รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนวันสำคัญ => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มกราคม 30, 2014, 01:15:19 pm

หัวข้อ: กลอนวาเลนไทน์ ตอน ดินแดนไร้รัก
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มกราคม 30, 2014, 01:15:19 pm
กี่วา...เลนไทน์...ผ่านพ้น
กี่หนาว...เฝ้าทน...ร้องหา
กี่ฝน...กี่พร่าง...น้ำตา
กี่ร้อน...กี่ลา...หัวใจ

รอช่อ...ดอกไม้...จากเธอ
รอเก้อ...เพ้อหา...คว้าไขว่
รอจน...รู้เจ็บ...เหน็บใน
รอรัก...มักใฝ่...ได้รอ

อยู่เดียว...เดี่ยวโดด...โลดแล่น
อยู่แดน...ร้างรัก...พักขอ
อยู่เพียง...เอกา...คว้าพอ
อยู่อย่าง...ร้างข้อ...ท้วงติง

ไม่ต้อง...ล่องมา...ลาลับ
ไม่ต้อง...หวนกลับ..นับนิ่ง
ไม่ต้อง...ลองใจ...ไร้จริง
ไม่ต้อง...ยื่นอิง...อุ่นไอ

พอเถิด...ความรัก...แห่งท่าน
พอเถิด...ขอพาล...ขอไล่
พอเถิด...ข้าเจ็บ...เหน็บใน
พอเถิด...กลับไป...สู่แดน

ชินแล้ว...กับวา...เลนไทน์
ชินความ...ขมไหม้...ฝังแน่น
ชินรส...รักร้าง...ห่างแฟน
ชินจน...ขึ้นแท่น...แสนซม
หัวข้อ: Re: กลอนวาเลนไทน์ ตอน ดินแดนไร้รัก
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มกราคม 30, 2014, 01:37:22 pm
เจ้าชิน...เจ้าเจ็บ...อันใด
ตรมไหม้...ไยเล่า...เฝ้าขม
เจ้าชิน...ความร้าว...ระบ่ม
เจ้าห่ม...เพียงขื่น...ฝืนไย

ข้ามา...หาแล้ว...ความรัก
มาพัก...มาพึ่ง...พิงได้
ข้ามี...แต่มอบ...ชอบใจ
ข้าหา...ยื่นไฟ...ให้ตรม

ไยเจ้า...มิหมาย...ในข้า
วันวา...เลนไทน์...ไล่ถม
ไสผลัก...ข้าด้วย...อารมณ์
ฝังจม...ความเกลียด...ทำไม

เจ้าผิด....หรือข้า...ผิดแน่
อันแผล...เจ็บเจ้า...ที่ได้
เจ้าผิด...เพราะหลง...ดงไฟ
หรือข้า...ยื่นให้...ผิดคน

ความรัก...มีค่า...ด้วยรัก
ความรัก...หรือหัก...ใจป่น
ความรัก...หรือเพิ่ม...ทุกข์ทน
ความรัก...ล้วนท้น...คนปอง

เจ้าผลัก...เจ้าชัง...ความรัก
เจ้าหัก...ใจห่าง...ร้างข้อง
เจ้าหมาย...ปิดขัง...จำจอง
หัวใจ...ผุดผ่อง...ต้องตรม

ออกมา...เถิดพ้น...ดินแดน
ที่แสน...คลั่งขื่น...ดื่นขม
ออกมา...สู่ข้า...อย่าจม
กลับเจ็บ...เหน็บขม...ซมซาน
หัวข้อ: Re: กลอนวาเลนไทน์ ตอน ดินแดนไร้รัก
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ กุมภาพันธ์ 02, 2014, 07:47:33 pm
ข้าไม่...ต้องการ...ท่านแล้ว
ขอแคล้ว...จากนี้...ลี้ผ่าน
ข้าไม่...หมายมี...วิญญาน
ที่แสน...ร้าวราน...ต่อไป

ขออยู่...อย่างไร้...ความรัก
ขอหัก...สัมพันธ์...ท่านให้
ดินแดน...ร้างรัก...พักใจ
ออกไป...ให้พ้น...ถิ่นเรา

