รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนธรรมชาติ => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:43:19 pm

หัวข้อ: ตำนาน..สาวหิมะ
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:43:19 pm
ตำนานสาวหิมะ ภาค 1 ตอน นอตอีทีพลีดวงไฟให้อัลฟาพร่าผลาญตน

ณ...ดินแดน...หิมะ...อันไกลโพ้น
มีดวงไฟ...ลุกโชน...ในเมืองใหญ่
ถ้าไฟดับ...ชาวเมือง...จะมีภัย
ต้องรักษา...ดวงไฟ...ให้อยู่ดี

ราชินี...อัลฟา...เมืองหิมะ
ยอมสละ...ชีวิต...เพื่อสิ่งนี้
เพื่อชาวเมือง...เราพร้อม...จะยอมพลี
อย่าให้นอต...อีที...ได้มันไป

เราขอฝาก...น้องแอม...นะลิงน้อย
เจ้าต้องคอย...ดูแล...อย่าไปไหน
รีบไปตาม...เพื่อนเจ้า...จากแดนไกล
เพื่อปกป้อง...ดวงไฟ...กลางใจเมือง

เหล่าองค์ชาย...ที่รัก...เจ้าอัลฟา
ดั้นด้นมา...เพื่อหวัง...จะต่อเนื่อง
เห็นพระศพ...รู้ความ...ก็แค้นเคือง
ความงามที่...ลือเลื่อง...มีอันเป็น

องค์ชาย...Kanvala...Chonlatid...
มองมิ่งมิตร...แบบที่...ไม่อยากเห็น
Tour...Nummon...Poorin...ก็ลำเค็ญ
เกิดทุกข์เข็ญ...ในใจ...สุดจาบัลย์

แอมขอฝาก...เมืองนี้...เอาไว้ก่อน
เราจะย้อน...เข้าไป...ในแดนฝัน
รวมพลัง...พวกพ้อง...มาให้ทัน
คงพลิกผัน...พี่เรา...ให้ฟื้นคืน

อีทีนอต...บุกมา...เมืองหิมะ
เพื่อหมายจะ...ชิงไฟ...ที่หยิบยื่น
ให้แด่สาว...หิมะ...เมื่อวานซืน
นางกลับขืน...ชิงไฟ...ไปครอบครอง

เหล่าองค์ชาย...ไม่ยอม...จะยกให้
เพื่อดวงไฟ...เราพร้อม...จะปกป้อง
นายดอกไม้...ที่นาง...นี้เคยปอง
ประกาศก้อง...ขอตาย...ถวายนาง

ปล่อยเกสร...พิษสู้...อีทีร้าย
ไม่ระคาย...ผิวแม้...จะแพ้บาง
ด้วยความโกรธ...ขยี้ทิ้ง...อยู่ริมทาง
ห้าองค์ชาย...เข้าขวาง...เพื่อโรมรัน

โดเรมอน...ยิงปืน...อัดอากาศ
ก็ถึงฆาต...ร่างแหลก...แตกสะบั้น
การ์ฟิวส์ข่วน...นันย์ตา...ให้จาบัลย์
ก็สูดควัน...พิษร้าย...ร่วงลงมา

Satannoy...ให้เหล่า...ปิศาจช่วย
ก็ต้องม้วย...ถูกแช่...แพ้ถ้วนหน้า
Poonyawee...แม่มด...เป่ามนตรา
ก็ไม่อาจ...เข่นฆ่า...มันได้ลง

ห้าองค์ชาย...พ่ายแพ้...ถูกฉีกร่าง
ไม่มีทาง...ฆ่าได้...ดั่งประสงค์
เจ้าลิงน้อย...ถูกเหวี่ยง...ไปกลางดง
เหลือเพียงองค์...หญิงแอม...กับศัตรู

คืนดวงไฟ...ให้ข้า...มาเดี๋ยวนี้
ถ้าอยากมี...ชีวิต...ไว้ต่อสู้
ถ้าอยากได้...ก็ไปเอา...โน่นประตู
จำใส่หู...เจ้าไว้...อย่าลองดี

องค์หญิงแอม...เจ็บปวด...พระทัยนัก
ไม่อาจผลัก...มันได้...ให้ไกลที่
กล่องทรงจำ...เปิดออก...ซิคนดี
น้ำตาหยด...สุดท้ายพี่...จะช่วยนำ

เมื่อเปิดกล่อง...น้ำตา...ของพี่สาว
อีทีก็...ปวดร้าว...ร้องครวญคร่ำ
ข้ารักเจ้า...ด้วยใจ...ไยเจ้าทำ
ให้ข้าช้ำ...ด้วยไฟ...ที่ให้มา

ถ้าเจ้ารัก...ข้าแม้...สักเพียงนิด
ข้าคงไม่...ถูกพิษ...ไฟหรอกหนา
อุตส่าห์ชิง...ดวงไฟ...ให้กานดา
เพื่อรักษา...เมืองเจ้า...ให้ปลอดภัย

เพียงแค่รัก...สักนิด...ก็ให้แล้ว
โอ้นางแก้ว...กลับชิง...มันไปได้
นี่นะหรือ...ราชินี...ผู้จริงใจ
เจ้าหลอกใช้...ข้าได้...ใครไม่เคือง

ข้าขอสาบ...ให้เจ้า...เป็นหิมะ
ที่สวยสะ...ซีดขาว...อยู่ต่อเนื่อง
ตกจากฟ้า...เย็นหนาว...ไปทั่วเมือง
มิอาจเฟื่อง...สูงเด่น...ดั่งก่อนกาล

นอกจากมี...รักแท้...มากอบกู้
จะหายจาก...อดสู...ที่สังหาร
ราชินี...หิมะ...ต้องร้าวราน
ดวงวิญญาณ...แตกดับ...ร่วงลงดิน

องค์หญิงแอม...รีบตาม...คนมาช่วย
ก็ต้องม้วย...หมดแรง...ชีพดับดิ้น
จนพันปี...bestsa...อัศวิน
มายังถิ่น...เมืองร้าง...ที่ร่ำลือ

แม่มด...Poonyawee...จึงเล่าเรื่อง
เหตุที่เมือง...แตกดับ...เหลือเพียงชื่อ
ข้ารอวัน...ที่เจ้า...จะยื่นมือ
เข้ามายื้อ...ฉุดเมือง...ให้ร่มเย็น

จงปืนขึ้น...ไปสู่...ยังภูเขา
ไปหยิบเอา...ดินหญ้า...กามาเซ่น
ดวงวิญญาณ...องค์หญิง...จะกลับเป็น
ราชินี...สูงเด่น...เช่นดั่งเดิม

รวมทั้งเหล่า...เพื่อนพ้อง...และผู้กล้า
ก็จะฟื้น...ขึ้นมา...เหมือนแรกเริ่ม
ด้วยหมดสิ้น...เคราะห์กรรม...ที่ต่อเติม
จากความเหิม...เกริมของ...นอตอีที

เมื่อฝ่าฟัน...ภูเขา...เอาดินหญ้า
กานี่หนา...มาได้...ก็คลายคลี่
หิมะขาว...รวมตัว...เป็นนารี
รอจุมพิต...เจ้านี้...จะฟื้นคืน

เมื่อสัมผัส...จุมพิต...องค์อัลฟา
ก็ลืมตา...พบรัก...ที่เต็มตื้น
โอ้ดวงไฟ...ช่วยดล...ให้ยงยืน
เหล่าผู้กล้า...ให้ฟื้น...คืนน้องยา

เจ้าดวงไฟ...ส่องแสง...ที่แสนอุ่น
เพื่อเป็นทุน...หนุนให้...ไปรักษา
ชุบชีวิต...คืนกลับ...มาอีกครา
องค์อัลฟา...สุดแสน...จะตี้นตัน

ขอขอบคุณ...พวกท่าน...ที่ช่วยข้า
จนพันปี...ผ่านมา...ที่อาสัญ
ข้าผิดเอง...เป็นเหตุ...ให้จาบัลย์
ด้วยข้านั้น...หลอกรัก...เจ้าอีที

เพื่อดวงไฟ...ที่ข้า...นี่หมายมุ่ง
หวังผดุง...ชาวเมือง...ให้สุขศรี
แต่มันกลับ...ย่อยยับ...ไม่เหลือดี
ตำแหน่งนี้...ขอมอบ...ให้น้องยา

โอ้น้องแอม...ขอให้...เจ้ามีสุข
อย่าทำให้...เมืองทุกข์...เหมือนพี่หนา
พี่ขอพลี...ชีวิต...ปลิดชะตา
เป็นอัลฟา...สาวหิมะ...ชั่วกัปกัลป์
*****************************
 :Dย้ายมาจากเวบเก่าที่เคยอาศัยจ้า :D
รอสมาชิกเวบนี้มีคนเยอะๆก่อนจะแต่งตำนานเรื่องใหม่ให้อ่านกันจ้า  ;D
หัวข้อ: ตำนานสาวหิมะ ภาค 2 ตอน มั่นในรักผลาญใจให้หลงทาง
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:45:42 pm
ตำนานสาวหิมะ ภาค 2 ตอน มั่นในรักผลาญใจให้หลงทาง

