รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนจากนิทาน นิยาย เรื่องเล่า => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤษภาคม 22, 2015, 07:10:59 am

หัวข้อ: อยู่ดีเถิดเรียม
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤษภาคม 22, 2015, 07:10:59 am
อกพี่...กลัดหนอง...ร้องร่ำ
ถูกเจ้า...กระทำ...ช้ำหม่น
กลับจาก...เมืองฟ้า...น่ามล
ผิดไป...จากคน...เคยกัน

เจ้าเลือน...สิ้นแล้ว...แน่วแน่
สาบาน...รักแท้...แค่ฝัน
แสนแสบ...แนบเนา...เผามัน
เหลือเพียง...รักขวัญ...มั่นคง

แผลรัก...หักร้าง...ไม่เหลือ
แผลใหม่...เจ้าเถือ...เชื้อบ่ง
ผิดเอง...ที่บื้อ...ซื่อตรง
ชีพจึง...ปลิดปลง...หลงคำ

แผลเก่า...แผลรัก...แผลรอ
แผลใหม่...ที่ก่อ...ขอพร่ำ
มันคือ...แผลจาก...แผลจำ
เจ็บจน...ใจหนำ...ช้ำคราง

อย่าร้อง...เรียกพี่...ให้อาย
ในวัน...ที่สาย...ที่สร่าง
พี่ซึ้ง...น้ำใจ...ไร้ยาง
ปล่อยร่าง...พี่คว้าง...กลางคลอง

อยู่ดี...เถิดเรียม...อยู่ดี
เมื่อจบ...คำนี้...ที่ก้อง
เลือดพี่...ที่ไหล...เจิงนอง
แก้สา...บานน้อง...อย่ากลัว
หัวข้อ: ขวัญของเรียม
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤษภาคม 22, 2015, 07:34:30 am
หัวอก...เจ้าเรียม...เตรียมพร้อม
จำใส่...ใจปลอม...ย้อมยั่ว
รักแท้...ที่ตาย...จากตัว
ตัดผัว...เพื่อแม่...แท้ใจ

อันว่า...น้ำเสียง...แสนเชือด
จนอก...ขวัญเดือด...ร่ำไห้
เรียมเอง...ก็ช้ำ...กร่ำไป
ด้วยความ...หมองไหม้...ใช่อำ

เมื่อรู้...คนเมือง...เรืองรุ่ง
ที่หมาย...มายุ่ง...คิดย่ำ
จึงกลับ...มาหา...น้ำคำ
ที่แสน...ชื่นฉ่ำ...กลับคืน

ไม่คิด...เรียกพี่...มาตาย
ไม่คิด...จะหมาย...หยิบยื่น
ไม่รู้...ว่าเขา...มีปืน
แทบล้ม...ทั้งยืน...ฝืนกาย

เรียมรัก...พี่ขวัญ...เสมอ
แม้จัก...เคยเผลอ...เคยหน่าย
แต่เรื่อง...หลอกพี่...ชี้ตาย
เรียมไม่...เคยหมาย...ไม่เคย

โดดลง...ลำคลอง...ร้องหา
ผัวข้า...พี่ขวัญ...เจ้าเอ๋ย
ขอตาย...ตามผัว...ชั่วเกย
สังเวย...สาบาน...พ่อไทร