รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนอกหัก => ข้อความที่เริ่มโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:38:56 pm

หัวข้อ: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:38:56 pm


(http://img355.imageshack.us/img355/9810/1320061031121526ra0.jpg)

คืนนี้ไร้แสงของจันทรา
ที่จะสาดแสงมาทางฉัน
ปล่อยให้คนเหงา..เศร้าใจพลัน
ร้อยเรียงความเหงาที่มีนั้น..กลั่นมาจากใจ

ฝากไปเป็นกวี..ของคนเศร้า
จากใจเหงาให้อ่านกันนะรู้ใหม
ที่บางครั้งฉันอาจหัวเราะมากมาย
แต่ใครจะรู้บ้างข้างใน...ร้าวรานใจสิ้นดี
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:39:27 pm


(http://img379.imageshack.us/img379/8589/1214490049uw6.jpg)

มอบกลอนนี้ให้*คนขี้เหงา*

เหนื่อยและท้อมากมายใช่ใหม
เหมือนหมดแรงใจ..ลงไปทุกที
ฉันไม่ได้ไปอยู่ข้างๆนะคนดี
แต่ฉันยินดีที่จะรับฟังทุกเรื่องราว

หากเธอเหงามีเรื่องเศร้าในหัวใจ
เธออยากมีใครช่วยรับฟังหรือเปล่า
เล่ามานะ..เพื่อน..ทุกเรื่องที่เธออยากเล่า
อย่าเก็บเรื่องเศร้า..ไว้เพียงคนเดียว

อยากให้เธอรู้ว่าฉันจะไม่ทอดทิ้ง
จะไม่กลอกกลิ้งหรือไม่แลเหลียว
หากเธอรู้สึกว่าเธออยู่คนเดียว
ให้เหลียวมาดู..ฉันจะอยู่ข้างๆเธอ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:42:01 pm
เพียงคนพบ  ผ่านมา  ก็ว่างั้น
มาผูกพัน  มากมาย  ได้ที่ไหน
สักวันหนึ่ง ถึงเวลา  จะจากไป
เศษของความ  ห่วงใย  ก็ไม่มี

เหมือนวันนี้  ที่ฉัน  ได้เป็นอยู่
เธอไม่รู้  ว่าใจ  อยากหลีกหนี
หากไม่มี  เยื่อใย  ในไมตรี
โปรดอย่าทำ  เป็นหวังดี  อย่าเลย
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:43:07 pm


เพราะเขานั้น  ไม่เคย  ทิ้งฉันไป
เขาจริงใจ  กับฉัน  อย่างนั้นเสมอ
ไม่เหมือนใคร  บางคน  นะเธอ
คอยหักหลัง  แทงฉันเสมอ  เรื่อยมา

เพราะเขาเป็น  เสมือนพี่  ที่แสนดี
คอยปลอบใจ  ยามที่  มีปัญหา
ไม่เหมือนใคร  ที่บอกรัก  ยามลับตา
แต่ต่อหน้า  วาจา  เหมือนไม่จริง
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:43:53 pm


คืนนี้ไม่มีแสงดาว..บนราวฟ้า
คนไกลตาจะเหงาใหมนะ..เหงาใหม
ฉันส่งความคิดถึงผ่านสายลมไป
ฝากบอกเธอคนไกล..ดูแลตัวเองที
       

อยู่ทางนี้ไม่มีเธอฉันยังเหงา
ไม่มีคำว่าเรา..ทำใมฉันเหงาอย่างนี้
แม้จะเก็บความทรงจำทั้งหมดแล้วนะคนดี
แต่ฉันก็ยังเหงาอย่างนี้..อยากรู้ว่าทำใม


หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:44:52 pm


มาเถอะเธอมาอยู่ข้าง-ข้างฉัน
เหงาด้วยกันฉันจะให้ความสำคัญเสมอ
ไม่ทิ้งให้..เหงาเศร้าใจ..คนเดียวนะเธอ
ฉันจะอยู่ข้าง-ข้างเสมอ..ฉันสัญญา

มาเช็ดน้ำตาของเธอกับบ่าของฉัน
มาพักให้ใจหายร้าวรานเถอะหนา
ฉันจะอยู่ตรงนี้ทุกครั้งที่เธอเสียน้ำตา
รู้ไว้เลยนะว่า..เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:45:47 pm


กวีของคนเศร้า.....
คนเหงาก็คือฉัน
เหงาใจทุกวี่วัน
เหงาอย่างนั้น..ร่ำไป

บางทีอาจยืนยิ้ม
พริ้มใจกับวันเก่ารู้ใหม
ภาพเดิมของสองเราสองใจ
อาจทำให้ฉันยิ้มได้..ทั้งน้ำตา
 
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:46:48 pm


(http://img156.imageshack.us/img156/9803/89f5c6c6d173b034c883161mk0.jpg)

มีมากมาย..หลายเรื่อง..ของความช้ำ
มีทั้งร้อยพัน..น้ำคำ..ที่หลากหลาย
หลายเรื่องราว..ของคนที่..เหงาใจ
หลายร้อยพัน..ของหัวใจ..ที่เศร้าตรม

หนึ่งในนั้น..คงเป็นเช่น..ฉันนี้
หัวใจที่..มักมีเรื่องให้..ขื่นขม
เรื่องเศร้าใจ..ปวดร้าว..ทุกข์ระทม
เรื่องให้เศร้า..ซวนซม..ซบน้ำตา

กวีครวญ..เรื่องใดให้เศร้าใจ..บอกมาเถิด
รวมทุกเรื่อง..ที่บังเกิดในใจ..ที่หนักหนา
รวามทุกข์ใจ..หมองไหม้..ใช้น้ำตา
รวมที่ฉันเศร้า..หนักหนา..เหมือนย้ำว่า..ข้าเศร้าใจ emo_48
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: lookgaow ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:47:09 pm
ฉันนะหรือ...ที่เขาเรียกว่ากวี
ผู้มากมีประสบการณ์ด้านความรัก
แท้จริงแล้ว...ก็เพียงแค่...คนอกหัก
เข้ามาพัก...ผ่อนใจ...ปรายน้ำตา

เสียใจมาก...ยากจะเอ่ย...เผยคำพูด
ปากซิปรูด...กลั่นเป็นกลอน...เว้าวอนหนา
คนที่รัก...ตัดอาลัย...ใครเมตตา
เอ่ยออกมา...เป็นกลอน...วอนเห็นใจ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:47:18 pm


(http://img224.imageshack.us/img224/2093/p41314xx8.jpg)

ความหลังที่ยังคงฝังใจ

คืนนี้ฉันยืนร้องไห้ใต้ฟ้าที่ไร้แสงดาว
ฉันยืนสั่นเหน็บหนาวเมื่อลมพัดกราวมาทางนี้
น้ำตาฉันรินใหลท่วมหัวใจที่ฉันมี
ยืนอยู่กลางทางอย่างนี้เพียงลำพัง

สั่นสะท้านเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ
เมื่อเส้นทางที่ผ่านไปมันมีแต่ภาพของความหลัง
มีเงาของสองเราอิงแอบ..แนบซบกัน
แต่ตอนนี้..เส้นทางนี้..มีเพียงฉัน..ที่เดียวดาย

ภาพเก่า-เก่า เดิม-เดิมก็ยังคงอยู่
แต่คนเดิมที่เคยเคียงคู่..ไม่รู้ไปอยู่ไหน
ทิ้งฉันไว้กับภาพความหลังที่ยังคงฝังอยู่ในใจ
เหลืองเพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ..ของใครที่ร้าวราน
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:47:55 pm


(http://img84.imageshack.us/img84/6240/b493zq0.jpg)

เหงาใหมนะ..เธอเหงาเหมือนฉันใหม
ที่คิดถึงเธอคนไกล..แต่ไม่ได้ไปเจอหน้า
คิดถึงเสมอนะ..คิดถึงเธอคนที่อยู่ไกลสายตา
แต่เพราะไม่รู้ว่า..จะไปพบเธอทำใม

ก็เราจบกันไปแล้วตั้งนานแสนนาน
เรื่องของใจผ่านกลายเป็นความฝันไป
แม้จะรักเธอคนดีนั้นมากเท่าใด
แต่จะกลับคืนไม่ได้แล้วในใจเรา

เหงานะ..ยอมรับว่าคิดถึงเธอเสมอนะคนไกล
ฉันก็ได้แต่บอกกับหัวใจที่แสนจะเศร้าเหงา
เมื่อในวันนี้มันไม่มีเหลือแล้วคำว่าสองเรา
ถึงแม้ว่าฉันสุดจะเหงา...บอกตัวเองเบา-เบาว่าต้องทำใจ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:48:30 pm


(http://img291.imageshack.us/img291/1828/a1d8b7be1eb3eadc4cce2a1bw3.jpg)

หัวใจหนอ..หนอหัวใจ..ที่ไร้รัก
เหมือนถูกผลัก..รักร้าว..เศร้าแค่ไหน
ยืนร้องไห้..กับสายฝน..หล่นท่วมใจ
กับหัวใจ..ที่ร้างไร้..ใครดูแล

เศร้ามิพอ..หรอกหรือ..ใจเจ้าขา
ไม่เวทนา..หัวใจ..เป็นแน่แท้
เหลียวหาใคร..ก็ไร้ใคร..เทคแคร์
เหมือนย่ำแย่..แพ้ใจ..ให้รักเอย
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:49:10 pm


(http://img134.imageshack.us/img134/5778/231431173777da2.jpg)

ยิ้มเหงา-เหงาของคนเศร้าคนหนึ่ง
ที่ความลึกซึ้ง..เข้ามาสิงสู่
ทั้งที่ความจริงที่ฉัน..เป็นอยู่
นันก็รับรู้...ว่าไม่มีเธอ

ยังหลงเพ้อ..ละเมอไปไกล
เพราะยังห่วงใย..ตัวเธอเสมอ
โลกยังสวยเมื่อฉัน..คิดถึงเธอ
ปล่อยให้ฉันเพ้อถึงวันเก่า-เก่าเถิดนะคนดี
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:49:44 pm


(http://img384.imageshack.us/img384/5199/0e0c9113d515eb7123a7181rh7.jpg)

เรื่องอดีต  ที่ยึดติด  คิดแล้วเศร้า
เมื่อตัวเรา  จมความเก่า  เล่าความหลัง
เจ็บเหลือเกิน  กับรักร้าว  ที่พ่ายพัง
กับความหลัง  ที่มันขัง  ฝังหัวใจ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:50:15 pm


(http://img241.imageshack.us/img241/5999/821f7193d25878ef78f1136ff5.jpg)

เรื่องอดีตยังคงฝังอยู่ในหัว
จนนึกกลัว..กลัวใจ..จะลืมฝัน
จนตัวเองหวั่นเกรง..ลืมคืนวัน
นี่ตัวฉันจมอดีต..ยึดติด..อยู่ที่เดิม
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:50:53 pm


(http://img75.imageshack.us/img75/9992/b494qo6.jpg)

เหม่อมองฟ้าคืนนี้ที่ไร้ดาว
เหน็บหนาวหรือเกินในหัวใจ
เธอจะเป็นอย่างฉันหรือไม่
ยามไม่มีใคร..ฉันคิดถึงเธอ

แม้ผู้คนรอบกายมากมาย
แต่ความหมายของใจคือเธอเสมอ
แม้ว่านานแล้วที่สองเราไม่ได้พบเจอ
แต่ว่า..เธอ..ยังคงอยู่ในใจฉัน

เรื่องราวผ่านนานวันยังจำได้
รอยยิ้มครั้งสุดท้ายที่มีให้กัน
น้ำตาที่เธอบอกว่าจะไม่ลืมฉัน
แต่วันนี้..ทำใม..เหลือฉันเพียง..คนเดียว..
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:53:31 pm


(http://img119.imageshack.us/img119/3258/13058187aj5.gif)

เมื่อสับสน  ในใจ  ใคร่อยากถาม
ในที่ยาม  เราห่วงหา  เขาอยู่ไหน
ทำใมคิด  ถึงเขา  ไม่เข้าใจ
เวลาเราเศร้า เหงาใจเขา  ไปอยู่ไหนกัน 
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:54:25 pm


(http://img145.imageshack.us/img145/4095/12052645253155hg5.jpg)

ฝากหัวใจ..ไปกับสายลมที่พัดผ่าน
ในค่ำคืนรัตติกาลที่เปลี่ยวเหงา
ไม่มีแม้แสงกระพริบของดวงดาว
แต่คำว่าเรายังไม่หายไปจากใจ

คิดถึงเธอ..นะที่รักค่ำคืนนี้
ในคืนที่ไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
เหงาเหลือเกินหัวใจ..ไร้คนนำทาง
เธอละ..จะคิดถึงฉันบ้างใหม..อยากรู้จัง

มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิด
แต่..หัวใจไม่ปิดเหมือนฟ้า..นะรู้ใหม
คิดถึงเธอ..ที่รักแทบขาดใจ
แต่ฉันก้อได้แค่..ร่ำร้องอยู่ในใจ..เธอไม่ได้ยิน

หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 02:56:20 pm
ฉันเป็นเพียงกวีเศร้าเหงาใจก็เท่านั้น
มีเพียงเธอที่คอยไถ่ถามกันอยู่เสมอ
อยู่แสนไกลก็มีเพียงน้ำใจของเธอ
ที่รินไหลมาอย่างสม่ำเสมอ..ยามที่ฉันไม่มีใคร

ขอบคุณเธอนะคนดี..ที่คอยรัก
ที่มิเคยคิดผลักไสฉันไปไหน
ขอบคุณมิตรไมตรีที่เธอส่งมาให้ยามท้อใจ
เหมือนเป็นสายฝนคอยชโลมใจ..ตลอดเวลา
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: lookgaow ที่ ตุลาคม 30, 2008, 03:03:55 pm
ตัวฉันคือ...กวีที่โศกเศร้า
อุราเจ้า  เศร้าโศก  โศกเศร้าศัลย์
จารึกลง  ตรงบทกลอน  ซ่อนจาบัลย์
มิอาจฝัน  ถึงวิมาน  ขั้นฉิมพลี

กลั่นน้ำตา  ถ่ายถอน  อักษรกล่าว
เป็นเรื่องเล่า  เคล้าความรัก  ปักใจนี้
ความเจ็บปวด  อวดใครได้  ไม่ใคร่มี
กลั่นกรองใจ  ใส่บทกวี  ที่แต่งเอง
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 06:40:41 pm


(http://img140.imageshack.us/img140/5199/72jm1wd6.gif)

เข้ามาพักเถิดนะกับใจนี้
ใจที่ถูกใครย่ำยีมาแค่ไหน
ช้ำมาหนักกับความรักยากบอกใคร
หากไม่เกิดกับใครคงไม่รู้กัน

พักสักหน่อยให้ใจหายอ่อนล้า
พักน้ำตาลงที่บ่าข้าง-ข้างฉัน
ปล่อยมันเถิดน้ำตาคงแห้งได้สักวัน
อย่าให้ความเศร้านั้น..ได้ครอบครองใจ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 06:42:07 pm


(http://img398.imageshack.us/img398/9530/8ca3a003b846e685972c406sj6.jpg)

แค่อักษรเป็นกลอนก็แค่นั้น
คนเหงาใจอย่างฉันเป็นได้หรือ
มิอาจกล่าวให้เขาได้ร่ำลือ
ว่าฉันคือกวีเศร้า..ผู้เหงาใจ

แค่อารมณ์อ่อนไหวไปชั่วครู่
จริงอยู่ที่ความเหงาทำให้หวั่นไหว
แค่สายลมพัดมากระทบกับผิวกาย
น้ำตาก็ไหลมาเป็นสายนี่ฉันเป็นอะไรกัน
 
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 06:42:53 pm

(http://img229.imageshack.us/img229/7788/c879213733e0cec2ch4.jpg)

ดึกดื่นคืนนี้นั่งเศร้าและเพ้อรำพัน

ถึงความรักที่ว่าจะมีนิรันด์เพียงฉันเสมอ

เมื่อถึงคราวจากกันไปฉันและเธอ

เหลือเพียงฉันที่หลงเพ้อ..อยู่ผู้เดียว

.................................................

ณ.ปลายฟ้าที่ตรงนี้.  ...     

เหลือเพียงฉันที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว

ไม่มีแม้สายตาของใครจะแลเหลียว

กับร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงจะก้าวเดินต่อไป

..............................................

แหงนมองดาวคืนนี้ดูเศร้านัก

เพราะไม่รู้ว่าคนรักของฉันไปอยู่ไหน

ลืมไปหมดแล้วสัญญาของหัวใจ

ลืมแล้วว่า..มีใครที่ยังเฝ้าคอย

.............................................
       
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 06:43:29 pm
(http://img390.imageshack.us/img390/3146/321rg7.png)

หากเธอมองผ่านดาวดวงเดียวกันบนฟ้า
เธอจะเห็นใครบ้างนะที่อยู่ตรงนั้น
จะเห็นฉันบ้างใหมที่เป็นเช่น..คนสำคัญ
หรือเธอเห็นใครอยู่ตรงนั้น..ถามเธอที

อยากจะ..รับรู้ถึงความรู้สึกของคนไกล
ว่าเธอรู้สึกอย่างไรบ้างกับฉันคนนี้
อย่าให้ฉันต้องท้อใจมากไปกว่านี้นะคนดี
คนที่ยืนอยู่ตรงนี้..เหงาไปสะทุกที..มันแทบจะขาดใจ

 (http://img235.imageshack.us/img235/4379/11894169081ll5kk0.gif)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 06:44:02 pm


(http://img140.imageshack.us/img140/1607/2008200808yj4.gif)

อาการ..นิ่งเงียบของฉัน

จะรู้ใหม..ข้างในมันสั่นมากแค่ไหน

ร้าวรานไปหมด..ทั้งหัวใจ

เจ็บเกินกว่าที่จะบรรยาย..มันเจ็บจริง-จริง

(http://img393.imageshack.us/img393/4392/lmomiji1gx5zy0.gif)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 06:45:18 pm


เหงาใหมนะ..เธอเหงาเหมือนฉันใหม
ที่คิดถึงเธอคนไกล..แต่ไม่ได้ไปเจอหน้า
คิดถึงเสมอนะ..คิดถึงเธอคนที่อยู่ไกลสายตา
แต่เพราะไม่รู้ว่า..จะไปพบเจอ..เธอทำใม

ก็เรา..จบกันไปแล้วตั้ง..นานแสนนาน
เรื่องของใจ..ผ่านกลายเป็นความฝัน..แล้วรู้ใหม
แม้จะ..รักเธอคนดี..นั้นมากเท่าใด
แต่จะกลับคืน..ไม่ได้แล้ว..ในใจเรา

หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 30, 2008, 06:46:54 pm


อาจเป็นเพียง..เส้นบาง-บาง..มาขวางกั้น
ความผูกพัน..ของเรา..จึงขาดหาย
เพราะ..เวลา..ระยะทาง..มากั้นทางของใจ
เราจึงจำต้อง..ร้างห่างกันไกล..ตลอดมา

ความฝันยังไง..ก็เป็นความฝัน..มิใช่เหรอ
จะเอามา..หลงเพ้อให้ได้..อะไรหนา
เธอจากไปแล้วจากฉันไปไกลสุดตา
เราคง..ไม่ได้กลับมาเพื่อ..รักกัน
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ~?สุภาพบุรุษ..?~ ที่ พฤศจิกายน 02, 2008, 03:55:12 am
(http://upload.sodazaa.com/files/kz2jniolvmjktnnzjdzr.gif)

(http://www.kapook.com/msn/upload/emoticons/thumbnail/kapook-15373-9219.gif)มองพระจันทร์คืนนี้ช่างแสนเหงา

ดูแสนเศร้ากว่าวัน..ไหนไหน

เคยมีดาวเต็มฟ้าทอประกาย

อยู่มากมายระยิบยับ..ประดับจันทร์
 
(http://www.kapook.com/msn/upload/emoticons/thumbnail/kapook-15369-6683.gif)อยากรู้จังเธอร์คิดถึงฉันอยู่ไหม

เธอร์ยังคงห่วงใย..ฉันหรือป่าว

ทำไมปล่อยให้ฉันนั้นนั่งเศร้า

มองดูจันทร์..ไร้หมู่ดาวเศร้าคนเดียว..
 