นอตอีที...คืนชีพ...มาอีกครั้ง
เมื่อพลัง...น้ำตา...มาสลาย
เดือนร้อนถึง...น้องแอม...กับยอดชาย
ต้องพบความ...โหดร้าย...นอตอีที

มันกลายร่าง...มาเป็น...องค์ชายมั่น
ที่รูปพรรณ...สง่า...มีราศี
พบเมื่อไร...หัวใจ...ของนารี
จะเสร็จมัน...ผู้นี้...เพราะหลงทาง

ไม่โหดร้าย...พ่นไฟ...เหมือนแต่ก่อน
มันจะยอก...จะย้อน...แล้วซ่อนหาง
ที่มีพิษ...ดูดใจ...ให้วายวาง
เฉพาะนาง...เท่านั้น...ที่ต้องการ

เมืองหิมะ...หายนะ...เริ่มอีกแล้ว
องค์นางแก้ว...อัลฟา...น่าสงสาร
พลีชีพให้...น้องสาว...พบคนพาล
ดวงวิญญาณ...ร้อมรุ่ม...ทำอย่างไร

ณ เมืองน่าน...ตำนาน...ดาบศักดิ์สิทธิ์
อิทธิฤทธิ์...พิชิต...รักลวงได้
บูรณา...ดาบดี...แห่งกรุงไกล
จะดลใจ...ใครหนา...มาช่วยเมือง

เห็นnineten...ช่างตีดาบ...อันศักดิ์สิทธิ์
จึงนิมิต...ดลให้...ไปต่อเนื่อง
หาคนดี...มีฝืมือ...มากู้เมือง
ผดุง...ความรุ่งเรือง...ให้เมืองเรา

สะดุ้งตื่น...ช่างดาบ...ก็ตั้งมั่น
ข้านี่แหละ...จะฝ่าฟัน...มันให้เน่า
มั่นในรัก...ที่ดูด...ใจนงเยาว์
ราชินี...แห่งเขา...น่านภูพิงค์

ถ้าฆ่าได้...นางคง...จะคืนกลับ
มารองรับ...ความรัก...ที่หยุดนิ่ง
กลับมารัก...ช่างดาบ...ที่รักจริง
ข้าจะฆ่า...มันทิ้ง...ด้วยมือเรา

องค์หญิงแอม...ทราบข่าว...หญิงชาวเมือง
ตายต่อเนื่อง...ตัวเย็น...เบิ่งตาเศร้า
อีกไม่ช้า...ภัยคง...มาถึงเรา
ใครจะช่วย...ปัดเป่า...มันจากไป

มั่นในรัก...บุกถึง...แดนหิมะ
นี่ซินะ...แดนดิน...ถิ่นเคยให้
ถิ่นที่เรา...เคยมอบ...รักจริงใจ
มอบดวงไฟ...ให้หญิง...ที่หลอกลวง

องค์อัลฟา...สุดยอด...แห่งความรัก
เจ้ามาผลัก...ไสข้า...สู่เหวห้วง
ทำลายข้า...จนเจ็บ...ไปทั้งทรวง
แม่พุ่มพวง...ยังถ่วง...ให้ถึงตาย

อยู่ไหนกัน...ออกมา...หามั่นหน่อย
มั่นในรัก...จะคอย...รักไม่หน่าย
จะหล่อหลอม...ใจเจ้า...ไว้ในกาย
หรือเจ้าหมาย...ให้น้อง...ทรมาน
 
สาวหิมะ...ไม่อาจ...จะกลับร่าง
เพียงอำพราง...เมืองด้วย...หิมะม่าน
รอคนดี...มีฝีมือ...อีกไม่นาน
คนเมืองน่าน...จะมาช่วย...ปราบอีที

เหล่าชายหนุ่ม...ที่สูญเสีย...หญิงที่รัก
ต่างหาญหัก...โจมตี...ก็ป่นปี้
ด้วยพลัง...ความรัก...ของนารี
หัวใจนาง...เหล่านี้...สะกดลง

กลับมาเป็น...พวกเดียว...มั่นในรัก
บุกตำหนัก...ราชินี...ที่เคยหลง
พบเพียงน้อง...ของเจ้า...นวลอนงค์
หรือว่าเจ้า...ประสงค์...ให้ข้าทำ

สะกดจิต...สะกดใจ...แอมน้องเจ้า
ให้หลงเรา...ผู้นี้...แล้วยีย่ำ
ดูดหัวใจ...ให้หลง...ในน้ำคำ
แล้วก็อำ...ดูดกลืน...หัวใจไป

หยุดเดี๋ยวนี้...อีที...มั่นในรัก
เจ้าหาญหัก...ใจนาง...ไปใช่ไหม
เจ้าฆ่านาง...สุดยอด...แห่งดวงใจ
จะอยู่ไย...ตายเสีย...ด้วยดาบดี

บูรณา...ดาบศักดิ์สิทธิ์...แห่งเมืองน่าน
ก็เผาผลาญ...ฉุดใจ...ให้กลับที่
แทงทะลุ...หัวใจ...นอตอีที
ที่ภักดี...แต่นาง...หนึ่งดวงใจ

สาวหิมะ...ของข้า...ขอเพียงพบ
ก่อนเป็นศพ...มั่นขอ...หน่อยได้ไหม
ข้าสูบใจ...สตรี...เพื่ออะไร
เพื่อต่อใย...ถึงเจ้า...องค์หญิงอัล

ข้าถูกสาบ...ให้ตาย...ซ้ำตายซาก
ข้าลำบาก...มานาน...จนเกินกลั้น
เมื่อพบเจ้า...ก็หวัง...ร่วมชีวัน
แต่เจ้านั้น...ก็ไม่...เคยรักจริง

วิธีเดียว...ที่ข้า...จะพ้นทุกข์
แล้วมีสุข...เคียงเจ้า...แม่ยอดหญิง
คือต้องตาย...ด้วยดาบ...คนรักจริง
คำสาปสิง...ร่างข้า...จะจางลง

ข้าขอเคียง...เจ้านะ...หิมะขาว
มันถึงคราว...สิ้นสุด...จุดประสงค์
ขอเป็นลม...คู่เจ้า...นวลอนงค์
ขอลุ่มหลง...พัดวน...หิมะนาง

เมื่อสิ้นคำ...สั่งเสีย...มั่นในรัก
เลือดกระอัก...ออกปาก...ทิ้งเรือนร่าง
หัวใจที่...สูบมา...ก็เลือนลาง
กลับเป็นนาง...ที่รัก...ของหมู่ชาย

คนตีดาบ...คู่กับ...องค์หญิงน่าน
คือตำนาน...หวานที่...มีความหมาย
ตำนานขื่น...ตำนานขม...ก็จบกาย
เมื่ออีที...นี้พ่าย...แก่ดาบดี
*****************
หัวข้อ: ตำนานสาวหิมะ ภาค 3 ตอน บุกเมืองน่านผลาญใจหวังต่อตี 1
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:47:06 pm
ตำนานสาวหิมะ ภาค 3 ตอน บุกเมืองน่านผลาญใจหวังต่อตี 1
ณ เมืองน่าน...ภูพิงค์...หลังจบศึก
องค์หญิงน่าน...ระลึก...บุญคุณได้
ช่างตีดาบ...แสนดี...มีน้ำใจ
จงรับไว้...ตำแหน่ง...พระราชา

เมื่อรู้เรื่อง...คนรัก...ได้เป็นใหญ่
ครองหัวใจ...รานี...ช้ำนักหนา
โอ้nineten...ไม่เคย...จะหันมา
มองตัวข้า...ผู้นี้...ที่รักจริง

วิกานดา...สาวน้อย...แค้นยิ่งนัก
ช่างตีดาบ...สูงศักดิ์...มาละทิ้ง
อธิษฐาน...ขอพร...หากได้จริง
สมทุกสิ่ง...ข้าขอ...ให้ฟื้นคืน

นอตอีที...ปีศาจ...ที่พลาดรัก
ช่วยมาหาญ...มาหัก...ให้ขมขื่น
ข้าไม่อยาก...เห็นมัน...อยู่ยั่งยืน
ชีวิตข้า...ขอยื่น...เป็นเดิมพัน

กล่าวถึงนอต...อีที...ที่แหนหวง
ที่หมายควง...คู่สาว...หิมะนั่น
เป็นลมพัด...วนเวียน...ยังจาบัลย์
องค์หญิงอัล...ไม่สน...สักนิดเดียว

ให้รุ่มร้อน...มาเกิด...เปิดความบ้า
เป็นกราฟซ่า...อยู่เกาะ...กลางน้ำเชี่ยว
เป็นดอกไม้...โดดเด่น...เน้นคมเคียว
ทำให้ใจ...แปลบเสียว...จนสิ้นลม

วิกานดา...หลับฝัน...เห็นกราฟซ่า
ต้องนำมา...ทำลาย...มันให้ล่ม
หนึ่งคือชาย...ที่รัก...สุดอารมณ์
สองคือหญิง...ที่ถม...แย่งรักไป

ขอเดชะ...หม่อมฉัน...รู้มาว่า
ดอกกราฟซ่า...สวยงาม...น่าหลงใหล
หากนำมา...ประดับ...ยอดพิชัย
จะทำให้...ชาวเมือง...นี้ร่มเย็น

