับทั้งเมือง

จตุรงค์...หมดทาง...ที่จะสู้
พระองค์รู้...ว่าไม่มี...ทางสืบเนื่อง
กลาหค...นกยักษ์...มันขุ่นเคือง
พ่อมิอาจ...ปลดเปลื้อง...ความบีฑา

โอ้ลูกเอ๋ย...เราจะหนี...ไปที่ไหน
จะต่อสู้...มันอย่างไร...กันเล่าหนา

พรรณราย...จะไปขอ...ความเมตตา
อย่าเลยหนา...นกมันชั่ว...ไม่กลัวใคร

พ่อจะซ่อน...ตัวเจ้า...ไว้ในหุ่น
หากมีบุญ...คงจะรอด...ปลอดนกได้

แล้วเจ้าพ่อ...จะทรงหนี...มันอย่างไร
โอ้ดวงใจ...ของพ่อ...อย่ารอรี

พรรณราย...ซ่อนตัว...ในรูปปั้น
กลาหค...หุนหัน...แล้วผันหนี
นางจึงรอด...ปลอดภัย...ในชีวี
แต่เมืองนี้...กลับต้องร้าง...ห่างผู้คน

นางถูกทิ้ง...ให้อยู่...ในรูปปั้น
หวังสักวัน...จะได้ออก...มาดั้นด้น
แต่หนทาง...นั้นสุดแสน...จะมืดมน
ใครเล่าหนา...จะมาดล...ให้พ้นกรรม

เมื่อฟ้าน้อย...นเรศ...ประพาสป่า
เจ้ากานดา...พรรณราย...ก็ครวญคร่ำ
ใครก็ได้...ช่วยให้ฉัน...นั้นหมดกรรม
จะให้ทำ...ทุกอย่าง...ก็ยินดี

ฟ้าน้อยจึง...ตรงไป...ยังเมืองร้าง

แล้วนำร่าง...นางออกมา...อย่างเร็วรี่
เมื่อสบพักตร์...รักก็เกิด...ขึ้นทันที
พรรณราย...กลับไม่มี...ที่ให้ใคร

นางสาบาน...ว่าจะขอ...ทำทุกสิ่ง
เพราะหมดที่...พึ่งพิง...อิงชิดใกล้
พระบิดา...ก็มาจาก...ลาร้างไกล
ชาวประชา...ก็จากไป...ไม่กลับคืน

เพราะหม่อมฉัน...นั้นเห็นแก่...ตัวเป็นใหญ่

ยามบ้านเมือง...เกิดภัย...ไม่หยิบยื่น
กลาหค...นกยักษ์...นั้นเหมือนฟืน
ที่หม่อมฉัน...ต้องสะอื้น...เพราะยื่นไฟ

เมืองต้องร้าง...สิ้นคน...เพราะหม่อมฉัน

ตัดสัมพันธ์...ที่ปักษา...เอามาให้
จึงโกรธแค้น...เข่นฆ่า...จนสาใจ
รอดมาได้...เพราะเจ้าพ่อ...ท่านขอมา

หากพระองค์...ประสงค์...จะสั่งใช้

ยากเพียงไหน...ก็จะยอม...ไปค้นหา
ขอเพียงให้...พระองค์...ทรงสั่งมา
จะหนักหนา...สักแค่ไหน...ไม่หวั่นเกรง


ข้าฟ้าน้อย...อยากได้เมีย...ไว้เคียงตัก
เป็นที่พัก...ยามนิทรา...มาเร้าเร่ง
ยามหงอยเหงา...ก็มีเจ้า...เฝ้าครวญเพลง
ยามคว้างเคว้ง...ก็มีเจ้า...เฝ้าเอาใจ


หม่อมฉันจะ...ทำตาม...ความประสงค์
เพราะพระองค์...ทรงมอบ...ชีวิตให้
จะจงรัก...ภักดี...พลีเรื่อยไป

องค์ทรงชัย...จึงพานาง...กลับบ้านเมือง

เมื่อกลับถึง...ผาภูมิ...ธานีราช
พระก็เอา...กรดมาลาด...ที่บาทเบื้อง
ใครเล่าหนา...จะไม่แค้น...แสนขุ่นเคือง
เมื่อดอกเอื้อง...ถูกเหยียบ...ให้เรียบลง

มเหสี...เคียงตัก...นั้นมีอยู่
ไยยอดชู้...คู่สร้าง...ไม่บอกบ่ง
ถ้าไม่ติด...คำสัตย์...รัดก็คง
บอกพระองค์...ว่าจะไป...ไม่กลับมา