..........
สุภาพบุรุษ...บ้านนอก
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ~?สุภาพบุรุษ..?~ ที่ พฤศจิกายน 02, 2008, 04:00:19 am
ค่ำคืนนี้ฉันเหงา..เกินจะทนไหว

แต่ว่าใครบางคนรู้หรือป่าว

ได้ยินเสียงหัวใจ..ถามเมื่อไหร่จะเช้า

ไม่อยากอยู่กับความเหงา..เพียงลำพัง...(http://www.kapook.com/msn/upload/emoticons/thumbnail/kapook-15367-8989.gif)


------*
สุภาพบุรุษ...บ้านนอก
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: lookgaow ที่ พฤศจิกายน 02, 2008, 04:17:40 pm
(http://www.rakkrai.com/A00/1181773uiu.gif)

แต่งกลอนรักอย่างไร...ไม่เคยหวาน
หัวใจเราชอกช้ำทรมาน...ไม่อาจหลีกหนี
แต่งกลอนรักเท่าไหร่...กลายเป็นกลอนเศร้าทุกที
อารมณ์เหงาที่มีถ่ายทอดกวี...สู่บทกลอน

จะแต่งกลอนรักได้อย่างไร
ความรักเป็นเช่นใด...ไม่เคยมีใครช่วยสอน
เพียงแค่กวีเศร้า...ใช้ความรู้สึกของเราแต่งบทกลอน
คำหวานไม่อาจใส่ป้อน...ไม่เคยได้ยิน

ความรัก...นั้นเป็นเช่นใด
ทำไมใครใคร...ถึงใฝ่ปองถวิล
คำว่ารักเหตุใดกระซิบกระซาบ...ไม่ให้ได้ยิน
รักจนสิ้นลมหายใจ...เป็นอย่างไร

เรียนรู้เป็นแต่...คำว่าเหงา
ตัวของเราเปล่าดาย...ไม่มีคนไหน
อยากลองแต่งกลอนรักสักครั้ง...จะเพราะเท่าใด
แต่งกลอนเศร้าต่อไปไม่ไหว...เหงาใจจัง

(http://shinobu.exteen.com/images/line5.gif)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ พฤศจิกายน 06, 2008, 03:22:44 pm


(http://img152.imageshack.us/img152/1442/11987865151468ba5.gif)

เงียบเหงาอีกแล้วใจดวงนี้
น้ำตาที่มีก็พาลจะหลั่งไหล
คิดถึงเธอที่รักคนดีแทบขาดใจ
แต่ต้องทนอยู่อย่างเดียวดาย..กับหัวใจที่ยังมีเธอ

เป็นแค่คำเพ้อเจ้อ..ของใครคนหนึ่ง
ที่หัวใจรู้ดีว่าลึกซึ้งกับเธอเสมอ
เปลี่ยนจากรักเป็นความเกลียด..ฉันทำไม่ได้หรอกเธอ
เพราะหัวใจรู้ดีเสมอ..ว่าเธอ..คือคนของหัวใจ

(http://img142.imageshack.us/img142/9079/linea7ir3.gif)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ตำนานแห่งสายน้ำ ที่ พฤศจิกายน 06, 2008, 03:58:56 pm
คนของหัวใจ
คำหวั่นไหว หัวใจ ไฉนนี่
เขินจังเลย  คำกลอน อ้อนวจี
มาบอกรัก แบบนี้ เขินจังเลย
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ พฤศจิกายน 06, 2008, 04:08:12 pm
คนของหัวใจ
คำหวั่นไหว หัวใจ ไฉนนี่
เขินจังเลย  คำกลอน อ้อนวจี
มาบอกรัก แบบนี้ เขินจังเลย

เอา..เข้าไป
อาการถ้าจะหนักนะเนี่ย 555
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ตำนานแห่งสายน้ำ ที่ พฤศจิกายน 06, 2008, 04:23:12 pm
คนของหัวใจ
คำหวั่นไหว หัวใจ ไฉนนี่
เขินจังเลย  คำกลอน อ้อนวจี
มาบอกรัก แบบนี้ เขินจังเลย

เอา..เข้าไป
อาการถ้าจะหนักนะเนี่ย 555


หนักเหลือเกิน อาการ ที่ขานไข
คืออาการ ยังไง ละเธอจ๋า
อาการรัก หวั่นไหว ในอุรา
หนักจังจ้า ถ้าจะใหญ่ หัวใจเธอ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ พฤศจิกายน 06, 2008, 04:44:23 pm

(http://img113.imageshack.us/img113/2936/15jz2.gif)

อย่ามาทักทายด้วยใจไม่ใสซื่อ

อย่ามาฝึกปรือโปรายคำหวานหว่านรู้ใหม

ใจดวงนี้เคยเจ็บหนัก..รักร้าวเศร้าหัวใจ

อย่ามาเพื่อสร้างรอยแผลใจ..ให้ฉันนั้นร้าวราน

หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ตำนานแห่งสายน้ำ ที่ พฤศจิกายน 06, 2008, 05:28:32 pm
ไม่ได้คิด มาสร้าง รอยแผลใจ
แต่มั่นไว้ ว่าจะใช้ สายใยฝัน
มาร้อยเย็บ ตะเข็บร้าว หนาวชีวัน
ให้ร้างหัน หวั่นเศร้า เหงาชีวี

แล้วโรยไว้ ด้วยน้ำใจ ใสสะอาด
กลีบกุหลาบ ดาราดาษ สาดแสงสี
ให้เธอเหยียบ เยื้องย่างไป ในชีวี
ที่ล้นปรี่ ด้วยความรัก สลักใจ

ชิวิตกดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
   
[/size]
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ พฤศจิกายน 06, 2008, 07:10:55 pm

(http://img148.imageshack.us/img148/7370/24689ge9.gif)

สายลมแห่งความเหงาพัดมาทักทาย
ทำให้หัวใจของคนที่จะพังทะลายต้องอับเฉา
ยืนอยู่อยู่มุมมืดไร้เเสงที่ส่องมากระทบเงา
บอกตัวเองอย่างเหงา-เหงา..ฉันเศร้าเหลือเกิน

ฟ้าคืนนี้ดูมืดมิดสนิทน่าใจหาย
ไม่มีแสงดวงดาราเฉิดฉายยิ่งเหงามากกว่าเดิม
สายลมที่พัดมาก็เหมือนเข้ามาซ้ำเติม
วันนี้แนได้แต่บอกว่า..อ่อนล้าเหลือเกินในหัวใจ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำค้างบนพื้นทราย ที่ ธันวาคม 07, 2008, 05:26:27 pm
คำคืนที่ฉันนั่งอยู่คนเดียว
มีหัวใจเปล่าเปลี่ยวไร้เหตุผล
มีแสงจันทร์อยู่เป็นเพื่อนไร้ผู้คน
คำคืนนี้ช่างเหน็บหนาวเสียสิ้นดี

สายลมพัดพาทิวไผ่ไหว
เสียงของมันพาฉันใจสับสน
อยากจะหลับตาลงตรงนี้อีกสักที
ไม่อยากตื่นขึ้นมาพบเจอความหลอกลวง

ถึงแม้เคยมีคนรักในวันวาน
ใยวันนี้เธอจากไปไม่เห็นค่า
เป็นแค่เพียงเศษเสี้ยวของน้ำตา
อยู่กับความปวดร้าวของตัวเอง

วันเวลาผ่านไปมิรู้ลืม
วันและคืนผ่านไปมิรู้หาย
มีน้ำตาไหลมาเป็นเพื่อนกัน
อยู่กับฉันในคืนที่เหงาใจ

หลับเป็นตื่นตื่นเป็นหลับเห็นหน้าเธอ
ใจละเมอนึกถึงเธอที่หนีหาย
ในคืนนี้ช่างหนามเหน็บเจ็บร่างกาย
ที่หนักว่าคือหัวใจที่บอบช้ำาลงทุกที

วันเวลาไม่มีผลต่อความรัก
เห็นประจักแก่สายตาแล้ววันนี้
มีคนรักแต่กลับไม่มีจุดยืน
ทำไมต้องจบแบบนี้ ตรงที่ไม่เหลือใคร
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 12, 2008, 12:09:02 pm

(http://img120.imageshack.us/img120/6753/6509tq9.gif)

กลับเอาหัวใจดวงเดิมดวงเก่า-เก่า
ที่มีแต่เรื่องราว...ของความบอบช้ำ
เจ็บมากพอแล้วหัวใจที่ถูกเขาเป็นฝ่ายกระทำ
จะเจ็บและจดจำ..ความบอบช้ำนี้ไว้ในหัวใจ

หัวใจของฉันดวงนี้
ปิดรับคนอย่างเธอทุกกรณีแล้วนะ..โปรดจำไว้
อย่ามาไถ่ถามหรือแม้แต่..แสดงความเป็นห่วงเป็นใย
เพราะจากนี้..เธอคือตัวอันตรายที่หัวใจไม่อยากพบเจอ


อย่าเพิ่งปิด ประตูใจ สิคนดี
ลองมองมา ทางนี้หน่อย จะได้ไหม
มีหนึ่งคน กับหนึ่งรัก จากหัวใจ
อยากมอบให้ กับเธอ ทุกวี่วัน

อย่างน้อยนะ ขอล่ะ ช่วยรู้ไว้
ว่าอย่างน้อย ยังมีใคร ที่เฝ้าฝัน
ไม่ต้องตอบ ออกมา ว่ารักกัน
ขอแค่เธอ รู้ว่าฉัน รักก็พอ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: lookgaow ที่ ธันวาคม 12, 2008, 01:10:29 pm
(http://pratwo.exteen.com/images/Crying_girl_by_Saniika.jpg)
ฝืนกลั่นน้ำตามาเป็นอักษร
ทั้งที่หัวใจร้าวรอนแทบทนไม่ไหว
เจ็บเหลือเกินวันนี้...แต่ไม่รู้จะบอกกับใคร
เก็บไว้ไม่ไหว...กลั่นหัวใจใส่บทกลอน

คนรักหนึ่งคนเขาไม่แล
ดีแต่แหยียบย่ำรังแก...สร้างรอยแผลซ้ำซ้อน
รักของฉันน้ำเน่ายิ่งกว่าในละคร
ไม่ได้จบลงที่ตอน...รักกัน

หมดทั้งหัวใจมีเพียงเขา
แต่คำว่าเรา...ไม่เคยทำให้เธอไหวหวั่น
ความรักแลกไม่ได้กับความผูกพันธ์
ตำแหน่งที่ได้รับนั้น...คนคั่นเวลา

จะขอรักเธอต่อไป
แม้ต้องเจ็บช้ำปานใดที่ไม่มีค่า
จะนำความช้ำ...มาถักถ้อยร้อยวาจา
ระบายความรู้สึกออกมาเป็นบทกลอน

(http://i118.photobucket.com/albums/o91/myline-2007/i-322.gif)

หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 12, 2008, 02:17:35 pm
ให้ใจเขา ไปเท่าไหร่ เขาไม่รู้
แคร์เขาอยู่ มากมาย เขาไม่สน
รักเขามาก แต่เจ็บ สุดจะทน
กล้ำกลืนจน หัวใจ แทบวายปราณ

แม้ว่าให้ ใจเขา ไปเท่าไหร่
ทั้งหัวใจ เขาก็มี แต่หักหาญ
คอยเหยียบย่ำ ความรู้สึก ให้ทรมาน
อยากเลิกรัก นานเท่านาน แต่ยากไป
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แดงคนดี ที่ ธันวาคม 12, 2008, 05:43:19 pm
เก็บน้ำตาเอาไว้ใจอย่าอ่อน
เมื่อเธอมาพูดว่าอ้อนวอน ?ขอโทษนะ?
อย่าหันไปมองเค้าอย่าแม้แต่จะคิดเลยล่ะ
เค้าเคยทิ้งใจไปนะ ลืมไปแล้วหรือไร

(http://i116.piczo.com/view/3/1/x/q/v/h/z/7/m/0/c/9/img/i191788706_26252_3.gif)

เค้ามาตามง้องอน ก็อย่าไปสน
คำที่เค้าพูดออกไปเป็นแค่คำของคนที่ไม่เอาไหน
เค้าเคยทิ้งเราไปครั้งนึง เค้าก็ทำได้ใหม่
อย่าเลยนะใจอย่าไปเชื่อเค้าอีกเลย  
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ธันวาคม 26, 2008, 06:23:44 pm

(http://img411.imageshack.us/img411/1443/10368783347243ps9.jpg)

รักต่างเหตุ..สุดเขตขอบ..กรอบความฝัน
แม้นรักกัน..หวานชื่นรื่น..เพียงไหน
ทางที่เดิน..ร่วมเรียงเคียง..ข้างใจ
อาจก้าวไป..ได้ไม่ไกล..อย่างใจเรา

อันความรัก..จักหาเหตุ..เขตใดได้
ห้ามอย่างไร..ห้ามไม่ได้..ใจโง่เขลา
รักเขาแล้ว..ไม่แคล้ว..ยังหูเบา
สุดท้ายเรา..ก็ต้องเศร้า..เมื่อเขาลา


หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 26, 2008, 06:30:31 pm
เกิดเป็นชาย การร้องไห้ เหมือนอ่อนแอ
การท้อแท้ เหมือนดั่งคน ไร้จุดหมาย
ผิดหรือไร ที่เกิด มาเป็นชาย
แล้วร้องไห้ เพราะเธอไป ไม่หวนคืน
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ธันวาคม 26, 2008, 06:42:33 pm

(http://img510.imageshack.us/img510/6583/029ko3.gif)

ไม่ผิดหรอกที่ผู้ชายนั้นร้องไห้
ถ้าเป็นน้ำตาจากหัวใจไม่ได้เสแสร้ง
เป็นความผิดหวังจากความรักอย่างรุนแรง
ขอเพียงไม่ใช่การแสดง..แสร้งหลอกใคร

อยากจะร้องก็ร้องออกมาเถิด
ร้องให้ใจที่เตลิดเขามาทำเชิดหาย
ไม่ได้แปลกที่คนร้องเป็นผู้ชาย
ไม่ผิดอะไรที่ร้องไห้หรือมีน้ำตา

หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 26, 2008, 07:02:11 pm
ร้องไห้ เสียใจ ไม่อ่อนแอ
เพราะรักแปร เปลี่ยนไป ให้ไหวหวั่น
เจ็บเพราะคำ รักลวง น้ำใจกัน
ร้องไห้นั้น ไม่ผิด ใช่ไหมเธอ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: konbannokjingnna ที่ ธันวาคม 26, 2008, 07:44:52 pm
เส้นแบ่งเขตความรู้สึกยากนึกออก
ใครวานบอกแตกต่างกันที่ใหน
หญิงหรือชายแยกกันได้อย่างไร
ก็หัวใจ  ต่างมี   คนละดวง
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ย่านาง ที่ ธันวาคม 26, 2008, 08:04:48 pm
(http://i234.photobucket.com/albums/ee208/decnote/Love-comments/Love-comment-84.gif)

วันนี้เรา ช้ำตรม ขื่นขมนัก
                
เมื่อคนรัก หนีห่าง ทางรักหาย

เจ็บปวดร้าว เหลือล้น เหมือนคนตาย     
     
เหลือลมหาย- ใจนี้ ที่บางเบา... 