คงเป็นกรรม...ซ้ำซาก...ของรานี
ถูกบ่งชี้...ให้เกิด...ความทุกข์เข็ญ
เห็นกงจักร...เป็นดอกบัว...มัวใจเย็น
มีอันเป็น...ก็เพราะ...รักบ้านเมือง

นี่เจ้าทำ...อะไร...วิกานดา
เจ้ามันบ้า...ไปแล้ว...คิดก่อเรื่อง
ทำลายกรุง...ให้สิ้น...ความรุ่งเรือง
ก้อสืบเนื่อง...จากท่าน...นั้นมันเลว

ท่านหลอกให้...ข้าหลง...มอบใจภักดิ์
แล้วก็หัก...สัมพันธ์...ดันตกเหว
คนใจร้าย...ใจดำ...ยิ่งกว่าเปลว
ใจฉันเหลว...แหลกยับ...ก้อเพราะใคร

คนใจเดียว...อย่างฉัน...มันไม่เหมาะ
เธอจึงยิ้ม...หัวเราะ...เยาะกันได้
กินรสเจ็บ...เข้าบ้าง...แล้วเป็นไง
ช่างสะใจ...ตัวฉัน...เสียจริงจริง

ที่องค์หญิง...ถูกดูด...ใจครั้งนั้น
ก็คือฉัน...นี่แหละ...ทำให้นิ่ง
ชี้ทางให้...อีที...มาแอบอิง
แล้วก็สูบ...ใจทิ้ง...ร่างให้รอ

เจ็บใจนัก...เธอช่วย...กลับมาได้
มิทันไร...ก็ได้...ดั่งใจขอ
ช่างตีดาบ...วันนี้...ได้ขึ้นวอ
คงจะสม...ใจพ่อ...แล้วหรือไร

คนใจเดียว...กลายเป็น...คนขี้เหงา
มีแต่เศร้า...เพราะเธอ...ไม่เคียงใกล้
รักที่กลั่น...จึงเกลียด...เธอกว่าใคร
จะอยู่ไย...ตายเสีย...ทั้งสองคน

ขอสิ้นรัก...หักสวาท...เธอตรงนี้
อย่าหวังที่...จะฟื้น...มาเริ่มต้น
ไม่มียา...แก้พิษ...หรือแก้มนต์
นอกจากไฟ...กลางฝน...จะเกิดมี

ทำไมต้อง...ฆ่านาง...ผู้ไม่ผิด
ทำไมเจ้า...มีพิษ...ร้ายอย่างนี้
วิกานดา...ข้าเห็น...แต่เคยดี
มาบัดนี้...ใจโหด...ลงโทษทัณฑ์

pleiades...ข้าหา...มาให้เจ้า
และเก็บเอา...ไว้ตลอด...จากวันนั้น
จะให้เจ้า...เมื่อพบ...ประสบกัน
แต่ค่ามัน...ไม่เหลือ...เพราะเจ้าทำ

pleiades...ดอกนี้...มันมีค่า
เคียงคู่...วิกานดา...เมื่อคืนค่ำ
ตะวันขึ้น...อีกครั้ง...กลับใจดำ
ไม่น่านำ...มันมา...ให้เจ้าเลย

พอเสียที...เลิกหลอก...ฉันได้แล้ว
ไม่มีแวว...หญิงโง่...อย่ามาเอ่ย
เพราะฉันเจ็บ...ฝังใจ...อย่าหมายเลย
ว่าจะเชย...ชดสิ่ง...ที่เสียไป

นอตอีที...ดูดวิญญาณ...องค์หญิงน่าน
Ninetenก็...ถูกผลาญ...เมื่อเข้าใกล้
อธิษฐาน...ให้เกิด...กำเนิดไฟ
ที่ทนฝน...ขึ้นได้...จะฟื้นคืน

วิกานดา...จึงขึ้น...ครองเมืองน่าน
ด้วยวิญญาณ...อีที...นี้หยิบยื่น
เสกให้เด่น...เป็นน่าน...อย่างยั่งยืน
ถ้าขัดขืน...เมื่อไหร่...ต้องตายตาม

สะกดจิต...สะกดใจ...น่านปลอมแปลง
ให้ไปแกล้ง...ขอเมือง...ด้วยใจหยาม
ให้แอมน้อง...ของอัล...แม่นงราม
จะได้เกิด...สงคราม...สองแผ่นดิน
หัวข้อ: ตำนาน สาวหิมะ ภาค 3 ตอน บุกเมืองน่านผลาญใจหวังต่อตี 2
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:48:40 pm
ตำนาน สาวหิมะ  ภาค 3 ตอน บุกเมืองน่านผลาญใจหวังต่อตี 2
ณ ดินแดน...หิมะ...งานยิ่งใหญ่
ฉลองชัย...เสร็จศึก...เมื่อนอตสิ้น
องค์ชายห้า...ที่เคย...รักยุพิน
มายังถิ่น...เคยรัก...เคยมอบใจ

แม้ไม่มี...อีกแล้ว...องค์อัลฟา
ก็ยังอยาก...มาหา...แม่แก้มใส
น้องแอมเจ้า...สวยขึ้น...ผิดตาไป
เริ่มหลงใหล...แย่งรัก...พระทัยนาง

ส่วนลิงน้อย...ก็พา...เพื่อนมาเพียบ
ลบความเงียบ...จากเมือง...ให้หนีห่าง
โดเรมอน...ส่งไฟ...ถวายนาง
จะนำทาง...บ้านเมือง...ให้ปลอดภัย

ทหารส่ง...ราชสาสน์...ให้องค์หญิง
แล้วต้องนิ่ง...เมืองน่าน...เป็นไฉน
ถึงกล้ามา...ขอเมือง...สุดแปลกใจ
ทำอย่างไร...ดีหนา...ห้าพระองค์

ห้าองค์ชาย...บอกว่า...เราจะสู้
ให้มันรู้...กันไป...ใครสูงส่ง
ถิ่นเมืองน่าน...หรือจะ...มายืนยง
ด้วยไม่คง...มั่นใน...ความสัมพันธ์

Chonlatid...Poorin...Tour...Nummon
Kanvala...รุ่มร้อน...ด้วยใจมั่น
บังอาจนัก...เมืองน่าน...หมายประจัญ
ไม่มีวัน...ปรองดอง...สองธานี

การ์ฟิวส์ก็...บอกว่า...ไม่ต้องกลัว
ภัยพิบัติ...มืดมัว...ยังผ่านได้
โดเรมอน...ก็ย้ำ...ถึงดวงไฟ
ที่ย้อน...เวลามาให้...แด่พระนาง

ถ้าเช่นนั้น...เราจะบอก...ว่าไม่ให้
องค์หญิงแปลง...สมใจ...กับคำอ้าง
ตรงตามแผน...จัดไว้...ในเส้นทาง
แห่งรักร้าง...เจ็บแสบ...ที่เคยมี

บุกมาถึง...แดนหิมะ...ที่ฝังร่าง
ไม่มีทาง...แพ้แน่...ศึกครั้งนี้
หัวใจเจ็บ...สุดช้ำ...ถูกย่ำยี
ผสมกัน...สุดที่...จะบีฑา

แม้องค์หญิง...อัลฟา...ก็ไม่รู้
ว่าศัตรู...คือนอต...ที่ซ่อนหน้า
ด้วยพิษแค้น...สองดวง...รวมชะตา
สุดจะหา...ผู้ใด...มาช่วยเมือง

องค์หญิงน่าน...ทำไม...ทำแบบนี้
มาราวี...คนที่...ไม่รู้เรื่อง
เราทำสิ่ง...ใดให้...ท่านขัดเคือง
จึงสืบเนื่อง...มาถึง...ศึกสงคราม

แค่หมั่นไส้...เท่านั้น...จะได้ไหม
อยากได้ไฟ...กลางเมือง...ที่เขาว่า
ทนทุกอย่าง...กลางเมือง...เฟื่องศักดา
ที่พี่เจ้า...หลอกมา...นั้นกลับไป

อันดวงไฟ...นั้นดับ...ไปนานแล้ว
ท่านจะแว่ว...สิ่งนั้น...หาถูกไม่
ถ้าเช่นนั้น...หม่อมฉัน...ขออภัย
ช่วยรับไป...ดอกไม้...แห่งภูพิงค์

สามารถช่วย...ดวงไฟ...ให้ลุกได้
ขออะไร...ก็สม...ใจทุกสิ่ง
องค์หญิงอัล...อาจฟื้น...มาได้จริง
อย่าเฉยนิ่ง...รับไป...เพื่อบ้านเมือง

รับดอกไม้...กราฟซ่า...ที่ซ่อนเล่ห์
แอมก็เซ...ถลา...หน้าซีดเหลือง
ห้าองค์ชาย...แย่งมา...ก็ต้องเคือง
ตายต่อเนื่อง...จนหมด...ทั้งแผ่นดิน

ในที่สุด...ตัวข้า...ก็ชนะ
มันช่างสะ...ใจนัก...เมื่อแค้นสิ้น
แดนหิมะ...ต่อไป...จะไม่ยิน
จะมีแต่...แดนถิ่น...รุ้งตะวัน

