Poem ห้องรับรอง > ขอให้เพื่อนช่วยแต่งกลอนให้

ขอความช่วยเหลือ ให้ถอดความหมายกลอนพระอภัยมณี

<< < (2/2)

v.nefertali:
ฝ่ายนางผีเสื้อสมุทรที่สุดโง่---ฝ่ายนางยักษ์ที่ถูกอุบายลวงของพระอภัยมณีผู้เป็นสามี/// ไปนั่งโซเซาอยู่ริมภูผา---นั่งอ่อนแรงอยู่ริมผากลางป่า

ขอชีวิตพิษฐานตามตำรา --- วอนขอชีิวิต อธิษฐานตามที่พระอภัยมณีบอกมา--/// ต้องอดปลาอดนอนอ่อนกำลัง--ว่าต้องอาหารและห้ามนอน จนอ่อนกำลัง

ได้สามวันรันทดสลดจิตต์ ----อดทนจนครบสามวันมาได้ตามคำแนะนำ-/// เจียนชีวิตจะเด็ดดับไม่กลับหลัง---ทั้งหิวและล้าจนแทบจะขาดใจ

อุส่าห์ยืนฝืนใจให้ประทัง---นางค่อยๆฝืนลุกขึ้น ///ค่อยเซซังซวนทรงไม่ตรงตัว---ด้วยความที่แทบไร้เรี่ยวแรงจึงเซไป

เห็นลูกไม้ในป่าคว้าเข้าปาก ---พอเห็นลูกไม้ป่าก็คว้ามากิน/// กำลังอยากยืนขยอกจนกลอกหัว---ด้วยความหิวก็ต้องกินประทังชีวิต พยายามกลืนทีละนิด......................(((((ขยอก ๒ [ขะหฺยอก] ก. อาการที่ค่อย ๆ กลืนอาหารที่คับคอลงไปทีละน้อย,

ที่มืดอดหน้าตาลายค่อยหามัว ---พอนางได้อาหาร ที่ตาลาย ก็ค่อยดีขึ้น /// คิดถึงผัวเหยาะย่างมากลางไพร--จึงคิดถึงพระอภัยมณี

ถึงประตูคูหาเห็นเปิดอยู่ ---พอนางยักษ์กลับมาเห็นประตูเปิดอยู่//// เอ๊ะอกกูเกิดเข็ญเป็นไฉน---ก็ตกใจ

เข้าในห้องมองเขม้นไม่เห็นใคร ---เข้ามาในถ้ำก็ไม่พบผัวและลูก /// ยิ่งตกใจเพียงจะดิ้นสิ้นชีวี---นางยักษ์ยิ่งตกใจแทบสิ้นชีวิต

แลดูปี่ที่เป่าเล่าก็หาย --- มองไม่เห็นปี่ของพระอภัยมณี/// นางยักษ์ร้ายรู้ว่าพากันหนี--นางยักษ์รู้ว่าพระอภัยมณีกับลูกพากันหนีไปแล้ว

เสียน้ำใจในอารมณ์ไม่สมประดี --- เสียใจ /// สองมือตีอกตูมฟูมน้ำตา--ฟูมฟาย ตีอกชกตัวเอง

ลงกลิ้งเกลือกเสือกกายร้องไห้โร่ ---ลงไปนอนร้องไห้เกลือกกลิ้งอยู่พื้นห้อง --/// เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหา--เสียงร้องไห้โฮดังทั่ว

พระรูปหล่อพ่อคุณของเมียอา --- พ่อรูปงามของเมีย /// ควรหรือมาทิ้งขว้างหมองหมางเมีย---ทำไมท่านต้องมาทิ้งเรา

คืนนี้พักก่อน นะน้องตึ๋ง  e019

ดินหญ้ากาช้ำ:
ลงกลิ้งเกลือกเสือกกายร้องไห้โร่ (ลงเกลือกลิ้งกับพื้นร้องไห้)
เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหา (เสียงโฮลั่นถ้ำ)
พระรูปหล่อพ่อคุณของเมียอา (พระอภัยมณีของเมีย)
ควรหรือมาทิ้งขว้างหมองหมางเมีย (ควรแล้วหรือที่ทิ้งเมียไป)

ทั้งลูกน้อยกลอยใจไปด้วยเล่า (ทั้งลูกสินสมุทรก็เอาไปด้วย)
เหมือนควักเอาดวงใจน้องไปเสีย (เหมือนควักเอาดวงใจของน้องไป)

ถึงแปดปีนี่แล้วไม่แคล้วคลาด (8ปีแล้วที่เราไม่จากกัน)
เคยร่วมอาสน์อกอุ่นพ่อคุณเอ๋ย (เคยร่วมเตียงเคียงอกกัน)
ตั้งแต่นี้น้องจะได้ผู้ใดเชย (ตั้งแต่นี้น้องจะอยู่กับใคร)
เหมือนพระเคยคู่เคียงเมื่อเที่ยงคืน (เหมือนกับพี่เมื่อยามเที่ยงคืน)

เสียแรงรักหนักหนาอุตส่าห์ถนอม (เสียงแรงที่รักนักหนา)
สู้อดออมสารพัดไม่ขัดขืน (สู้อดทุกอย่างไม่เคยขัด)
ช่างกระไรใจจืดไม่ยืดยืน (นี่อะไรใจดำไม่ยั่งยืน)
นางสะอื้นอ้าปากจนรากเรอ (นางผีเสื้อจึงสะอื้นจนอาเจียนและเรอ)