หวังให้ใคร เคียงข้าง อย่างคนอื่น     
          
หวังยิ้มชื่น จากใจ เหมือนใครเขา

หวังให้ใคร อยู่เรียง เคียงข้างเรา   
               
หวังกับเขา ไม่ได้ วัยไม่พอ...
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 27, 2008, 11:37:28 am
เธอจากไป ไม่หวนคืน เราเศร้าหนัก
อักคนรัก ที่ใจรอ ทำเจ็บแสน
พอสักที กับความ รักแกนแกน
เบื่อเหลือแสน กับรักลวง เจ็บทรวงใจ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ธันวาคม 31, 2008, 12:51:56 pm

(http://img510.imageshack.us/img510/6583/029ko3.gif)
หัวใจคนยากเหลือล้นที่จะค้นได้
เพราะต่างคนก็ต่างจิตและต่างใจคือปัญหา
เรื่องเลวร้ายที่ผันผ่านเวียนเข้ามา
เพราะคนเราคิดต่างๆนาๆไม่เหมือนกัน

เหมือนอักษรที่ยังไม่นอนนิ่ง
เช่นกับลิ้นที่พลิกปลิ้นดิ้นสั่นไหว
เขียนผิดคำผิดทำนองย่อมเปลี่ยนไป
แล้วจะเชื่ออะไรได้..กับน้ำคำของผู้คน
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 31, 2008, 01:59:02 pm
กาลเวลาเปลี่ยนผัน
ทุกสิ่งนั้นหวั่นไหว
ยิ่งแล้วกับหัวใจ
จะเชื่ออะไรได้เล่าเธอ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มกราคม 24, 2009, 05:30:40 pm
ที่พร่ำเพ้อ เพราะใจข้า เฝ้าคิดถึง
ที่พร่ำเพ้อ เพราะคณึง คิดห่วงหา
ที่พร่ำเพ้อ เพราะรัก นะแก้วตา
ที่พร่ำเพ้อ เพราะว่าใจ รักเพียงเธอ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ มกราคม 24, 2009, 07:13:31 pm


ที่พร่ำเพ้อ..เพราะเธอ..นะเจ้าชู้
ที่พร่ำเพ้อ..ฉันรู้..นะคุณขา
ที่พร่ำเพ้อ..ต้องการฉัน..คั่นเวลา
ที่พร่ำเพ้อ..แค่วาจา..ที่ลอยลม
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มกราคม 25, 2009, 02:43:38 pm
ที่พร่ำเพ้อ หาเธอ มิได้หลอก
ที่พร่ำเพ้อ มิกลับกลอก ให้สับสน
ที่พร่ำเพ้อ เพราะรักเธอ อย่ากังวล
ที่พร่ำเพ้อ ไม่ใช่คน บ้านะเธอ (<<<เดี๋ยวเกิดคิดว่าเพ้อจนบ้า- -)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: v.nefertali ที่ มกราคม 25, 2009, 03:15:05 pm
(http://dl3.glitter-graphics.net/pub/1711/1711823og1n5v8y05.gif)



จะฟังเสียงจากใจฉันไหม
คนที่ทำร้ายหัวใจ ก่อนเดินหนี
ครั้งที่เกิดเผลอ พูดแรงๆกับเธอไม่ดี
หายเคืองหรือยังตอนนี้... ยังหวั่นใจ


ยังเก็บไว้ไหม .. ที่เก่า
แค่ชั่วครู่ชั่วคราว บอกเล่ากันได้ไหม
กลอนนี้..ไม่อาจอธิบายความเหงาในหัวใจ
แต่ถ้าเธอให้อภัย..ช่วยรับฟัง


(http://dl8.glitter-graphics.net/pub/156/156028vfc2dk4waa.gif)

หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: {ลมปลิว} ที่ มกราคม 25, 2009, 06:12:35 pm
มีหลายเรื่องราว
ขอบอกกล่าวผ่านกลอนบทนี้
จากใจดวงเศร้าของ..กวี
กับความรักที่มี...จากไป

ถึงคนที่ฉันรัก
แม้ตอนนี้เธอได้จาก..ฉันไปที่ไหน
ขอบคุณช่วงเวลาดีดี..ที่เคยให้ใจ
ถึงแม้วันนี้เจ็บเจียนตาย..แต่ยังไงก็ขอบคุณ

จะเก็บเธอไ้ว้...ให้ลึกสุดใจ
เวลาจะเปลี่ยนแค่ไหน..ยังรับได้ถึงไออุ่น
ไม่โกรธเธอเลย..ถึงแม้จะเคยทำกับฉันอย่างทารุณ
ความรักที่เคยให้อย่างหวานละมุน..แต่ก็ทำให้ใจอบอุ่นมากมาย
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ มกราคม 25, 2009, 06:28:59 pm

(http://img213.imageshack.us/img213/3623/20080524ade52c92f7d41e3uv6.jpg)

ความหวังดี..หมดสิ้นไปกับแสงตะวัน
ความห่วงใยของฉัน..คงเหมือนดาวบนฟ้า
ความรักความห่วงใยคืออากาศทุกเวลา
เธอถึงมองไม่เคยเห็นคุณค่า..ของมันเลย

ฉันได้แต่เพ้อรำพัน..อยู่อย่างนี้
แต่ก็เป็นแค่สายลมไปซะทุกที..เพราะเธอเพิกเฉย
ปล่อยให้ความรู้สึกของฉัน..มันผ่านไปอย่างล่วงเลย
และเธอเองก็ไม่เคย..คิดที่จะเหลียวแล
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: konbannokjingnna ที่ มกราคม 26, 2009, 11:21:44 am
            เศร้าทีไรหายใจเป็นอักษร

            กลั่นบทกลอนระบายช้ำร่ำเรียกหา

            กลอนทุกบทหยดไว้ด้วยน้ำตา

            เขียนเพรียกหารักเราที่เขาเมิน

             
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มกราคม 26, 2009, 11:37:18 am

(http://img213.imageshack.us/img213/3623/20080524ade52c92f7d41e3uv6.jpg)

ความหวังดี..หมดสิ้นไปกับแสงตะวัน
ความห่วงใยของฉัน..คงเหมือนดาวบนฟ้า
ความรักความห่วงใยคืออากาศทุกเวลา
เธอถึงมองไม่เคยเห็นคุณค่า..ของมันเลย

ฉันได้แต่เพ้อรำพัน..อยู่อย่างนี้
แต่ก็เป็นแค่สายลมไปซะทุกที..เพราะเธอเพิกเฉย
ปล่อยให้ความรู้สึกของฉัน..มันผ่านไปอย่างล่วงเลย
และเธอเองก็ไม่เคย..คิดที่จะเหลียวแล

ทำไมกล่าว...เช่นนั้น...เล่าคนดี
พี่คนนี้...ยังคง...มีแต่เจ้า
ความหวังดี...พี่ยัง...หวังแนบเนา
เหตุไฉน...มาเหมา...ว่าพี่เมิน
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: konbannokjingnna ที่ มกราคม 26, 2009, 11:43:31 am

(http://img213.imageshack.us/img213/3623/20080524ade52c92f7d41e3uv6.jpg)

ความหวังดี..หมดสิ้นไปกับแสงตะวัน
ความห่วงใยของฉัน..คงเหมือนดาวบนฟ้า
ความรักความห่วงใยคืออากาศทุกเวลา
เธอถึงมองไม่เคยเห็นคุณค่า..ของมันเลย

ฉันได้แต่เพ้อรำพัน..อยู่อย่างนี้
แต่ก็เป็นแค่สายลมไปซะทุกที..เพราะเธอเพิกเฉย
ปล่อยให้ความรู้สึกของฉัน..มันผ่านไปอย่างล่วงเลย
และเธอเองก็ไม่เคย..คิดที่จะเหลียวแล

ทำไมกล่าว...เช่นนั้น...เล่าคนดี
พี่คนนี้...ยังคง...มีแต่เจ้า
ความหวังดี...พี่ยัง...หวังแนบเนา
เหตุไฉน...มาเหมา...ว่าพี่เมิน
ถ้าดินหญ้าเอ่ยบอกน่านอย่างนี้

พี่เห็นทีขอลาไกลใจไหวหวั่น

ปองทั้งสองน้องเจ้าทอมดี้กัน

จิตโศกศัลย์เป็นยังงั้นได้ยังไง
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: v.nefertali ที่ มกราคม 26, 2009, 11:52:59 am
(http://pic.sdodo.com/sidegif/gif/6/5921.gif)


บรรยายเท่าไหร่คงไม่หมด
นั่งจบจด ใจลอยไปไหนต่อไหน
ในมุมที่เงียบงัน วันที่ไม่มีใคร
คิดถึงคนของหัวใจ ที่ไกลตา



วันคืน..ค่อยๆล่วงผ่าน
ปลิดลมหายใจให้ร้าวราน อย่างช้าๆ
ไม่รู้อีกนานแค่ไหน เธอจะกลับมา
น้อยใจที่เธอไม่เห็นค่า
           ... น้ำตาของคนคอย

หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มกราคม 26, 2009, 11:58:17 am
ถ้าดินหญ้าเอ่ยบอกน่านอย่างนี้

พี่เห็นทีขอลาไกลใจไหวหวั่น

ปองทั้งสองน้องเจ้าทอมดี้กัน

จิตโศกศัลย์เป็นยังงั้นได้ยังไง


มิได้เป็นเช่นนั้นเลยพี่ติ
มิเคยริเป็นทอมอย่างพี่ว่า
แค่สวมบทของกลอนแล้วตอบมา
เพราะไม่มีใครอาสามาเป็นเลย..(ชายหายากเป็นเองเลย  e037)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: konbannokjingnna ที่ มกราคม 26, 2009, 12:11:00 pm
(http://pic.sdodo.com/sidegif/gif/6/5921.gif)


บรรยายเท่าไหร่คงไม่หมด
นั่งจบจด ใจลอยไปไหนต่อไหน
ในมุมที่เงียบงัน วันที่ไม่มีใคร
คิดถึงคนของหัวใจ ที่ไกลตา



วันคืน..ค่อยๆล่วงผ่าน
ปลิดลมหายใจให้ร้าวราน อย่างช้าๆ
ไม่รู้อีกนานแค่ไหน เธอจะกลับมา
น้อยใจที่เธอไม่เห็นค่า
           ... น้ำตาของคนคอย

ความคิดถึงมีเหลือเผื่อบ้างไหม

คนเคียงไกล้น้อยใจไม่กล้าบอก

ความดีน้อยเอ่ยไปคงช้ำชอก

ก็กระจอกบ้านนอกเลยยอกใจ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: konbannokjingnna ที่ มกราคม 26, 2009, 12:15:35 pm
ถ้าดินหญ้าเอ่ยบอกน่านอย่างนี้

พี่เห็นทีขอลาไกลใจไหวหวั่น

ปองทั้งสองน้องเจ้าทอมดี้กัน

จิตโศกศัลย์เป็นยังงั้นได้ยังไง


มิได้เป็นเช่นนั้นเลยพี่ติ
มิเคยริเป็นทอมอย่างพี่ว่า
แค่สวมบทของกลอนแล้วตอบมา
เพราะไม่มีใครอาสามาเป็นเลย..(ชายหายากเป็นเองเลย  e037)
มันใช่หรือที่ว่าไว้ไร้อาสา

คงมิใช่มินำพาเลยลาร้าง

สวยเลือกได้คงเต็มเห็นเป็นทาง

เปิดใจกว้างเมื่อไหร่ชายมาตรึม
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มกราคม 26, 2009, 12:19:13 pm
เข้าผิดใจแล้วพี่คนบ้านนอก
น้องดินมิหาดอกชายเคียงคู่
แค่ชอบเล่นเป็นชายเชิญตามดู
ว่าบทบาทที่รู้เป็นเช่นไร  e037
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: konbannokjingnna ที่ มกราคม 26, 2009, 12:31:40 pm
เข้าผิดใจแล้วพี่คนบ้านนอก
น้องดินมิหาดอกชายเคียงคู่
แค่ชอบเล่นเป็นชายเชิญตามดู
ว่าบทบาทที่รู้เป็นเช่นไร  e037
ก็เพราะเห็นเล่นเป็นทอมจึงตรอมจิต

เลยอดคิดว่าเป็นจริงหรือหญิงแสร้ง

เฉลยมาพี่นั้นหายเคลือบแคลง

จะได้แกล้งจีบๆไว้หนีบใจ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มกราคม 26, 2009, 12:36:23 pm
ใจยังชอบผู้ชายอยู่แน่ๆ
มิผันแปรเบนเบี่ยงไปไหนได้
แต่ก็ชอบเล่นบทพระเอกชอกช้ำใจ
ดั่งดอกฟ้าหมาวัดไงบทถนัดเลย  e034
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ย่านาง ที่ มกราคม 26, 2009, 02:08:39 pm
เศร้าจริงจริง เศร้าเหลือใจ ไร้คนรัก
ออนไปทัก ก็ยังเมิน แถมเดินหนี
วันตรุษจีน ผันผ่าน นานนานที
ไม่ได้หนี โรงเรียนมา อย่าว่ากัน


เห็นเขาคุย เป็นคู่ รู้สึกว่า
เปลี่ยนเพศมา กันหรือไร ใจไหวหวั่น
หญิงเป็นชาย ชายเป็นหญิง อิงแอบกัน
ตัวเรานั้น ยังงงอยู่ ผู้หรือเมีย
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: v.nefertali ที่ มกราคม 26, 2009, 03:28:50 pm



อยากร้องไห้
แต่น้ำตาไม่มีจะไหล แล้ววันนี้
หนาวหัวใจ อย่างไม่เคยมี
ท่ามกลางความอวดดื้อถือดี ที่พลั้งไป

                 (http://i268.photobucket.com/albums/jj21/commentlover/icon/cute-korean-icon-009.gif)

กำลังใจ...สร้างไม่ได้ในเร็ววัน
แข้งขาของฉัน ยังลุกไม่ไหว
นั่งคิดอะไรเงียบๆ ก็เคว้งไปไกล
พรุ่งนี้จะอย่างไร ไม่รู้เหมือนกัน

(http://i268.photobucket.com/albums/jj21/commentlover/icon/cute-korean-icon-008.gif)

อ่านแล้วไม่เศร้าหรอก บทกวีนี้
แต่คนเขียนช้ำเต็มที อย่างกลืนกลั้น
ได้แต่ทิ้งลมหายใจไปวันๆ
หวังว่าในทรงจำของฉัน
จะลบเธอไปจากกัน ได้จริงๆ



หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: amorn026 ที่ มกราคม 26, 2009, 03:37:41 pm
ร้องไห้  เถิดนะ..คนดี
หากวันนี้..มันกลั้นไม่ไหว
เจ็บปวดให้พอเถิดหัวใจ
แล้วค่อยตั้งต้นกันใหม่..คนดี
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: konbannokjingnna ที่ มกราคม 26, 2009, 04:28:04 pm
เศร้าจริงจริง เศร้าเหลือใจ ไร้คนรัก
ออนไปทัก ก็ยังเมิน แถมเดินหนี
วันตรุษจีน ผันผ่าน นานนานที
ไม่ได้หนี โรงเรียนมา อย่าว่ากัน


เห็นเขาคุย เป็นคู่ รู้สึกว่า
เปลี่ยนเพศมา กันหรือไร ใจไหวหวั่น
หญิงเป็นชาย ชายเป็นหญิง อิงแอบกัน
ตัวเรานั้น ยังงงอยู่ ผู้หรือเมีย
เศร้าทำไมใครๆเขาก็รัก
ออนมาทักโทษทีที่หลับไหล
วันตรุษจีนไก่เหลือเจือจานไป
ให้ไวๆออนมาบอกจะขอบคุณ
คุยคนเดียวใครๆจะว่าบ้า
เพศใดหนาคุยได้ไม่เคืองขุ่น
จะหญิงชายคุยได้หมายการุนย์
เอ่อแล้วคุณเป็นจริงหญิงหรือชาย
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มกราคม 26, 2009, 04:32:35 pm
ไม่อยาก ให้ใคร ได้เห็น
ว่าคน นี้เป็น เช่นไหน
เจ็บปวด เพราะรัก เท่าไหร่
อยากจะ ร้องไห้ ก็ต้องทน
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: konbannokjingnna ที่ มกราคม 26, 2009, 04:36:41 pm
ร้องไห้  เถิดนะ..คนดี
หากวันนี้..มันกลั้นไม่ไหว
เจ็บปวดให้พอเถิดหัวใจ
แล้วค่อยตั้งต้นกันใหม่..คนดี
ร้องไห้เถอะร้องให้พอไม่ต้องกลั้น

ร้องให้มันสาสมเกินข่มไหว

กรีดน้ำตาออกมาจากหัวใจ

ร้องส่งให้ครั้งสุดท้ายเลิกร้าวราน
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: amorn026 ที่ มกราคม 26, 2009, 04:42:48 pm
ร้องไห้  เถิดนะ..คนดี
หากวันนี้..มันกลั้นไม่ไหว
เจ็บปวดให้พอเถิดหัวใจ
แล้วค่อยตั้งต้นกันใหม่..คนดี
ร้องไห้เถอะร้องให้พอไม่ต้องกลั้น

ร้องให้มันสาสมเกินข่มไหว

กรีดน้ำตาออกมาจากหัวใจ

ร้องส่งให้ครั้งสุดท้ายเลิกร้าวราน



เจ็บจนปวด  รวดร้าว มาเปล่านัก
เจ็บกับรัก  จนใจ  มันตายด้าน
ร้องแล้วลืม  เรื่องราว อันร้าวราน
เราจะผ่าน คืนวัน  อันเจ็บเจียน
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ กุมภาพันธ์ 09, 2009, 10:32:50 am

(http://img8.imageshack.us/img8/3056/p41317da3.jpg)

แสงตะวัน..เริ่มจับขอบฟ้า
หยดน้ำตา..ก็ยังไม่หาย
เหงาเหลือเกิน...ในหัวใจ
เมื่อเธอจากไป..ไกลลับตา

ตะวัน..เริ่มลับขอบฟ้าไกล
แต่หัวใจ..ไม่หายล้าอ่อน
เมื่อความเหงา..เข้ามาบั่นทอน
จะข่มตานอนได้..อย่างไรกัน

คิดถึงเธอ..ที่อยู่แสนไกล
ฝากความรักไป..กับสายลมนั่น
รักของเรา..อย่าได้จืดจาง
เส้นใยบาง-บางอย่าขาดได้ใหม

จ้องมองบนฟ้า..เห็นเป็นหน้าคนดี
ช่วยยิ้มหน่อยสิ..ขอให้ได้ชื่นใจ
แม้ต้องจมกับน้ำตา..แต่ไม่เป็นไร
แต่มีเงาเธอ..ได้อยู่ใกล้-ใกล้..ก็พอ
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: lookgaow ที่ กุมภาพันธ์ 09, 2009, 04:45:41 pm

(http://img8.imageshack.us/img8/3056/p41317da3.jpg)
(http://i24.photobucket.com/albums/c40/au_ka/050117cuple0001.jpg)

ตะวันรอนอ่อนแรง...แต่งแต้มฟ้า
สายลมเหงาพัดมา...พาใจหวั่น
ใครนะใครฝากความรัก...ฝากสัมพันธ์
เสียงกระซิบ "คิดถึงกัน"...ดังในใจ

ดวงจันทร์สะท้อนเงา
เธอกำลังนั่งเหงา...เศร้าร้องไห้
ขอโทษนะคนดี...ที่วันนี้ต้องห่างไกล
แต่ยืนยันนะว่าความรักในหัวใจ...ยังอยู่ใกล้ ๆ ที่เดิม

หลับตาเถิดนะที่รัก
อยากให้เธอนอนหนุนตัก...อย่างตอนแรกเริ่ม
แต่ทำได้เพียงส่งความคิดถึงกลับไปแต่งเติม
สัญญาว่าจะคงเดิม...และเพิ่ม เพิ่มขึ้นทุกวัน

(http://www.whenifallinlove.net/diary/images_line/line15/w02_009.gif)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ กุมภาพันธ์ 09, 2009, 04:59:49 pm

(http://img4.imageshack.us/img4/9571/m83172de2.jpg)

ตะวันรอนอ่อนแรง...แต่งแต้มฟ้า
ใครกันหนา..เคยสัญญาอะไรไว้
จะไม่จากพรากสองเรา..ร้างลาไกล
แล้ววันนี้..ใยสิ้นไร้..เสียงคนดี

ดวงจันทร์สะท้อนเงา
ความเหงาก็เข้ามาทักทายอยู่อย่างนี้
อยากกลับไปอิงอุ่นไอ..เธออีกที
แต่เธอก็หลบเลี่ยงหนี..ไปแสนไกล

อยากหลับตาลง..แต่ยังคงอ่อนล้า
พรุ่งนี้ถ้าฉันตื่นขึ้นมา..จะมีเธออยู่อีกใหม
สายลมจ๋าช่วยพัดพาไปถามเขา..คนอยู่ไกล
ถ้าพรุ่งนี้ฉันตื่น..จากการหลับใหล..จะได้เจอเขาอีกใหม..ตอบมาที
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: lookgaow ที่ กุมภาพันธ์ 09, 2009, 05:26:30 pm
(http://pics.storythai.com/user/piinkz_ii/images/213.jpg)

หลับตาลง...หัวใจโปรดมั่นคงอย่าอ่อนล้า
พรุ่งนี้ถ้าเธอตื่นขึ้นมา...สัญญาจะมีฉันอยู่ใกล้ - ใกล้
สายลมแห่งความคิดถึง...จะนำฉันกลับมาหาดวงใจ
จะโอบกอดเธอไว้...ด้วยสายใยแห่งความผูกพันธ์

ดวงจันทร์สะท้อนเงา
จะเห็นภาพของเรา...อยู่บนนั้น
กระซิบบอกว่ารัก...และยังคงคิดถึงอยู่ทุกวัน
พร่ำบอกเธออยู่อย่างนั้น...เราจะมีกันและกันตลอดไป