แม่มด...Poonyawee...เมื่อทราบเรื่อง
ว่าชาวเมือง...หิมะ...มลายสิ้น
กลายเป็นเมือง...แห่งแดด...แผดไอดิน
จะใช้สิน...ดินหญ้ากา...ช่วยอย่างไร

สาวอัลฟา...ก็สลาย...ไม่กลับร่าง
ถูกตะวัน...อำพราง...จนหมองไหม้
นอตอีที...นี่ร้าย...เกินอภัย
หรือหัวใจ...ไม่เหลือ...รักหญิงอัล

วิกานดา...ใจหนึ่ง...ก็ยังรัก
แม้อกหัก...ก็ภักดิ์...รักไม่ผัน
เห็นNineten...เจ็บปวด...ก็จาบัลย์
แต่อีกใจ...ก็อยากหั่น...ให้อับปาง

เพราะสูดกลิ่น...วิญญาณร้าย...นอตไปมาก
ความดีจึง...ตีจาก...แล้วเริ่มห่าง
เมื่อดีหมด...วันใด...ใจแสนบาง
จะถูกตี...ตาราง...กักขังใจ

นอตอีที...จะมี...พลังมาก
โลกจะต้อง...ลำบาก...ถ้าเป็นใหญ่
ไม่มีใคร...ต่อตี...อีทีไฟ
โรคจะไหม้...เป็นจุน...หากต้องการ

มีทางเดียว...ต้องสละ...ชีวิตหนึ่ง
เพื่อสื่อถึง...ดวงไฟ...ที่สังหาร
และดินหญ้า...กาที่...มีตำนาน
ณ วิมาน...จอมทอง...ของเมืองใย

อัศวิน... bestsa...ก็ตายแล้ว
จะไปแว่ว...วอนใคร...มาช่วยได้
โดเรมอน...การ์ฟิวส์...ส่งดวงไฟ
นี่ใช่ไหม...แม่มด...ที่ต้องการ

นี่ดวงไฟ...ในอดีต...ที่สูญสิ้น
กลับมายัง...แผ่นดิน...ที่เคยผลาญ
นอตอีที...ลงได้...อย่างร้าวราน
อภินิหาร...อะไร...จึงได้คืน

แค่ย้อน...เวลาไป...ก็เท่านั้น
เพราะว่าฉัน...โดเร...นี่แหละฝืน
ไปเอามา...หลังจาก...ที่นอตครืน
เพื่อมายื่น...ให้องค์หญิง...ป้องบัลลังก์

กลายเป็นว่า...หายไป...เพราะโดเร
ที่เถล...มาเอา...ไปไม่ยั้ง
ถ้าไม่เอา...ดวงไฟ...ก็คงยัง
จะอยู่ยั่ง...ยืนยง...ตรงกลางเมือง

เอาล่ะเจ้า...โดเร...กับการ์ฟิวส์
ไปตามทิว...เขาสูง...เพื่อสืบเนื่อง
หาใจทราม...ยามเหงา...ที่ชำเลือง
ตามองไป...ยังเบื้อง...ทิศอุดร

ต้นใจทราม...ยามเหงา...ผลสาวสุก
ตาจะลุก...มองตรง...แสนออดอ้อน
ถ้าผลไหน...ชำเลือง...ไม่เว้าวอน
จะมีพร...ขอได้...หนึ่งประการ

เมื่อได้แล้ว...ให้ขอ...พบเมืองใย
เพื่อขอใจ...พันดวง...ที่สังหาร
มาเรียงร้อย...เป็นดอก...แล้วใส่พาน
ให้เจ้านาง...อ๊ออ๋อย...ปล่อยมนต์ตรา

เชื่อมดวงใจ...เป็นต้น...ชุบชีวิต
ด้วยดวงจิต...พันดวง...เป็นดินหญ้า
กาที่แสน...ศักดิ์สิทธิ์...แล้วนำมา
ให้แก่ข้า...แม่มด...เข้าพิธี

จากนั้นก็...ต้องสังเวย...หนึ่งชีวิต
เพื่ออุทิศ...ให้ไฟ...กลางเมืองนี้
ลุงโชติช่วง...เหมือนดั่ง...ครั้งอีที
ด้วยอัลฟา...นี้พลี...ชีพฆ่ามัน

เมื่อทุกอย่าง...หาได้...มาพร้อมแล้ว
ลิงน้อยแว่ว...วิ่งวน...ดวงใจสั่น
องค์หญิงแอม...มาดับ...ก็เพราะมัน
ข้าจะบั่น...มันด้วย...ตัวข้าเอง

แล้วโดดเข้า...กองไฟ...กลางใจเมือง
เพื่อสืบเนื่อง...ตำนาน...หวังจะเร่ง
โดเรมอน...ฉุดไว้...ใจวังเวง
ด้วยถูกเร่ง...ให้จับ...ลิงน้อยมา

ฝ่ายการ์ฟิวส์...ก็ถูก...สะกดใจ
ให้หลงใหล...ดินหญ้า...เป็นหนักหนา
จึงกลืนกิน...จนหมด...ไม่เหลือยา
ด้วยใจบ้า...เพ้อคลั่ง...ดั่งต้องมนต์

ดอกกราฟซ่า...อีที...มีพิษร้าย
ทุกคนต้อง...วางวาย...ใจสับสน
อย่าหวังจะ...ฆ่าได้...ดั่งใจตน
ถ้าหมดฝน...นี่แล้ว...จะนิรันดร์

ก่อนตะวัน...ลับฟ้า...ข้าผู้นี้
จะกลับเป็น...อีที...ที่คงมั่น
ไม่มีใคร...กล้าหมาย...มาโรมรัน
เพราะข้านั้น...จะยิ่ง...ใหญ่เหนือใคร

และไม่หลง...เลห์รัก...ใครอีกแล้ว
จะไม่แว่ว...ในรัก...ใครที่ไหน
จะฉลาด...ไม่หลง...คำหญิงใด
จะเป็นผู้...ยิ่งใหญ่...ให้กราบกัน

แม่มด...Poonyawee...หมดทางสู้
หนึ่งชีวิต...หารู้...คือเรานั้น
ตายเสียเถอะ...อีที...ที่โรมรัน
ข้าจะบั่น...ชีวิต...ในดวงไฟ

แต่ไม่สม...ดั่งใจ...ของแม่มด
แสนรันทด...อีที...หยั่งรู้ได้
เพราะไฟแค้น...จากนาง...ผู้หมางใจ
วิกานดา...เชื้อสาย...Poonyawee

เมื่อดวงไฟ...ถูกฝน...ก็ใกล้ดับ
แสงตะวัน...ใกล้จะลับ...อยู่เร็วรี่
ไม่เหลือใคร...อีกแล้ว...คงไม่มี
ข้าอีที...นี้คง...สมดั่งใจ

ฝ่ายเจ้านาง...อ๊ออ๋อย...ส่งใยยั้ง
ด้วยพลัง...ทั้งหมด...ขอมอบให้
ดวงตะวัน...อย่าลับ...อย่าดับไป
ยั้งดวงไฟ...บังฝน...รอคนดี

แต่เมื่อสูด...กลิ่นหอม...ของกราฟซ่า
ก็เกิดบ้า...ปล่อยใย...อย่างเร็วรี่
พันรอบกาย...ชาวเมือง...ที่มากมี
ไม่อาจหนี...มาได้...ด้วยต้องมนต์

บูรณา...ดาบดี...ให้ร้อนรุ่ม
ด้วยวิญญาณ...ใจสุม...นี้ดั้นด้น
สาวหิมะ...สิงดาบ...ปราบผจญ
แทงร่างนาง...กลางฝน...หล่นกลางไฟ

วิกานดา...ร้อนรุ่ม...เมื่อถูกเผา
ด้วยความเขลา...เผลอจิต...จึงหม่นไหม้
ให้รุ่มร้อน...กายา...กลางดวงไฟ
อึกหนึ่งใจ...ขอให้...พ้นมนตรา

หนึ่งชีวิต...พลีให้...ดวงไฟแล้ว
ก็ผ่องแผ้ว...โชติช่วง...ดวงไฟกล้า
เผาดอกไม้...อีที...ในพริบตา
เมื่อกราฟซ่า...ดับสิ้น...คนก็คืน

นอตอีที...มั่นในรัก...วิกานดา
เกิดมาเพื่อ...ถูกฆ่า...อย่างขมขื่น
รักที่หวัง...ว่ารัก...จะยั่งยืน
ต้องสะอื้น...เจ็บช้ำ...ฉ่ำน้ำตา

ทุกชีวิต...คืนกลับ...มาอีกครั้ง
ด้วยพลัง...แห่งรัก...องค์อัลฟา
คือรานี...ป้องเมือง...เฟื่องศักดา
ราชินี...คู่ฟ้า...เมืองตำนาน
หัวข้อ: ตำนานสาวหิมะ ภาค 4 ตอน ลิงน้อยสุดที่รัก 1
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:50:01 pm
ตำนานสาวหิมะ ภาค 4 ตอน ลิงน้อยสุดที่รัก 1
องค์หญิงแอม...ประกาศ...วันเลือกคู่
หวังจะมี...ยอดชู้...มาปกป้อง
บัลลังก์ราช...แดนหิมะ...เชิญประลอง
ด้วยสมอง...โอบอุ้ม...เจ้าดวงไฟ