รัชนี...เมื่อรู้ความ...ต้องกลั้นโศก
ความวิโยค...หมดไป...ไกลจากหน้า
พรรณราย...สวยอย่าง...นางพญา
เราด้อยค่า...เสียแล้ว...รัชนี

สิบปีกว่า...อยู่กิน...สิ้นกำเนิด

เรื่องจึงเลย...เถิดไป...ได้เพียงนี้
อุตส่าห์หา...ทางทำ...ทุกวิธี
กลับไม่มี...ลูกกับเค้า...ต้องเศร้าใจ

เป็นเวรกรรม...ของพี่...อย่าหมองเศร้า
พรรณราย...น้องเรา...อย่าหมองไหม้
เร่งถวาย...งานต่อองค์...พระทรงชัย
อย่าห่วงใย...ตัวพี่...ให้มากเลย

เราทั้งสอง...จะไม่มี...ใครด้อยค่า
เมียหลวงจะ...ไม่นำมา...เหยียดหยามเย้ย
เมียน้อยก็...จะไม่กล่าว...ให้เศร้าเลย
จะไม่เอ่ย...คำให้เจ้า...เศร้าอุรา


พรรณราย...ขอบพระทัย...พี่นางมาก
น้องขอฝาก...ตัวด้วย...ช่วยเถิดหนา

รัชนี...ฝืนทำ...จำจากมา
ปล่อยให้ฟ้า...น้อยอยู่...คู่กับนาง


พรรณราย...ตั้งท้อง...เจ็ดเดือนกว่า

ในอุรา...รัชนี...มีแต่หมาง
สิบปีกว่า...ข้าไม่เคย...เลยหนทาง
ที่จะสร้าง...ทางให้ลูก...ได้เกิดมา

เก็บความช้ำ...ทำใจ...หวังวันหนึ่ง

คงจะถึง...วันของเรา...บ้างหรอกหนา
แต่ฟ้าน้อย...ก็ไม่เคย...จะเหลียวมา
หมดคุณค่า...ตั้งแต่มี...พรรณราย


โปรดติดตามตอนต่อไป p20

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,726
  • กดถูกใจ: 109 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
Re: กลอนจากลิเก เรื่อง มนต์รักยูงทอง
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: มิถุนายน 12, 2010, 01:01:40 pm »
พี่ต้องไป...ทำศึก...นึกแล้วเศร้า
ต้องจากเจ้า...เงารัก...หักไม่หาย

พรางกอดจูบ...ลูบท้อง...พรรณราย
แล้วห่างหาย...ไม่มาจูบ...รัชนี

เมื่อผัวไกล...ไปทัพ...กลับปวดท้อง
นางร่ำร้อง...โอดโอย...โอ้เจ้าพี่
กลับมาก่อน...เถิดหนา...ลางไม่ดี

รัชนี...จึงบอกว่า...ไม่เป็นไร

แค่ปวดท้อง...น้องก็ไป...ซิห้องน้ำ

พรรณราย...ครวญคร่ำ...บอกไม่ใช่
ถ้าอย่างนั้น...น้องปวด...ท้องอะไร
น้องสงสัย...ว่าจะคลอด...ก่อนเก้าเดือน

ถ้าอย่างนั้น...พี่จะรีบ...ไปตามหมอ
ไม่รีรอ...สั่งทหาร...ไปตามเพื่อน
หมอหลวงเข้า...มาไว...ไม่แชเชือน
ขอดาวเดือน...เกลื่อนฟ้า...เป็นพยาน

นางคลอดลูก...แฝดชาย...มาถึงสี่
รัชนี...นี่ก็ยิ่ง...ทิ้งสงสาร
แพ้เป็นพระ...ชนะก็...ต้องเป็นมาร
จะล้างผลาญ...พรรณราย...ให้สิ้นดี

สั่งทหาร...ให้นำเด็ก...นี้ไปปล่อย
ให้มันลอย...น้ำไป...ไกลจากที่
จากนั้นก็...นำลูกนก...จากพงพี
มาให้ข้า...สี่ชีวิต...ช่วยปิดบัง


เมื่อฟ้าน้อย...นเรศ...กลับจากรบ
พระก็พบ...ว่าเมีย...มีเบื้องหลัง
เป็นชู้กับ...ไอ้นก...รกรุงรัง
พี่ผิดหวัง...ในตัวน้อง...เสียจริงจริง


