รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนน้อยใจ => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มิถุนายน 14, 2015, 07:43:46 pm

หัวข้อ: แค่กา...
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มิถุนายน 14, 2015, 07:43:46 pm
น้องมัน...แค่กา...ล่าถอย
บุญน้อย...ด้อยศักดิ์...รักสิ้น
ผิดวงศ์...พงศ์เผ่า...เหล่าอินทร์
หมองหมิ่น...สิ้นท่า...คลาไคล

ขยับ...เรือนร่าง...กางปีก
จำหลีก...หลบเร้น...เข่นไล่
ฝืนสู้...อยู่ยั้ง...อย่างไร
เมื่อไฟ...ไหม้เรือน...เกลื่อนทรวง

ผิดเอง...โอ้น้อง...ผิดเอง
ทำเก่ง...เร่งรุด...หลุดบ่วง
ฝืนกฎ...ปดพี่...หนีดวง
หวังควง...เพียงครั้ง...คลั่งนาน

ความจริง...ประจักษ์...รักหลุด
ที่สุด...คือช้ำ...ร่ำขาน
ฝืนร่าง...พลางศักดิ์...รักซาน
ถูกผลาญ...พลาดเพราะ...เผลอตน

ข้ามเส้น...ไม่ไหว...ใจท้อ
สุดก่อ...ต่อใย...ใจป่น
ไร้วาสนา...ปะปน
ลมบน...ไม่รับ...ดับทาง

คืนรัง...นั่งซึม...นอนซม
ตรอมตรม...จมโรค...รักหมาง
กี่วัน...จักหาย...คลายจาง
สุดวาง...สุดทิ้ง...ระทม