ด้วยดวงไฟ...ศักดิ์สิทธิ์...ที่เกิดก่อ
ข้าอยากขอ...ท่านช่วย...หน่อยได้ไหม
ช่วยหาคู่...ที่รัก...ที่จริงใจ
โอ้ดวงไฟ...ช่วยหา...ให้ข้าที

แม่มด...poonyawee...จึงเสนอ
คนที่เพ้อ...มองหา...ไม่ใกล้ที่
ใครที่โอบ...ดวงไฟ...แล้วไม่มี
รอยไหม้แม้...สักที่...คือตัวจริง

เจ้าลิงน้อย...หลงรัก...แต่ไร้สิทธิ์
ได้แต่คิด...เศร้าใจ...ยอมไกลมิ่ง
ดั้นด้นไป...อยู่ป่า...ที่เคยอิง
ยอมใจสิงห์...ทิ้งนาง...อย่างจำนน

ถึงต้นไม้...yui-yui...ก็กราบก้ม
ข้าไม่สม...ในรัก...สิ้นกุศล
เกิดเป็นลิง...หรือจะชิง...ใจน่ามล
มันเจ็บซ้น...หัวใจ...ลิงเสียจัง

ต้นไม้จ๋า...ดินหญ้า...จงช่วยด้วย
ให้คนสวย...รักข้า...เพียงสักครั้ง
เจ้าลิงเอ๋ย...ต้นใจทราม...คือพลัง
ขอพรได้...หนึ่งครั้ง...จงรีบไป

ต้นใจทราม...ยามเหงา...ข้าขอพร
ให้งามงอน...รักข้า...จะได้ไหม
ขอให้ข้า...เป็นคน...สมตั้งใจ
จบคำพร...เกิดใหม่...ได้เป็นคน

โปริสาท...ตนกินตน...ได้ล่วงรู้
เจ้าโฉมตรู...หญิงแอม...ลิงมันสน
นึกถึงพี่...ชายนอต...ที่ถูกดล
ให้เจ็บซ้น...เพราะสตรี...แห่งแดนไกล

อย่ามีสุข...สมหวัง...กันเลยหนา
กูจะตาม...ไปล่า...ไปขับไล่
ไปแย่งชิง...ไฟพี่...ที่ให้ไป
กลับมาไว้...ยังแดน...ที่เคยเนา

แล้วแปลงร่าง...เป็นลิงน้อย...ไปคอยรัก
รู้ว่าแอม...นี้รัก...หวังคลอเคล้า
ติดที่ชาติ...กำเนิด...ของนงเยาว์
ไม่อาจเนา...แนบลิง...ทิ้งชะตา

แล้วบดบัง...ดวงไฟ...จริงเอาไว้
ปลอมดวงไฟ...อันใหม่...แล้วอาสา
เมื่อไม่มี...ชายใด...รอดอาญา
ลิงเช่นข้า...จะโดด...เข้าไปเอง

ฝ่ายลิงน้อย...ตัวจริง...ยังไม่ถึง
องค์ชายห้า...ก็อึ้ง...เราไม่เก่ง
ลิงอย่างเจ้า...ก็แค่...สิ่งเส็งเคร็ง
พี่ลิงเร่ง...โดดเถิด...อย่าใส่ใจ

โปริสาท...ลิงปลอม...จึงโดดเข้า
ก็ถูกเผา...กลายกลับ...เป็นคนใหม่
คำสาบร้าย...หายแล้ว...นะแก้วใจ
คำสาบไม่...ผลาญแล้ว...นะแก้วตา

เมื่อลิงน้อย...ตัวจริง...ดิ่งมาถึง
ก็ต้องอึ้ง...คำลือ...ถือปัญหา
อะไรกัน...ลิงน้อย...กับกานดา
เรานี่หนา...คือลิง...เราตัวจริง

องค์หญิงแอม...หม่อมฉัน...คือลิงน้อย
ที่เฝ้าคอย...หยอกเย้า...กับองค์หญิง
ข้าคือลิง...น้อยที่...เคยแนบอิง
ไยมาทิ้ง...ลิงน้อย...ไปเคียงมัน

ก็เห็นอยู่...ว่าท่าน...นั้นเป็นคน
ไยมาค้น...หาความ......พี่ลิงนั่น
เรียกหม่อมฉัน...นี่ว่า...องค์ชายone
28...เท่านั้น...ก็เพียงพอ

โอ้ฝ่าบาท...หม่อมฉัน...เที่ยวดั้นด้น
ไปหาผล...ใจทราม...เพื่อจะขอ
ให้ร่างกาย...เป็นคน...มาพะนอ
กลับมาท้อ...แท้ใจ...ในร่างคน

ออกไปเสีย...ให้พ้น...อย่ามาตู่
ใครเขาดู...ก็รู้...อย่ามาพ่น
คำหลอกลวง...เมืองข้า...อย่ามาปน
ข้าไม่สน...แม้เจ้า...จะพูดจริง
หัวข้อ: ตำนานสาวหิมะ ภาค 4 ตอน ลิงน้อยสุดที่รัก 2
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:51:51 pm
ตำนานสาวหิมะ ภาค 4 ตอน ลิงน้อยสุดที่รัก 2

เจ้าลิงน้อย เจ็บปวด ยอมไกลจาก
ต้องจำพราก จากนาง โอ้ยอดมิ่ง
สุดที่รัก ของข้า มาลืมลิง
จำต้องทิ้ง จากลา หาของดี

ต้น yui-yui เจ้าข้า ช่วยลิงหน่อย
เจ้าลิงน้อย ฟังข้า นับจากนี้
จงเดินทาง ไปยังทิศ หรดี
จะมีคน ผิงดาว ช่วยชี้นำ

โปริสาท ถูกสาบ ให้ร้อนรุ่ม
ไม่อาจอุ้ม นารี เพราะพี่ย้ำ
เอาดวงไฟ ไปให้ คนใจดำ
ช่างถลำ ทำเพื่อ สาวเมืองไกล

ดวงไฟที่ พ่อสู่ อุตส่าห์สร้าง
พี่มาถาง มันออก เอาไปให้
ทั้งที่รู้ ว่าค่า แห่งดวงไฟ
จะทำให้ คำสาบ นั้นจางลง

พี่นอตต้อง ตายซ้ำ ช้ำดวงจิต
ข้าก็ถูก ยาพิษ ติดประสงค์
แตะสตรี ไม่ได้ พี่ไม่ปลง
กลับเอาไฟ ไปส่ง ให้เจ็บกาย

ข้าจะนำ ดวงไฟ กลับไปอยู่
เพื่อครองคู่ หญิงแอม ดั่งใจหมาย
หยุดเดี๋วยนี้ พี่ลิง โอ้ยอดชาย
มาฆ่าน้อง ให้ตาย ก่อนพี่ยา

พี่จะนำ ดวงไฟ ไปที่ไหน
ถอยออกไป ให้พ้น จะดีกว่า
ดวงไฟนี่ พี่ข้า เคยให้มา
ข้านี่แหละ จะพา มันกลับไป

พี่ลิงน้อย เอาอะไร มาตรัสเรา
เจ้าอย่าเหมา หญิงแอม ฟังเอาไว้
เรามิใช่ องค์ชายone อย่างเข้าใจ
และไม่ใช่ ลิงตัวไหน ในแผ่นดิน

ข้าคือน้อง ชายของ อีทีนอต
ที่หวังกอด หญิงอัล จนตัวสิ้น
นามโปริสาท ตนกินตน ไม่ยลยิน
ถ้าโมโห ข้าจะกิน ให้สิ้นคน

เจ็บปวดมาก ไหมล่ะ กับความรัก
ที่ถูกผลัก ลงเหว สิ้นกุศล
เจ้าลิงน้อย อุตส่าห์ กลายเป็นคน
ยังไม่พ้น ความเจ็บ มาอยู่เคียง

ขอเห็นหน้า หญิงอัล สักหน่อยเถิด
หญิงที่ทำ ให้เกิด เปิดความเสี่ยง
หญิงที่มี แต่จิต ที่ลำเอียง
หญิงที่เพียง หมายหลอก หัวใจชาย

เมื่อได้พบ รูปนาง สาวหิมะ
แทบผละ หลงรัก ปักใจหมาย
นี่นะหรือ ต้นเหตุ แห่งความตาย
ของพี่ชาย แห่งข้า สวยเหลือเกิน

ข้ารู้ว่า ใจเจ้า ยังคงอยู่
โปรดจงรับ รู้ไว้ แต่เนิ่นๆ
ถ้าเจ้าไม่ หาทาง มาร่วมเดิน
เมืองหิมะ จะเผชิญ กับทุกข์ใจ

ข้าจะดูด ความจำ ของน้องเจ้า
มาแนบเนา เคียงข้าง อยู่ใกล้ๆ
ถ้ารักน้อง ขอให้ เจ้าตามไป
เอาดวงไฟ ไปแลก กับความจำ

บอกลิงน้อย ถ้ามัน กลับมาถึง
ให้มันดึง ดวงไฟ อย่าให้ช้ำ
มันผู้เดียว แตะได้ ด้วยใจธรรม
ดวงไฟนำ รักให้ อีกไม่นาน

