รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนอำลา => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ กันยายน 15, 2013, 10:33:14 pm

หัวข้อ: พอเถอะ...ความบังเอิญ
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ กันยายน 15, 2013, 10:33:14 pm
คุณคง...แปลกใจ
ว่าทำไม...เรื่องบังเอิญ...ถึงเกิดบ่อยนัก
บังเอิญครั้งแรก...ทำให้เราได้รู้จัก
บังเอิญต่อมา...ก็ทำเป็นทัก...คนข้างๆเธอ

คุณคง...เคยชิน
ที่ได้ยิน...คำว่าบังเอิญ...ฉันเดินเหม่อ
ทำให้คุณเซทุกครั้ง...เมื่อยามได้เจอ
ฉันคนเซอะเซ่อ...เผลอเดินชนคุณ...บ่อยเกินไป

คุณคง...คิดว่า
ที่ผ่านมา...เป็นแผนการณ์...ที่ัฉันวางเอาไว้
ช่างเถอะ...จะแผนไม่แผน...ก็ไม่ได้สำคัญอะไร
บังเอิญหรือไม่...มันก็กำลังจะหมดไป...อีกไม่กี่นาที

ลาก่อน...ความบังเอิญ

คำว่าร่วมทางเดิน...พอเถอะ...พอเท่านี้
บ่อยเกินไปแล้วล่ะ...ที่เจ้า...มาคอยราวี
ตามเซ้าซี้...ชี้นำให้คนสองคน...มารักกัน

ความบังเอิญ...พอเถอะ

ปล่อยความฝันเลอะเทอะ...ไว้เพียงท่านั้น
เจ้าไม่ใช่กามเทพ...ที่จะแผลงศร...แล้วรักได้โดยพลัน
แค่ความบังเอิญที่เกิดทุกวัน...ค่าของมัน...จึงไม่มากพอ