รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนจากนิทาน นิยาย เรื่องเล่า => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ สิงหาคม 08, 2009, 05:38:39 pm

หัวข้อ: ผีเสื้อสมุทร..สุดอาลัย
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ สิงหาคม 08, 2009, 05:38:39 pm
กลับจากป่า...ผัวหลอก...ภาวนา
ไม่เห็นหน้า...ลูกผัว...ชั่วจริงหนอ
อุตส่าห์ทุ่ม...เทรัก...พะเน้าพะนอ
กลับมาก่อ...เพลิงโกรธ...ไม่โปรดปราน

มาคิดหนี...เมียยักษ์...นางผีเสื้อ
ทั้งเลือดเนื้อ...เชื้อไข...ก็ไม่ขาน
สินสมุทร...ลูกแม่...มาเป็นมาร
ปล่อยหัวใจ...แม่ราญ...ลงรอนรอน

จึงบึ่งตาม...มาพบ...ทูลหม่อมพี่

ไยคิดหนี...ผีเสื้อ...ให้รุ่มร้อน
ไม่รักเมีย...แล้วหรือ...พระภูธร
ไยบั่นทอน...หัวใจ...เมียได้ลง

กลับไปเถิด...ผีเสื้อ...จงกลับไป
เราไม่ใฝ่...เคียงฝัน...อย่าได้หลง
เรามนุษย์...เจ้ามันยักษ์...ปลงเถอะปลง
อย่าคิดบ่ง...ฝืนกรรม...เถิดกลับไป

หากมิได้...หม่อมพี่...นี้คืนกลับ
เมียก็ไม่...ลาลับ...กลับไปไหน
จะฉุดรั้ง...นำพี่...นี้กลับไป
เมื่อพูดดี...ไม่ได้...ต้องเห็นดี

แล้วก้าวย่าง...หมายมุ่ง...ยังเกาะแก้ว
ด้วยดวงใจ...แน่แน่ว...ไม่แคล้วหนี
ต้องผิดหวัง...ด้วยฤทธิ์...ท่านมุนี
วางอาคม...บ่งชี้...หมายปิดทาง

โอ้ว่าทูล...กระหม่อม...ของเมียแก้ว
ทรงสิ้นแล้ว...หรือรัก...จึงหนีห่าง
ลงมาเถิด...มาอยู่...คู่น้องนาง
สินสมุทร...จะไม่ร้าง...ห่างมารดร
(http://61.7.158.13/kan_cai3/www.prauprimanee.com/images/pic-story4.jpg)
หรือว่าพี่...หลงรส...บทสวาท
อีเงือกสาว...พราวพราด...ดวงสมร
หลงดอกฟ้า...ลืมดอกดิน...สิ้นอาวรณ์
โอ้น้ำใจ...ภูธร...ช่างโลเล

ผีเสื้อเอ๋ย...ผีเสื้อ...จงฟังเรา
คำว่ารัก...อย่าเหมา...อย่าแสร้งเส
เราไม่เคย...คิดรัก...หรือทุ่มเท
เราถูกมนต์...หลงเล่ห์...จึงจำใจ

เจ็ดปีทน...ฝืนอยู่...อย่างด้านหน้า
อายดินฟ้า...เหลือเกิน...รู้บ้างไหม
เราเผ่าพงศ์...วงศ์กษัตริย์...ต้องอาลัย
มาเกลือกกลั้ว...ยักษ์ไพร...ให้อายดิน

มีโอกาส...จะหนี...แล้วไม่หนี
คิดดูที...เถิดหนอ...อย่าท้อหมิ่น
หากรักเจ้า...สักนิด...ไม่คิดบิน
เห็นแก่สิน...สมุทร...สุดปรีชา

น้ำตาเอ๋ย...น้ำตา...นางผีเสื้อ
เจ็บแทบเนื้อ...ฉีกขาด...สิ้นหรรษา
รักไม่เคย...มีเลย...ภัสดา
อนิจจา...ฝืนอยู่...เพิ่งรู้ใจ

ที่ผ่านมา...พระองค์...ท่านทรงหลอก
หัวอกเมีย...ช้ำชอก...ลงร่ำไห้
ให้แค้นโกรธ...ชี้หน้า...พระทรงชัย
จะวนเวียน...ต่อไป...ไม่จากลา

------------------------
ชอบแต่งกลอนเศร้าๆ แบบว่า สงสารนางผีเสื้ออ่ะนะ  p17




หัวข้อ: Re: ผีเสื้อสมุทร..สุดอาลัย
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ สิงหาคม 08, 2009, 06:11:01 pm
ได้ข่าวว่า...พระอภัย...จะหลบหนี
เจ็บฤดี...มีเรือ...พาหนีหน้า
เฝ้าติดตาม...ทำลายเรือ...ภัสดา
ด้วยข้อหา...นานา...ไม่รอรี