พรที่ขอ จะหมด เมื่อสิ้นแสง
ตะวันแดง ลาลับ นั้นคือสาร
ชิวิตของ แอมน้อง จะวายปราณ
นอกจากผ่าน จุมพิต ปลิดวิญญาณ

คนผิงดาว บอกว่า ใต้ผืนฟ้า
มีลีลา ดีอยู่ ในหมู่ม่าน
ถ้านำมัน มาได้ ใจร้าวราน
จะเบิกบาน สดใส ไม่ช้ำตรม

ข้าต้องการ ช่วยนาง นี้เท่านั้น
ถ้านำมัน มาได้ ข้าจะบ่ม
รักฝากดาว สื่อใจ ไปกับลม
ข้าจะให้ พรพรหม เจ้าหนึ่งพร

ข้าผิงดาว รอรัก มานานเนิ่น
ต้องเผชิญ ความหนาว รอคนอ้อน
ข้ามีพร มากมาย แต่ไร้พร
ที่จะวอน ช่วยข้า ให้สมใจ

เมื่อได้ต้น ลีลาดี นี้มาแล้ว
ก็แน่แน่ว ดิ่งมา พบไม้ใหญ่
ผู้ใดได้ กินผล จะเปลี่ยนไป
เก็บเอาไว้ ซิลิง ต้องใช้มัน

เมื่อผิงดาว ได้บ่มต้น ลีลาดี
ก็มอบพร บทพลี ให้ลิงมั่น
จงเก็บไว้ ใช้ตอน ที่สำคัญ
มิเช่นนั้น เจ้าจะ ต้องเสียใจ

ราชินะ หิมะ องค์อัลฟา
ไม่อาจฟื้น กลับมา น้ำตาไหล
เป็นหิมะ โถมทับ ดับเมืองไกล
ลิงน้อยดั้น มาใกล้ ใยไม่มี

นี่เมืองเรา หายลับ ไปแล้วหรือ
เจ้าก็คือ ลิงน้อย อย่าถอยหนี
เรานี่ไง หญิงอัล ฟังให้ดี
ด้วยบัดนี้ น้องเรา มีอันเป็น

เจ้ารีบนำ ดวงไฟ ไปยังเมือง
ของต้นเรื่อง โปริสาท แล้วฆ่าเข่น
มันด้วยผล น้ำตาริน ให้กระเด็น
อย่าใจเย็น รีบไป แย่งกลับมา

ความทรงจำ น้องเรา อยู่ที่นั่น
ไม่กี่วัน ตะวัน จะลับฟ้า
ข้ารั้งไว้ รอวัน เจ้ากลับมา
รีบเถิดหนา เวลา ไม่รอรี
หัวข้อ: ตำนานสาวหิมะ ตอน ลิงน้อยสุดที่รัก (ตอนจบ)
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:53:15 pm
ตำนานสาวหิมะ ตอน ลิงน้อยสุดที่รัก (ตอนจบ)

เจ้าลิงน้อย...ดั้นด้น...มาถึงแดน
ที่สุดแสน...น่าสยอง...เหลือเกินที่
ผ่านเขตแดน...มายา...ไม่ช้าที
พบแอมสาว...คนดี...เรียกพี่ลิง

ช่วยแอมด้วย...แอมตื่น...มากลางป่า
ใครลักพา...ไม่รู้...ได้แต่นิ่ง
เห็นพี่ลิง...เดินมา...ก็ประวิง
พี่อย่าทิ้ง...แอมน้อง...ไว้อีกเลย

องค์หญิงรู้...ว่าหม่อมฉัน...คือลิงน้อย
หญิงเฝ้าคอย...รอพี่...นี้เขนย
รู้ได้ไง...ในเมื่อ...ไม่เชื่อเลย
ไยพี่เอ่ย...เช่นนั้น...เล่าพี่ลิง

ในฝันน้อง...มองเห็น...ทุกสิ่งอย่าง
พี่หาทาง...เป็นคน...ไม่อยู่นิ่ง
เพื่อให้น้อง...นี้อยู่...เป็นคู่อิง
ด้วยรักจริง...จากพี่...นี้ยังไง

ถ้าให้เลือก...ระหว่าง...คนกับลิง
ใจองค์หญิง...จะเลือก...ครองสิ่งไหน
คนหรือลิง...ก็คือ...ยอดดวงใจ
พี่จะเป็น...อะไร...ไม่สำคัญ

แล้วระหว่าง...ดวงไฟ...กับลิงพี่
องค์หญิงนี้...จะเลือก...อะไรนั่น
ต้องเลือกพี่...อยู่แล้ว...ไม่แคล้วกัน
ผิดมหันต์...ตัวเจ้า...ไม่ใช่นาง

แสนรู้นัก...ตัวมาร...ความสุขข้า
รู้ไหมว่า...ข้าเจ็บ...ข้าหม่นหมาง
ข้าถูกทิ้ง...ชิงชัง...อยู่ข้างทาง
ต้องมาร้าง...เพราะพี่นาง...เป็นคนทำ

องค์ชายโป...สุดรัก...เคยแตะต้อง
ไม่อาจข้อง...ข้าได้...ใจสุดช้ำ
กลีบของข้า...เคยใส...ไร้สีดำ
เดี๋ยวนี้กล่ำ...แต่ช้ำ...เฝ้าคร่ำครวญ

ต้องกลายเป็น...ดอกไม้...สีหม่นหมอง
ไม่บกพร่อง...สักนิด...กลับถูกข่วน
ให้ใจเจ็บ...เป็นแผล...เพราะหน้านวล
ของผู้หญิง...ใจรวน...เพียงหนึ่งคน

ตายเสียเถิด...อย่ามี...เลยความสุข
เจ้าต้องทุกข์...เหมือนข้า...ที่สีหม่น
ถ้าข้าตาย...ดวงไฟ...จะไม่ดล
ให้เมืองเจ้า...หลุดพ้น...คำสาปใด

ช่วยชี้ทาง...ให้ข้า...ไปปราสาท
จะสามารถ...ช่วยเจ้า...ให้สดใส
สัญญานะ...ว่าจะ...นำดวงไฟ
นี้คืนไป...ยังที่...ที่จากมา

จงตามเจ้า...zonejung...ไปแล้วบอก
ว่าข้าชอก...ข้าช้ำ...เป็นหนักหนา
บอกโปริสาท...ด้วยช่วย...เมตตา
ช่วยกลับมา...รับข้า...ไปอยู่กิน

เมื่อมาถึง...บันได...แห่งปราสาท
มีขวากหนาม...คอยบาด...อยู่ทั่วถิ่น
แต่ละก้าว...ถ้าเจ้าร้อง...ให้ได้ยิน
ความทรงจำ...นางจะสิ้น...ไปกับตา

ข้านำดวง...ไฟมา...ให้เจ้าแล้ว
ใยต้องมา...ขีดแนว...แห่งปัญหา
ข้าเกลียดรัก...หมั่นไส้...ไร้ปัญญา
รู้ไหมว่า...ท่านก็มี...รักแท้จริง

ดอกไม้งาม...ยังรอ...พบท่านอยู่
หวังเป็นคู่...เคียงท่าน...มิเคยทิ้ง
แต่ไม่กล้า...พบหน้า...ไม่กล้าอิง
เพราะถูกสิง...ด้วยสีหม่น...ทนช้ำใจ

ข้าจึงรีบ...นำดวงไฟ...มาคืนท่าน
ความร้าวราน......จะกลับ...มาสดใส
บอกให้รู้...ถ้าข้า...ได้ดวงไฟ
ข้าก็จะ...ยิ่งใหญ่...ไร้คนทาน

สตรีใด...ในโลก...ต้องสยบ
อย่าหวังซบ...กันได้...ข้าจะผลาญ
ใครรักข้า...ก็อยู่...ใครประจาน
จะประหาร...ให้สิ้น...ฐานหมิ่นเรา

ความสุขท่าน...อยู่กับ...คำลวงหลอก
เหมือนพี่ชาย...ย้ำตอก...บอกเรื่องเศร้า
รักไม่จริง...ถูกทิ้ง...ให้มอมเมา
อยู่กับความ...โง่เขลา...เศร้าระทม

นางที่บอก...รักท่าน...นั้นจริงหรือ
คำว่าซื่อ...ต่อปีศาจ...ที่หมายข่ม
ก็เพียงแค่...ให้รอด...จากอารมณ์
ท่านจะสม...กับสุข...ได้เช่นไร

มันจะมาก...ไปแล้ว...เจ้าลิงน้อย
อย่าปากพล่อย...พูดพร่ำ...นะชาติไพร่
แค่สัตว์ป่า...สัตว์ดง...เคยอยู่ไพร
จะมารู้...อะไร...กับใจกู

เอาดวงไฟ...มาวาง...ไว้ตรงนี้
คืนทรงจำ...มาซี...ข้ารออยู่
เอาดวงไฟ...วางก่อน...แล้วก็ดู
ว่ากล่องไหน...คือยอดชู้...ก็หยิบไป