สัญญาในคราเก่า
เรื่องของเรา...ยังคงจำได้
ภาพของเธอยังชัดเจนในดวงตา...และหัวใจ
ความรักถักทอสายใยผูกพันธ์ฉันไว้...ให้กลับมา

(http://www.whenifallinlove.net/diary/images_line/line15/68714.gif)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: ตำนานแห่งสายน้ำ ที่ กุมภาพันธ์ 09, 2009, 06:00:33 pm

(http://img209.imageshack.us/img209/5282/i636no4.gif)

สายเวียนวน ชนกวี มาลีหอม
ยามดมดอม กล่อมฝัน ให้หวั่นไหว
ถ้อยวจี เพลิดแพร้ว แววอำไพ
เสกสรรไว้ มนต์กวี ศรีวาจา

ร้อยวิจิตร อักษร กลอนวจี
ระบายสี เสกหมาย ได้ดั่งหา
จากสำนึก ตรึกตรอง หนองอุรา
จดปากกา  ใจเศร้า เหงาเหลือเกิน

ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น


(http://img209.imageshack.us/img209/5282/i636no4.gif)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ กุมภาพันธ์ 09, 2009, 07:10:59 pm


หลับตาลง...หัวใจโปรดมั่นคงอย่าอ่อนล้า
พรุ่งนี้ถ้าเธอตื่นขึ้นมา...สัญญาจะมีฉันอยู่ใกล้ - ใกล้
สายลมแห่งความคิดถึง...จะนำฉันกลับมาหาดวงใจ
จะโอบกอดเธอไว้...ด้วยสายใยแห่งความผูกพันธ์

ดวงจันทร์สะท้อนเงา
จะเห็นภาพของเรา...อยู่บนนั้น
กระซิบบอกว่ารัก...และยังคงคิดถึงอยู่ทุกวัน
พร่ำบอกเธออยู่อย่างนั้น...เราจะมีกันและกันตลอดไป

สัญญาในคราเก่า
เรื่องของเรา...ยังคงจำได้
ภาพของเธอยังชัดเจนในดวงตา...และหัวใจ
ความรักถักทอสายใยผูกพันธ์ฉันไว้...ให้กลับมา

(http://www.whenifallinlove.net/diary/images_line/line15/68714.gif)

(http://img201.imageshack.us/img201/4496/2706ab38a5c73f4a5782923lm1.jpg)

เมื่อฉัน..หลับตาลง..
หัวใจที่มั่นคง..ก็ยังอ่อนล้า
ก่อนนอนยังคงสะอื้นไห้..และมีน้ำตา
เธอบอกว่าไม่ลืมสัญญา..แต่เธอก็ไม่มาสักที

ฝากสายลมมาโอบกอดฉันก่อนนิทรา
เธอจะรู้ใหมว่าเหน็บหนาวอุราจนอยากหลีกหนี
มองแสงดาว..บนราวฟ้าในแต่ละวินาที
ใจดวงนี้ที่มีก็แทบจะขาดใจ

สัญญาในคราเก่า
คงเป็นเรื่องราวน้ำเน่าใช่ใหม
เธอคงทิ้งไปแล้วละสัญญาใจ
เลยทอดทิ้งให้ฉันเดียวดาย..เรื่อยมา
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: lookgaow ที่ กุมภาพันธ์ 09, 2009, 07:56:56 pm
อ้างถึง

(http://img201.imageshack.us/img201/4496/2706ab38a5c73f4a5782923lm1.jpg)

เมื่อฉัน..หลับตาลง..
หัวใจที่มั่นคง..ก็ยังอ่อนล้า
ก่อนนอนยังคงสะอื้นไห้..และมีน้ำตา
เธอบอกว่าไม่ลืมสัญญา..แต่เธอก็ไม่มาสักที

ฝากสายลมมาโอบกอดฉันก่อนนิทรา
เธอจะรู้ใหมว่าเหน็บหนาวอุราจนอยากหลีกหนี
มองแสงดาว..บนราวฟ้าในแต่ละวินาที
ใจดวงนี้ที่มีก็แทบจะขาดใจ

สัญญาในคราเก่า
คงเป็นเรื่องราวน้ำเน่าใช่ใหม
เธอคงทิ้งไปแล้วละสัญญาใจ
เลยทอดทิ้งให้ฉันเดียวดาย..เรื่อยมา

(http://tkfiles.storage.live.com/y1pEE195tlBfdX5FZ7AmSDaq_T68aPb3-drNJgbHqVXmHRYtnVHshqAOSXMk0WuDaSHRwfSTQzIEAE)

หลับตาเถิดนะที่รัก
ถ้าเธอเหน่อยหนัก...กับการรอฉันกลับมาในวันนี้
หยดน้ำตาที่ไหลอาบหน้า...ปนเปื้อนความอ่อนล้าที่เธอมี
ขอโทษจริง - จริงคนดี...ที่ในวันนี้ฉันไม่กลับมา

แต่รู้สึกดีนะที่หัวใจ
แม้จะอยู่ห่างไกล...ก้อยังมีใครคอยห่วงหา
วันนี้ฉันยังไม่อาจกลับไปซับรอยน้ำตา
แต่คำว่าสัญญา...มั่นใจเถิดนะว่าไม่เคยลืม

ยังรัก...และมั่นคงเสมอ
ถึงในวันนี้อาจทำตัวให้เธอไม่ปลื้ม
แต่ภาพของเรา...ยังอยู่ในความทรงจำไม่อาจลบลืม
เมื่อใดที่เธอเศร้าซึม...ขออย่าให้ลืมภาพของเรา

(http://www.whenifallinlove.net/diary/images_line/line15/reply-00000027642.gif)
หัวข้อ: Re: กวีเศร้า
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ กุมภาพันธ์ 09, 2009, 08:04:26 pm


หลับตาเถิดนะที่รัก
ถ้าเธอเหน่อยหนัก...กับการรอฉันกลับมาในวันนี้
หยดน้ำตาที่ไหลอาบหน้า...ปนเปื้อนความอ่อนล้าที่เธอมี
ขอโทษจริง - จริงคนดี...ที่ในวันนี้ฉันไม่กลับมา

แต่รู้สึกดีนะที่หัวใจ
แม้จะอยู่ห่างไกล...ก้อยังมีใครคอยห่วงหา
วันนี้ฉันยังไม่อาจกลับไปซับรอยน้ำตา
แต่คำว่าสัญญา...มั่นใจเถิดนะว่าไม่เคยลืม

ยังรัก...และมั่นคงเสมอ
ถึงในวันนี้อาจทำตัวให้เธอไม่ปลื้ม
แต่ภาพของเรา...ยังอยู่ในความทรงจำไม่อาจลบลืม
เมื่อใดที่เธอเศร้าซึม...ขออย่าให้ลืมภาพของเรา

(http://www.whenifallinlove.net/diary/images_line/line15/reply-00000027642.gif)


(http://img12.imageshack.us/img12/6940/3232235ey8.jpg)

ตะวันเริ่มจับขอบฟ้า
เหมือนความหวังเริ่มเข้ามาหาใหม่
การรอคอยการกลับมาของคนไกล
ความรู้สึกหวั่นไหว..เริ่มเข้ามา

เหมือนสายลมรับรู้ถึงความเหงา
เหมือนความเศร้าถูกส่งไปกับท้องฟ้า
หรือแสงระยับพรายของดวงดารา
ไปบอกกับคนที่อยู่อีกฟากฟ้า..หรือย่างไร

การรอคอยยังไม่มีที่สุด
ฉันยังไม่หยุดรอ..การกลับมาเธอรู้ใหม
เพียงแค่เธอกระซิบมาให้รับรู้เป็นอุ่นไอ
แค่เพียงสายลมที่แผ่วแว่วไป..ฉันก็ยินดี
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ มีนาคม 12, 2009, 06:46:12 pm

(http://img3.imageshack.us/img3/2324/largeanimepaperwallpapeanf.jpg)

ตะวันลับฟ้า...
ก็ถึงเวลาของคนเหงา
เมื่อเห็นแสงกระพริบของดวงดาว
เหมือนเพิ่มความว่างเปล่า..ลงในหัวใจ

แสงนีออน..ในยามค่ำคืน
ไม่ได้ปลุกให้ฉันตื่น..หรือชื่นมื่นกับความสว่างไสว
มีเพียงความเงียบเหงา..ที่มาอยู่รอบ-รอบกาย
เหลือเพียงความปล่าวดาย..อยู่ในใจเรื่อยมา
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 10:35:13 am

(http://img195.imageshack.us/img195/7886/45789803.png)

อย่าผลักใสไล่ฉันให้จากลา
อย่าเอ่ยคำร้างลาอย่างห่างเหิน
ทางข้างหน้าสิ้นไร้หนทางเดิน
อย่าให้ฉันต้องเผชิญกับความเดียวดาย

อยู่ลำพัง..ก็หนาวเหน็บเจ็บจนล้า
หยดน้ำตาที่รินมาไม่ขาดสาย
มันเจ็บปวดเกินบรรยายเป็นอักษร
เมื่อคนรักมาตัดรอน..จะยื่นคำอุทรณ์ได้ กับศาลใด

(ไม่ได้เขียนนาน อะคิดไม่ออก e044)


หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: v.nefertali ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 12:56:23 pm
(http://www.kaweeclub.com/image/kawee.gif)

ในดึกดื่นคืนหนาว
อยากตัดพ้อกับดวงดาว เธอไปอยู่ที่ไหน
หรือเพราะการมาของสายฝน จึงเลี่ยงไป
หนีเสียงอึ้งอลวนไหว ของสายลม


สายฟ้า ทำให้ฉันกลัว
จนต้องซุกตัว ใต้ผ้าห่ม
การมาเยือนของน้ำฟ้าที่พร่างพรม
จึงยิ่งเพิ่มอารมณ์ ความหวั่นใจ


ฉันกลัว ฉันเหงา
ดูเหมือนความเจ็บร้าว ไม่จากไปไหน
ไม่อยากเขียนกลอนเศร้า แต่ก็จนใจ
เมื่อยังลืมเธอไม่ได้ -- เลยสักวัน


หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: คนริมคลอง ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 01:42:05 pm

(http://img195.imageshack.us/img195/7886/45789803.png)

อย่าผลักใสไล่ฉันให้จากลา
อย่าเอ่ยคำร้างลาอย่างห่างเหิน
ทางข้างหน้าสิ้นไร้หนทางเดิน
อย่าให้ฉันต้องเผชิญกับความเดียวดาย

อยู่ลำพัง..ก็หนาวเหน็บเจ็บจนล้า
หยดน้ำตาที่รินมาไม่ขาดสาย
มันเจ็บปวดเกินบรรยายเป็นอักษร
เมื่อคนรักมาตัดรอน..จะยื่นคำอุทรณ์ได้ กับศาลใด

(ไม่ได้เขียนนาน อะคิดไม่ออก e044)


..........กลอนเศร้าๆ...ของคนขี้เมา..คนหนึ่ง.....
.....ในดึกดื่น คืนหงอย คอยนั่งเฝ้า
กินแต่เหล้า เพราะเหงาใจ ใครจะเหลียว
ทนซมซาน ทรมาน อยู่แดเดียว
เพื่อค้นหา เศษเสี้ยว ใจบางคน
.....เป็นเพียงแค่ ปฎิมากรรม ทำผิดรูป
คงรักไว้ ในสถูป รอใครค้น
ฤาเพียงขอ ให้เห็นค่า ราคาตน
ด้วยวกวน กับใจตัว หลงมัวเมา
.....รักแรมร้าง มาห่างเหิน เกินจักพบ
จึงเลี่ยงหลบ ร่องรอย คอยความเหงา
มีเพียงสิ่ง ที่ชะล้าง พรางใจเรา
จากความเมา ของสุรา พาเพลินใจ....
(อิอิ เศร้าปนขำ อีกแล้วครับท่าน อิอิ)
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ถึงกวีขี้เมา ผู้หนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: v.nefertali ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 02:04:42 pm
..........กลอนเศร้าๆ...ของคนขี้เมา..คนหนึ่ง.....

.....ในดึกดื่น คืนหงอย คอยนั่งเฝ้า
กินแต่เหล้า เพราะเหงาใจ ใครจะเหลียว
ทนซมซาน ทรมาน อยู่แดเดียว
เพื่อค้นหา เศษเสี้ยว ใจบางคน

.....เป็นเพียงแค่ ปฎิมากรรม ทำผิดรูป
คงรักไว้ ในสถูป รอใครค้น
ฤาเพียงขอ ให้เห็นค่า ราคาตน
ด้วยวกวน กับใจตัว หลงมัวเมา

.....รักแรมร้าง มาห่างเหิน เกินจักพบ
จึงเลี่ยงหลบ ร่องรอย คอยความเหงา
มีเพียงสิ่ง ที่ชะล้าง พรางใจเรา
จากความเมา ของสุรา พาเพลินใจ....


(อิอิ เศร้าปนขำ อีกแล้วครับท่าน อิอิ)
(http://www.kaweeclub.com/image/kawee.gif)

ในดึกดื่น คืนหงอย นั่งคอยเฝ้า
รอกวี ขี้เมา ท่านหลับไหล
เกิดห่วงนัก ห่วงหวง ดั่งดวงใจ
หากท่านเป็นอะไรไป ใครจะแล


อาจเพียงแค่ ปฎิมากรรม ทำผิดรูป
หรือรอยจูบ ติดขวดเหล้า เฝ้าแยแส
ผู้สาวใด ทำช้ำ ระกำแด
หรือหลงแค่ รสน้ำ ถลำไป


รักแรมร้าง มาห่างเหิน เกินจักพบ
เลยต้องจบ ตรงขวดเหล้า เมาเข้าไว้
1 ขวด 2 ขวดฯลฯ? พรวดเข้าไป
แสนเพลินใจในน้ำกรดที่รดตน


e020 ผิดพลาดประการใด อภัยให้สวยด้วยค่ะ? e020
e020? ด้วยความปรารถดี ...ดีกรีสูง อิอิ e020
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: คนริมคลอง ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 03:26:34 pm

(http://www.kaweeclub.com/image/kawee.gif)

ในดึกดื่น คืนหงอย นั่งคอยเฝ้า
รอกวี ขี้เมา ท่านหลับไหล
เกิดห่วงนัก ห่วงหวง ดั่งดวงใจ
หากท่านเป็นอะไรไป ใครจะแล


อาจเพียงแค่ ปฎิมากรรม ทำผิดรูป
หรือรอยจูบ ติดขวดเหล้า เฝ้าแยแส
ผู้สาวใด ทำช้ำ ระกำแด
หรือหลงแค่ รสน้ำ ถลำไป


รักแรมร้าง มาห่างเหิน เกินจักพบ
เลยต้องจบ ตรงขวดเหล้า เมาเข้าไว้
1 ขวด 2 ขวดฯลฯ  พรวดเข้าไป
แสนเพลินใจในน้ำกรดที่รดตน


e020 ผิดพลาดประการใด อภัยให้สวยด้วยค่ะ  e020
e020  ด้วยความปรารถดี ...ดีกรีสูง อิอิ e020

[/quote]
..........จากกวีขี้เมา ถึง...สาวเจ้านามว่า จี..........
.....ราตรีหนึ่ง ชายหน้าจ๋อย คอยนั่งเฝ้า
เพราะกวี ขี้เมา มิหลับไหล
ไม่รู้ว่า ด้วยเหตุผล การกลใด
หรือรอใคร มาช่วยเสริม เติมโซดา
.....นวัตกรรม นำรักมา พาผิดรูป
เสี้ยวรอยจูบ ใครคนหนึ่ง ซึ่งแลหา
รักแรมร้าง พรางกาย ให้ไกลตา
จึงครวญคร่ำ พร่ำหาแล แต่คนดี
.....ระรวยริน กลิ่นขจร ก่อนลาจาก
พิไรลาศ สาดซัดใจ ไร้ศักดิ์ศรี
จึงมาบ่ม ข่มใจ ใส่ดีกรี
พอได้ที่ นำมาดื่ม ให้ลืมเธอ......
(อิอิ ขำๆปนเศร้าๆ อีกแล้วครับท่าน อิอิ)
หัวข้อ: กลอนเศร้า-เศร้า ถึงกวีขี้เมา ผู้หนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: v.nefertali ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 03:55:12 pm

..........จากกวีขี้เมา ถึง...สาวเจ้านามว่า จี..........

.....ราตรีหนึ่ง ชายหน้าจ๋อย คอยนั่งเฝ้า
เพราะกวี ขี้เมา มิหลับไหล
ไม่รู้ว่า ด้วยเหตุผล การกลใด
หรือรอใคร มาช่วยเสริม เติมโซดา

.....นวัตกรรม นำรักมา พาผิดรูป
เสี้ยวรอยจูบ ใครคนหนึ่ง ซึ่งแลหา
รักแรมร้าง พรางกาย ให้ไกลตา
จึงครวญคร่ำ พร่ำหาแล แต่คนดี

.....ระรวยริน กลิ่นขจร ก่อนลาจาก
พิไรลาศ สาดซัดใจ ไร้ศักดิ์ศรี
จึงมาบ่ม ข่มใจ ใส่ดีกรี
พอได้ที่ นำมาดื่ม ให้ลืมเธอ......