ด้วยแรงน้อยถอยทบสลบหลับ (เพราะแรงไม่มีจึงสลบไป)
แล้วก็กลับพลิกฟื้นตื่นเผยอ (แล้วก็ฟื้นตื่นขึ้นมา)
ร้องเรียกลูกผัวเฟือนเหมือนละเมอ (ร้องเรียกสินสมุทรกับพระอภัยไปทั่วดั่งคนละเมอ)
ไม่เห็นเธอทอดกายดังวายปราณ (ไม่เห็นพระอภัยนั่งอยู่นางผีเสื้อแทบสิ้นลม)

ระกำอกหมกมุ่นหุนพิโรธ (เจ็บอกจนโกรธ)
กำลังโกรธกลับแรงกำแหงหาญ (ความโกรธเพิ่มกำลังอย่างมากมาย)
ประหลาดใจใครหนอมาก่อการ (ด้วยแปลกใจว่าใครมาช่วยนำพาพระอภัยหนีไป)
ช่างคิดอ่านเอาคู่ของกูไป (ที่คิดเอาพระอภัยไปของนางไป)

ศิลานี้ที่มนุษย์จะเปิดนั้น (ก้อนหินนี้มนุษย์ที่เปิด)
สักหมื่นดันก็ไม่เกรงข่มเหงกู (สักหมื่นคนก็ไม่อาจจะสู้อาคมของนางได้)

พลางรำพึงถึงจะไปไม่ไกลนัก (พระอภัยคงจะไปไม่ไกลนัก)
จะตามหักคอกินเหมือนชิ้นหมู (จะตามไปหักคอให้เหมือนชิ้นหมู)
โมโหหุนผลุนออกนอกประตู (โมโหมากรีบออกนอกถ้ำ)
เที่ยวตามดูรอยลงในคงคา (รอยไปตามดูรอยที่นำพาพระอภัยสู่ทะเล)

กระโดดโครมโถมว่ายสายสมุทร (แล้วกระโดดลงแหวกว่ายในทะเล)
อุตลุดดำด้นเที่ยวค้นหา (ดำพุดดำว่ายเที่ยวค้นหา)
ไม่เห็นผัวคว้าไปได้แต่ปลา (ไม่พบพระอภัยนอกจากปลา)
ควักลูกตาสูบเลือดด้วยเดือดดาล (นางจึงคลักลูกตากินเลือดด้วยความแค้นคั่ง)

ค่อยมีแรงแผลงฤทธิคำรณร้อง (จนมีแรงแผลงฤทธิ์แล้วแผดเสียง)
ตะโกนก้องเรียกหาโยธาหาญ (ตะโกนเรียกเหล่าทหารของนางมาหา)
ฝ่ายปีศาจราชทูตภูตพรายพาล (พวกปีศาจ ภูต พราย ฝ่ายพาล)
อลหม่านขึ้นมาหาในสายชล (ก็วุ่นวายขึ้นมาหานางในทะเล)

อสุรีผีเสื้อจึงซักถาม (นางผีเสื้อจึงเริ่มถาม)
มึงอยู่ตามเขตแขวงทุกแห่งหน (ว่าพวกมึงอยู่ทั่วทุกเขตแขวงนี้)
เห็นมนุษย์นวลละอองทั้งสองคน (เห็นมนุษย์รูปงามสองคน)
มาในวลวังบ้างหรืออย่างไร ฯ (ผ่านมาในนี้บ้างหรือไม่อย่างไร)


*** ความจริงกลอนของท่านสุนทรภู่เนี่ย อ่านง่ายนะจ๊ะ ความหมายก็ไม่ยาก พี่ว่าน้องน่าจะทำได้นะ พวกพี่ก็แปลกันไม่เยอะหรอกจ้า เพราะความหมายมันง่ายๆ
ลองทำดูดีกว่า มารอพวกพี่เนี่ย อาจไม่ทันส่งครูนะ เพราะเยอะมากๆ เอาเป็นว่าอันไหนไม่ได้จริงๆดีกว่าค่อยมาถามเนอะ ***

ปล. พี่จะแปลศัพท์ยากๆให้ล่ะกัน  p17

ดินหญ้ากาช้ำ:
* นางผีเสื้อเหลือโกรธโลดทะลึ่ง   โตดังหนึ่งยุคุนธร์ขุนไศล (โตดังยุคนธรภูเขาหินใหญ่)

* พระอภัยใจหายไม่วายเหลียว   ให้เปล่าเปลี่ยวนัยนาเพียงอาสัญ (ตา/ตาย)

แล้วเผ่นโผนโจนลงทะเลลม   พระปรารมภ์เรียกไว้ก็ไม่ฟัง (ครุ่นคิด)

* ฝ่ายผีเสื้อสมุทรไม่หยุดหย่อน   ครั้นลุยอ่อนอุส่าห์ว่ายสายกระสินธุ์ (น้ำ)

กระโจมโจนโผนโผชโลธร  คลื่นกระฉ่อนฉาดฉานสะท้านมา ฯ (ทะเล)

เรียกลูกสาวคราวนี้พ่อจะมรณา   เจ้าช่วยพาภูวไนยไปให้พ้น (พระเจ้าแผ่นดิน ในที่นี้ คือพระอภัยมณี)

ด้วยเห็นแม่แต่รูปนิมิตต์ไว้   สงไสยใจออกขวางกลางคงคา (รูปจำแลง)

จึงเสแสร้งแกล้งว่าข้าไม่เชื่อ   จะฉีกเนื้อกินเล่นเป็นภักษา (อาหาร)

แม้พบอาย่าปู่อยู่เป็นสุข   บรรเทาทุกข์ภิญโญสโมสร (สุขยิ่งขึ้นไป)

     * อสุรีผีเสื้อเหลือจะอด   แค้นโอรสราวกับไฟไหม้มังสา (เนื้อ)




1

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[*] หน้าที่แล้ว

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 
There was an error while thanking
Thanking...
กลับไปในรูปแบบจริง