เมื่อลิงน้อย...วางดวงไฟ...คืนกลับถิ่น
ก็ได้ยิน...คำเรียก...ที่สดใส
พี่ลิงจ๋า...พี่ลิงน้อย...ปล่อยน้องไป
แต่ทำไม...มองไม่เห็น...ช่างมืดมน

นี่ตาเรา...บอดแล้ว...กระนั้นหรือ
ใช้ใจซื่อ...สื่อไป...ด้วยกุศล
เหวี่ยงน้ำตา...รินไป...จะช่วยดล
ให้ปีศาจ...ร่วงหล่น...พ้นมายา

เมื่อเหวี่ยงน้ำ...ตาริน...โดนปีศาจ
ชั่งบังอาจ...จริงหนอ...ก่อปัญหา
กล่องทรงจำ...จงหาย...ในพริบตา
โทษฐานที่...เจ้ากล้า...เปลี่ยนใจเรา

น้ำตาริน...ดูดซับ...ไอความชั่ว
ความหมองมัว...เกลียดชัง...ที่เร่งเร้า
ก็จางหาย...ไม่เหลือ...แม้แต่เงา
ข้ามันเขลา...เง่าโง่...เสียจริงๆ

ข้าขอมอบ...ความรัก...จากใจข้า
ที่เคยมี...ตัณหา...มาสู่สิง
เพื่อทดแทน...ตาเจ้า...นะเจ้าลิง
ถือเป็นสิ่ง...ชดเชย...ให้แก่นาง

ข้าจะขอ...ยอมเป็น...ชายไร้รัก
เพราะไม่อยาก...จะปัก...รักเพื่อห่าง
ไม่มีรัก...ก็ไม่มี...ทุกข์นำทาง
ข้ายอมร้าง...ความรัก...เพื่อตอบแทน

ท่านเก็บความ...รักท่าน...เอาไว้เถิด
อย่าให้ใจ...เตลิด...เปิดความแค้น
อย่าให้หัว...ใจหลงทาง...ไปต่างแดน
เพราะมีนาง...หนึ่งแสน...จะรักจริง

นางรอท่าน...อยู่ที่...เมืองมายา
กลับไปหา...นางเถิด...อย่าอยู่นิ่ง
เรื่องของข้า...ถึงแม้...จะแค่ลิง
ก็จะขอ...คู่อิง...มิ่งหญิงแอม

เจ้ายังเหลือ...พรจาก...คนผิงดาว
คงไม่ร้าว...หรอกหนา...ฟ้ายังแจ่ม
ก่อนฟ้ามืด...คืนนี้...พระจันทร์แรม
นางที่แช่ม...จะเหี่ยว...ไม่ฟื้นคืน

ข้าจะเหวี่ยง...เจ้ากลับ...ไปเมืองไกล
ข้าขอบใจ...ยิ่งนัก...จงสดชื่น
ขอให้เจ้า...มีสุข...ทุกวันคืน
ความขมขื่น...อย่ามี...อีกนะลิง

เมื่อลอยมา...ถึงที่...ณ...เมืองไกล
ก็รีบดิ่ง...ขึ้นไป...หาองค์หญิง
องค์อัลฟา...ข้าลิงน้อย...บุญน้อยจริง
มีอาญา...ใหญ่ยิ่ง...โปรดลงทัณฑ์

นำดวงไฟ...มาซิ...เจ้าลิงน้อย
อย่าเศร้าสร้อย...ไปเลย...ในเรื่องนั้น
ถ้าเจ้าเห็น...ชีวิตนาง...นี้สำคัญ
ถ้าเจ้ามั่น...ในรัก...ก็จูบนาง

เจ้าจะได้...พบนาง...อีกเจ็ดวัน
หลังจากนั้น...ตัวเจ้า...จะถูกถาง
กลายเป็นหิน...สิ้นรัก...มาร่วมทาง
เจ้าจะยอม...หรือจะร้าง...ก็ตามที

แล้วจุมพิต...ปลิดวิญญาณ...เพื่อแอมเจ้า
แล้วหมอบเฝ้า...องค์หญิง...ไม่ห่างที่
เจ้าเป็นใคร...ออกไป...มองให้ดี
หม่อมฉันไง...ลิงพี่...ที่เคยเคียง

ข้าเป็นใคร...อยู่ที่ไหน...จำไม่ได้
เจ้าคือยอด...ดวงใจ...อย่าได้เถียง
อย่าพูดพล่อย...เราหรือ...จะร่วมเรียง
ข้าขอเพียง...กอดเจ้า...โปรดเมตตา

ไปให้พ้น...ข้าเกลียด...เกลียดพวกเจ้า
ไม่เคยเนา...ไม่เคย...เสน่หา
จำไม่ได้...เลยหรือ...ที่ผ่านมา
เจ้ากับข้า...เคยสุข...กันเช่นไร

ข้าจำได้...ว่าพี่...คืออัลฟา
มีราชา...อีที...มอบไฟให้
มีลิงน้อย...คอยอยู่...คอยคุ้มไพร
ไม่มีเจ้า...อยู่ใน...ความทรงจำ

อีกเจ็ดวัน...เท่านั้น...ขอเคียงเจ้า
ก่อนที่ข้า...จะถูกเผา...ด้วยใจช้ำ
ข้าไม่เคย...รักเจ้า...อย่ามาอำ
อย่าพูดพร่ำ...ออกไป...จากเมืองเรา

โอ๊ยข้าเจ็บ...เจ็บปวด...หัวใจนัก
เจ้าหาญหัก...ข้าหรือ...เจ้าหน้าเศร้า
เจ้าต้องการ...อะไร...มาผลาญเรา
ข้าต้องการ...รักเก่า...เรากลับคืน

เมื่อได้ยิน...คำขอ...พรผิงดาว
ก็สกาว...เปล่งแสง...ที่แช่มชื่น
ร่างลิงน้อย...กลายกลับ...มาหยุดยืน
แอมสะอื้น...โผหา...พี่ลิงครวญ

พี่ลิงน้อย...แอมจะไม่...หาคู่แล้ว
แอมคลาดแคล้ว...ปีศาจ...ที่แสนห้วน
มันต้องการ...ดวงไฟ...ใจน้องซวน
มันใส่ตรวน...น้องแล้ว...ก็ลืมเลือน

ทำไมแอม...ถึงเจ็บ...หัวใจนัก
ยังไม่พัก...อีกหรือ...ใยไม่เลื่อน
แม่มด...poonyawee...จึงมาเตือน
ว่านางเหมือน...ปีศาจ...ไปครึ่งตัว

ด้วยทรงจำ...นั้นหาย...ไปจากร่าง
หัวใจนาง...จึงช้ำ...ไปจนทั่ว
เจ้าลิงเอ๋ย...ทางเดียว...ที่ข้ากลัว
ก็คือหัว...ใจเจ้า...มอบให้นาง

ข้าปวดใจ...ปวดใจ...ไม่ไหวแล้ว
คงต้องแคล้ว...จากพี่...ต้องหนีห่าง
แอมมีกรรม...จริงหนอ...ขอปล่อยวาง
ทำเพื่อนาง...อีกครั้ง...นะเจ้าลิง

ตัดสินใจ...ลานาง...ก่อนเจ็ดวัน
ข้าจะบั่น...ควักใจ...ให้ยอดหญิง
เอาไปเถิด...ใจข้า...จะได้อิง
อยู่ในมิ่ง...ทรวงเจ้า...ไปจนตาย

เมื่อได้ใจ...จากลิง...ก็หายเจ็บ
แต่ต้องมา...หนาวเหน็บ...เจ็บไม่หาย
พี่ลิงจ๋า...พี่ลิง...มาทิ้งกาย
พี่ไม่หมาย...เคียงน้อง...แล้วหรือลิง

กอดศพพี่...ที่รัก...ไว้แนบอก
หวั่นสะทก...อกช้ำ...ไม่อาจนิ่ง
พี่ลิงจ๋า...ทำไม...ไม่ไหวติง
พี่มาทิ้ง...น้องไป...ทำไมกัน

นิ่งเสียเถิด...องค์หญิง...ข้าจะเล่า
เรื่องหมองเศร้า...ที่เกิด...ในวันนั้น
จวบวันนี้...ที่ท่าน...ต้องจาบัลย์
เพราะอาถรรพ์...ดวงไฟ...เพียงดวงเดียว

แย่งกันไป...แย่งกันมา...ไม่จบสิ้น
รักโบยบิน...กี่ครั้ง...ยังข้องเกี่ยว
ถ้าดวงไฟ...ยังอยู่...ความกลมเกลียว
ต้องแห้งเหี่ยว...อีกแน่...เพราะแพ้มัน

แต่ดวงไฟ...คือสิ่ง...ที่ปกป้อง
แต่เราต้อง...เจ็บช้ำ...อยู่คงมั่น
แม้ปีศาจ...จะไม่...มาโรมรัน
แต่สักวัน...ก็ต้อง...มาแย่งชิง

ชีวิตลิง...องค์หญิงอัล...นั้นพิสูจน์
ในคำพูด...ของข้า...นะองค์หญิง
ถึงแม้ว่า...ตัวท่าน...จะพูดจริง
แต่เราจะ...ไม่ทิ้ง...หรอกดวงไฟ