(อิอิ ขำๆปนเศร้าๆ อีกแล้วครับท่าน อิอิ)
(http://www.kaweeclub.com/image/kawee.gif)

ราตรีหนึ่ง ชายหน้าจ๋อย คอยนั่งเฝ้า
กอดขวดเหล้า เมามาย รำบายเพ้อ
แม่คนดี หนีหน้า ข้าอยากเจอ
คิดถึงเธอ เพ้อพร่ำ ดูช้ำใจ


นวัตกรรม นำรักมา พาผิดรส
หวานหมดจด สลดนัก รักผลักไส
ห่วงพี่จ๋าเมาไม่ขับ กลับยังไง
อันแสงไฟ มืดสลัว กลัวตกคลอง



ระรวยริน กลิ่นขจร ก่อนลาจาก
เสือ สิงห์ หงษ์ ม้าของฝาก อย่างละสอง
อีกเกลอเก่า แอลฯไวน์ ที่ใฝ่ปอง
พอตกคลองที่เมามาย คงหายพลัน


e020 ผิดพลาดประการใด อภัยให้สวยด้วยค่ะ  e020
e020  ด้วยความปรารถดี ...ดีกรีสูง อิอิ e020

หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: คนริมคลอง ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 05:00:40 pm
(http://www.kaweeclub.com/image/kawee.gif)

ราตรีหนึ่ง ชายหน้าจ๋อย คอยนั่งเฝ้า
กอดขวดเหล้า เมามาย รำบายเพ้อ
แม่คนดี หนีหน้า ข้าอยากเจอ
คิดถึงเธอ เพ้อพร่ำ ดูช้ำใจ


นวัตกรรม นำรักมา พาผิดรส
หวานหมดจด สลดนัก รักผลักไส
ห่วงพี่จ๋าเมาไม่ขับ กลับยังไง
หากแสงไฟ มืดสลัว กลัวตกคลอง



ระรวยริน กลิ่นขจร ก่อนลาจาก
เสือ สิงห์ หงษ์ ม้าของฝาก อย่างละสอง
อีกเกลอเก่า แอลฯไวน์ ที่ใฝ่ปอง
พอตกคลองที่เมามาย คงหายพลัน


e020 ผิดพลาดประการใด อภัยให้สวยด้วยค่ะ  e020
e020  ด้วยความปรารถดี ...ดีกรีสูง อิอิ e020


[/quote]
.....ราตรีนั้น พลันนั่งนิ่ง พิงขวดเหล้า
ด้วยความเมา เพราะสาวเจ้า ทำเราเอ๋อ
น้องคนดี นามว่าจี ที่ทำเบลอ
ฟังเราเพ้อ หลงละเมอ เผลอช้ำใจ
.....ปฎิรูป แล้วรักใหม่ ไม่ผิดรส
อาจผิดกฎ กบฎใจ ใครเข้าให้
น้องคนดี จักให้พี่ ทำเยี่ยงใด
เมื่อหัวใจ ของน้องจี มีคนจอง
.....ทั้งเสือสิงห์ ช้างม้า พาใจหวั่น
ดื่มไม่อั้น ถ้าหยิบมา อย่างละสอง
BLACK LABEL  ที่หัวใจ พี่ใฝ่ปอง
อีกยาดอง ในขวดโหล โอ้...สุขใจ
(อิอิ ขอก๊ากด้วยคนครับท่าน อิอิ)
หัวข้อ: กลอนเศร้า-เศร้า ถึงกวีขี้เมา คนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: v.nefertali ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 05:24:49 pm

.....ราตรีนั้น พลันนั่งนิ่ง พิงขวดเหล้า
ด้วยความเมา เพราะสาวเจ้า ทำเราเอ๋อ
น้องคนดี นามว่าจี ที่ทำเบลอ
ฟังเราเพ้อ หลงละเมอ เผลอช้ำใจ

.....ปฎิรูป แล้วรักใหม่ ไม่ผิดรส
อาจผิดกฎ กบฎใจ ใครเข้าให้
น้องคนดี จักให้พี่ ทำเยี่ยงใด
เมื่อหัวใจ ของน้องจี มีคนจอง

.....ทั้งเสือสิงห์ ช้างม้า พาใจหวั่น
ดื่มไม่อั้น ถ้าหยิบมา อย่างละสอง
BLACK LABEL  ที่หัวใจ พี่ใฝ่ปอง
อีกยาดอง ในขวดโหล โอ้...สุขใจ
(อิอิ ขอก๊ากด้วยคนครับท่าน อิอิ)

(http://www.kaweeclub.com/image/kawee.gif)

ราตรีนั้น พลันนั่งนิ่ง พิงขวดเหล้า
มานั่งเฝ้าชายไทย หน้าใสซื่อ
คิดว่าเป็นเช่นทุกครั้ง จึงพลั้งมือ
กรอกดื้อๆ เต็มเปา จนเมามาย

ปฎิรูป การเมืองใหม่ ไม่ผิดรส
แต่พี่ซด มากี่ขวด รวดเดียวหาย
บ๋อยบอกว่า ถ้าไปรอด ก็วอดวาย
ซึ้งพี่ชาย เป็นหนึ่ง ใจถึงจัง

พี่ร่ำลา.. ม้า ช้างฯลฯ BLACK LABEL
สเต็บเดิน 2ก้าวหน้า  5ถอยหลัง
เมื่อไหร่ถึง พี่ยอดชู้อยากรู้จัง
มานั่งฟัง ขี้เมา เช้าจรดเย็น


e037 ขออีกขวด ยัง ได้อีก...    e037
e020  ด้วยความปรารถดี ...ดีกรีสูง  e020

หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 05:44:03 pm



ราตรีนี้  ขอไปดอด  กอดขวดเหล้า
หวังจะเมา  ก่อนถึงวัน  เข้าพรรษา
นั่งร่ำริน  ด่ำดื่มกิน  รินสุรา
เข้าพรรษา  จะเลิกเมา  แอลกอฮอล

ขอร่ำลา  ช้างม้า  ลาCHIVAS
ไว้โอกาส  หน้ามาใหม่  ได้ไหมหนอ
ลดละเลิก  เถิดนะ  แอลกอฮอล
หลังพรรษา  ค่อยมาต่อ  ไม่รอนาน


(งดเหล้า เข้าพรรษาจ้า) e037   
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ~หลิว ซาน ห่าว~ ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 05:48:04 pm


พี่น่านคงปลื้มใจน่าดู   กระทู้ กลอนเศร้า...กลายเป็นกลอนขี้เมาไปได้ e027
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: คนริมคลอง ที่ กรกฎาคม 02, 2009, 07:23:54 pm
.....ถึงรุ่งเช้า พี่ก็เฝ้า เคล้าอิงขวด
เพราะเจ็บปวด จากสาวใส ใบหน้าซื่อ
วอนน้องจี ประคองพี่ ด้วยสองมือ
อย่าดึงดื้อ รีบประคบ ประกบใจ
.....ปฎิทิน เริ่มเดือนใหม่ ใจไม่หมด
อย่าประชด เริ่มรักแรก ดีกว่าไหม?
รักคราก่อน ซ่อนน้ำตา ด้วยอาลัย
ใจต่อใจ ไปต่อเติม เสริมพลัง
.....จะร่ำลา พาใจเศร้า เก่าโยนทิ้ง
ไม่ประวิง เวลา พาผิดหวัง
หยิบกีต้าร์ มาบรรเลง เพลงให้ฟัง
ขอจีนั่ง ฟังตรงกลาง ระหว่างใจ
.....รินชีวาส เติมโซดา ให้น้ำน่าน
เมื่อถึงกาล เข้าพรรษา คงอดได้
แต่จักอด กฎแห่งรัก หนักเพียงใด
หวังว่าใจ ไม่สลาย คลาย..รักเธอ
(โย้วๆ 5555555555 มาไงไปไงกันล่ะเนี่ย อิอิ)
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: Sunflower ที่ กรกฎาคม 09, 2009, 02:37:22 pm
หนึ่ง..สอง..สาม..สี่..ห้า
นอนดับดาวบนฟ้าครานี้
มองจันทร์ก็ไม่เห็นคนดี
เฮ้อ..ปวดใจทุกที...ห่างกัน
เหงาเหงาได้แต่ตะโกนไป
ไม่มีใครอยู่ข้างอ้างว้างพลัน
เมื่อไหร่หนาจะได้โอบกอดกัน
คิดถึงทุกวันทุกลมหายใจ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำค้างบนพื้นทราย ที่ กรกฎาคม 11, 2009, 12:11:08 am
จะทำอย่างไรในตอนนี้
เมื่อวินาทีสุดท้ายมาถึง
ความกดดันมันยากเกินฉุดดึง
ต้องอยู่นิ่งๆปล่อยเวลาให้เสียไป

ถ้าหากวันนี้จะต้องมีน้ำตา
ขอบอกกับใจว่าต้องรับให้ไหว
เพราะฉันเพิ่งศูนย์เสียคนรักไป
จะปล่อยให้เสียใจมากกว่านี้คงไม่ดี

ท้องฟ้าครึ้มมาแต่ไกล
หัวใจสั่นไหวหมดเรี่ยวแรงในตอนนี้
ขอใช้สายฝนชะล้างน้ำตาที่เคยมี
ให้รู้ว่าชีวิตนี้ฉันก็เคยมีสิทธิ์ได้รักเธอ

และนี่คือบทกลอนเศร้าของกวีเหงาคนหนึ่ง
ที่ยังตราตรึงแต่งกลอนอกหักมาพร่ำเพ้อ
แต่งไว้ให้ใครหลายใจอ่านเผื่อจะได้เจอ
และคนเพ้อเจ้อกับความรักที่ยังไม่ยอมรับความจริง
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ กรกฎาคม 16, 2009, 06:10:19 pm
มืนมนเหลือเกินนะ...ท้องฟ้า
จะซ้ำเติมคนเหว่ว้า ไปถึงไหน
ลมหายใจรวยระริน อย่างอ่อนใจ
ทิ้งตัวปล่อยให้น้ำตาไหล...อย่างเงียบงัน

กลอนเศร้าของกวีเหงาคนหนึ่ง
เขียนถึง... ใครบางคนในภาพฝัน
ที่ไม่อาจจับต้อง หรือผูกพัน
ได้เพียงคิดถึงช่วงเวลาสั้น - สั้น...ที่เคยมี

ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน
ทุกวันเวลาที่ดำเนิน.. บนโลกใบนี้
แต่ละก้าวย่าง... ที่ฉันมี
ไม่เคยมั่นคงสักที...ตั้งแต่ไร้เธอ

+... ก ลั บ ม า . . . ไ ด้ ไ ห ม ? ? ...+
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ กรกฎาคม 16, 2009, 06:28:04 pm
จะให้ฉัน...หวนย้อน...คืนกลับมา
เสียเวลา...เกินไป...หรือเปล่านั่น
ระหว่างเรา...ยังเหลือ...อะไรกัน
เมื่อสำคัญ...ต่างหมด...มานมนาน

หรือความเหงา...เข้าเฉียด...จึงเกิดกลัว
ความหมองมัว...ชิดใกล้...จึงผลุกพล่าน
(http://img139.imageshack.us/img139/8951/100283010.jpg)
กลัวความเจ็บ...และความ...ทรมาน
จะเข้ามา...หักหาญ...กันหรือไร

เมื่อเต็มใจ...อยู่ห่าง...คราครั้งก่
อน
จะมาอ้อน...ให้กลับ...มาเคียงใกล้
ไปถามเด็ก...อมมือ...ยังเข้าใจ
ว่ากลับไป...ทำไม...ให้ระอา
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: Sunflower ที่ กรกฎาคม 27, 2009, 02:20:27 pm
หมดแล้ว ความรู้สึก ที่สดใส
จางหายไป มีคราบใส นองสองแก้ม
อยู่เหงาเหงา คนเดียว เที่ยวรอนแรม
อยากมีใคร เป็นของแถม แกมแก้เหงา
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: คนริมคลอง ที่ กรกฎาคม 27, 2009, 02:34:27 pm
หมดแล้ว ความรู้สึก ที่สดใส
จางหายไป มีคราบใส นองสองแก้ม
อยู่เหงาเหงา คนเดียว เที่ยวรอนแรม
อยากมีใคร เป็นของแถม แกมแก้เหงา

.....ถ้าหมดแล้ว หาเอาใหม่ มีถมเถ
คนรวนเร มีสองใจ อย่าถามหา
เก็บความช้ำ เอามือปาด หยาดน้ำตา
อย่าลืมว่า อยู่ตรงนี้ มีอีกคน.....(อิอิ)
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ต้นหญ้าเคียงดิน ที่ ตุลาคม 29, 2009, 09:37:06 am
ห นึ่ ง ค น..ที่ เ ห ว่ ว้ า..

ไ ร้ แ ม้ น้ำ ต า ที่ จ ะ ริ น ไ ห ล

เ จ็ บ ป ว ด ร้ อ ง ไ ห้ อ่ อ น ล้า ไ ม่ อ ย า ก รั บ รู้ เ รื่ อ ง ร า ว ใ ด

รู้ แ ต่ ว่ า ต อ น นี้ ฉั น เ ห ง า ใ จ..เ พี ย ง ลำ พั ง...

หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ต้นหญ้าเคียงดิน ที่ พฤศจิกายน 13, 2009, 09:50:07 am

มองไปทางข้างหน้าพามืดมน
ด้วยจนหนทางคลำหาเป้าหมาย
คิดว่าปลายทางข้างหน้าจะสุขสบาย
กลับกลายเป็นทางตันคั่นอยู่ตรงกลาง

ปลายทางยังมองไปไม่เห็นทาง
เพราะความเหงามาแทรกแยกห่าง
ความสับสนปนมากับความเลือนลาง
อ้างว้างบนปลายทางแห่งชีวิต


(http://img407.imageshack.us/img407/4995/4442q.jpg)
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ต้นหญ้าเคียงดิน ที่ พฤศจิกายน 13, 2009, 03:22:49 pm
 


เหงาใจมาก..อยากตะโกน..ให้ฟ้ารู้

มีใครอยู่..เป็นเพื่อน...บ้างได้ไหม

จะให้เธอ..จนหมด..ทุกห้องใจ

ขอเพียงให้...เธอคนนั้น..รักฉันจริง.
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ต้นหญ้าเคียงดิน ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 10:11:40 am



ฉันมีความ    เหงาเข้า    มาเป็นเพื่อน

จะยิ้มเยือน   กอคอ    ไม่ห่างหาย

จากวันเป็น     เดือนปี     ไม่มีคลาย

ความสุขหาย   จากไป      ไกลตั้งนาน
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 07:50:47 pm
ภายใต้รอยยิ้มหลอกลวง
อยากหลุดร่วง ความจอมปลอมแบบนี้
ความโหดร้ายของสังคมที่มี
อยากจะหลีกหนี....ไปแสนไกล

จะมีบ้างรึเปล่า..?
บางแห่ง ที่คนปวดร้าว-หวั่นไหว
หยุดพักได้ด้วยความจริงใจ
เมื่อความเหนื่อยล้าถาโถมใส่ มากมาย

อาการเหงาเริ่มร้ายแรง
คนของความเศร้าเริ่มแสดง..'สิ่งที่หาย'
'ความจริงใจ'...ที่ยากจะอธิบาย
อยากจะรับรู้ก่อนลมสุดท้าย............
............ว่าจะอบอุ่นมากเท่าไร?

เมื่อความปวดร้าวโรมรัน
และความจาบัลย์ เกาะกุมไว้
เบื่อหน่าย....มารยาของใคร - ใคร
จะมีใครบางไหม? ได้ยินคำขอจากใจ... ก วี เ ห ง า ห นึ่ ง ค น ...
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ๛ นักรัก ๛ ที่ พฤศจิกายน 28, 2009, 11:21:20 am
คืนนี้ไม่มีเธอฉันก็เหงา  วันนี้เราไม่มีกันแล้วใช่ใหม

ถึงตอนนี้ตัวเราห่างกันใกล  แต่ตัวใกล้ไม่คิดเสื่อมคลาย

 ได้แค่นี้ คับ  p6
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ต้นหญ้าเคียงดิน ที่ พฤศจิกายน 29, 2009, 04:03:22 pm
(http://img4.imageshack.us/img4/9572/imagescajodxge.jpg)

วันเนิ่นนาน   ผ่านช่วง   ชีวิตว่าง
แสนอ้างว้าง   พลางคิด   จิตสับสน
หนท่างเปลี่ยว   เลี้ยวลด   คดใจคน
ต้องผจญ   ชีพเศร้า   เหงาเดียวดาย

ท่วงทำนอง  ความเงียบ   เยียบเย็นจิต
วิปริต   ผิดไป   น่าใจหาย
คนเราเดิน   เหิรสู่   เส้นความตาย
แล้วจึ่งได้   สิ้นสุด   กาลเวลา
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: บะหมี่ถ้วย ที่ ธันวาคม 01, 2009, 11:00:17 pm
หยดน้ำตา นองเลอะ บนกระดาษ
ที่ไม่ได้ สะอาด เพราะน้ำหมึก
หมึกที่ใช้ ระบาย ความรู้สึก
เรื่องบันทึก รักเก่า พึ่งจบไป
มันไม่หยุด ยังไหล พร้อมใจหวั่น
คนสำคัญ ไม่รู้ หายไปไหน
จากวาจา ที่ไล่ ไปไกลไกล
เราเอ่ยไป ได้ไง ทำไมเรา
รู้สึกผิด น้ำตา ยิ่งไหลเพิ่ม
คอยซ้ำเติม ความผิด ที่โง่เขลา
อย่างน้อยก็ มาให้เห็น แค่เพียงเงา
อย่าทำให้ ฉันเหงา ได้โปรดที
ฉันผิดแล้ว โปรดกลับ มาได้ไหม
มาสู่ใจ เล็กเล็ก ใจดวงนี้
ได้โปรดเถอะ กลับมา นะคนดี
กลับมามี เราสอง เหมือนดังเดิม
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 06, 2009, 09:30:57 am
ฉันยังจับมือเธออยู่....
ยังสัมผัสถึงอณู ของความหมาย
ความรู้สึกล้ำล้นยังมากมาย
เธอยังคงเคียงกาย ไม่หายไป

ณ ที่เก่าเรายังคงมีฝัน
หัวใจฉันยังมั่นรัก ...จักหวานไหว
ยังมีเธอผสานผสมลมหายใจ
ยังไม่เปลี่ยนไปคว้าใคร...มาทดแทน

เธอยังคงยิ้มให้เหมือนวันก่อน
รักยังคงอาทร ยังหวงแหน
เรายังคงรักกัน ....ไม่มีใครแทน
แต่ทุกสิ่งที่แน่นแฟ้น....ยังหลอกตัวเอง!
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ ธันวาคม 11, 2009, 09:24:48 pm
หยดน้ำตา นองเลอะ บนกระดาษ
ที่ไม่ได้ สะอาด เพราะน้ำหมึก
หมึกที่ใช้ ระบาย ความรู้สึก
เรื่องบันทึก รักเก่า พึ่งจบไป
มันไม่หยุด ยังไหล พร้อมใจหวั่น
คนสำคัญ ไม่รู้ หายไปไหน
จากวาจา ที่ไล่ ไปไกลไกล
เราเอ่ยไป ได้ไง ทำไมเรา
รู้สึกผิด น้ำตา ยิ่งไหลเพิ่ม
คอยซ้ำเติม ความผิด ที่โง่เขลา
อย่างน้อยก็ มาให้เห็น แค่เพียงเงา
อย่าทำให้ ฉันเหงา ได้โปรดที
ฉันผิดแล้ว โปรดกลับ มาได้ไหม
มาสู่ใจ เล็กเล็ก ใจดวงนี้
ได้โปรดเถอะ กลับมา นะคนดี
กลับมามี เราสอง เหมือนดังเดิม

เพียงหลุดปาก...พูดพ่น...เท่านั้นหรือ
เล่นเอาใจ...แข็งทื่อ...ทานไม่ไหว
จบกันแล้ว...พอเถอะ...อย่าต่อใย
มันไม่ช่วย...ให้ใจ...ฉันหายดี
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: benuser ที่ ธันวาคม 19, 2009, 05:35:37 am
สวัสดีค่ะ

ต้องคนเหงา...ถึงเข้าใจ...ในความเจ็บ
ที่เธอเก็บ...ความเหงา...ร้าวปวดเพิ่ม
เหงาเหมือนกัน...วันอ่อนล้า...เวลาเดิม
แอบมาเติม...เสริมอุ่นไอ...ให้หนาวคลาย
[/font][/size][/color]

 p17 p17
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มกราคม 07, 2010, 06:31:42 pm
วันเวลา ไม่มี จุดเริ่มต้น
เพียงหมุนวน บนโลก โบกพัดไหว
เปลี่ยนจากเช้า เข้าสู่เย็น ตามเป็นไป
จะปีนี้ ปีไหน แค่ ~ เ ว ล า

