หลอกได้...หลอกไป

เจ็บวันนี้...ก็ให้...ใจเจ็บเถิด
ก่อนเคยเปิด...รักให้...ใจสับสน
ด้วยซึ้งแล้ว...กับคุณค่า...ราคาคน
จะมาทน...ขมขื่น...ฝืนทำไม

เจ็บเหลือเกิน...เดินเหม่อ...ละเมอหา
ด้วยแววตา...ที่เจ็บปวด...รู้บ้างไหม
เธอไม่รัก...ก็ยังยอม...มอบหัวใจ
เธอหลอกใช้...ก็ไม่ว่า...บ้าจริงจริง

จำไว้นะ...วันนี้...ฉันปั่นป่วน
แต่อย่าด่วน...ได้ใจ...ไปทุกสิ่ง
เขาคนนั้น...ก็ไม่ได้...รักเธอจริง
เป็นแค่เกม...เสือสมิง...ร้อยมารยา

เมื่อความจริง...ปรากฏ...จงอย่าร้อง
เธอมีสอง...ใจได้...ฉันไม่ว่า
เขาควงแขน...ชายอื่น...ชื่นอุรา
อย่าโศกา...อาดูร...ก็แล้วกัน

เธอลวงหลอก...ให้ฉัน...นั้นหลงเพ้อ
เขาก็ลวง...หลอกเธอ...เหมือนอย่างฉัน
เธอเพิ่มความ...เจ็บปวด...ไม่เว้นวัน
เขาก็ปัน...ใจให้ชาย...อีกหลายคน

หากไม่เชื่อ...ก็จงมอง...ไปข้างหน้า
มองให้เห็น...ภาพบาดตา...บนถนน
มองให้ลึก...ถึงจิตใจ...ใครสักคน
ว่าตัวตน...แท้ที่จริง...เป็นอย่างไร

คนที่เธอ...บอกว่ารัก...มั่นดวงจิต
เฝ้าแต่คิด...ถึงชู้...รู้หรือไม่
เขาบอกว่า...เธอมันคน...แล้งน้ำใจ
ทำให้ฉัน...เจ็บได้...ไม่ใยดี

เธอทิ้งฉัน...เขาทิ้งเธอ...หายกันแล้ว
หมดสิ้นแวว...ความหวัง...ทั้งศักดิ์ศรี
คราวต่อไป...คิดจะครอง...ตรองให้ดี
อย่าให้เหมือน...ครั้งนี้...ก็แล้วกัน