เมื่อหนึ่งคนก้าวเดินออกมาไกล
ก็ไม่ต้องแปลกใจ ถ้าเขาหมดซึ่งความทรงจำดีๆ
จะไปรั้งให้เขากลับคืนมา ณ จุดที่เคยมี
คงไม่ดี ทำใจซะทีเลิกเพ้อครวญหา
ให้โอกาสตัวเองอีกสักครั้ง
ชีวิตที่เหลือยังเริ่มต้นใหม่ใฝ่ก้าวหน้า
คนหนึ่งคนจากไป ใช่เราหมดซึ่งคุณค่า
หันกลับมามองตัวเองและสิ่งที่ขาดหาย
สิ่งที่เธอเพ้อพร่ำครวญหา
อาจเป็นแค่สิ่งลวงตามายากาย
หากเป็นสิ่งเน่าเฟะสมควรหรือต้องปองหมาย
ให้เขาไปถ้าเขากระหายต้องยอมที
เนื้อตัวเรา ใจเราย่อมรู้
อย่าเอาความอดสู มาครอบงำชะตานี้
ดูใครเขาอย่าแค่หมายตาสักว่าดี
คำโบราณนี้ ดูดีๆ คลำทั้งทีให้ถ้วนทั่ว
เมื่อเวลาผ่านพ้นไป
เธออาจแปลกใจที่ทำอย่างนั้น
หลงละเมอพร่ำเพ้ออยู่ทุกวัน
เพิ่งจะรู้ว่ามันน่าชิงชัง