ปฏิทิน ขาดวิ่น สิ้นความหมาย
เมื่อความรัก สุดปลาย ใจกายสา
สุดร้าวรวด ปวดแปลบ แสบจนชา
ปัจจุบัน จึงไร้ค่า....จะเฝ้ามอง

จุดเริ่มต้น บนถนน สายว่างเปล่า
น้ำร้อนผ่าว รินจาก ตาทั้งสอง
อดีตกาล เป็นตำนาน น้ำตานอง
อนาคต ที่เฝ้ามอง....จึงมืดมน

เหมือนคนความ จำเสื่อม เลือนทุกสิ่ง
จะความจริง อิงความหลัง ยังสับสน
ลืมเวลา ไปกับเหงา ในใจตน
รอยอดีต.....ยังวกวน.....จนไม่ลืม
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: จันทร์เจ้าขา ที่ มกราคม 09, 2010, 02:22:21 am
นักกวีขี้เหงา

มีเพียงเงา เหงาแค่ไหน

รอชายหนุ่มขี้ม้าขาวมาดูแลใจ

ให้ไม่ต้องเหงาอีกต่อไป ทุกฤดูกาล^^

(http://www.kaweeclub.com/link/11%20(142).gif)
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: กิ่งไผ่ ที่ มกราคม 09, 2010, 02:41:21 am
อ่านกลอนเศร้า  กลอนเหงา กลอนความรัก
กลอนอกหัก  มากมาย  ไม่สุขสม
กลอนใดใด  ไหนเล่า  เท่ากลอนคม
อ่านแล้วตรม  ใจเศร้า  เท่ากลอนเธอ


หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มกราคม 09, 2010, 10:30:12 am
เห็นรอยยิ้มมากมาย...
ถูกระบายแต่งแต้ม ไปถ้วนทั่ว
ความสุข...ของ~ครอบครัว
ทำให้แอบยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เหมือนกัน

หลายครั้งที่คิดว่า...
ทำไม่เราไม่เกิดมา เป็นแบบนั้น
....ทำไมบางสิ่ง ถึงไม่เท่ากัน?
คนที่จะให้เราเรียกว่า "พ่อ"นั้น..อยู่ที่ใด

และกว่าจะเข้าใจก็ป่านนี้
ว่าในโชคร้ายก็ย่อมมีเรื่องหวานไหว
เรื่องราวร้ายดี ...ย่อมหมุนเวียนกันไป
อาจเหงาหัวใจ....แต่ก็ไม่--อ่อนแอ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: กิ่งไผ่ ที่ มกราคม 11, 2010, 01:48:36 am
ฟ้าจ๋าฟ้า
ทำไม่ฟ้าไม่เห็นใจคนเศร้า
ฟ้าจ๋าทำไมทำให้มีสองเรา
แล้วต้องมีเขามาอีกคน
ดาวจ๋าดาวที่เเสนดี
ทำไมวันนี้เจ้าเศร้านัก
หรือเหมือนข้าที่กำลังอกหัก
ที่คนรักมาเปลี่ยนไป
แล้วทำไม่ดาวจ๋า
คนอย่าข้ามันไม่ดีตรงไหน
เธอ เธอคนนั้นจึงเดินจากไป
แล้วทำไม  ทำไม  ดาวคนดี
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: sofar ที่ มกราคม 23, 2010, 06:12:03 pm
? ? ? ? ? ? ? ?? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?? ? ?? ? ? ?? ? ? ? ? ? ? ? ? ?เหงา..เหงา? ใครเหงาเหมือนฉันบ้าง
? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?? ฉันสุดแสนอ้างว้างและเดียวดาย
? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?? เหงาจัง--อยากจะบาย
? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?? จะได้สบายข้างในใจ

? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?? พระอาทิตย์ลาลับจากขอบฟ้า
? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? จันทรานั้นมาแทนที่ไฉน
? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? แล้วเมื่อไรฉันจะมีใคร
? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?? จะได้แทนความเหงานิหนอ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ กุมภาพันธ์ 05, 2010, 06:58:49 pm
ขอบคุณ ทุกท่านที่มาต่อกลอน

ไว้จะมาต่อนะจ้ะวันนี้แอบเจ้านายมาเล่น p20
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ทูตซ้ายพรรคจรัส ที่ กุมภาพันธ์ 24, 2010, 10:52:13 am
ล่วงหกปี แล้วสินะ ที่เจ้าจาก
แถมยังพราก เอาหัวใจ ข้าไปด้วย
ในครานั้น ชีวันข้า แทบมอดม้วย
วอนฟ้าช่วย คร่าชีวิต ตามเจ้าไป

แสร้งเจ้าชู้ เที่ยวจีบสาว หลีไปทั่ว
แสดงตัว เป็นเพลย์บอย แต่รู้ไหม
ตรงมุมนี้ ข้าตรมเศร้า เหงาสุดใจ
หญิงอื่นไซร้ แทนที่เจ้า ไม่ได้เลย

เคยคิดอยาก ลองรักใหม่ ดูสักครั้ง
แต่กลัวพลั้ง เผลอใจ ไปเฉลย
ความในว่า ยังลืมเจ้า ไม่ได้เลย
โอ้อกเอ๋ย ข้าควรทำ เช่นไรดี
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: wuming ที่ มีนาคม 02, 2010, 06:57:52 pm
วันที่รู้ว่าเจ้าต้องจากไป?? สู่แดนไกลที่ข้ามิไปถึง
ปวดหัวใจราวฟ้าฝนตกครึ้ม?? หัวอื้ออึงมึนงงตาลาย
หากว่าทราบข่าวเจ้าเร็วกว่านี้?? ข้าคงอาจเยียวยาใจรักษาหาย
แต่กลับได้ยินเมื่อใกล้สุดปลาย?? แทบสลายอกพังพลันสิ้นใจ
ได้แต่เหม่อมองอาทิตย์เลือนลาลับ?? ขอบฟ้าดับแสงสว่างถูกผลักไส
ความมืดย่ำกร้ำกรายกลืนแสงไป? ? ราตรีหม่นสิ้นแสงไฟเช่นใจข้า
เริ่มบ้าใบ้พูดไปไม่รู้เรื่อง?? อาการจิตเลอะเลือนไร้ทางรักษา
ปฏิเสธรับรู้ทั้งหูตา? ? ? เจ้าต้องลาไปไกลใจเจ็บปวด




ขอเพ้อ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ มีนาคม 08, 2010, 04:48:33 pm
ขอบคุณ..เพื่อนกวี..ที่ร่วมเหงา

ขอบคุณ...ที่ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน
คุณความดีเหล่านั้น..ยังคงไม่จางหาย
ขอบคุณ...ความรักที่ยังคงอยู่รอบ-รอบกาย
แม้จะนานแสนนานเพียงใด..เราก็ยังคงอยู่ใกล้ๆกัน

แม้เวลาจะล่วงผ่าน..นานหนักหนา
แม้จะเคยเสียน้ำตา..อยู่อย่างนั้น
แต่ที่รั้งเราให้อยู่..ก็คือความผูกพัน
แม้ว่าเธอกับฉัน..จะหันหลังเดินจากลา
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มีนาคม 10, 2010, 04:13:57 pm
^
^
คิดถึงคนข้างบน 555 หายหน้าไปไม่เคยบอกอ่ะ (งอนนน เหอๆ)


ถ้าถามผู้ชายคนนี้...
ว่าความรู้สึกดี - ดี ยังมีอยู่ไหม
แน่นอน....ล้นใจ
ไม่ว่านานเท่าไร ไม่เคยจาง

แต่ในทางกลับกัน...
ถ้าถามหัวใจของฉัน ที่อ้างว้าง
ว่าเหงาไหม....ที่รักไม่จาง
คำตอบคือ "เหงา"บ้าง ก็แค่..ทุกวัน

แต่ฉันเลือกที่จะเหงา
และเก็บคำว่าเรา ไว้ในความฝัน
เป็นเรื่องราวดี - ดี ของคืนวัน
เป็นความทรงจำในนั้น.... ใน"หัวใจ"

อบอุ่นเสมอ
แม้ว่าไม่มีเธอเคียงใกล้
เขา ....กำลังดูแลความเป็นไป
ส่วนฉันขอเป็นแค่กำลังใจ... ก็พอ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ มีนาคม 12, 2010, 02:02:03 pm
^
^
^
คิดถึงมากมายเช่นกัน..แต่งกลอนเก่งขึ้นเยอะเลยนะเรา p6

ขอบคุณสำหรับกำลังใจ
ที่ทำให้ฉันอยู่ได้ในวันเหงา
แม้ว่า..ตอนนี้จะมีเพียงภาพเก่า-เก่า
เหลือแค่..คำว่าเหงา..มาคั่นใจ

ก็ยังอบอุ่นอยู่เหมือนเดิม
แม้สิ่งที่เพิ่มเติมจะเจ็บปวดสักแค่ไหน
แต่คำว่า " คิดถึง " ยังคงมีมากมาย
แม้ว่า..รอบ-รอบกาย..จะร้างไร้ซึ่งเธอ

หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มีนาคม 12, 2010, 04:10:48 pm
^
^
^

ขอบคุณค้าบ e044 เจอกันใหม่เมื่อชาติต้องการ หุๆ e019


อาจจะไม่มีเธอเคียงข้าง...
แต่หัวใจคนอ้างว้าง ก็---กำลังเต้น
ยังคงแสดงออกเป็นความรู้สึกที่ชัดเจน
ว่าความรักไหวเอน ...ยังมากมาย

อดีต...เป็นมากกว่าบาดแผล
มีค่ากว่าบทสรุปแย่ - แย่ ของผู้แพ้พ่าย
เป็นบทเรียน...ที่จดจำด้วยหัวใจและร่างกาย
มีเป็นร้อนพันความหมาย........
.......แล้วแต่ว่าคนพ่าย จะเลือกเรียนรู้อะไร?

ฉันเลือกเก็บมันเป็นประสบการณ์
เป็นเรื่องในวันวาน... ที่ไม่อาจแก้ไข
อาจจะเหงาไปบ้าง แต่ก็ช่างปะไร
เมื่อหน้าที่ของหัวใจ....คือการได้รักใครที่เรียกว่า"เธอ"
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ขบถกวี ที่ มีนาคม 13, 2010, 06:37:29 pm
มีเหตุผล ร้อยข้อ มาขอทิ้ง
เจ็บจริงๆ ทิ้งกันได้ ไหนว่ารัก
นาทีนี้ มีเพียงแค่ คนอกหัก
ฝังสลัก อยู่ในใจ ให้ระทม
ต้องฝืนปั้น อารมณ์ ข่มใจยิ้ม
นอกยิ่งใหญ่ ในนุ่มนิ่ม อิ่มความขม
ฝากวิหค นกน้อย บินลอยลม
ฝากความระทม ไปบอกฟ้า ..สาใจยัง


๕๕๕
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มีนาคม 13, 2010, 06:46:02 pm
มีเหตุผล ร้อยข้อ มาขอทิ้ง
เจ็บจริงๆ ทิ้งกันได้ ไหนว่ารัก
นาทีนี้ มีเพียงแค่ คนอกหัก
ฝังสลัก อยู่ในใจ ให้ระทม

ต้องฝืนปั้น อารมณ์ ข่มใจยิ้ม
นอกยิ่งใหญ่ ในนุ่มนิ่ม อิ่มความขม
ฝากวิหค นกน้อย บินลอยลม
ฝากความระทม ไปบอกฟ้า ..สาใจยัง


๕๕๕


ฟ้าตอบความ...ตามถาม...มิสาใจ
ขำสักนิด...หาไหม...ใจอย่าขัง
ทุกข์แล้วสุข...สัจธรรม...นี่จีรัง
ทุกข์เพียงครั้ง...ใช่ว่าสุข...จะไม่เจอ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ขบถกวี ที่ มีนาคม 13, 2010, 06:57:35 pm

ฟ้าตอบความ...ตามถาม...มิสาใจ
ขำสักนิด...หาไหม...ใจอย่าขัง
ทุกข์แล้วสุข...สัจธรรม...นี่จีรัง
ทุกข์เพียงครั้ง...ใช่ว่าสุข...จะไม่เจอ


ขอบคุณฟ้า ที่ให้มา ซึ่งข้อคิด
หยุดพักจิต คิดได้ ให้ใจขำ
แม้นความรัก ถูกพรากไป ใจระกำ
แต่จงจำ เรายังมี ที่พึ่งพิง
เอาความช้ำ นำมาเป็น เช่นข้อคิด
ชี้ถูกผิด ว่าไป ใจอย่างสิงห์
วันข้างหน้า จักพบเจอ คนรักจิง
ฟ้าให้พิง โลกให้พัก ประจักษ์ใจ


๕๕๕
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: คีตวรรณ ที่ มีนาคม 21, 2010, 01:03:31 pm
เป็นแค่คนคนหนึ่งซึ่งเฝ้าคอย
ใจดวงน้อยเปล่าเปลี่ยวเที่ยวตามหา
ไร้ที่พักจิตใจใครเมตตา
รอเวลาจากฟ้าข้ายังคอย
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ เมษายน 09, 2010, 04:48:15 pm
เหนื่อยหนักเหลือเกินในวันนี้
กับภาระที่มากมีอยู่ข้างหน้า
อยากจะหลบมุมนั่งเหงาเคล้าน้ำตา
ระบายทุกข์ที่มียังดีกว่าไม่ได้ระบาย

อยากจะบอกเธอเหลือเกินว่าฉันท้อ
เหมือนฉันเป็นคนก่อปัญหา..เธอว่าใหม
เมื่อสองเราต่างอยู่อย่างไม่เข้าใจ
จะฝืนทนอยู่ต่อไป..ทำไมกัน

หมดเวลาเราสองต้องยอมรับ
หมดเวลาต้องปรับ..ความไฝ่ฝัน
เมื่อวันนี้เราสอง..หมดแล้วความสำคัญ
เมื่อไหร่ อิสระของฉันจะได้คืน
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ เมษายน 13, 2010, 08:04:36 am
เงียบเหลือเกินวันนี้...
เหงาเหลือที่...หัวใจฉัน
ล้าเกินกว่าจะรำพัน
คิดถึง...ใครคนนั้น มากมาย

เป็นอะไรไม่รู้หัวใจ..
ยิ่งกว่าหวั่นไหว เมื่อเธอหาย
ปวดร้าวจนใช้น้ำตาอธิบาย
แต่คงไม่มีความหมาย...เมื่อไม่มีเธอ

ร้องไห้ไปอีกนานเท่าไหร่
ก็ไม่มีทางที่ใครคนนั้น ที่ฝันเพ้อ
จะกลับคืนมาให้พบเจอ
มันจบแล้วฉันกับเธอ...อย่าหลอกตัวเอง
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ พฤษภาคม 14, 2010, 09:13:06 am

ก้าวเดินอย่างช้า - ช้า
ตามทฤษฎีว่าด้วยเวลา ของคนเหงา
ถอนหายใจ อย่างแผ่วเบา
ก่อนจะคลี่รอยยิ้มเศร้า บาง - บาง

ปิดตา...ไม่อยากให้ใครเห็น
หยดน้ำตาที่ยังชัดเจน ในเรื่องต่างต่าง
แด่...ความทรงจำ สีจาง
สิ่งล้ำค่าของคนอ้างว้าง ......ช่างจำ

ก้าวผ่านวันและคืน...
แต่หัวใจยังไม่ฟื้น จากรอยช้ำ
หยดน้ำตายังรดริน พร่างพรำ
ที่สุดของความทรงจำ.....ไม่มีวันลบลืม
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: กิ่งไผ่ ที่ พฤษภาคม 14, 2010, 09:38:17 am
เรื่องราวเก่าๆที่ผ่่าน
แม้มันจะเนิ่นนานแค่ไหน
แต่มันยังคงเฝ้าหลอกหลอนใจ
ให้ความทุกข์คงไว้ไม่เปลียนแปลง
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ พฤษภาคม 21, 2010, 11:59:14 am
มันไม่ใช่กลอนเศร้า...
เป็นเพียงความเหงา เล็กน้อย
เกิดจาก...การรอคอย
มือน้อยๆที่จะยื่นมาจับกัน

ก็แค่รอมาแสนนาน
จนความรู้สึกผ่านผัน
ไร้อารมณ์ ไร้ความผูกพัน
ไม่มีอีกแล้ว...ความฝัน ไม่มี

ไม่ได้รู้สึกเสียใจ
ความรู้สึกใดๆ คงที่
ท้อที่จะรอมาแรมปี
จน ณ วันนี้...แข็งแกร่งได้เอง

ไม่ต้องการอีกแล้ว
รักแผ่ว โหรงเหรง
ขอยืนหยัดด้วยตัวเอง
บรรเลงหัวใจ..ด้วยสองมือ

หมดในความเชื่อมั่น
ความรัก ความฝันที่ยึดถือ
หมดศรัทธาใดๆในเรื่องล่ำลือ
ต่อจากนี้คือ...หนทางแห่งความเป็นจริง!!
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: natnid ที่ กรกฎาคม 01, 2010, 07:51:18 pm
ฉันเป็นเพียงแค่คนคนนึง           
คนที่ไม่เคยรู้ซึ่งว่าความลึกซึ้งเป็นอย่างไร               
และเป็นคนที่ไม่อยากจะเข้าใจ                                   
ว่าทำไมเธอถึงทิ้งกันไปอย่างนี้                                       

จากความรักมันกลายเป็นความเหงา                             
แล้วก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเศร้าเฝ้าทวี                                 
ได้แต่คิดอีกยาวไกลต่อจากนี้                                       
ว่าจะเริ่มต้นยังไงดี ถ้าฉันนี้ไม่มีเธอ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: 张龙 天 [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)] ที่ กรกฎาคม 05, 2010, 08:06:55 pm
ความโศกเศร้าเหงาหงอยลอยในใจ
ความอาลัยถึงรักสมัครสมาน
อยากจะย้อนกลับไปเหมือนวันวาน
ความโศกเศร้ายังร้าวรานในหัวใจ

คิดถึงน้องคนนี้ทุกเวลา
เมื่อน้องยาไม่มาหารู้บ้างไหม
ความหงอยเหงานั้นมากเกินรับได้
เหมือนหัวใจจะขาดออกจากกัน

หนึ่งวันเหมือนหนึ่งเดือนที่ไกลห่าง
หนึ่งสัปดาห์ที่จืดจางเหมือนอาสัญ
หนึ่งเดือนนั้นเหมือนนานนับหมื่นแสนวัน
เมื่อห่างกันนั้นเหงาแทบขาดใจ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ยิ้ม..........เหงา ที่ กันยายน 14, 2010, 03:34:27 pm


สายฝนพรำรำพันตะวันลับ

แสงมืดดับย่างกลายไม่หายเหงา

ในคืนนี้คู่เคียงมีเพียงเงา

กระซิมกล่อมความเหงาที่เงียบงัน

หลังฝนพรำรำพันพระจันทร์ยิ้ม

แสงดาวปริ่มเวหาเวลาเหงา

มองฟากฟ้าราตรีมีเพียงเรา

คิดถึงเขาคนไกลใยจากลา

กระซิบฝากความเหงาหมู่ดาวน้อย

กระซิบบอกมีคนคอยอยากเห็นหน้า

กระซิบทราบคิดถึงเธอทุกเวลา

กระซิบว่าฉันคนนี้คิดถึงเธอ




..............ยิ้ม...........เศร้า......... p17 p17
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้องมะขวิด ที่ กันยายน 19, 2010, 12:02:29 pm