ทั้งพี่ท่าน...พี่ลิง......ต้องมาสิ้น
แลกชีวิน...เพื่อเรา...ไม่หม่นไหม้
สละชีพ...เพื่อเรา...เพื่อดวงไฟ
แล้วจะให้...เราทิ้ง...อย่างไรกัน

พี่ลิงน้อย...สุดที่รัก...ของแอมน้อง
พี่มาต้อง...อาญา...ฟ้าสวรรค์
แอมจะไม่...รักใคร...ไม่แบ่งปัน
เพราะใจน้อง...จะมั่น...แต่พี่ยา

ถึงแม้ว่า...เราสอง...ไม่ครองคู่
แต่ใจเรา...ยังอยู่...คู่กันหนา
ใจสองดวง...ผูกพัน...มั่นอุรา
รอชะตา...ฟ้าเปลี่ยน...ให้กับเรา

เมืองหิมะ...สงบสุข...มาอีกครั้ง
รอความหวัง...จากฟ้า...มาผ่าเศร้า
ไหว้วอนฟ้า...ทุกวัน...ช่วยบรรเทา
ให้องค์หญิง...ของเรา...สุขนิรันดร์
หัวข้อ: ตำนานสาวหิมะ ภาค 5 ตอน องค์หญิงแอมด้นดั้นช่วยลิงน้อยให้ฟื้นคืน 1
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:54:41 pm
ตำนานสาวหิมะ ภาค 5 ตอน องค์หญิงแอมด้นดั้นช่วยลิงน้อยให้ฟื้นคืน 1

ทุกทุกเช้า...หญิงแอม...จะมาเฝ้า
นั่งคุกเข่า...มองพี่ลิง...ที่พลิกผัน
จะหาทาง...ช่วยพี่...อย่างไรกัน
หมอกกับควัน...ก้อพราก...เจ้าลิงไป

หิมะขาว...กลายเป็น...หิมะดำ
สุดจะช้ำ...ไยเป็น...เช่นนี้ได้
มารน้ำเน่า...เงาจันทร์...ข้านี่ไง
คือผู้ที่...ทำให้...มีอันเป็น

ข้ามิเคย...ทำอะไร...ให้ท่านโกรธ
ไยลงโทษ...เราให้...เกิดทุกข์เข็ญ
เจ้าคงลืม...แล้วซิ...จึงใจเย็น
ทำไม่รู้...ไม่เห็น...ให้หายเคือง

ข้าคือองค...รักษ์...พิทักษ์นาย
จอมมารร้าย...ที่เจ้า...นั้นก่อเรื่อง
เราไม่เคย...ทำให้...พวกเจ้าเคือง
เจ้าลืมเมือง...อีที...แล้วหรือไร

ตั้งแต่เสีย...ดวงไฟ...ไปครานั้น
ข้าก้อหมั่น...หาทาง...คิดแก้ไข
แต่ต้องพบ...ความพ่าย...ทุกครั้งไป
ซ้ำยังถูก...นายไล่...ไม่เหลือดี

ผิดเจ้าลิง...ที่มาก...ด้วยคนรัก
ข้าจะหัก...ไม่ให้...กลายเป็นผี
ไม่มีสิทธิ์...คืนชีพ...มาอีกที
ขอได้โปรด...ปราณี...อย่าคิดทำ

ถ้าอยากได้...ร่างลิง...นี้คืนไป
ส่งดวงไฟ...ให้เรา...อย่ามัวพร่ำ
พร้อมด้วยดาบ...บูรณา...ที่กระทำ
ให้อีที...ถลำ...จนอำลา

นำไปให้...ข้าภาย...ในเจ็ดวัน
มิฉะนั้น...ลิงน้อย...จะด้อยค่า
รอยยิ้มจาง...ที่เจ้าเห็น...จะเย็นชา
และกลายเป็น...ลิงบ้า...Harakere

แล้วจำไว้...อีกอย่าง...นะองค์หญิง
เจ้าต้องทิ้ง...บัลลังก์...แห่งเมืองนี้
ไปครองคู่...เคียงเรา...ในพงพี
เป็นรานี...มารน้ำเน่า...ตลอดไป

จำเอาไว้...เจ็ดวัน...นะองค์หญิง
เจ้าจะทิ้ง...ชีวิตลิง...ไปก้อได้
เป็นรานี...ของข้า...ดีกว่าไง
ตกลงไหม...ไม่มีทาง...อย่าหวังเลย

รักของเรา...ครั้งสุดท้าย...คือพี่ลิง
จะไม่ทิ้ง...ลิงไป...ด้วยใจเฉย
เจ้าอย่าหมาย...ว่าจะ...ได้กายเกย
จำไว้เลย...เจ้าต้อง...รับโทษทัณฑ์

แน่ใจนะ...องค์หญิง...แอมของข้า
รู้บ้างไหม...เล่าว่า...เมืองน่านนั้น
บัดนี้สิ้น...ดาบดี...ที่โรมรัน
เพราะต่ำศักดิ์...นักฝัน...มันเอาไป

ซ่อนเอาไว้...ที่มะ...ลิสีดำ
ที่ไม่อาจ...จะนำ...มันมาได้
นอกจากว่า...จะพบเจ้า...ชายหลายใจ
นำทางให้...พ้นหุบเขา...แห่งดอกดิน

ไม่ทันหรอก...เจ็ดวัน...องค์หญิงแอม
โลกใบนี้...มันไม่แจ่ม...รอวันสิ้น
จำไว้นะ...ครบเจ็ดวัน...นะยุพิน
เจ้าลิงน้อย...จะสิ้น...ซึ่งตัวตน

จะกลายเป็น...จอมมาร...ยิ่งใหญ่นัก
ด้วยไร้ใจ...ไร้รัก...ไร้กุศล
มีทางแก้...ทางเดียว...จะช่วยดล
น้ำค้างบน...พื้นทราย...จะหายคืน

ซึ่งมันก้อ...เป็นแค่...ตำนานรัก
ไม่มีหรอก...ข้าประจักษ์...แล้วขมขื่น
หาไม่พบ...หรอกน้ำค้าง...อายุยืน
ข้าสะอื้น...หามัน...มานมนาน
หัวข้อ: ตำนานสาวหิมะ ภาค 5 ตอน องค์หญิงแอมด้นดั้นช่วยลิงน้อยให้ฟื้นคืน 2
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 03, 2008, 12:55:42 pm
ตำนานสาวหิมะ ภาค 5 ตอน องค์หญิงแอมด้นดั้นช่วยลิงน้อยให้ฟื้นคืน 2

องค์หญิงแอม ดั้นด้น เฝ้าตามหา
ดาบบูรณา เพื่อหมาย จะต่อสาน
อายุพี่ ลิงน้อย ให้ยืนนาน
โฉมสราญ ครวญคร่ำ แล้วย่ำไป

พบเจ้าชาย หลายใจ รอช่วยเหลือ
ที่หมายเผื่อ แผ่รัก อันยิงใหญ่
หากข้านำ ทางเจ้า ให้พ้นภัย
ข้าจะได้ สิ่งใด มาตอบแทน

ข้าไม่มี อะไร จะให้ท่าน
โปรดสงสาร เถิดหนา อย่าเพิ่งแค่น
แดนดอกดิน อยู่ไหน ท่านตัวแทน
อยู่สุดแดน ยาจก พเนจร

มีวณิพก เมฆพลิ้ว เป็นผู้นำ
รัศมีธรรม ส่องทาง ไม่ยอกย้อน
เงาภูผา สะท้อนภาพ ไม่ตัดรอน
จะพบทาง ดับร้อน แดนดอกดิน

ให้วณิพก มอบเมฆ ให้ข้ามไป
เมื่อเข้าใกล้ หุบเขา นะโฉมฉิน
นำดอกหญ้า ยาจก น้ำตาริน
ปาใส่แดน ดอกดิน จะสิ้นมนต์

พบมะลิ สีดำ ผู้อำดาบ
เจ้าต้องปราบ มันด้วย ใจช้ำหม่น
ต้องร้องไห้ ด้วยใจ ช้ำสุดทน
ดาบจะพ้น ออกมา อย่างตั้งใจ

แล้วทำตาม คำที่ เจ้าชายกล่าว
พ้นเรื่องราว มาถึง ทำไม่ได้
จะให้เรา ร้องไห้ ได้อย่างไร
มันเสแสร้ง เกินไป ยากเต็มทน

เจ้าชายหลาย ใจจึง ปรากฏตัว
โอ้ทูนหัว มันไม่ยาก หากเจ้าสน
ข้าจะโดด เข้าไป ในวังวน
แดนมะลิ หมองหม่น เพื่อจ้าเอง

แล้วโดดดิ่ง ลงไป ในดินแดน
มะลิที่ คลั่งแค้น ก้อกล้าเก่ง
ฉีกร่างของ เจ้าชาย แบบไม่เกรง
น้ำตานาง จึงเร่ง หาเจ้าชาย

โอ้เจ้าชาย ไฉน ยอมตายจาก
ท่านลำบาก เพื่อเรา ได้สมหมาย
น้ำตาหยด รดราก มะลิคลาย
ดาบบูรณา แย้มพราย ให้ได้ครอง
*************************
โปรดติดตามตอนต่อไป