ความรัก...หรือมี...คุณค่า

ความรัก...ล้วนพา...ความเศร้า
ความรัก...หรือช่วย...บรรเทา
โรคเหงา...อย่างคำ...กล่าวมา

ขอเหงา...ลำพัง...วังเวง

เฝ้ากอด...ตัวเอง...เว่หว้า
เพราะเจ็บ...เหน็บใน...อุรา
ยังสา...ยังแสบ...ไม่คลาย

ณ ดิน...แดนแสน...มืดหม่น

มิขอ...ปะปน...กลสาย
อันแสง...แห่งรัก...ทักทาย
ปิดตาย...เพียงท่าน...ความรัก


หัวข้อ: Re: กลอนวาเลนไทน์ ตอน ดินแดนไร้รัก
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ กุมภาพันธ์ 07, 2014, 04:38:23 pm
ปิดตาย...เพียงข้า...งั้นหรือ
ยึดถือ...โทษผิด...คิดหัก
ฟูมฟาย...งายงม...จมปลัก
เสียหลัก...เพียงหน...พ่นคำ

รักย่อม...ดีกว่า...การเกลียด

รักย่อม...ละเมียด...ชื่นฉ่ำ
รักหรือ...ทำโศก...ระกำ
รักหรือ...หลอกอำ...ย่ำใคร

รักย่อม...คงคำ...ว่ารัก
ตระหนัก...ข้อนี้..หรือไม่
กระหน่ำ...คำโทษ...โปรดไป
ก็ไร้...สำคัญ...นั่นจริง

เชิญเถิด...เชิญเจ้า...อยู่เถิด
เชิญเทิด...ทูนไว้...ให้นิ่ง
ดินแดน...แสนร้าง...รักอิง
อย่าว่า...ข้าทิ้ง...แล้วกัน
หัวข้อ: Re: กลอนวาเลนไทน์ ตอน ดินแดนไร้รัก
เริ่มหัวข้อโดย: เศษเดนคนหนึ่ง ที่ กุมภาพันธ์ 11, 2014, 07:43:30 pm
เจ้าชิน...เจ้าเจ็บ...อันใด
ตรมไหม้...ไยเล่า...เฝ้าขม
เจ้าชิน...ความร้าว...ระบ่ม
เจ้าห่ม...เพียงขื่น...ฝืนไย

ข้ามา...หาแล้ว...ความรัก
มาพัก...มาพึ่ง...พิงได้
ข้ามี...แต่มอบ...ชอบใจ
ข้าหา...ยื่นไฟ...ให้ตรม

ไยเจ้า...มิหมาย...ในข้า
วันวา...เลนไทน์...ไล่ถม
ไสผลัก...ข้าด้วย...อารมณ์
ฝังจม...ความเกลียด...ทำไม

เจ้าผิด....หรือข้า...ผิดแน่
อันแผล...เจ็บเจ้า...ที่ได้
เจ้าผิด...เพราะหลง...ดงไฟ
หรือข้า...ยื่นให้...ผิดคน

ความรัก...มีค่า...ด้วยรัก
ความรัก...หรือหัก...ใจป่น
ความรัก...หรือเพิ่ม...ทุกข์ทน
ความรัก...ล้วนท้น...คนปอง

เจ้าผลัก...เจ้าชัง...ความรัก
เจ้าหัก...ใจห่าง...ร้างข้อง
เจ้าหมาย...ปิดขัง...จำจอง
หัวใจ...ผุดผ่อง...ต้องตรม

ออกมา...เถิดพ้น...ดินแดน
ที่แสน...คลั่งขื่น...ดื่นขม
ออกมา...สู่ข้า...อย่าจม
กลับเจ็บ...เหน็บขม...ซมซาน

เจ้าจากไปถิ่นใดเล่ายอดรักข้า
ใยไม่ลาก่อนจะไปเหมือนใจผลาญ
ก่อนหน้ามีเธอสุขสำราญ
แต่บัดนี้ใจร้าวรานเมื่อไร้เธอ