มีเพียงความเดียวดายเป็นเพื่อน
คอยย้ำเตือนไม่ให้เพ้อฝัน
เรามันคนไม่น่าคบไม่น่าผูกพัน
อย่าคิดเกินกว่านั้นต้องเข้าใจ


อยู่อย่างเหงา-เหงาก็ดีแล้ว
ฟังเสียงลมหายใจที่เบาแผ่วและหวั่นไหว
ปิดตัวเองออกจากโลกข้างนอกที่ไกลออกไป
อยู่อย่างเหงา-เหงาไม่มีใครดีกว่าทุกข์ใจเพราะไม่มีใครมองเห็นความสำคัญ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ชายไร้รัก ที่ กันยายน 19, 2010, 05:14:32 pm
ฝากจันทราสายฝนและลมหนาว
ฝากดวงดาวบนนภาส่องไสว
ฝากราตรีมืดมิดอันยาวไกล
คำขอโทษออกจากใจฝากให้เธอ

ไม่ตั้งใจทำให้เป็นแบบนี้
ไม่ได้มีเจตนาเพียงพลั้งเผลอ
ฉันขอโทษขอโทษขอโทษเธอ
ไม่ได้หวังว่าเธอให้อภัย

มันคงหมดเวลาสำหรับฉัน
ที่ใฝ่ฝันอยากมีวันที่สดใส
อยากมีเธออยู่เคียงข้างกันเรื่อยไป
ได้แต่คิดอยู่ในใจเท่านั้นเอง
[/font][/glow][/b]
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 07, 2010, 11:00:22 am

(http://img120.imageshack.us/img120/6753/6509tq9.gif)

กลับเอาหัวใจดวงเดิมดวงเก่า-เก่า
ที่มีแต่เรื่องราว...ของความบอบช้ำ
เจ็บมากพอแล้วหัวใจที่ถูกเขาเป็นฝ่ายกระทำ
จะเจ็บและจดจำ..ความบอบช้ำนี้ไว้ในหัวใจ

หัวใจของฉันดวงนี้
ปิดรับคนอย่างเธอทุกกรณีแล้วนะ..โปรดจำไว้
อย่ามาไถ่ถามหรือแม้แต่..แสดงความเป็นห่วงเป็นใย
เพราะจากนี้..เธอคือตัวอันตรายที่หัวใจไม่อยากพบเจอ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: กวีพเนจร ที่ ตุลาคม 07, 2010, 11:59:39 am

(http://img120.imageshack.us/img120/6753/6509tq9.gif)

กลับเอาหัวใจดวงเดิมดวงเก่า-เก่า
ที่มีแต่เรื่องราว...ของความบอบช้ำ
เจ็บมากพอแล้วหัวใจที่ถูกเขาเป็นฝ่ายกระทำ
จะเจ็บและจดจำ..ความบอบช้ำนี้ไว้ในหัวใจ

หัวใจของฉันดวงนี้
ปิดรับคนอย่างเธอทุกกรณีแล้วนะ..โปรดจำไว้
อย่ามาไถ่ถามหรือแม้แต่..แสดงความเป็นห่วงเป็นใย
เพราะจากนี้..เธอคือตัวอันตรายที่หัวใจไม่อยากพบเจอ

หัวใจดวงเดิมๆ...ดวงนี้
ดวงที่มีคราบน้ำตา...และเสียงร่ำไห้
หัวใจที่ตอนนี้ไม่มีเหลือ...อะไร
แม้แต่เงาของใคร...ที่ใจต้องการ

ออกไปเสียที...
อย่าได้มีแม้ความห่วงใย...ที่หักหาญ
อย่าทิ้งไว้เลยความคิดถึง...ที่ร้าวราน
เก็บออกไปเสียความรักของเธอที่ทรมาน...ฉันไม่ยินดี

หวัดดีคับพี่น่าน หายหน้าไปเสียนานเลย คิดถึงๆ อิอิ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 08, 2010, 07:34:33 pm


^^^ คิดถึงน้องทีเหมือนกันจ้า.. e049
(http://img11.imageshack.us/img11/8683/iqatty.gif)

หมดหน้าที่..ของฉัน..แล้วใช่ไหม
หมดเวลา..ดูแลใจเธอ..แทนเขา
เมื่อเขามา..ฉันก็ควรไป..ใช่หรือเปล่า
เมื่อเธอเหงา..ก็เข้ามา..เพื่อพักใจ

เห็นใจฉันหน่อย..นะเธอ..เห็นใจหน่อย
ใจดวงน้อย..ดวงนี้มันช่าง..อ่อนไหว
เจ็บปวดเป็น..ร้อนหรือเย็น..มันรู้สึกได้
ถ้าเธอคิดจะทำอะไร..โปรดช่วยเห็นใจฉันหน่อยละกัน

(http://img11.imageshack.us/img11/124/a150t.gif)
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: กวีพเนจร ที่ ตุลาคม 08, 2010, 11:17:05 pm

คนเศร้าๆ...เหงาๆ...เข้าใจบ้าง
คนอ้างว้าง...อย่างเดียวดาย...ใครมองเห็น
จึงแต่งกลอน...กรองวาจา...ว่ายากเย็น
กลอนลำเค็ญ...เป็นอย่างไร...ไหนดูที

กลอนเศร้าๆ...เคล้าวาจา...น้ำตาอาบ
หยาดหยดนาบ...คราบน้ำตา...ภาษานี้
เขียนหนึ่งคำ...น้ำหนึ่งหยด...รดวจี
กลอนกวี...นี้เศร้านัก...รักอับปาง
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ ตุลาคม 09, 2010, 02:25:09 pm

(http://img150.imageshack.us/img150/4273/11574321we5.jpg)

ที่เพ้อพร่ำ..รำพัน..ถึงจันทรา
ใช่ตัวข้า..เหว่ว้า..สักเพียงไหน
ที่เพ้อพร่ำ..รำพัน..ถึงฟ้าไกล
ใช่หัวใจ..ของข้า..ไร้ทิศทาง

ที่เพ้อพร่ำ..รำพัน..ถึงดวงดาว
ใช่เหน็บหนาว..ยากไร้..ใครเคียงข้าง
ที่เพ้อพร่ำ..รำพัน..ถึงระยะทาง
ใช่ว่าจะ..เคว้งคว้าง..เพราะร้างเธอ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: กวีพเนจร ที่ ตุลาคม 09, 2010, 03:07:14 pm

ไม่สำคัญ...วันเก่า...ที่เศร้าโศก
แม้ลมโบก...โยกไหว...ใจสะท้าน
แม้ผ่านกี่...เดือนปี...ราตรีกาล
แม้เนิ่นนาน...เพียงไร...ไม่ผันแปร

ไม่สำคัญ...ฉันเศร้า...เหงาตรงนี้
แม้จะมี...เพียงเงา...เฝ้าเป็นแน่
แม้คิดถึง...คะนึงหา...เพียงดวงแด
ก็เศร้าแท้...แก่ใจ...ในกวี
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: Num-Aun ที่ ตุลาคม 09, 2010, 03:36:58 pm
โอ้ความเหงา พาใจ เราเศร้าหมอง
ไร้คู่คิด ไร้คู่ครอง เหงาหนักหนา
กวีเศร้า กลอนเหงา เปลี่ยวอุรา
อยากมีใคร ซักคนมา เข้าใจ
ในยามเหงา รอบกาย ช่างเหน็บหนาว
ดั่งฟากฟ้า ไร้แสงดาว ไม่สดใส
อยู่ลำพัง กับตัว หัวใจ
มิรู้ว่า เมื่อไหร่ จะมีใครซักคน

 p18 p18 p18
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ตุลาคม 12, 2010, 11:21:32 am
ทุกความลับ..ซึมซับไป..ในภาพแต่ง
ทุกอักษร..สื่อแสดง..ว่าแสนล้า
ทุกวลี..มีความนัย..ไม่เอ่ยมา
ทุกบทกลอน..วอนหา..เพียงหนึ่งคน

ทุกค่ำคืน..ฝืนใจ..ให้หลับตา
ทุกนิทรา..เหว่ว้า..และสับสน
ทุกราตรี..มีแค่..ความมืดมน
ทุกความเหงา..เฝ้าตกหล่น..บนหนึ่งใจ

ทุกความฝัน..ฉันนี้..มีเธออยู่
ทุกความจริง..สิ่งที่คู่..คือร้าวไหว
ทุกมายา..ปรารถนา..ได้สุดใจ
ทุกเป็นไป..ไม่มีวัน..ได้ครอบครอง

ทุกนาที..ที่ฉัน..นั้นเขียนแต่ง
ทุกทุกสิ่ง..ยิ่งอ่อนแรง..และเศร้าหมอง
ทุกห่วงใย..ได้แค่..เพียงแอบมอง
ทุกคิดถึง..ซึ่งลอยล่อง..ต้องกล้ำกลืน

ทุกความเหงา..เอาใส่..ไว้ในนี้
ทุกความช้ำ..จำได้ดี..ที่ทนฝืน
ทุกวันนี้..ไร้เรี่ยวแรง..จะแสร้งยืน
ทุกความรัก..มันล้มครืน..เป็น เ ศ ษ ใ จ


+...ผม..เหนื่อยล้า..กับ "ทุกอย่าง"  ...+
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ พฤศจิกายน 11, 2010, 06:53:56 pm
รักเธอ...จากที่แสนไกล
ยิ้มให้...จากมุมที่หม่นหมอง
หลบหนี...จากน้ำตาที่เจิ่งนอง
แอบมอง...จากโลกของคนเดียวดาย

อดกลั้น...จากเสียงสะอื้น
ทนฝืน...จากรอยเหงาของฝันร้าย
ตอกย้ำ...จากเรื่องราวมากมาย
ทุกรนทุราย...จากความโง่เง่า ไม่เจียมตน

เมินหนี...จากภาพบาดตา
เบือนหน้า...จากความเจ็บลึกล้น
ร้องไห้...จากความผิดของตน
เกินทน...จากความอ่อนแอของใจ

จางหาย...จากสายตาเธอ
หยุดเพ้อ...จากนี้ต้องทนให้ไหว
สวนทาง...จากลาได้แล้ว หัวใจ
จากไป...จากไปให้ไกล ไ ม่ ก ลั บ ม า


......เมื่อเธอไม่ต้องการ........ฉันก็ควรจะ...จากไป?....
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: รัตติกาล ที่ พฤศจิกายน 12, 2010, 11:47:16 am


ขอหลบมุม..มานั่งเศร้าอยู่ทางนี้
ในบทกวี..เศร้า-เศร้าบ้างได้ใหม
ตรงที่ฉันอยู่ตรงนี้เหงาแทบขาดใจ
มีแต่โลกออนไลน์..ที่พอให้ระบายไปวัน-วัน

ทำใมความเหงามันเพิ่มขึ้นทุกวินาที
ยิ่งสายลมหนาว..พัดมาก็ไหวสั่น
ทำใมนะ...ถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ทุกวี่วัน
ทำใมหัวใจฉัน..ช่างอ่อนไหว..สิ้นดี




หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: รัตติกาล ที่ พฤศจิกายน 15, 2010, 06:46:58 pm

(http://img87.imageshack.us/img87/9279/61214551389.png)

ความรู้สึกของคนเหงา
ใครจะเข้าใจดี
ว่าความรู้สึกทางนี้
มันมีความหมายยังไง

ได้แค่แอบคิดถึง
มันคงไม่ลึกซึ้งใช่ใหม
แต่ความรู้สึกข้างใน
บอกใครไม่ได้จริง-จริง
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 03, 2010, 07:40:30 pm
หัวใจ...กำลังอ่อนแอ
พ่ายแพ้...ให้แก่ความปวดร้าว
ค่ำคืนนี้...ช่างนานยาว
ฉัน..ไม่รู้จะก้าวผ่าน ได้เช่นไร

ทรมานหลือเกิน..ความรัก
ความรู้สึกที่เก็บกัก เพราะบอกไปไม่ได้
คนแสนดีของฉัน...ฉันเสียใจ
ไม่อยากเห็นคุณเดินกับใคร..ไม่อยากเลย

อยากจับมือ อยากเคียงข้าง
กอดบ้าง อะไรบ้าง...ไม่ใช่นิ่งเฉย
การได้เพียมอง...มันปวดร้าวจังเลย
แต่ฉันก็ไม่กล้าเอ่ย.............
.........เพราะคนไม่คุ้นเคย... ต้อง " เ จี ย ม ตั ว "
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: 张龙 天 [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)] ที่ ธันวาคม 03, 2010, 10:38:33 pm


ดวงดาราฉายส่องต้องน้ำไหว
พาหัวใจให้คิดถึงคะนึงหา
สายลมไหวพาใจหวนถึงแก้วตา
ที่ห่างมาไกลกลับลับตาไป

ใจพี่นี้ยังมีแต่เธอนั้น
ทั้งชีวันพันหมื่นชื่นไฉน
เขาเราคู่อยู่ห่างต่างกันไกล
เศร้าข้างในหัวใจเสียจริงแล

เพราะไม่เหมาะไม่เหมือนไม่คู่กัน
ไม่มีวันสมดังฝันกันแน่แท้
จึงอกหักรักคุดตุ๊ดไม่แล
ขึ้นคานแน่เพราะเธอไม่สนกัน

เราก็แค่กวีเพียงคนหนึ่ง
ไร้ที่พึ่งพักพิงอิงอย่างนั้น
แต่งกลอนเศร้าเหงาจิตคิดผูกพัน
ทุกทุกวันเหงาใจไร้ใครเคียง

หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ ธันวาคม 04, 2010, 02:02:16 pm
ผม...คงเป็นคนมีบาป
สารภาพ...ว่าตัวเองก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่
แต่....ชีวิตนี้..มันทรมาน..เกินไป
เจ็บปวด...จนจะขาดใจ มาหลายที


ทุกสิ่งทุกอย่าง....ที่ฉันรัก
กลับถูกไสผลัก....ให้หลีกหนี
ทำให้ผูกพัน...มากขึ้นทุกที
แต่สุดท้าย..คนคนนี้....ก็ ไ ม่ เ ห ลื อ อ ะ ไ ร


ผม...ยอมละทิ้งหลายอย่าง
ถอยบ้างอะไรบ้าง รอคอยการเริ่มใหม่
แต่เมื่อผมค้นพบ...ที่สุดของหัวใจ
ทำไม?.....ยังพรากเขาไปอีกครา


ต้องทรมานไปอีกแค่ไหน
ถึงจะสาแก่ใจ....คนบนฟ้า
ผมไม่อยากสูญเสียอีกแล้ว...นภา
ได้โปรดคืนเขากลับมา................
........เพียงปรารถนา... ไ ม่ อ ย า ก สู ญ เ สี ย เ ธ อ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: รัตติกาล ที่ ธันวาคม 04, 2010, 03:53:15 pm
ผม...คงเป็นคนมีบาป
สารภาพ...ว่าตัวเองก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่
แต่....ชีวิตนี้..มันทรมาน..เกินไป
เจ็บปวด...จนจะขาดใจ มาหลายที


ทุกสิ่งทุกอย่าง....ที่ฉันรัก
กลับถูกไสผลัก....ให้หลีกหนี
ทำให้ผูกพัน...มากขึ้นทุกที
แต่สุดท้าย..คนคนนี้....ก็ ไ ม่ เ ห ลื อ อ ะ ไ ร


ผม...ยอมละทิ้งหลายอย่าง
ถอยบ้างอะไรบ้าง รอคอยการเริ่มใหม่
แต่เมื่อผมค้นพบ...ที่สุดของหัวใจ
ทำไม?.....ยังพรากเขาไปอีกครา


ต้องทรมานไปอีกแค่ไหน
ถึงจะสาแก่ใจ....คนบนฟ้า
ผมไม่อยากสูญเสียอีกแล้ว...นภา
ได้โปรดคืนเขากลับมา................
........เพียงปรารถนา... ไ ม่ อ ย า ก สู ญ เ สี ย เ ธ อ

(http://img411.imageshack.us/img411/3707/12459385952023.gif)


 :n12: :n12:+1 ซึ้งจัง

ฉันเองก็คงมีบาป
คำสารภาพที่ไม่อยากเอ่ย
ไม่เคยประสพความสำเร็จอะไรเลย
จะโทษฟ้าดินเฉย-เฉย..ก็คงไม่ถูกกัน

บางสิ่งบางอย่างที่ฉันรัก
บางครั้งกลายเป็นอะไรที่ไม่รู้จัก..ซะอย่างนั้น
เวลารักมาก..ก็เกลียดมากได้เช่นกัน
คงเป็นเพราะใจของฉัน..ที่ไม่แน่นอน

ฉันเองก็เคยละิ้ทิ้งหลายอย่าง
ถ้ามันไม่ถูกทาง..ก็อย่ารีบร้อน
หากเหนื่อยนัก..บอกตัวเองให้พักเสียก่อน
แล้วพรุ่งนี้ค่อยจร..จากไป

อย่าคิดว่า..เป็นเรื่องทรมาณ
หากเป็นความต้องการ..สั่งไว้
ให้คิดว่าเป็นเรื่อง..ธรรมดาทั่วไป
เดี๋ยวอาจดี..เดี๋ยวอาจร้าย..เป็นธรรมดา

(สู้ๆนะคะ)
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: 张龙 天 [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)] ที่ ธันวาคม 30, 2010, 04:04:15 pm
                      (http://img87.imageshack.us/img87/9056/58838855.png)
ดวงจันทราดาราฉายลายแวววับ
แต่งประดับค่ำคืนที่สวยใส
แต่ในห้องมีชายหนึ่งนั่งเสียใจ
เพราะหัวใจสลายไปกับตา

"เธอไปหาคนอื่นจะได้ไหม"
"เพราะอะไรถึงได้ทำเช่นนั้นหนา"
"ขอได้โปรดจงไปแล้วอย่ากลับมา
เป็นเพราะว่าฉันยังมีใครในใจ"

อยู่เศร้าเศร้าเหงาหงอยและปล่าวเปลี่ยว
อยู่คนเดียวในนี้ไม่มีใคร
ดูจันทราจากที่ดูสดใส
หมองหม่นไปเพราะใจไม่มีเธอ
หัวข้อ: ขอบใจ จริงๆจากใจ
เริ่มหัวข้อโดย: บุรุษไร้เงาเจ้าน้ำตา ที่ มกราคม 11, 2011, 06:33:02 pm
ต้องขอบใจที่ปลอบ เมื่อฉันเศร้า
                 อยู่เคียงข้างกันเมื่อ ฉันเหงา
                           ที่ตรงนี้จะมีเพียง แต่เรา
                                  ที่ยังเหงา ยัง เศร้าอยู่เดียวดาย
                                                                            ชื่นชมจากใจ (บุรุษไร้เงา เจ้าน้ำตา) ฝากตัวด้วยครับ
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้ำน่าน ที่ มกราคม 15, 2011, 11:31:33 am
ต้องขอบใจที่ปลอบ เมื่อฉันเศร้า
                 อยู่เคียงข้างกันเมื่อ ฉันเหงา
                           ที่ตรงนี้จะมีเพียง แต่เรา
                                  ที่ยังเหงา ยัง เศร้าอยู่เดียวดาย
                                                                            ชื่นชมจากใจ (บุรุษไร้เงา เจ้าน้ำตา) ฝากตัวด้วยครับ

