รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนคิดถึง => ข้อความที่เริ่มโดย: ซากุระสีดำ ที่ มีนาคม 30, 2012, 03:21:57 pm

หัวข้อ: ในห้องนั้น
เริ่มหัวข้อโดย: ซากุระสีดำ ที่ มีนาคม 30, 2012, 03:21:57 pm
. . .ทุกเข็มยังหยุดอยู่ที่เก่า. . .

หยุดอยู่บนเส้นเงาของความห่วงหา

ตั้งแต่วันนั้น. .วันที่เธอบอกลา

ฉันถอดถ่านนาฬิกา ~ ไม่ให้เดินหน้าตลอดไป

. . .แผ่นเพลงที่เคยเปิดเล่น. . .

ยังคงวางโดดเด่นไม่หวั่นไหว

เพลงของเราที่เธอเปิดเบาเบายามไม่มีใคร

บอกกับฉันว่ามันคือเพลงแทนใจ "มีความหมายคือรักนิรันด์"

. . .ทุกอย่างก็ยังคงที่. . .

แต่สิ่งที่พอจะเหลือจะมี คือเงาของความฝัน

ไม่มีเสียงเพลงแผ่วแผ่ว ไม่มีแล้วรักนิรันด์

มีเพียงเศษที่เหลือของคืนวัน. .ที่ฉันปิดไว้"ในห้องนั้น". .ตลอดกาล
หัวข้อ: Re: ในห้องนั้น
เริ่มหัวข้อโดย: แค่คนคนนึง ที่ มีนาคม 30, 2012, 04:57:23 pm
นานแล้วที่ไม่ได้เดินเข้าไป
สุสานหัวใจ.. ในห้องนั้น
ผ่านมา..กี่ปี..กี่เดือน..กี่วัน
ไม่รู้เหมือนกัน ไ ม่ อ ย า ก ส น ใ จ


ความทรงจำแสนดี...
ตอนนี้ กลับทำให้ฉันร้องไห้
การสูญเสียความรักไป
เหมือนไม่เหลืออะไร ข้างกาย


ปิดตายประตูบานนั้น...
แต่มัน กลับไร้ความหมาย
ราวกับเป็นตัวเองที่ปิดตาย...
มีเธอเป็นคนสุดท้าย . . ที่ ไ ม่ อ า จ ลื ม
หัวข้อ: Re: ในห้องนั้น
เริ่มหัวข้อโดย: phun1234 ที่ มีนาคม 30, 2012, 05:18:56 pm
. . .ทุกเข็มยังหยุดอยู่ที่เก่า. . .

หยุดอยู่บนเส้นเงาของความห่วงหา

ตั้งแต่วันนั้น. .วันที่เธอบอกลา

ฉันถอดถ่านนาฬิกา ~ ไม่ให้เดินหน้าตลอดไป

. . .แผ่นเพลงที่เคยเปิดเล่น. . .

ยังคงวางโดดเด่นไม่หวั่นไหว

เพลงของเราที่เธอเปิดเบาเบายามไม่มีใคร

บอกกับฉันว่ามันคือเพลงแทนใจ "มีความหมายคือรักนิรันด์"

. . .ทุกอย่างก็ยังคงที่. . .

แต่สิ่งที่พอจะเหลือจะมี คือเงาของความฝัน

ไม่มีเสียงเพลงแผ่วแผ่ว ไม่มีแล้วรักนิรันด์

มีเพียงเศษที่เหลือของคืนวัน. .ที่ฉันปิดไว้"ในห้องนั้น". .ตลอดกาล



ในห้องนั้นเมื่อวันที่เคยหวาน
ผ่านมานานและแสนนาน
ที่ฉันเคยพบพานเรื่องนิทาน
เป็นตำนานของฉันและเธอ

ห้องอบอุ่นห้องนั้น
ที่เราเคยมีกันและกันและเธอเคยสัญญา
มีน้ำพุบอนไซปลาเล็กๆแหวกว่าย
น้ำใสๆไหลรินบนหินหลากสี

เรื่องราวต่างๆเมื่อครั้งเธอยังแสนดี
ฉันคิดถึงบ้างเป็นบางที ที่ลืมไปว่าเรา เลิกกัน
นาฬิกาที่แขวนไว้ข้างผนัง
มันคงยังหยุดอยู่ที่เก่า
เพราะฉันอยากเก็บเรื่องราวของเรา
เอาไว้นึกถึงในวันเหงาๆ
เหมือนว่าเรายังมีกันและกัน
ถึงแม้จะช่วงเวลาแค่สั้นๆ แต่ความอบอุ่นนั้นยังไม่จาง

ฉันเก็บฝังเรื่องทุกอย่างในห้องนั้น
ไม่อยากจะรื้อฟื้นให้หวั่นไหว
ไม่อยากจะร้องไห้และถามว่าทำไม
เธอจึงทิ้งฉันไปเพื่อรักใครอีกคน
หัวข้อ: Re: ในห้องนั้น
เริ่มหัวข้อโดย: phun1234 ที่ มีนาคม 30, 2012, 05:20:25 pm
นานแล้วที่ไม่ได้เดินเข้าไป
สุสานหัวใจ.. ในห้องนั้น
ผ่านมา..กี่ปี..กี่เดือน..กี่วัน
ไม่รู้เหมือนกัน ไ ม่ อ ย า ก ส น ใ จ


ความทรงจำแสนดี...
ตอนนี้ กลับทำให้ฉันร้องไห้
การสูญเสียความรักไป
เหมือนไม่เหลืออะไร ข้างกาย


ปิดตายประตูบานนั้น...
แต่มัน กลับไร้ความหมาย
ราวกับเป็นตัวเองที่ปิดตาย...
มีเธอเป็นคนสุดท้าย . . ที่ ไ ม่ อ า จ ลื ม

อั้ยยะ ปวดใจชะมัดเลย
หัวข้อ: Re: ในห้องนั้น
เริ่มหัวข้อโดย: เรียวรุ้ง ที่ มีนาคม 31, 2012, 07:09:00 pm


                                                                        ในห้องนั้นที่ฉันเคยคุ้น

                                                              ทุกความอ่อนหวานละมุนที่ฉันเก็บเอาไว้

                                                                    ทุกครั้งที่เปิดประตูเดินเข้าไป

                                                                กลิ่นความหวานละไมยังคงแผ่วจาง


                                                                           กรอบรูปอันเก่า

                                                                ที่มีภาพถ่ายของเราอยู่เคียงข้าง

                                                             โต๊ะตัวเดิมกับแจกันดอกไม้ที่เคยวาง

                                                           ยังมีถ้วยกาแฟที่ถูกปล่อยว่างอีกสองใบ


                                                                   ทุกความทรงจำในห้องนั้น

                                                              ที่เหลือเพียงรอยฝันอันหวานไหว

                                                             ทุกห้วงคำนึงยังตราตรึงอยู่ในหัวใจ
 
                                                          ไม่ว่าผ่านไปนานสักแค่ไหน...ฉันไม่ลืม