รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนประชด => ข้อความที่เริ่มโดย: แค่คนคนนึง ที่ มีนาคม 14, 2011, 06:07:59 pm

หัวข้อ: "ประชาธิปไตย"...ใครก็อ้าง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มีนาคม 14, 2011, 06:07:59 pm
ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
ข้าขออย่างเอ็งขออย่างอ้างทั้งนั้น
ข้าขอได้เอ็งขอได้....ไม่ว่ากัน
ข้าไม่ได้เอ็งได้นั้น.......มันมีโวย

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
ต้องตามใจข้าทุกอย่าง...อย่ามาโหย
สิทธิประชาเพื่อประชาผู้โอดโอย
แล้วข้าโวยโดยผิดตรงไหนกัน?

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
อยากมีสิทธิมีเสียงบ้างกันทั้งนั้น
พอเขาให้ยิ่งเอาใหญ่ขึ้นทุกวัน
จะโน่นนู่นนี่นั่น...มันเข้าไป!!

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
ขอให้ข้าหาหนทางมากร่างได้
เพียงเล็กน้อยก็คอยโวยโบ้ยเข้าไป
ตามใจ "กู" เข้าไว้ใช่ส่วนรวม..

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
วันนี้โลกทุกอย่างต่างผันผวน
จากประชาธิปไตยให้ส่วนรวม
มีแนวร่วม " ธิ ป ไต ย . . ใช้เพื่อ 'กู' !!!!!!!!"
หัวข้อ: Re: "ประชาธิปไตย"...ใครก็อ้าง
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มีนาคม 16, 2011, 05:36:08 pm

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
เรียกร้องไปเพื่อใครบ้าง...อยากจะรู้!
เป็นประชาเพื่อประชา หรือเพื่อ "กู!!"
คงจะรู้อยู่กับตัวชั่วที่ทำ!

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
โวยด้วยใจใช่ว่าจ้าง ช่างน่าขำ!
บอกคนอื่นเตรียมตัวรับกับเวรกรรม
เรื่องที่เดนเช่นมึงทำ....ดีงามตาย!!!

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
ยิ่งนานวันยิ่งผันห่าง จากความหมาย
ถูกถอนรากกระชากโคนโดนทำลาย
จนสิ้นค่าความหมาย...มลายไป

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
ช่างแตกต่างอย่างอดีตที่ขีดไว้
ร.7สร้างทางแห่งชนเพื่อคนไทย
แต่วันนี้มีไป เหมือน "ไม่มี!!"

ประชาธิปไตยใครก็อ้าง
มากรอยด่างต่างเปื้อนเลือนศักดิ์ศรี
ถูกทรชน!!คนต่ำชั้นมันย่ำยี....
บอกกูที! ประเทศนี้ มีประชาธิปไตย!!!


ไม่น่าเปิดทีวีเลยตรู =________= ;;
หัวข้อ: Re: "ประชาธิปไตย"...ใครก็อ้าง
เริ่มหัวข้อโดย: Chacha7588 ที่ พฤศจิกายน 21, 2012, 11:06:41 pm
สำเนียงคล้าย ปลายมีด ที่กรีดไม้
ฆ้อนอันใหญ่ ตอกไป บนปลายขวาน
จากซุงเปลี่ยน เป็นฟืนไม้ เพียงไม่นาน
มีดและขวาน ฆ้อนและข้า ไม่ปราณี

ระยับแดด แสดเสียด เบียดตาข้า
พะยับเปลว แดดจ้า หันหน้าหนี
กลางลำเนา ป่าเถื่อน เพื่อนไม่มี
แม้น้องพี่ ก็หายห่าง ร้างราไกล

มีดก็ฟัน กิ่งก้าน ในด้านหน้า
หยิบขวานมา ผ่าซีก อีก.. เหงื่อไหล
งานตรงหน้า หนักหนา เหลือกะไร
เมื่อสตรี จากเมืองใหญ่ ได้ลงแรง

อยู่กลางเถื่อน  เลื่อนลอย บนดอยป่า
มีดารา จันทรา พาแอบแฟง
เร้นกายข้า จากศาตรา ตะวันแดง
ช่างเสียดแทง แฝงปม อุดมการณ์