เสด็จพี่...เอาอะไร...มาตรัสเล่า
น้องไม่เคย...แนบเนา...เอาทุกสิ่ง
น้องรักมั่น...แต่เจ้าพี่...นี้จริงจริง
ไม่เคยทิ้ง...อิงนก...ให้กกกาย

ก่อนสลบ...น้องนั้น...ยังจำมั่น
สายสัมพันธ์...แม่ลูก...ผูกความหมาย
ลูกของน้อง...นั้นสี่คน...เป็นผู้ชาย
แล้วกลับหาย...กลายเป็นนก...ไม่รู้ตัว


ขอหม่อมฉัน...รัชนี...นี่ทูลบ้าง
พระน้องนาง...นั้นอาจเพ้อ...เบลอเลยมั่ว
หมอทำคลอด...ออกมา...พาหวาดกลัว
นกทุกตัว...แน่นอน...น้องยืนยัน


ฟ้าน้อยเอ๋ย...เลยเป็นผู้...ถูกสวมเขา
จากนางเจ้า...พรรณราย...หมายร่วมฝัน
พี่จะมี...หน้าอยู่ไป...อย่างไรกัน
กลาหค...นกมาหยัน...บีบคั้นทรวง

ขอถอดยศ...ปลดตำแหน่ง...มเหสี
เมื่อความดี...มีให้...มลายล่วง
ไปเฝ้าสวน...เถิดหนา...เจ้าพุ่มพวง
อย่าได้ล่วง...ล้ำมา...ตำหนักใน


พรรณราย...ต้องรับกรรม...ช้ำดวงจิต
ผัวมาคิด...ตัดเยื่อ...เคยเผื่อให้
เหมือนขุนแผน...แค้นขุ่น...ว้าวุ่นใจ
จึงผลักไส...ให้วันทอง...ต้องหมองมัว

แม่ต้องเสีย...ลูกไป...ยังไม่หนำ
พ่อของเจ้า...ก็มาซ้ำ...ช้ำไปทั่ว
เพราะแม่นี้...มีแต่กรรม...ทำให้มัว
จึงถูกคน...คิดชั่ว...มันทำลาย


เด็กทั้งสี่...ที่ถูกลอย...ธารานั้น
ชะตาก็...พลิกผัน...ดังใจหมาย
เมื่อมีผู้...ช่วยเหลือ...ให้รอดตาย
สองตายาย...เก็บตะกร้า...มาเปิดดู

แล้วฉับพลัน...กลาหค...นกหิวโหย
ก็โบกโบย...โฉบไป...ให้อดสู
ตากับยาย...จึงเลี้ยงลูก...ของโฉมตรู
ที่เหลืออยู่...ในอ้อมแขน...สองชีวา

คนโตชื่อ...เทพภมร...อ้อนแต่พ่อ
เทพกะล่อน...ก็ร้องขอ...แต่แม่หนา
กลาหค...นกยักษ์...โฉบเด็กมา
หมายจะฆ่า...กินให้หาย...ความหิวโซ

สิงหราช...ศัตรูฟ้า...น้อยนเรศ
ให้สังเวช...เหตุที่นก...ผู้ผกโผ
จะฆ่าเด็ก...ให้ตาย...หมายอวดโต
อย่ายโส...จงรีบปล่อย...เด็กน้อยมา

สิงหราช...โรมรัน...ฟันนกยักษ์
กลาหค...เสียหลัก...เสียแล้วหนา
เด็กหลุดมือ...ถือไม่ไว้...ต้องไกลตา
ฝากไว้ก่อน...เถิดหนา...จะมาคืน

สิงหราช...จึงรับเลี้ยง...ไว้เป็นลูก
และฝังปลูก...ให้แก้แค้น...ที่แสนขื่น
ไชยณรงค์...คงมั่น...ต้องหยัดยืน
เพื่อหยิบยื่น...ความตาย...ให้ศัตรู

ส่วนนกยักษ์...กลาหค...อกไหวหวาด
คงถึงฆาต...แล้วหน้า...พาอดสู
มองเห็นเด็ก...ที่โฉบมา...น่าเอ็นดู
ขอเป็นผู้...ดูแล...แทนแม่มัน

จะตั้งชื่อ...ลูกหลง...ว่าหงษ์น้อย
จะเฝ้าคอย...กล่อมเกลี้ยง...เลี้ยงให้มั่น
ต่อชีวิต...ที่ผิดพลาด...ฆาตชีวัน
ที่เคยบั่น...ชีวิตคน...จนหมดเมือง