ไม่รู้ว่า บุรุษไร้เงาเจ้าน้ำตา ชื่นชมใคร

 p17..แต่ก็ขอขอบคุณแทนเพื่อนๆพี่ๆน้องๆกวีคลับจ้า  e020
 
ฝากแค่ตัวเหรอค่ะ..หัวใจก็รับฝากนะ e016 e016
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: บุรุษไร้เงาเจ้าน้ำตา ที่ มกราคม 15, 2011, 12:51:25 pm
แม้เป็นชะตาฟ้าลิขิต
         ให้ข้ารักเจ้า เพียงชั่วยาม
              ก็ยังมิอาจ หยุด ให้ รักเจ้า
              หากฟ้าลิขิต ให้ข้ารักเจ้า เพียงหนึ่งวัน
                     ต้วข้า จะขอรักมั่นเพียงเจ้า
                            ยืนยาว  เคียงคู่ พันปี
แม้เป็นเพียง
        สายลมที่พัดผ่าน
              ล่วงเลยไป
                 ด้วยมิอาจหยุดหัวใจ
                         ให้หยุดรัก   
         บุรุษไร้เงาเจ้าน้ำตา
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: natnid ที่ กุมภาพันธ์ 20, 2011, 01:29:09 pm

 
หนึ่งคืนของคนเหงา
กับบทกวีเศร้า~เศร้า  ชวนหวั่นไหว
เรียงร้อยถ้อยคำไป
ในยามที่หัวใจ...
                          คิดถึงใคร..บางคน

    อีกคืนของคนเหงา
มองไปมีแต่ความว่างเปล่า..สับสน
เผชิญกับหนทางสายเปลี่ยว-มืดมนต์
ได้แต่ซ่อนเร้นตัวตน-ห่างไกล...
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ มีนาคม 11, 2011, 09:42:34 am
                                                 รักร้าว
                          
                                   แว่วยินเสียงฟ้าฝนได้รำผึง
          
                                   ดั่งกระหึ่มกู่ร้องครองท้องฟ้า

                                   น้ำตาหลั่งดั่งฝนพรั่งพรายมา
  
                                    เจ็บปวดอุราใจเธอมาเปรอะเปื้อน

                                    

                                   ฝนปางหลังสัญญากลางฤดูฝน                  

                                   กลั่นใจดลคำพูดบาดใจเฉือน

                                   สูขเหนือนทุกข์ยากนักใจลางเลือน  

                                   กายไม่เลื่อนชิดใกล้ไมห่างไกล



                                    ยามเราสองครองรักสมัคจิต

                                    หมายชีวิตเป็นคู่ไม่หวั่นไหว

                                    ไม่รู้ได้รักร้าวเป็นเช่นไร

                                     ถ้าไม่ได้เธอนั้นหลอกลวงกัน



                                      ซึ้งใจเธอแท้จริงที่สอนให้

                                      จะรับไว้ความเจ็บที่ให้ฉัน

                                      ไว้คอยเตือนตัวเองอยู่ทุกวัน

                                       เพ้อรำพันอย่าเจอกันอีกเลย            ..(น่ะเธอ)..      

                                                                
 

                                                        **  น้องโรจน์..สวัสดีทุกๆท่านขอรับกระผม
 
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ มีนาคม 12, 2011, 01:32:08 pm
.....เศร้านักเมื่อเธอจากลา....


      ยามหนาวนี้

               ฉันสูขใจยิ่งนัก

                      สูขที่เธอเคียงข้างกาย

                              แค่เพียงชั่วคราว

                                        การจากลาก็เริ่มต้น

         
               nongrotd......
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: น้องมะขวิด ที่ มีนาคม 13, 2011, 05:06:06 pm

ก า ร เ ดิ น ท า ง อั น เ ห นื่ อ ย แ ส น
ข้ามผ่านดินแดนแห่งความอ่อนล้า
หลงอยู่ในวังวนของทะเลน้ำตา
อีกนานเท่าไหร่จึงจะออกมาได้เสียที


ก า ร เ ดิ น ท า ง อั น เ จ็ บ ป ว ด
เหมือนหินกรวดกรีดตรงนี้
ตรงหัวใจบาง - บางที่มี
ไม่รู้เลยว่าอีกกี่นานปีจึงทำใจ


เ ขี ย น บ ท ก วี ผ่ า น ห ม อ ก ห ม่ น
ม่านน้ำตาหล่นพรมให้
ความพร่ามัวของความรักที่จากไป
ไร้ทางออกใด - ใด .. ของหัวใจที่โรยรา

หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: เด็กหญิง..เอ้ย.. ที่ มีนาคม 16, 2011, 08:22:57 am
กวีเศร้า..ยังเหงาอยู่ไหมหนอ
เราจะช่วยทักทอไออุ่นให้
ขอเพียงแค่รอยยิ้มจากดวงใจ
ให้คนดีได้เก็บไว้เป็นพลัง

เห็นคนดียิ่งเศร้าเรายิ่งห่วง
เห็นคนดีมีบางช่วงที่หวั่นไหว
อยากให้รู้ว่าเราเป็นแรงใจ
พร้อมเกาะกุมมือเธอไว้ทุกเวลา
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: เสียงกระซิบ ที่ มีนาคม 19, 2011, 02:41:00 am
ใครเล่า เข้ามา ทำลายรัก
เจ็บหนัก ความรัก สูญหาย
น้ำตา ไหลริน รักมลาย
ถึงอยู่ เหมือนตาย ทั้งเป็น

เฉกเช่น ฝากงาม ค่ำยาม
สวยงาม คู่ดาว เจ้าก็เห็น
ยามขาด หายหนึ่ง คงหนาวเย็น
ทุกข์เข็ญ ทุกข์เศร้า ทุกข์ระทม
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: ซากุระสีดำ ที่ มีนาคม 19, 2011, 08:22:58 am
กลอนเศร้า-เศร้า ของคนเหงา ซะมากกว่า

จะเรียกว่า กวีผู้นี้ คงไม่ไหว

เหม่อมองฟ้า เห็นจันทรา ในคราใด

เห็นหน้าคน บนฟ้าไกล ที่ใจรอ

มองดารา คราระยับ ประดับแสง

เห็นคลื่นแรง แกล้งทราย ให้ใจท้อ

มองคืนวัน ผันเวลา น้ำตาคลอ

เมื่อไหร่นะ เธอที่รอ จะกลับมา...




หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: เสียงกระซิบ ที่ มีนาคม 19, 2011, 09:11:30 pm
น้ำตา พาช้ำ ระกำ ร่ำไห้
หายไป ซะใจ ไร้ซึ่ง ความรัก
ก็คง หมดสิ้น คำว่า อกหัก
จะได้ รู้จัก คำว่า เย็นชา
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: 张龙 天 [แด่คนช่างฝัน(เฟื่อง)] ที่ มีนาคม 30, 2011, 05:03:44 pm

ความเอ๋ย..........ความรัก
เจ้านั้นจักมีทุกแห่งเลยใช่ไหม
ทุกทุกวันเวลาพาผ่านไป
ความรักเอ๋ย..ล้นใจกันและกัน

วันเอ๋ย.............วันวาน
เมื่อเลยผ่านก็เหมือนว่ามันสั้น
ทั้งที่จริงเป็นปีเดือนหรือวัน
แต่ว่ามันดูสั้นเสียกระไร

ความเอ๋ย..........ความจริง
ที่ฉันนั้นต้องถูกทิ้งเอาไว้
ให้อยู่กับความเหงาล้นหัวใจ
เมื่อฉันไม่มีเธออยู่ข้างกัน

ลาเอ๋ย............ลาจาก
ต้องพัดพรากจากนางฟ้าของฉัน
ลากันแล้วลาลบไม่พบกัน
ลานางฟ้าคนนั้นที่แสนงาม
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ มิถุนายน 18, 2011, 09:47:46 pm
  @วอนจันทร์

ริ้วนภาสวยงามยามค่ำคืน
ดาวระรื่นชื่นบานกลางเวหา
แสงจันทร์นวลชวนอึ้งซึ้งนัยน์ตา
ทั่วท้องฟ้าเพลิดพริ้งยิ่งน่ามอง

เหตุไฉนคืนนี้ข้าเศร้าซึม
กลับนั่งขรึมครุ่นคิดเรื่องเราสอง
ผวาใจนวลน้องหวังไว้ครอง
หลุดลอยล่องจบสิ้นหลีกหนีไกล

จึงขอวอนจันทร์เจ้าได้โปรดเถิด
บรรดาลเกิดแสงแห่งระกสกาวใส
ฟ้าโอบล้อมเมฆหมอกครอบดวงใจ
อุ้มรักไว้สองเรานี้นิรันดร์กาล
.....น้องโรจน์...

หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ มิถุนายน 18, 2011, 09:59:40 pm
                                @เสียดาย@


                 เสียดายรักพักรมอบกรอบดวงจิต
                 พวังคิดเวทนาน่าสงสาร
                 ดวงใจน้อยครวญใคร่ไร้เบ่งบาน
                 ต้องร้าวรานระทมตรอมตรมใจ

                 เสียแรงรักร้อยเรียงราวหลายปี
                 เวลาที่พิสูจน์คอยบอกให้
                 ความมั่นคงซื่อตรงพร้อมหทัย
                 หนึ่งเวทีหนึ่งใจมอบกำนัล

                         .............น้องโรจน์..........
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ มิถุนายน 19, 2011, 08:46:41 am
                                          #ฝังใจ#
                         
                          คืนจันทร์เจ้าเต็มดวงหนาวเย็นยิ่ง
                          นั่งนิ่งเงียบเรียบเรียงใจเศร้าหมอง
                          ขันใบหนึ่งเตรียมไว้พร้อมสำรอง
                          น้ำตานองบางคำสะดุจใจ

                          คำที่เธอพร่ำบอกกรอกหูนั้น
                          ถึงตัวฉันให้หาพารักใหม่
                          เปิดหน้าต่างดวงตานำพาใจ
                          ถ้ามีใครมาเยือนคงไม่แย่
 
                          เพียงแค่ฟังน้ำตาหลั่งไหลริน
                          เมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่แยแส
                          จิตรันทดแตกร้าวคล้ายอ่อนแอ
                          จึงพ่ายแพ้เพราะเธอทำร้ายใจ

                          ตั้งแต่ดึกจวบจนใกล้ย่ำรุ้ง
                          คิดหมายมุ่งเรื่องรักในครั้งใหม่
                          ดวงจิตนี้ใครเล่าจะเข้าใจ
                          ปิดดวงตาปิดใจไม่รับฟัง

                          ต่อแต่นี้บอกเลยฉันเหนื่อยนัก
                          อยากจะพักรรักนี้ไว้เบื้องหลัง
                          เมื่อเวลาผ่านไปไม่จีรัง
                          ยังจะฝังฝากใจไว้กับเธอ


                                       .....น้องโรจน์.....           
       
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ มิถุนายน 19, 2011, 08:53:33 am
                         !!!! ครวญใคร่ !!!!!

                 รักหนักแน่นหน่วงเหนี่ยวมีใครรู้
                 ปวดร้าวอยู่เนืองนิจเท่าที่เห็น
                 ผู้ใดจะมาห่วงหาคนลำเค็ญ
                 ดั่งคราวเช่นบัดนี้ช่างเวทนา

                  มีใครบ้างห่วงจิตที่สิ้นหวัง
                  หัวใจพังเท่าไรฤาเคยว่า
                  ผู้ใดคิดอย่างไรมินำพา
                  ขอแก้วตาเข้าใจเท่านั้นพอ

 
                              .......น้องโรจน์......             
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ มิถุนายน 22, 2011, 12:53:38 pm
                                                        @ ทิ้วใจ @


                                          เสียงโหยหวน ฉันร่ำไห้ ใจเธอรู้
                                  ฉันยังอยู่ จำสู้ทน ปนความเจ็บ
                                  เช้าเย็นย่ำ คร่ำครวญใคร่ ไม่มีเข็ด
                                  น้ำตาเล็ด ตกในใจ นี้มานาน

                                   แต่ก่อนนั้น เราคู่เคียง เรียบเรียงฝัน
                                   รอด้วยกัน อีกสิบปี รีบรับขาน
                                   มาบัดนี้ ตัวเธอนั้น กลับรนราน
                                   ฝันร้าวฉาน แตกกระจาย มาบัดดล

                                    เธอทอดทิ้ง หัวใจฉัน นั้นจริงไหม           
                                    บอกกันได้ ฉันไม่ว่า ไม่สับสน
                                    ว่าความจริง หรือความฝัน หรือเล่ห์กล
                                    หลอกลวงคน ที่จริงใจ เสียดายเธอ

                                    อยากเพียงรู้ ใจเธอคิด อย่างไรหนอ
                                    ฉันจะรอ คำตอบบอก ความเสนอ   
                                    ณ.บัดนี้ ฉันทุกทิ้ง จริงหรือเธอ
                                    ครวญพร่ำเพ้อ ใจฉันนั้น ไม่ด้านพอ

           
  " เสียทุกอย่างมามากแล้วช่างมัน เสียน้ำตาก็เท่านั้นช่างใจ ใครจะรู้ใครจะเห็นว่าใจฉันนั้นเป็นเช่นไร มันแหลกราน "


                                                                      ...............น้องโรจน์...................
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ กันยายน 18, 2012, 09:55:32 am
คืนเวิ้งกับดวงใจอักษรา..........

๐ คืนเวิ้งหวิวใจหม่น....
ไร้คนคอยเคียงข้าง
เดินเดี่ยวเปลี่ยวอ้างว้าง
แม้หนทางมีผู้สัญจร
ตกอยู่ในสภาพได้รับรู้
ยังสู้ได้สภาพที่ไร้ขอน
มีแค่ดินสอและบทกลอน
วาดอักษรหนุนใจไว้พักพิง

๐ ดวงใจอักษรา....
คืออักษราดวงใจในทุกสิ่ง
แต่ดวงใจปล่อยให้ลอยทิ้ง
คงนิ่งทั้งอักษราทั้งดวงใจ
คืบคานของช่วงห้วงเวลา
ขอพาชีวิตสถิตใหม่
อักษราเก่าจำต้องเผาไป
วาดใหม่ให้ดวงใจอักษรา

๐ ดวงใจอยู่กับอักษร....
ยังเว้าวอนอ้อนฝันหา
อยู่แห่งหนไหนใคร่พบพา
ติดตามอักษราแห่งดวงใจ

๐ คืนเวิ้งในใจหม่น....
ยังค้นหาอักษราแห่งดวงใจ

นกฮูก สีฟ้า....
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ กันยายน 18, 2012, 09:57:03 am
..............เช้าฤดูกาล..............

แสงอาทิตย์คงค้างตรงขอบตะเข็บฟ้า

มวลเมฆมาบดบังขังแสงได้

บรรยากาศคราบหม่นบนฟ้าไกล

ความสดใสติดอยู่ประตูกาล

สายฝนเริ่มเล่นร้องระบำ

ในลำนำทั่วฟ้าร้องคล้อยขาน

ลมพลิ้วแผ่วโบกพัดเอื้อนทัดทาน

คงอีกนานที่แสงส่งแรงเยือน

.... นกฮูก สีฟ้า
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ กันยายน 18, 2012, 09:59:24 am
ทางเบี่ยง....

หน่วยความจำยังค้างระหว่างแยก
กาลแทรกจิตเปลี่ยนเบี่ยงทั้งสอง
ความรู้สึกดีที่เราเคยประคอง
จำต้องแยกทางตรงกลางใจ

นกฮูก....
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: นกฮูก สีฟ้า ที่ กันยายน 18, 2012, 10:05:54 am
....แค่ระลึกถึง เธอ....

๐ ฉันเห็นเธอเดินเคียงข้าง
ตอนความอ้างว้างก่อวาดฝัน
ภาพที่เห็นเป็อยู่อิงคู่กัน
ปราศจากฉากกั้นม่านควันไฟ
โอบจิตกายฉายด้วยจันทร์
ภาพเหล่านั้นพลันหายคืนสายใหม่
ความทรงจำกำลังเดินทางไกล
ทิ้งดวงใจให้เศร้าเหงาระทม

๐ จะปล่อยฝันนั้นได้หรือไม่
ถ้าใจนั้นหายไปกลับสายลม

นกฮูก สีฟ้า...

เนื้อเพลง.....Only reminds me of you

I see you, beside me
It?s only a dream
A vision of what used to be
The laughter, the sorrow
Pictures in time
Fading to memories
How could I ever let you go
Is it too late to let you know

(MYMP)
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ กันยายน 21, 2012, 10:34:45 pm


กลอนบทนี้แด่ความเหงา
ฉลองให้ความเศร้า ความอ่อนล้า
ขอบคุณ..ที่ไม่เคยหนีฉันไปสักครา
เพราะมันทำให้ฉันด้านชา ไ ม่ มี หั ว ใ จ


ก่อนบทนี้คงไม่แสนเศร้า
เพราะกวีไม่ได้เหงา มากเท่าไหร่
และกลอนบทนี้ " ไ ม่ มี อ ะ ไ ร "
เพราะกวี " ไ ม่ มี หั ว ใ จ " จะแต่งกลอน
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ กันยายน 21, 2012, 10:51:06 pm


โลกไม่ได้มืดหม่น
หากแต่ผู้คน หม่นหมอง
โลกเป็นไปตามครรลอง
หากแต่ผู้คนเรียกร้อง มากไป


โลกหมุนไปอย่างเก่า
หากแต่ชีวิตเรา เริ่มต้นใหม่
โลกเป็นแบบนี้ไม่ต่างไป
ที่เปลี่ยนน่ะ มีแต่หัวใจ ..ของผู้คน


โลกของฉันยังเป็นเหมือนเก่า
แค่เพียงอัดแน่นไปด้วยความเหงา ความสับสน
เมื่อเธอเปลี่ยนใจ เพื่อไปรักใครอีกคน
ฉันก็ทำได้แค่ทน จนวันหนึ่ง..ซึ่งลบลืม
หัวข้อ: Re: กลอนเศร้า-เศร้า ของกวีเหงาคนหนึ่ง
เริ่มหัวข้อโดย: อคิรา ที่ กันยายน 28, 2012, 09:18:52 am
อาจเพราะผิดหวังมาหลายครา
กลอนรักที่ฉันแต่งออกมา...ยิ่งไร้ความหมาย
เจ็บปวดกับรักแต่ละครั้ง...เจียนตาย
อารมณ์เพ้อฝันจึงหายไป...ตามประสบการณ์

ไม่มีอีกแล้ว...รักนิรันดร์
เหลือเพียงความเบื่อหน่ายในความฝัน...เฝื่อนหวาน
ไม่อยากมีอีกแล้วความเจ็บปวด...รำคาญ
ขอปิดใจไว้ตลอดกาล...จากความจริง