เมื่อขัดแย้ง ขยาย น่าขยาด
ชนต่างพลาด ลุ่มหลงมุ่ง พุ่งหักหาญ
อุดมเขา อุดมข้า อุดมการณ์
ต่างเผาผลาญ รากเหง้า แห่งเสรี

ห้วงสำนึก คืนวัน ฝันสลาย
ตะวันเพลิง ลุกไหม้ ไฟสองสี
ใช้สีคร่า ชีวิต อิสฯเสรี
แล้วจะมี ปราชาธิปไตย ให้ใครชม!!








อ่านกลอนของคุณ แค่คนคนหนึ่ง แล้ว ได้ใจมากกกกกกกกกกก 555
หัวข้อ: Re: "ประชาธิปไตย"...ใครก็อ้าง
เริ่มหัวข้อโดย: ต้นกล้า ที่ พฤศจิกายน 24, 2013, 01:14:50 pm
จากรากหญ้า  ป่าวป้อง  ขอร้องกล่าว
ถึงชนชาว  เจ้านาย  คนใหญ่สี
ทั้งเหลืองแดง  ชมพูฟ้า  ฆ่าต่อยตี
ทั้งเลวดี  โง่เก่ง  นักเลงโจร

เรารากหญ้า  ขาวใส  ไร้สีแต้ม
ทั่วถิ่นแดน  หลอมใจ  ไม่แบ่งสี
แม้นจนต่ำ  ย่ำดิน  สิ้นผู้ดี
ถึงความรู้  เราไม่มี  งามน้ำใจ

โถ...พี่น้อง  รากหญ้า  โดนพาชัก
ด้วยสิ่งศักดิ์  เงินตรา  วาจาศิลป์
โดนป้ายปาด  ราดสี  มีมลทิน
พลัดพรากถิ่น  รวมผอง  ร้องชุมนุม

สุดสงสาร  พี่น้องข้า  น้ำตาหลั่ง
คนชิงชัง  กล่าวโกรธ  โทษโง่เขลา
เหล่าผองข้า  ต่ำชน  คนถิ่นเรา
ทนดูถูก  ว่าหูเบา  เรา...มันจน

ใช่จะห้าม  ทำการใด  ตามใจเถิด
ขอไม่เกิด  โทษภัย  ตามภายหลัง
กลัววันหนึ่ง  รบรา  ไล่ฆ่าฟัน
แล้วจากนั้น  สุดท้าย  ใครเจริญ

ข้าก็หนึ่ง  รากหญ้า  ฝาก...ฟ้ากล่าว
ชนไทยเรา  เสียชาติ  มาสองหน
หามาจาก  ชาติใด  หรืออื่นคน
 แต่เสียชน  เพราะเราหนอ  ทะเลาะกัน

ทุกสีสัน  กลุ่มแกน  ที่ก่อเกิด
ล้วนคิดเทิด-  ทูนชาติ  กษัตริย์ศรี
แต่ระวัง  มือที่สาม  มารอัปรีย์
หวังทำลาย  ชาติเรานี้  ให้ยับเยิน

เหล่าพี่น้อง  ผองชาติไทย  ใจต้องหนัก
รวมใจภักดิ์  สมัครปรอง  สมานสี
สุดสงสาร  วิญญาณปู่  เคยต่อตี
พลีใจกาย  รักษ์แดนนี้  ให้ผองเรา

ฝนหล่นฟ้า  หรือน้ำตา  ปู่ข้าหลั่ง
เสียงฟ้าดัง  หรือปู่ข้า  สะอื้นไห้
ลมพริ้วโบก  หรือปู่ข้า  พัดเตือนใจ
แม้นชีพวาย  ไทยต้องอยู่  คู่ฟ้าดิน

ตั้งสติ  เถิดผองไทย  ใจพันผูก
เพื่อหลานลูก  ชนหลัง  กำลังใหญ่
กลัววันหน้า  สิ้นสูญ  ตระกูลไทย
จมสลาย  เป็นทาสเขา  มึงเรา...กู

ต้นกล้า...