โปรดติดตามตอนต่อไป   p17


ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,726
  • กดถูกใจ: 109 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 182
  • เพศ: หญิง
Re: กลอนจากลิเก เรื่อง มนต์รักยูงทอง
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: มิถุนายน 13, 2010, 12:17:35 pm »
อนิจจา...สิบปีกว่า...แล้วล่ะหนอ
พรรณราย...ก็เฝ้ารอ...ขอปลดเปลื้อง
ความขุ่นที่...ผัวรัก...ทรงขัดเคือง
หวังใต้เบื้อง...ฝ่าพระบาท...ท่านอภัย


เทพภมร...เทพกะล่อน...มาขายของ
พี่กับน้อง...ร้องขอ...ซื้อของไหม

พรรณราย...มองเห็น...ก็ดีใจ
ลูกของใคร...กันเล่าหนา...น่าเอ็นดู


เทพภมร...มองเห็นนาง...ก็นึกรัก
อยากจะได้...เป็นแม่นัก...ชักอดสู

เทพกะล่อน...ร้องกลับบ้าน...ไม่น่าดู
เจ้าโฉมตรู...ยิ่งหดหู่...ในหัวใจ


ถ้าลูกเรา...ยังอยู่...คงน่ารัก
เหมือนกับหนู...ทั้งสองนัก...ชักหวั่นไหว

หนูก็อยาก...ให้น้า...มาพัดไกว
ขอเป็นลูก...จะได้ไหม...น้าคนงาม

หนูเป็นลูก...ของพ่อหม้อ...กับแม่แมว
ส่วนน้องแก้ว...เทพกะล่อน...ต้องคอยห้าม
หนูชื่อเทพ...ภมร...คอยติดตาม

ส่วนตัวน้า...นั้นมีนาม...พรรณราย

หนูมองหน้า...น้ามีแต่...ความเศร้าโศก
เหมือนแบกโลก...เอาไว้...อย่างมากหลาย
ถ้าแม้นหนู...ช่วยให้...ได้ผ่อนคลาย
จะไม่หนี...หน้าหน่าย...หมายกระทำ


น้านึกถึง...ลูกชาย...ที่พลัดพราก
เหลือเพียงซาก...สี่ลูกนก...พกแต่ช้ำ
ลูกสี่คน...กลับเป็นนก...สุดระกำ
จึงเพ้อพร่ำ...คิดถึงลูก...อยู่ไม่วาย

ถ้าอย่างนั้น...น้าก็เรียก...หนูว่าลูก
แทนบุญปลูก...ลูกหน้า...ที่มาหาย

โอ้พบแล้ว...ลูกของฉัน...พรรณราย
ขอกอดกาย...ลูกให้หาย...ความระทม


รัชนี...มองเห็นภาพ...ไม่คาดคิด
พรรณราย...ทำผิด...คิดไม่สม
เก็บเอาเด็ก...หน้าเหมือนผัว...มาชื่นชม
จึงฝืนข่ม...ดวงจิต...ชิดเข้ามา

ลูกของใคร...กันเล่าน้อง...ช่างน่ารัก
สงสัยนัก...ลูกใครกัน...เล่าน้องจ๋า
ลูกของน้อง...ที่หาย...ได้กลับมา
น้องคงบ้า...ไปแล้ว...พรรณราย

ลูกของน้อง...เป็นวิหค...นกปักษี
เด็กพวกนี้...เป็นมนุษย์...สุดเฉิดฉาย
ไม่ใช่ลูก...น้องดอก...พรรณราย
อย่าได้หมาย...ลวงหลอก...บอกพี่มา

เด็กพวกนี้...อยากมีแม่...หน้าเหมือนน้อง
จึงร่ำร้อง...ขอเป็นลูก...ผูกใฝ่หา

พี่จะไป...ทูลต่อ...ภัสดา
หากกลับมา...ยังเห็นมัน...ต้องบรรลัย


โอ้ลูกเอ๋ย...บุญของเรา...มีเท่านี้
แม่คนนี้...มีแต่กรรม...คอยทำให้
แม่ต้องฝืน...กลืนกล้ำ...จำร้างไกล
รีบกลับไป...ก่อนพี่นาง...จะกลับมา


ทำไมเขา...ต้องเกลียดเรา...ถึงเพียงนี้
อย่าเซ้าซี้...รีบกลับไป...ก่อนเถิดหนา
ลูกทั้งสอง...ของแม่...ขอกราบลา
แล้ววันหน้า...จะกลับมา...หามารดร