เจ็บใจนัก...รักเรา...มันไร้ค่า

ภัสดา...ใจร้าย...มาหน่ายหนี
อุตส่าห์ตาม...มาง้อ...มารอรี
กลับไม่มี...สักนิด...จะติดตาม

แล้วบุกมา...ถึงเกาะ...พระภูบาล
หากสงสาร...กลับเถิด...อย่าคิดหยาม
เมียมารับ...ผัวแก้ว...ไม่เอาความ
ไม่คุกคาม...หากผัว...จะกลับไป

คำใดที่...พี่กล่าว...กับน้องแล้ว
จะคลาดแคล้ว...ถอนคืน...หาควรไม่
เจ้าฆ่าคน...ของพี่...มากี่ใคร
จะอยู่ด้วย...อย่างไร...เจ้าใจดำ

หากไม่กลับ...เมียจะกิน...เสียทุกคน
ไม่หลีกพ้น...ไปได้...จะยีย่ำ
พระอภัย...จึงสั่งความ...เอ่ยถ้อยคำ
เอาดินอุด...หูย้ำ...เถิดพวกเรา
(http://61.7.158.13/kan_cai3/www.prauprimanee.com/images/pic-story6.jpg)
แล้วเป่าปี่...กังวาล...สะท้านโสต
คิดลงโทษ...เมียยักษ์...ที่โฉดเขลา
เสียงปี่บาด...ฤทัย...เจ็บไม่เบา
ผีเสื้อเอ๋ย...สุดเศร้า...เฝ้าแต่ครวญ

โอ๊ยเมียเจ็บ...ไปหมด...แล้วพี่จ๋า

ไยคิดฆ่า...เมียได้...ไม่เหหวล
มาเป่าปี่...พิฆาตเมีย...ให้เซซวน
ช่างไม่ด่วน...คิดถึง...ความหลังเรา

พี่เคยกอด...หยอกเย้า...เฝ้าพะนอ

บัดนี้พ่อ...มาคิดตัด...คำเคยเว้า
น้ำตาเมีย...ไหลหยาด...ลงไม่เบา
ด้วยสุดเศร้า...สุดรัก...สุดอาลัย

พระทัยเอ๋ย...พระทัย...ทูลหม่อมพี่

ช่างไม่มี...น้ำจิต...พิสมัย
พระทัยโหด...ยิ่งนัก...พระอภัย
แล้วสิ้นใจ...ล้มหงาย...ลงต่อตา





หัวข้อ: Re: ผีเสื้อสมุทร..สุดอาลัย
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ เมษายน 07, 2010, 09:50:12 pm
หลงเสียงปี่...พระอภัย...ฤทัยหวั่น
ตกหลุมรัก...อกสั่น...ไม่ขวัญหนี
จึงนำมา...เป็นผัว...ไม่รอรี
สิบกว่าปี...แสนชื่น...ต้องขื่นใจ

ปี่ที่เคย...หวานหู...มิรู้เบื่อ
สุดจะเชื่อ...บัดนี้...พี่ทำได้
ปีพิฆาต...บาดหู...บาดฤทัย
น้ำตาไหล...ปวดเจ็บ...เหน็บที่ทรวง

ทูลกระหม่อม...ของเมีย...ผีเสื้อน้ำ
ไฉนทำ...เมียได้...ไม่คิดห่วง
อุราเมีย...จะแหลก...แตกเป็นยวง
น้ำตาเมีย...รินล่วง...แทบหมดตา

ยังไม่สา...หัวใจ...ทูลหม่อมหรือ
อยากให้เมีย...สิ้นชื่อ...ลงต่อหน้า
ไม่นึกถึง...สิบปี...ที่มีมา
โถอุรา...หม่อมพี่...มีแต่ชัง
(http://61.7.158.13/kan_cai3/www.prauprimanee.com/images/pic-story6.jpg)
เพิ่งรู้ซึ้ง...ว่าผัว...ไม่คิดชอบ
แถมยังลอบ...หาทาง...ห่างที่ขัง
ที่แท้พี่...ฝืนรัก...แสร้งอุ่นอัง
เจ็บประดัง...ที่ใจ...น้องเสียจริง

อัปลักษณ์...นี่หรือ...พี่จึงชัง

แสร้งอุ่นอัง...ลวงน้อง...จนตายนิ่ง
มารู้ตัว...เมื่อสาย...ไออุ่นอิง
พี่หวังทิ้ง...ทุกเมื่อ...หลงเชื่อใจ

รู้ไหมหนอ...เสียงปี่...มีอำนาจ
ยามหวานบาด...กมล...น้องหลงใหล
ยามพิฆาต...บาดปลิด...สนิทใน
หลั่งน้ำตา...อาลัย...ใจแหลกราญ