กลอนวันที่ 26 มิ.ย.ของทุกปี เป็น "วันสุนทรภู่"

แทบเท้าสุนทรภู่ โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
ปางนิราศขาดรักมาหักร้าง
หนาวน้ำคำน้ำค้างเมื่อกลางคำ
จะจี่เจื้อยจักจั่นหวั่นประจำ
ที่เคยชื่นกลับช้ำไม่ฉ่ำโชย

เคยลำนำฉ่ำฉะนี้เพลงปี่น้อย
มาสะท้อนขาดห้วนไม่หวนโหย
โอ้เคยดอมหอมด่วนลำดวนโดย
มาราโรยหอมร้างไปห่างเรือน

เพลงขลุ่ยครวญเพียงคลอพอคลับคล้าย
คิดว่าเหมือนว่าละม้ายก้ไม่เหมือน
สิ้นสุนทรภู่ท่านพาลสะเทือน
กลอนก็เกลื่อนกลาดกลายประกายกลอน

รำลึกคุณครุ่นคำมาคร่ำคิด
เอกสิทธิ์เอกศักดิ์เอกอักษร
เทิดท่านไว้ในสวรรค์อันบวร
กรุ่นกำจรกลอนประจำยังกำจาย

ค่ายร่ายคำเรียงคำรายความคิด
เนรมิตเป็นวิมานประมาณหมาย
พิณสายรุ้งเริงร่ำจำเรียงราย
ร่ำระบายร่ายระบำบำบวงบรรพ์

บำบวงแก้วกวีกานท์บันดาลเกิด
ลือกระฉ่อนกลอนเฉิดเชิงฉายฉัน
คำกวีไหววิเวกเศกวงวรรณ
ศรีสุพรรณศิลปะเพิ่มเพียรเจิมพร

คือเพชรสายพรายแสงแห่งภาษา
ปลุกชีวิตปลิดชีวาพาไหว่อ่อน
ตะวันเรืองโรยรามารอนรอน
หวนสะท้อนให้สะท้านสายธารไทย

คอยลอยเลื่อนวังหลังมาวังหลวง
ผลัดแผ่นดินผลัดดวงก็ร่วงได้
ยิ่งหนามเจ็บเหน็บจับคับแคบใจ
เหมือนนกไร้รังร่อยต้องลอยเรือ

แต่กาพย์กลอนไม่กลายประกายกล้า
คนนับหน้านอกในทั้งใต้เหนือ
ผลัดแผ่นฟ้าฟ้าฟื้นขึ้นเอื้อเฟื้อ
พระจอมเจิมจุนเจือเมื่อจวนเจียน

คำแปลคำเรียงคำร้อยความคิด
เป็นชีวิตเป็นประวัติฉวัดเฉวียน
ฝากคำน้อยค่อยประณตจดจำเนียร
ต่างธูปเทียนเทิดทูนท่านสุนทร

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
เนื่องในวันสุนทรภู่ 26 มิถุนายน
จากหนังสือ เรียงร้อยถ้อยคำ หน้า 79-81