รัชนี...กลับมา...ดั่งวาที
เพราะว่ามี...น้ำศักดิ์สิทธิ์...ดับพิษร้อน
พรรณราย...จะได้หาย...จากร้าวรอน
พี่วิงวอน...ขอมาให้...ได้ดื่มกิน

พรรณราย...คงไม่ต้อง...พึ่งน้ำนั่น
เพราะโศกศัลย์...นั้นกลับหาย...มลายสิ้น
เมื่อมีลูก...ผูกสัมพันธ์...กั้นมลทิน
ความราคิน...คงจะไม่...ได้คืนมา


โอ้น้องรัก...พรรณราย...ของพี่เอ๋ย

ไฉนเลย...เจ้าจึงขัด...ตัดเล่าหนา
น้ำมนต์ที่...พี่ด้นด้น...ล้นบุญญา
ต้องไร้ค่า...เมื่อน้องเจ้า...ไม่ต้องการ

พรรณราย...จึงต้องดื่ม...น้ำศักดิ์สิทธิ์
ด้วยดวงจิต...คิดไม่ควร...จะหักหาญ
เหมือนกรรมเก่า...ยังไม่พ้น...จากนงคราญ
จึงถูกมาร...รัชนี...นี่บังตา


ฟังนะน้อง...พรรณราย...พี่จะเล่า

พี่ไม่เคย...เห็นเจ้า...มีคุณค่า
ใครจะอยาก...ให้ผู้หญิง...ทิ้งจรรยา
อย่างเจ้ามา...แย่งเจ้าพี่...ไปครอบครอง

พระเนตรนี้...ที่เคยมี...พี่ทุกเมื่อ
กลับไปเอื้อ...เผื่อใจ...ไปเป็นสอง
มเหสี...ที่เคยเด่น...เป็นแค่รอง
จะให้ทอง...ไม่รู้ร้อน...อย่างไรกัน

ลูกของเจ้า...มีถึงสี่...พี่อิจฉา

สมน้ำหน้า...ชีวาคง...จะอาสัญ
แล้วน้ำมนต์...ที่เจ้าดื่ม...ก็สำคัญ
มีอาถรรพ์...ผันเจ้าเป็น...สัตว์ป่าดง

จะได้จำ...ไว้ว่า...หากมีคู่

ก็ต้องดู...ให้รู้...อย่าเดาส่ง
ถ้าไม่อยาก...ให้ชีวิต...ต้องปลิดปลง
ก็อย่าหลง...เชื่อใน...น้ำคำชาย

เมียที่ไหน...จะยินดี...ที่มีผัว

ไปเมามัว...อยู่กับชู้...ลืมคู่หมาย
นอกจากหา...ทางให้ชู้...อยู่เหมือนตาย
ต้องอับอาย...ขายหน้า...ทั่วธานี


พรรณราย...ได้ฟัง...คำบอกเล่า
นี่ตัวเรา...ต้องถูกสาบ...แล้วหรือนี่
เพราะความซื่อ...ถือสัตย์...และภักดี
รัชนี...นี่จึงลวง...สู่บ่วงกรรม

พระอาทิตย์...ใกล้จะเที่ยง...อยู่แล้วหนา

คงต้องลา...ร่างสาว...ถึงคราวต่ำ
รัชนี...จากไป...ไม่คืนคำ
ปล่อยมนต์ดำ...ซ้ำร่างนาง...อำพรางกาย

ขนเริ่มงอก...ออกเล็บ...เจ็บหนักหนา

อยากบอกลา...ลูกรัก...ครั้งสุดท้าย
โอ้ชีวิต...ของข้า...พรรณราย
มีแต่ความ...โหดร้าย...มาราวี

แขนที่เคย...กอดลูก...ต้องถูกเปลี่ยน

ให้ผิดเพี้ยน...เปลี่ยนเป็นปีก...คอยหลีกหนี
พวกพรานป่า...ทั้งหลาย...ในพงพี
เป็นปักษี...ยูงทอง...ร่ำร้องไป

เพราะแม่ทำ...ความผิด...เอาไว้มาก

จึงต้องพราก...จากลูก...ผูกความใคร่
ต้องจากวัง...จากชู้...สู่พงไพร
ต้องบินไป...ใช้กรรม...ที่ทำมา

โปรดติดตามตอนต่อไป    by

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN